passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hostage to Love autor itsvlada

Hostage to Love

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Dwie różowe kreski zapłonęły przed Addison na teście ciążowym. Jej ręce drżały, gdy prawie upuściła patyczek na nieskazitelnie czystą, marmurową podłogę Jaxona.

– Nie. – Słowo wyrwało się z jej gardła. – To nie może się dziać.

Odwróciła się w stronę lustra, konfrontując się ze swoją bladą twarzą. Tabletki antykoncepcyjne kpiły z niej ze swojego eleganckiego dozownika. Jeden procent awaryjności. Jeden procent.

Telefon znalazł się w jej ręce szybciej, niż zdążyła pomyśleć.

– Addison? Kochanie, co się stało?

Głos matki przeciął chaos natychmiast.

– Mamo. – Głos Addison załamał się. – Potrzebuję— Ja jestem—

– Wdech, skarbie, i powiedz mi, cokolwiek to jest.

Łzy napłynęły niespodziewanie. – Jestem w ciąży…

Cisza rozciągnęła się między nimi. Potem: – Och, kochanie.

– Mamo, co ja mam zrobić? – Addison opadła na krawędź wanny, zimny marmur przeszył jej sukienkę. – Jaxon oszaleje. Wiesz, co mówił o dzieciach…

– Co dokładnie powiedział? – Głos matki stał się ostrzejszy.

– Że dzieci to najwcześniej plan na pięć lat. Karierowe samobójstwo przed czterdziestką. – Słowa miały gorzki smak. – Kazał mi obiecać, mamo. Powiedział, że założenie rodziny, zanim osiągniemy cele, zniszczy wszystko, co zbudowaliśmy.

– Cele? – Wstręt był wyczuwalny. – Addison, posłuchaj mnie. Mówisz o ludzkim życiu, nie o fuzji firm.

– Wiem… Boże, wiem. – Addison przycisnęła wolną dłoń do brzucha. – Ale nie rozumiesz, jaki on jest, gdy ktoś burzy jego plany. Pamiętasz, jak dostałam awans w Morrison & Associates? Ten, który oznaczałby przeprowadzkę?

– Ten, do którego cię zniechęcił.

– Właśnie. Rozmawialiśmy o tym tygodniami. Mówił, że to dla nas, dla naszej przyszłości. Ale tak naprawdę dlatego, że nie pasowało to do jego harmonogramu.

Złość przecięła jej głos, wypierając strach.

– A czego ty chcesz, Addison? Z tą ciążą?

To pytanie ją uderzyło.

– Chcę tego dziecka… – Słowa wyszły z niej z mocą, pewne. – Chciałam być matką, odkąd miałam sześć lat. Ale chcę też, żeby Jaxon tego chciał, i boję się, że on potraktuje to jak…

Zaniemówiła, dusząc się od wyznania.

– Jak co?

– Jak wykolejenie. Jak coś, co psuje wszystkie jego ostrożnie ułożone plany. – Jej klatka piersiowa się ścisnęła. – On mnie kocha, wiem to. Ale czasem bardziej kocha porządek. Kocha wiedzieć, co będzie dalej.

– A co będzie dalej, jeśli mu powiesz?

– Pewnie będzie chciał „przegadać opcje”. – Gorzki śmiech wyrwał się z jej gardła. – Powinnaś zobaczyć to miejsce, mamo. Penthouse, auta, ten styl życia. Może mnie zrujnować finansowo, jeśli zechce. Ma kontakty wszędzie — w banku, w mieście, nawet wśród moich klientów.

– Addison Marie, słuchasz siebie?

Jej pełne imię natychmiast ją zatrzymało.

– Mówisz o mężczyźnie, który mógłby użyć swojej władzy, żeby cię skrzywdzić za to, że zaszłaś z nim w ciążę. Czy to brzmi jak miłość?

Klatka Addison się ścisnęła. – Nie zawsze tak było. Po Wyattcie—

– Nawet nie próbuj tego porównywać do Wyatta.

– Ale Wyatt mnie zniszczył, mamo. Kompletnie roztrzaskał. Kiedy pojawił się Jaxon, obiecał mi wszystko, co Wyatt mi odebrał. Bezpieczeństwo, stabilność, przyszłość, na którą mogę liczyć.

Wstała, podchodząc do okien sięgających od podłogi do sufitu.

– Kocham go, mamo. Ale czasem mam wrażenie, że duszę się w jego pewności.

– A jaka to przyszłość, jeśli nie wolno ci chcieć dzieci, kiedy ty tego chcesz?

Addison zamknęła oczy, widząc twarze swoich rodziców — trzydzieści lat partnerstwa wyryte w każdym spojrzeniu.

– Nie taka, jaką wy z tatą zbudowaliście.

– Właśnie. Twój ojciec nigdy mi nie mówił, kiedy wolno mi czegoś chcieć. Rozmawialiśmy, planowaliśmy razem, wspieraliśmy swoje marzenia.

Penthouse nagle wydał się jej ogromny, wszystkie idealne powierzchnie odbijały sukces, nie ciepło.

– Mamo, a jeśli go nie przekonam? Jeśli nie potrafi nagiąć swoich planów?

– Wtedy będziesz musiała zdecydować, co jest ważniejsze — twój związek czy twoje prawo do decydowania o swoim ciele i przyszłości.

– To nie takie proste.

– Naprawdę nie? – Głos matki złagodniał. – Kochanie, nie twierdzę, że jest złym człowiekiem. Ale miłość nie powinna wymagać, byś poświęcała swoje podstawowe pragnienia i potrzeby dla czyjegoś harmonogramu.

Addison przeszła do sypialni, patrząc na szkatułkę z biżuterią, gdzie drogie prezenty lśniły jak wyrachowane obietnice. Diamentowe kolczyki od Jaxona — każdy kamień wybrany, by odbijać jego wizję tego, kim powinna się stać.

– Jaxon jest w Tokio do czwartku. Chyba mam czas, żeby wymyślić, jak mu powiedzieć.

– Masz czas, żeby przemyśleć wiele rzeczy. W tym, czy chcesz mu w ogóle mówić już teraz.

– Co masz na myśli?

– To, że twój pokój w domu nadal wygląda tak, jak go zostawiłaś. Jeśli potrzebujesz przestrzeni, by pomyśleć, by dowiedzieć się, czego naprawdę chcesz, bez jego wpływu, masz opcje.

Te słowa zawisły między nimi jak lina ratunkowa.

– Mamo—

– Nie mówię, żebyś go zostawiła. Mówię, byś dała sobie prawo jasno pomyśleć o tym, jak ma wyglądać twoje życie.

– Nie wiem, czy mam w sobie tyle odwagi.

– Jesteś odważniejsza, niż myślisz, kochanie. Ale nie musisz decydować o wszystkim teraz. Po prostu… nie pozwól, by strach przed zawiedzeniem go powstrzymał cię przed ochroną tego, co ważne dla ciebie.

Addison przycisnęła czoło do szyby, światła miasta ciągnęły się pod nią bez końca.

– Muszę to wszystko przemyśleć.

– O to tylko proszę. Po prostu pomyśl. Naprawdę pomyśl o tym, czego ty chcesz, a nie co najlepiej wpisuje się w czyjś plan.

– Dziękuję, mamo. Za to, że słuchasz. Za to, że nie oceniasz.

– Po to jestem. Dzwoń o każdej porze, dobrze? Dzień czy noc.

– Dobrze, kocham cię, mamo.

Połączenie się urwało. Addison odłożyła telefon i ruszyła na środek perfekcyjnego salonu Jaxona, dłoń przyciśnięta do brzucha.

– Będziesz chciane – wyszeptała do swojego nienarodzonego dziecka. – I będziesz świętowane.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Następnego dnia telefon Addison eksplodował powiadomieniami. Jej kalendarz płonął od chirurgicznie naniesionych poprawek Jaxona—kamienie milowe kariery przesunięte, strategiczne spotkania przeniesione, okno na zaręczyny wykrojone na wiosnę niczym obietnica.

—Kiedy to wszystko przebudowałeś? — mruknęła, przeglądając systematyczną reorganizację.

Jej lunch z Norą zniknął, zastąpiony klinicznym blokiem „ODPOCZYNEK” podczas godzin szczytowej produktywności.

—Nie prosiłam o optymalizację odpoczynku — wymamrotała, stukając w ekran. — Chciałam zjeść lunch z przyjaciółką.

Uświadomiła to sobie z krystaliczną jasnością, gdy próbowała cofnąć zmiany. Miłość Jaxona wyrażała się poprzez drobiazgowe zarządzanie—nie złośliwe, lecz absolutne.

Każdy szczegół ich wspólnego życia przepływał przez jego strategiczny nadzór.

Tej nocy Addison nie mogła zasnąć, rozważając, czy podoba jej się taki rodzaj troski ze strony Jaxona, a poranek przyniósł mdłości, które zgięły ją wpół, kurczowo ściskając marmurowy blat.

Zadzwoniła do kliniki z drżącą determinacją. — Potrzebuję umówić się na USG.

— Gratulacje! Kiedy miała pani ostatnią miesiączkę?

— Jakieś dwa miesiące temu, albo coś koło tego.

— Wspaniale! Możemy przyjąć panią jutro o dziesiątej. Warto zabrać partnera na tę ekscytującą chwilę—

— Przyjdę sama.

— Oczywiście, niektóre kobiety wolą najpierw przeżyć to prywatnie. Zajmiemy się panią jak najlepiej.

Po rozmowie odłożyła telefon, a jej dzień wlokł się w oparach wymuszonej normalności. Każdy mail od asystentki Jaxona aktualizującej „ich” harmonogram był jak kolejny łańcuch na jej szyi. Każde spotkanie było puste.

Pod wieczór rozpacz drapała jej pierś od środka. Potrzebowała Nory—najlepszej przyjaciółki jeszcze z czasów studiów, kogoś, kto przejrzał na wylot wypolerowaną, kochającą fasadę Jaxona i dostrzegł kontrolę pod spodem.

Godzinę później Addison siedziała skulona na kanapie, dłubiąc w resztkach chińszczyzny, podczas gdy Nora opowiadała o najnowszej randkowej katastrofie.

— Więc ten geniusz kryptowalut zjawia się w koszulce z nadrukiem smokingu—do winiarni, Addie!—i zaczyna mansplainować blockchain, jakbym była jego osobistą doradczynią finansową. — Nora gestykulowała pałeczkami. — No wyobraź sobie tę bezczelność!

Addison wymusiła słaby uśmiech, przesuwając lo mein po pojemniczku.

— Czekaj… — Głos Nory się zmienił, komediowa energia wyparowała. — Ani razu się nie zaśmiałaś, a przecież uwielbiasz moje koszmarne randki!

Odłożyła jedzenie, przyglądając się twarzy przyjaciółki.

— Coś jest bardzo nie tak, prawda?

Delikatna troska w głosie Nory złamała coś w Addison. Łzy, które wstrzymywała cały dzień, wreszcie popłynęły.

— Ojej, kochanie. — Nora natychmiast się przysunęła, obejmując Addison. — Cokolwiek to jest, poradzimy sobie razem. Tak już mamy—

— Jestem w ciąży — wyszeptała Addison, wtulona w ramię przyjaciółki.

Nora odsunęła się, oczy szerokie, ale bez cienia osądu—tylko ochrona i siła.

— Okej. Okej, to znaczy… jak się z tym czujesz?

— Przerażona. Szczęśliwa. Kompletnie przytłoczona. — Addison otarła policzki. — Chcę tego dziecka, ale boję się powiedzieć Jaxonowi. Zwariuje.

— Ale on przecież szaleje za tobą — odparła Nora, siadając obok.

— I to wszystko tak komplikuje. — Głos Addison zadrżał. — Kiedyś patrzył na mnie, jakbym była niesamowitym odkryciem, w które nie potrafił uwierzyć. Zawsze był taki opiekuńczy, taki uważny.

— Tak, pamiętasz te zaręczyny? Ogród botaniczny, kwartet smyczkowy, profesjonalni fotografowie tylko po to, by uchwycić twoją reakcję? — dodała łagodnie Nora.

— Właśnie! Ale ostatnio… — Addison ściskała dłonie na kolanach. — Czuję się jak element jego rutyny. Jak piękny kawałek, który idealnie wpasowuje się w jego wielki plan, tylko że przestał mnie naprawdę widzieć. Decyduje za nas bez pytania—gdzie jemy, na jakie wydarzenia chodzimy…

— To… — Głos Nory stał się ostrożnie kontrolowany. — To nie jest pytanie o twoją opinię, prawda?

— Niby wciąż robi miłe rzeczy, ale pod spodem jest założenie, że zgodzę się na wszystko, co postanowi. Jakbym była cennym obiektem, którym trzeba zarządzać i chronić, a nie równorzędnym partnerem.

— I boisz się mu powiedzieć o ciąży, bo…

— Bo dzieci miały pojawić się za pięć lat! Wszystko już sobie rozplanował—kamienie milowe kariery, cele finansowe, idealny czas na wszystko.

Głos Addison przeszedł w szept, gdy wpatrywała się w zaciśnięte dłonie, potrząsając głową i wylewając nową porcję niechcianych łez.

— A jeśli się wścieknie? Jeśli uzna, że zrujnowałam jego misterny plan? A jeśli będzie chciał, żebym…

— To będzie głupi — Nora wstała powoli, napięcie aż buzowało w jej drobnej postaci.

— Ale on zapewnia mi wszystko, czego mogłabym potrzebować. — Głos Addison zadrżał. — Penthouse, markowe ubrania, ekskluzywne restauracje. Poznał mnie ze wszystkimi ważnymi ludźmi w mieście, dał mi szanse, których pewnie sama bym nie dostała.

— Ale jakim kosztem? — Pytanie Nory przecięło powietrze jak brzytwa.

Zawisło między nimi jak odsłonięty przewód. Milczenie iskrzyło się jak napięcie elektryczne.

— Chcę być mamą… — Słowa zabrzmiały mocno i pewnie. — Ale Jaxon pewnie uzna to za katastrofalne odejście od jego grafiku.

— To go zostaw.

Słowa zawisły w powietrzu jak wyzwanie.

— Nie mogę tak po prostu—

— Możesz. — Głos Nory zmiękł, ale pozostał twardy jak stal. — Chcesz wychować dziecko sama? Będę przy tobie. Chcesz odejść od tego bankierskiego stylu życia? Pomogę ci się spakować. Chcesz walczyć o związek? Będę przy tobie.

— Ale ta jego stabilność—

— Jest bez znaczenia, jeśli nie możesz być sobą! — Nora uklękła przy kanapie, ściskając dłonie Addison. — Jesteś błyskotliwa, silna i potrafisz zbudować własne życie. Z nim albo bez niego.

Addison płakała jeszcze mocniej, miesiące tłumionej frustracji wylewały się z niej. — Tak się boję, Nora. Co jeśli nie dam rady sama?

— Nie będziesz sama. Nigdy. — Głos Nory nie znosił sprzeciwu. — Ale najpierw musisz z nim porozmawiać.

Światła miasta migotały za oknami, gdy między nimi rozgościła się cisza—nie pusta, lecz pełna możliwości i żarliwej determinacji.

— Cokolwiek postanowisz — powiedziała w końcu Nora — na temat czasu, rozmów, wszystkiego—sprawdzasz, gdzie kończy się miłość, a zaczyna kontrola, i ja cię wesprę całkowicie.

— Nawet jeśli oznacza to zburzenie najdoskonalszego systemu zarządzania w mieście?

— Zwłaszcza wtedy.

Po pewnym czasie, drinkach i burzliwych rozmowach przerywanych śmiechem i uściskami, Nora zebrała rzeczy, obejmując Addison z całą siłą solidarności, zanim wyszła.

— Zadzwoń jutro po wizycie. Cokolwiek się dowiesz, wymyślimy kontratak.

W apartamencie zapanowała nienaganna cisza. Addison stała pośrodku starannie ułożonej przez Jaxona przestrzeni—każdy szczegół zaplanowany, by wspierać ich wspinaczkę ku sukcesowi.

Jej telefon zamigotał na stoliku kawowym.

Nieznany numer: Unikaj lobby 14:15–15:00. Jutro.

Podniosła go, patrząc na ekran, czując, jak przez klatkę piersiową przebiega fala niepokoju. Zanim zdążyła przetworzyć wiadomość, pojawiła się kolejna.

Nieznany numer: Proszę, Gołąbko.

Telefon wyślizgnął się z jej dłoni, uderzając o marmur, gdy twarz jej pobladła.

Tylko jedna osoba kiedykolwiek używała tego przezwiska. Tylko jedna osoba mogła rozbić nawet najdoskonalej zaplanowane życie.

Tę, którą uważała za martwą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hostage to Love

Hostage to Love

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa