passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Voice Alone - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

His Voice Alone

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Perspektywa Lei

Pierwszym sygnałem powinna być ręcznik.

Nie mój—zdecydowanie nie mój, biorąc pod uwagę, że używam najgorszych ręczników świata, które przypominają papier ścierny wymieszany z rozczarowaniem. Ten jest naprawdę porządny, jeszcze wilgotny po czyimś niedawnym prysznicu, przewieszony przez oparcie mojego biurowego krzesła jakby do niego należał.

Tyle że nie było mnie w pokoju przez cały popołudnie. Chloe też nie.

Potem uderza mnie zapach: cedr i tytoń, męski i aż zbyt znajomy. Żołądek wykonuje dziwny przewrót, w którym miesza się przerażenie z czymś nieskończenie bardziej żałosnym.

Stoję i gapię się na ten cholerny ręcznik, jakby miał skrywać tajemnice wszechświata, czekając aż pojawi się jakieś logiczne wyjaśnienie.

Może Chloe pożyczyła go od znajomej? Może był tu ktoś z obsługi technicznej i uznał, że fajnie będzie udekorować pokój przypadkowymi akcesoriami łazienkowymi?

Moje ciało już wie, co to znaczy. Wiedziało od tamtej nocy, kiedy samym głosem sprawił, że się rozpadłam, nie dotykając mnie nawet jednym palcem.

Od tamtego czasu traktuję swój pokój w akademiku jakby był skażony czymś radioaktywnym, co — szczerze — nie jest dalekie od prawdy.

— Przenosisz się do biblioteki czy co? — pyta Chloe, patrząc, jak z desperacją pakuję laptopa do torby, jakby uciekała przed klęską żywiołową.

— Po prostu staram się być na bieżąco. — Ręce mi się trzęsą, co jest bardzo subtelne i na pewno nie wzbudzi jej podejrzeń.

Nie wspominam o ręczniku. Ani o tym, jak wczoraj wróciłam i znalazłam uchylone drzwi, chociaż zawsze obsesyjnie je zamykam.

Ani o tym, że mój Spotify ciągle się zacina w połowie piosenki, jakby ktoś przejął moje konto.

Ani o tym, że bateria w moim telefonie rozładowuje się szybciej niż moja wola życia, nawet gdy go nie używam.

— Ostatnio dziwnie się tu czuję — mówi Chloe kilka nocy później, omiatając pokój powolnym spojrzeniem, jakby próbowała wyczuć, co zmieniło się w feng shui.

Wydaję z siebie nieokreślone dźwięki, bo co mam powiedzieć?

„A tak, mój niestabilny psychicznie głuchy przyrodni brat pewnie regularnie się tu włamuje, żeby poprzestawiać mi w głowie i zostawić swój zapach na moich rzeczach jak jakiś szalony, terytorialny kot.”

To by się na pewno dobrze potoczyło.

Nie mówię jej o krokach, które, przysięgam, słyszałam na korytarzu o trzeciej nad ranem.

Ani o tym, że czasami, gdy jestem sama, pokój jakby oddychał wokół mnie. Powietrze gęstnieje i robi się naładowane jak tuż przed burzą.

Ezra już się do mnie nie odzywa—ani publicznie, ani nigdzie indziej—ale to nie znaczy, że zniknął.

Jeśli już, ta cisza jest gorsza. To jakby śledził mnie duch, który od czasu do czasu zostawia fizyczne dowody na to, że wcale nie jest martwy.

Widzę go wszędzie.

Wyleguje się przy skrzydle sportowym jakby był u siebie. Siedzi kilka rzędów przede mną na wykładzie, udając, że obchodzi go to, co wykładowca mówi o krzywych podaży i popytu.

Przechodzi przez kampus w otoczeniu zmieniającego się grona dziewczyn, które śmieją się zbyt głośno i dotykają jego ramienia, jakby nie wiedziały, że igrają z ogniem.

Nigdy się do nich nie uśmiecha. Prawie nie zauważa ich istnienia. Ale ja i tak go czuję—ten nieustanny elektromagnetyczny impuls świadomości, który sprawia, że mam ciarki na skórze, przyspiesza mi puls i uruchamia inne rzeczy, o których na pewno nie myślę publicznie.

Tyler zaczyna odprowadzać mnie na zajęcia bez pytania, co jest urocze w ten agresywnie niewinny sposób, przez który czuję się trochę jak oszustka.

— Cały czas oglądasz się za siebie — mówi pewnego ranka, emanując troskliwą energią golden retrievera. — Jakby ktoś cię śledził.

Posyłam mu mój najbardziej przekonujący uśmiech, ten, który doskonalę od gimnazjum. — To niedorzeczne.

Tyle że to wcale nie jest niedorzeczne i oboje pewnie o tym wiemy.

Tyler to dokładnie taki chłopak, jakiego powinnam lubić.

Wysoki, z ładnym uśmiechem, oddech zawsze pachnie gumą miętową. Bezpieczny w sposób, który powinien być pocieszający, a nie duszący.

Jego komplementy brzmią, jakby ćwiczył je przed lustrem, ale pozwalam mu je wypowiadać, bo może jeśli będę udawać, że mogę zakochać się w kimś normalnym, sama siebie w końcu do tego przekonam.

Nigdy jednak nie pozwalam mu się dotknąć. Nie wtedy, gdy Ezra już skolonizował wszystkie te części mnie, które naprawdę się liczą.

Czasem po prostu nie wracam do pokoju.

Chodzę po kampusie, aż bolą mnie nogi, albo zwijam się w fotelu w sali do nauki i udaję, że pochłaniają mnie podręczniki.

Puszczam muzykę w słuchawkach tak głośno, że grozi to trwałym uszkodzeniem słuchu—byle tylko zagłuszyć ten nieustanny niskotonowy szum niepokoju, który zadomowił się w mojej klatce piersiowej.

Ale za każdym razem, gdy muzyka się zacina albo przerywa, zrywam słuchawki i rozglądam się za siebie jak paranoiczny bohaterka horroru, która ewidentnie nie wyciągnęła wniosków z błędów innych.

Nigdy go tam nie ma. Ale i tak ciągle patrzę.

Aż pewnej nocy wracam późno—naprawdę późno, tak późno, że trzeba się skradać obok rezydentki i modlić się, żeby była zbyt pochłonięta Netfliksem, żeby zauważyć. Chloe już śpi, w pokoju ciemno poza poświatą z parkingu.

Zapach uderza mnie od razu, gdy wchodzę.

Cedr i tytoń. Ezra.

Klatka piersiowa zaciska mi się jakby ktoś owinął wokół płuc drut kolczasty. Zamykam drzwi—raz, dwa, trzy razy—potem siadam na łóżku i wpatruję się w okno, jakby miało zaraz dostać nóg i odejść.

Czuję się, jakbym wychodziła z własnej skóry. Chcę krzyczeć albo płakać, albo zrobić sobie dobrze, żeby rozładować to napięcie, które narastało przez tygodnie.

Ale nie robię tego. Bo wiem dokładnie, czyje imię bym wyszeptała, dochodząc, a na taki poziom żałosności nie jestem jeszcze gotowa.

Następnego dnia na zajęciach Tyler macha do mnie z drugiego końca sali wykładowej. Nie macham z powrotem, bo jestem zbyt zajęta wypatrywaniem zupełnie innej twarzy.

I tam jest.

Ezra, zwalony na swoim zwykłym miejscu, z zaciśniętą szczęką, nieruchomym długopisem w ręce. Nie patrzy na mnie, ale to nie ma znaczenia.

Świadomość między nami jest jakby ktoś chwytał mnie od środka, sama żar i pragnienie i ten rodzaj nieuchronności, przez który mądre dziewczyny robią katastrofalnie głupie rzeczy.

Wytrzymuję dokładnie dziesięć minut, zanim wychodzę, zamykam się w kabinie toalety, opieram czoło o chłodną metalową ścianę i próbuję sobie przypomnieć, jak oddychają normalni ludzie.

Kiedy po kilku godzinach wracam do pokoju, pod torbą znajduje się kartka.

Pięć słów ostrym czarnym tuszem: „Za wolno zamykasz drzwi.”

Bez podpisu. Bez charakteru pisma, który rozpoznaję. Tylko te słowa, od których drętwieją mi palce i ściska żołądek czymś, co na pewno nie jest strachem.

Wpatruję się w tę notatkę przez długi czas i najgorsze jest nie to, że się boję.

Najgorsze jest to, że nie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Lei

Mój pokój w akademiku przypomina miejsce zbrodni wysprzątane przez detektywów z nerwicą natręctw. Wszystko jest dokładnie tam, gdzie powinno być - podręczniki ułożone według wielkości, długopisy posegregowane kolorami, ani jeden przedmiot nie jest nie na swoim miejscu.

Trzymam okno zamknięte tak szczelnie, że trzeba by łomu, żeby je otworzyć, sprawdzam szuflady dwa razy przed snem jak w jakimś rytuale bezpieczeństwa.

Ale jest coś takiego w poczuciu bezpieczeństwa: to kompletna bzdura, kiedy zagrożenie mieszka we własnej głowie.

Budzę się każdego ranka zaplątana w prześcieradła, jakbym walczyła z niewidzialnymi demonami, uda zaciśnięte, skóra rozpalona, puls dudniący między nogami, jakby ktoś całą noc pieścił mnie w sposób, który zawstydziłby gwiazdę porno.

Tyle że nikt nigdy tego nie zrobił.

Nie od tamtej nocy w sierocińcu lata temu, kiedy po raz pierwszy wypowiedział moje imię tym szczególnym głosem, który najwyraźniej wytatuował się w korze słuchowej mojego mózgu.

Najgorsze? Nikt inny nie może go usłyszeć. Nigdy.

Co w jakiś sposób sprawia, że czuję się to intymne w sposób, który prawdopodobnie wymagałby terapii, a nie tego, czymkolwiek to jest.

Wmawiam sobie, że to trauma. PTSD z dorastania w psychologicznym polu minowym. Że ta obsesja to tylko sposób mojego mózgu na przetworzenie lat emocjonalnej wojny.

Kiedy otwieram zamkniętą szufladę i znajduję pendrive'a.

Mały, srebrny, leżący tam, jakby cierpliwie czekał, aż go odkryję. Bez notatki, bez wyjaśnienia, tylko ten szczególny rodzaj ciszy, który krzyczy głośniej niż prawdziwy krzyk.

Nie włożyłam go tam. Zobaczyłam go po raz pierwszy.

Ręka mi drży, gdy podłączam go do laptopa, bo najwyraźniej jestem osobą, która bada tajemnicze elektroniczne urządzenia pozostawione przez potencjalnie niestabilnych członków rodziny.

Ekran miga - raz, drugi - potem gaśnie. Potem dźwięk.

Najpierw szum, jak stare radio szukające stacji. Potem oddech, szorstki i celowy. Jedno bezdechu słowo: "Leia."

Głos Ezry, głębszy niż pamiętam, wolniejszy, jakby smakował każdą sylabę.

A potem - o kurwa, potem przychodzą jęki. Z początku ciche, potem bardziej szorstkie, zdesperowane, którym towarzyszy mokry, rytmiczny odgłos skóry o skórę.

Całe moje ciało sztywnieje.

On się masturbuje. Do mojego imienia. Dla mnie, przeze mnie - tak czy inaczej, jestem zamrożona w miejscu jak sarna złapana w światła reflektorów, gdyby reflektory były zrobione z czystego, skoncentrowanego napięcia seksualnego.

Moje uda zaciskają się natychmiast i przez pełne dziesięć sekund jestem zamrożona. Nie oddycham. Nie mrugam. Tylko słucham, jak grzesznica w kościele, ściskając słuchawki zamiast różańca.

Powinnam przestać. Powinnam wyrwać słuchawki, skasować plik, wyrzucić całego cholernego pendrive'a przez okno i pójść się pomodlić czy coś.

Ale zamiast tego... naciskam play ponownie.

Przy trzecim odtworzeniu zsunęłam się na krześle, biodra przechylone do przodu, nogi rozchylone. Oddycham miękkimi, ostrymi westchnieniami, a moja ręka - Boże dopomóż, moja ręka - jest już między nogami.

Moja bielizna jest przemoczona, palce śliskie, gdy kołuję wokół łechtaczki desperackimi małymi ruchami, które pasują do rytmu jego oddechu.

"Leia," jęczy znowu i to za dużo.

Przygryzam dolną wargę. Potem przyciskam dłoń do ust, by stłumić jęk wspinający się po gardle.

Moja druga ręka porusza się teraz szybciej, wślizguje się do środka, pieprząc się do dźwięku jego głosu. Jego oddechu. Jego jęków. Tego sprośnego, mokrego dźwięku, gdy dotyka siebie, myśląc o mnie.

Wyginam się na krześle, ciało napięte, serce wali. Moja łechtaczka pulsuje pod opuszkami palców, podczas gdy nogi zaczynają drżeć.

Jestem blisko, tak cholernie blisko i nie mogę teraz przestać, nawet gdybym chciała.

Jego głos załamuje się, gardłowy i surowy, "Boże, Leia - Kurwa -" tuż przed tym, jak jęczy głęboko, nisko, jakby dochodził dla mnie.

I rozpadam się. Orgazm uderza jak błyskawica - ostry i natychmiastowy.

Dławię się dźwiękiem, stłumionym w dłoni wciąż mocno przyciśniętej do ust. Moje ciało drga, gdy palce u stóp się zwijają. Nawet nie zdaję sobie sprawy, że płaczę, dopóki łza nie spływa po policzku i nie kapie na koszulkę.

Wstyd i gorąco splatają się w moim żołądku, sprawiając, że czuję się chora i desperacko podniecona w równej mierze. To jak bycie otrutym czymś, co smakuje niesamowicie.

Mój telefon wibruje i przez jedną zatrzymującą serce sekundę myślę, że to on. Zamiast tego:

Tyler: Kawa?

Racja. Tyler. Ludzkie ucieleśnienie nieskomplikowanej męskości, którego unikałam cały tydzień, bo utrzymywanie normalnych ludzkich relacji wymaga energii, której obecnie nie posiadam.

Ale teraz, z głosem Ezry wciąż odbijającym się echem w mojej głowie jak słuchowy afrodyzjak, odpisuję:

Ja: Jasne.

Nie chodzi o Tylera. Chodzi o potrzebę czegoś - czegokolwiek - co nie jest tym psychologicznym ruchomym piaskiem, w którym powoli tonę.

Zakładam obcisłe dżinsy, które sprawiają, że mój tyłek wygląda kryminalnie, ciemny makijaż, który prawdopodobnie widać z kosmosu, i sweter, który opada tak nisko, że jest prawnie wątpliwy.

Tyler jest już w kawiarni, kiedy wchodzę, prawdopodobnie był tam od dwudziestu minut, bo jest tym typem faceta, który wszędzie przychodzi za wcześnie.

Wstaje tak szybko, że lekko odsuwa krzesło, ocierając dłonie o dżinsy, jakby był czymś zdenerwowany.

"Hej," mówi, błyskając tym uśmiechem golden retrievera, który prawdopodobnie regularnie zapewnia mu seks. "Nie myślałem, że naprawdę przyjdziesz."

Wymuszam uśmiech, który czuje się jak noszenie maski z plastiku. "Tak, przepraszam za zniknięcie."

Wzrusza ramionami, jakby to nie miało znaczenia, co jest słodkie w ten agresywnie zdrowy sposób, który sprawia, że czuję się jak oszustka. "Nie ma sprawy. Egzaminy śródsemestralne, co?"

"Coś w tym rodzaju."

Zamawia nasze napoje nie pytając, co chcę, co powinno mnie irytować, ale nie irytuje. Pamięta - latte waniliowe, dodatkowe espresso, mleko owsiane - jakby robił notatki na temat moich kawowych preferencji.

Kiedy podaje mi kubek, jego oczy robią szybki przegląd, który próbuje być subtelny i spektakularnie mu się to nie udaje.

"Wyglądasz... inaczej," mówi, jakby rozwiązywał zagadkę.

"Inaczej jak?" Biorę łyk tylko po to, by zająć usta, bo najwyraźniej nie jestem już zdolna do normalnej rozmowy.

"Nie wiem. Po prostu... dobrze. Jakbyś była pewniejsza siebie czy coś. Zrobiłaś coś nowego?"

Śmieję się, cicho i płasko. "Zmiana jest nieunikniona, prawda?"

Siedzimy naprzeciwko siebie, a ja wykonuję te ruchy - uśmiecham się, rozmawiam, nawet śmieję się z jego żartów, które nie są straszne, ale też nie są dokładnie złotem komedii.

Czuję się, jakbym nosiła czyjąś skórę, jakbym grała postać w filmie, do którego nie pamiętam, żebym się zgłaszała.

Kiedy dotyka mojego ramienia, wzdrygam się. Prawdopodobnie myśli, że to nerwy, ale to nie to.

Myślę o rękach Ezry, jak by się czuły owinięte wokół mojego gardła, jego oddech w moim uchu mówiący rzeczy, które sprawiłyby, że niewinne flirtowanie Tylera brzmiałoby jak bajki na dobranoc dla dzieci.

"Wszystko w porządku?" pyta Tyler, bo najwyraźniej mój wewnętrzny monolog pokazuje się na mojej twarzy.

"Tak, tylko jestem zmęczona." Kłamstwo wyślizguje się gładko jak jedwab. "Egzaminy mnie wykańczają."

Następuje chwila ciszy wypełniona tylko ambientową ścieżką dźwiękową kawiarni - spienianiem mleka, przytłumionymi rozmowami, laptopem kogoś grającym coś, co brzmi jak muzyka lo-fi do nauki.

Potem pochyla się do przodu, łokcie na stole, i praktycznie widzę żarówkę zapalającą się nad jego głową.

"Hej, jest ta impreza w piątek. Poza kampusem. Chloe o tym wspominała - ognisko, muzyka, cała zabawa. Powinnaś przyjść."

Waham się dokładnie tyle czasu, ile trzeba, żeby wyglądało normalnie, potem uśmiecham się, jakbym to miała na myśli. "Jasne. Brzmi fajnie."

Tyle że nie brzmi fajnie. Brzmi jak kolejny występ w sztuce, w której nigdy nie chciałam grać głównej roli.

Ale Tyler uśmiecha się, jakby coś wygrał, a ja siedzę tam, udając, że nie liczę godzin, aż będę mogła wrócić do pokoju i znowu posłuchać tego pendrive'a.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Z perspektywy Ezry

Dystans to strategia, nie kapitulacja. Nie unikam Lei – pozwalam jej marynować się w napięciu, które wokół niej zbudowałem niczym pieprzoną instalację artystyczną.

Nie jest jeszcze gotowa, ale poczułem dokładny moment, kiedy coś się zmieniło tamtej nocy, gdy wstrzymała oddech, gdy zadrżała tylko słysząc, jak wypowiadam jej imię.

Jej ciało nie kłamie, nawet gdy jej usta to robią.

Jest już blisko. Więc czekam i obserwuję, bo cierpliwość jest tylko kolejną bronią, gdy wiesz, jak jej właściwie użyć.

Życie Lei stało się wzorem, po którym mógłbym poruszać się z zawiązanymi oczami.

Dwie minuty mycia zębów – jest w tym metodyczna, prawdopodobnie liczy ruchy szczoteczką. Podwójnie zamyka drzwi akademika, potem sprawdza klamkę trzy razy, jakby odprawiała jakiś rytuał bezpieczeństwa.

Jej perfumy zmieniły się w zeszłym semestrze na coś z wiśniami, przez co za każdym razem, gdy wyczuwam ich ślad na korytarzu, chcę zanurzyć twarz w jej szyi.

Wiem, kiedy jest niespokojna, bo zmienia się jej oddech.

Wiem, jaką playlistę włącza w pętli, gdy próbuje się uspokoić – głównie indie gówno, które brzmi jak emocjonalna manipulacja przy akompaniamencie gitary.

I wiem, kiedy odtwarza ten plik, który jej zostawiłem.

Siedem razy.

Siedem pieprzonych razy słuchała, jak wypowiadam jej imię, słuchała tego, co następuje potem. Myśl o moim głosie w jej głowie, wypełniającym całą tę przestrzeń, którą próbuje utrzymać wolną ode mnie, jest lepsza niż każdy narkotyk, którego kiedykolwiek próbowałem.

Chcę do niej znów mówić.

Chcę przerwać tę ciszę, w której żyję prawie całe życie od tego przeklętego wypadku samochodowego. Ale to oczekiwanie tnie w obie strony i nie tylko ja krwawię.

Widzę ją w bibliotece, pochyloną nad jakimś podręcznikiem, który definitywnie gówno ją obchodzi, i nie jest sama.

Ten pieprzony futbolista Tyler też tam jest, nachyla się, jakby miał jakieś prawo być w jej przestrzeni osobistej, ich głowy są tak blisko, że prawdopodobnie może poczuć te wiśniowe perfumy.

Kiedy dotyka jej dłoni, coś mrocznego i złowrogiego rozwija się w mojej piersi.

Nie ruszam się, nie wydaję dźwięku. Po prostu przechodzę obok ich stolika z uśmiechem, który prawdopodobnie wygląda normalnie dla każdego, kto nie zna mnie na tyle dobrze, by rozpoznać znaki ostrzegawcze. Kogoś takiego jak Leia.

Leia podnosi wzrok i obserwuję, jak jej wyraz twarzy migocze jak świeca na wietrze.

Jej oddech się załamuje i wiem, że ona też to czuje – to grawitacyjne przyciąganie, które ciągnie nas ku sobie od czasów, gdy byliśmy dziećmi bawiącymi się w dom w sierocińcu.

Rozpada się. Rozpada się od tygodni.

Jej oczy teraz skanują pomieszczenia, jakby spodziewała się znaleźć mnie czającego się w kątach. Jej kroki wahają się na korytarzach.

Zatrzymuje się przed lustrami, prawdopodobnie szukając śladów tego, kim była, zanim uczyniłem ją moją.

Rzecz w prywatności jest taka, że to głównie iluzja.

Ludzie myślą, że ją mają, bo chcą w to wierzyć, ale chcenie czegoś nie czyni tego rzeczywistym. Leia nauczyła się tej lekcji dawno temu, nawet jeśli wciąż udaje, że jest inaczej.

Znam jej plan zajęć lepiej niż ona sama.

Każdy wykład, każdą przerwę, każdy skrót, który wybiera między budynkami, bo myśli, że rutyna jakoś ochroni ją przed chaosem.

Czytam wiadomości, które pisze, ale nigdy nie wysyła – wszystkie te niedokończone myśli, przesiąknięte wstydem ciekawość o rzeczach, o które jest zbyt dumna, by zapytać bezpośrednio.

Nie robię tego, żeby ją przestraszyć. Strach jest tani, a to, co mamy, jest warte więcej niż to.

Robię to, żeby jej przypomnieć: jest moja. A "moja" to nie jest coś, od czego można odejść tylko dlatego, że zmienia się geografia.

Dwa dni później, jestem już w kawiarni, kiedy ona wchodzi.

To miejsce z krzywymi krzesłami i kawą, która smakuje, jakby była filtrowana przez czyjeś skarpety gimnastyczne. Wybrałem stolik z tyłu, gdzie oświetlenie jest do dupy, a widok idealny.

Nigdy mnie nie widzi, dopóki tego nie chcę.

Tyler już zajął miejsce przy oknie – prawdopodobnie przyszedł dwadzieścia minut wcześniej, bo jest typem faceta, który myśli, że punktualność to cecha osobowości.

Wstaje, gdy ona się zbliża, uśmiecha się, jakby myślał, że należy do niego.

Śmiech, którym go obdarza, jest miękki, wyreżyserowany. Nieszczery, ale on i tak to kupuje, bo faceci jak Tyler nie znają różnicy między występem a autentycznością.

Jego dłoń przesuwa się po stole, by nakryć jej dłoń, a smak miedzi zalewa moje usta.

Moje dłonie zaciskają się w pięści pod stołem, ale wściekłość nie jest ostra. Jest stabilna, kontrolowana. Cicha, wrząca rzecz, która dokładnie wie, dokąd chce zmierzać.

Ten skurwysyn uśmiecha się, jakby była jego, jakby nawet nie wiedział, że już do kogoś należy.

Dotyka tego, co moje, jakby miał pozwolenie. Jakby nawet nie zdawał sobie sprawy, że ona już należy do kogoś. Ta ignorancja byłaby prawie urocza, gdyby nie była tak pieprzona obraźliwa.

Wyobrażam to sobie żywo, brutalnie, bo to koi krzyk w mojej czaszce.

Zacząłbym od jego ramion.

Wykręciłbym je za plecami, aż stawy pękną jak drzazgi, potem wyrwałbym je ze stawów, mięśnie rozrywające się z tym grubym, mokrym trzaskiem, za którym tęsknię.

Patrzyłbym, jak jego skóra pęka. Ścięgna rozciągające się, krew tryskająca gorąco na moje kłykcie. Krzyczałby, wysoko i bezradnie, a ja bym się śmiał.

Potem zaciągnąłbym go za włosy, uderzałbym jego twarzą o ścianę w zaułku za tą żałosną kawiarnią, aż jego nos się zapadnie, a zęby zamienią się w żwir w jego ustach.

Znowu, znowu i znowu. Aż śmiech ustanie, aż zostanie tylko mokre bulgotanie i kości.

Wyryłbym na jego piersi postrzępionym kawałkiem szkła, głęboko i powoli.

ONA NIE JEST TWOJA.

Litera po literze, w jego mięso, w jego żebra, w jego pieprzoną duszę.

Potem wcisnąłbym kciuki w jego oczy, mocno. Aż pękną. Mokry trzask, sposób, w jaki zapadłyby się pod naciskiem jak zgniłe owoce, gra w mojej głowie jak kołysanka.

Wyłuskałbym je, nerwy ciągnące się jak krwawe robaki, i rzucił w błoto, gdzie bezpańskie psy czekają z otwartymi szczękami.

Ucztowałyby na tym, na co nigdy nie zasłużył, by widzieć. A gdy skończą, w czaszce Tylera nie zostanie nic poza dwiema czarnymi, sączącymi się dziurami.

Dokładnie tak jak świat, gdyby kiedykolwiek mnie opuściła.

Ale to byłoby brudne. Nieefektywne.

Lepiej pozwolić mu kopać własny grób każdym przypadkowym dotykiem, każdym zarozumiałym uśmiechem. Pozwolić mu myśleć, że wygrywa, podczas gdy ja dokumentuję dokładnie, ile ma do stracenia.

Pochyla się bliżej, szepcze coś. Ona się rumieni, a ja robię kolejne zdjęcie.

Wstają kilka minut później, i ona idzie przodem, podczas gdy Tyler podąża za nią jak oddany golden retriever. Nie ruszam się, tylko patrzę przez okno, jak znikają za rogiem.

Wyciągam telefon i przewijam zdjęcia, które zrobiłem. Jej twarz, przechylenie głowy, jego dłoń unosząca się przy jej biodrze, jakby już zajął terytorium, które nigdy nie było jego.

Nie dotknę jej jeszcze. Ale on dotknął mojej dziewczyny.

A drugie szanse są dla ludzi, którzy na nie zasługują.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Voice Alone

His Voice Alone

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa