passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hostage to Love - Rozdział #2 - autor itsvlada

Hostage to Love

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Dwie różowe kreski zapłonęły przed Addison na teście ciążowym. Jej ręce drżały, gdy prawie upuściła patyczek na nieskazitelnie czystą, marmurową podłogę Jaxona.

– Nie. – Słowo wyrwało się z jej gardła. – To nie może się dziać.

Odwróciła się w stronę lustra, konfrontując się ze swoją bladą twarzą. Tabletki antykoncepcyjne kpiły z niej ze swojego eleganckiego dozownika. Jeden procent awaryjności. Jeden procent.

Telefon znalazł się w jej ręce szybciej, niż zdążyła pomyśleć.

– Addison? Kochanie, co się stało?

Głos matki przeciął chaos natychmiast.

– Mamo. – Głos Addison załamał się. – Potrzebuję— Ja jestem—

– Wdech, skarbie, i powiedz mi, cokolwiek to jest.

Łzy napłynęły niespodziewanie. – Jestem w ciąży…

Cisza rozciągnęła się między nimi. Potem: – Och, kochanie.

– Mamo, co ja mam zrobić? – Addison opadła na krawędź wanny, zimny marmur przeszył jej sukienkę. – Jaxon oszaleje. Wiesz, co mówił o dzieciach…

– Co dokładnie powiedział? – Głos matki stał się ostrzejszy.

– Że dzieci to najwcześniej plan na pięć lat. Karierowe samobójstwo przed czterdziestką. – Słowa miały gorzki smak. – Kazał mi obiecać, mamo. Powiedział, że założenie rodziny, zanim osiągniemy cele, zniszczy wszystko, co zbudowaliśmy.

– Cele? – Wstręt był wyczuwalny. – Addison, posłuchaj mnie. Mówisz o ludzkim życiu, nie o fuzji firm.

– Wiem… Boże, wiem. – Addison przycisnęła wolną dłoń do brzucha. – Ale nie rozumiesz, jaki on jest, gdy ktoś burzy jego plany. Pamiętasz, jak dostałam awans w Morrison & Associates? Ten, który oznaczałby przeprowadzkę?

– Ten, do którego cię zniechęcił.

– Właśnie. Rozmawialiśmy o tym tygodniami. Mówił, że to dla nas, dla naszej przyszłości. Ale tak naprawdę dlatego, że nie pasowało to do jego harmonogramu.

Złość przecięła jej głos, wypierając strach.

– A czego ty chcesz, Addison? Z tą ciążą?

To pytanie ją uderzyło.

– Chcę tego dziecka… – Słowa wyszły z niej z mocą, pewne. – Chciałam być matką, odkąd miałam sześć lat. Ale chcę też, żeby Jaxon tego chciał, i boję się, że on potraktuje to jak…

Zaniemówiła, dusząc się od wyznania.

– Jak co?

– Jak wykolejenie. Jak coś, co psuje wszystkie jego ostrożnie ułożone plany. – Jej klatka piersiowa się ścisnęła. – On mnie kocha, wiem to. Ale czasem bardziej kocha porządek. Kocha wiedzieć, co będzie dalej.

– A co będzie dalej, jeśli mu powiesz?

– Pewnie będzie chciał „przegadać opcje”. – Gorzki śmiech wyrwał się z jej gardła. – Powinnaś zobaczyć to miejsce, mamo. Penthouse, auta, ten styl życia. Może mnie zrujnować finansowo, jeśli zechce. Ma kontakty wszędzie — w banku, w mieście, nawet wśród moich klientów.

– Addison Marie, słuchasz siebie?

Jej pełne imię natychmiast ją zatrzymało.

– Mówisz o mężczyźnie, który mógłby użyć swojej władzy, żeby cię skrzywdzić za to, że zaszłaś z nim w ciążę. Czy to brzmi jak miłość?

Klatka Addison się ścisnęła. – Nie zawsze tak było. Po Wyattcie—

– Nawet nie próbuj tego porównywać do Wyatta.

– Ale Wyatt mnie zniszczył, mamo. Kompletnie roztrzaskał. Kiedy pojawił się Jaxon, obiecał mi wszystko, co Wyatt mi odebrał. Bezpieczeństwo, stabilność, przyszłość, na którą mogę liczyć.

Wstała, podchodząc do okien sięgających od podłogi do sufitu.

– Kocham go, mamo. Ale czasem mam wrażenie, że duszę się w jego pewności.

– A jaka to przyszłość, jeśli nie wolno ci chcieć dzieci, kiedy ty tego chcesz?

Addison zamknęła oczy, widząc twarze swoich rodziców — trzydzieści lat partnerstwa wyryte w każdym spojrzeniu.

– Nie taka, jaką wy z tatą zbudowaliście.

– Właśnie. Twój ojciec nigdy mi nie mówił, kiedy wolno mi czegoś chcieć. Rozmawialiśmy, planowaliśmy razem, wspieraliśmy swoje marzenia.

Penthouse nagle wydał się jej ogromny, wszystkie idealne powierzchnie odbijały sukces, nie ciepło.

– Mamo, a jeśli go nie przekonam? Jeśli nie potrafi nagiąć swoich planów?

– Wtedy będziesz musiała zdecydować, co jest ważniejsze — twój związek czy twoje prawo do decydowania o swoim ciele i przyszłości.

– To nie takie proste.

– Naprawdę nie? – Głos matki złagodniał. – Kochanie, nie twierdzę, że jest złym człowiekiem. Ale miłość nie powinna wymagać, byś poświęcała swoje podstawowe pragnienia i potrzeby dla czyjegoś harmonogramu.

Addison przeszła do sypialni, patrząc na szkatułkę z biżuterią, gdzie drogie prezenty lśniły jak wyrachowane obietnice. Diamentowe kolczyki od Jaxona — każdy kamień wybrany, by odbijać jego wizję tego, kim powinna się stać.

– Jaxon jest w Tokio do czwartku. Chyba mam czas, żeby wymyślić, jak mu powiedzieć.

– Masz czas, żeby przemyśleć wiele rzeczy. W tym, czy chcesz mu w ogóle mówić już teraz.

– Co masz na myśli?

– To, że twój pokój w domu nadal wygląda tak, jak go zostawiłaś. Jeśli potrzebujesz przestrzeni, by pomyśleć, by dowiedzieć się, czego naprawdę chcesz, bez jego wpływu, masz opcje.

Te słowa zawisły między nimi jak lina ratunkowa.

– Mamo—

– Nie mówię, żebyś go zostawiła. Mówię, byś dała sobie prawo jasno pomyśleć o tym, jak ma wyglądać twoje życie.

– Nie wiem, czy mam w sobie tyle odwagi.

– Jesteś odważniejsza, niż myślisz, kochanie. Ale nie musisz decydować o wszystkim teraz. Po prostu… nie pozwól, by strach przed zawiedzeniem go powstrzymał cię przed ochroną tego, co ważne dla ciebie.

Addison przycisnęła czoło do szyby, światła miasta ciągnęły się pod nią bez końca.

– Muszę to wszystko przemyśleć.

– O to tylko proszę. Po prostu pomyśl. Naprawdę pomyśl o tym, czego ty chcesz, a nie co najlepiej wpisuje się w czyjś plan.

– Dziękuję, mamo. Za to, że słuchasz. Za to, że nie oceniasz.

– Po to jestem. Dzwoń o każdej porze, dobrze? Dzień czy noc.

– Dobrze, kocham cię, mamo.

Połączenie się urwało. Addison odłożyła telefon i ruszyła na środek perfekcyjnego salonu Jaxona, dłoń przyciśnięta do brzucha.

– Będziesz chciane – wyszeptała do swojego nienarodzonego dziecka. – I będziesz świętowane.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Następnego dnia telefon Addison eksplodował powiadomieniami. Jej kalendarz płonął od chirurgicznie naniesionych poprawek Jaxona—kamienie milowe kariery przesunięte, strategiczne spotkania przeniesione, okno na zaręczyny wykrojone na wiosnę niczym obietnica.

—Kiedy to wszystko przebudowałeś? — mruknęła, przeglądając systematyczną reorganizację.

Jej lunch z Norą zniknął, zastąpiony klinicznym blokiem „ODPOCZYNEK” podczas godzin szczytowej produktywności.

—Nie prosiłam o optymalizację odpoczynku — wymamrotała, stukając w ekran. — Chciałam zjeść lunch z przyjaciółką.

Uświadomiła to sobie z krystaliczną jasnością, gdy próbowała cofnąć zmiany. Miłość Jaxona wyrażała się poprzez drobiazgowe zarządzanie—nie złośliwe, lecz absolutne.

Każdy szczegół ich wspólnego życia przepływał przez jego strategiczny nadzór.

Tej nocy Addison nie mogła zasnąć, rozważając, czy podoba jej się taki rodzaj troski ze strony Jaxona, a poranek przyniósł mdłości, które zgięły ją wpół, kurczowo ściskając marmurowy blat.

Zadzwoniła do kliniki z drżącą determinacją. — Potrzebuję umówić się na USG.

— Gratulacje! Kiedy miała pani ostatnią miesiączkę?

— Jakieś dwa miesiące temu, albo coś koło tego.

— Wspaniale! Możemy przyjąć panią jutro o dziesiątej. Warto zabrać partnera na tę ekscytującą chwilę—

— Przyjdę sama.

— Oczywiście, niektóre kobiety wolą najpierw przeżyć to prywatnie. Zajmiemy się panią jak najlepiej.

Po rozmowie odłożyła telefon, a jej dzień wlokł się w oparach wymuszonej normalności. Każdy mail od asystentki Jaxona aktualizującej „ich” harmonogram był jak kolejny łańcuch na jej szyi. Każde spotkanie było puste.

Pod wieczór rozpacz drapała jej pierś od środka. Potrzebowała Nory—najlepszej przyjaciółki jeszcze z czasów studiów, kogoś, kto przejrzał na wylot wypolerowaną, kochającą fasadę Jaxona i dostrzegł kontrolę pod spodem.

Godzinę później Addison siedziała skulona na kanapie, dłubiąc w resztkach chińszczyzny, podczas gdy Nora opowiadała o najnowszej randkowej katastrofie.

— Więc ten geniusz kryptowalut zjawia się w koszulce z nadrukiem smokingu—do winiarni, Addie!—i zaczyna mansplainować blockchain, jakbym była jego osobistą doradczynią finansową. — Nora gestykulowała pałeczkami. — No wyobraź sobie tę bezczelność!

Addison wymusiła słaby uśmiech, przesuwając lo mein po pojemniczku.

— Czekaj… — Głos Nory się zmienił, komediowa energia wyparowała. — Ani razu się nie zaśmiałaś, a przecież uwielbiasz moje koszmarne randki!

Odłożyła jedzenie, przyglądając się twarzy przyjaciółki.

— Coś jest bardzo nie tak, prawda?

Delikatna troska w głosie Nory złamała coś w Addison. Łzy, które wstrzymywała cały dzień, wreszcie popłynęły.

— Ojej, kochanie. — Nora natychmiast się przysunęła, obejmując Addison. — Cokolwiek to jest, poradzimy sobie razem. Tak już mamy—

— Jestem w ciąży — wyszeptała Addison, wtulona w ramię przyjaciółki.

Nora odsunęła się, oczy szerokie, ale bez cienia osądu—tylko ochrona i siła.

— Okej. Okej, to znaczy… jak się z tym czujesz?

— Przerażona. Szczęśliwa. Kompletnie przytłoczona. — Addison otarła policzki. — Chcę tego dziecka, ale boję się powiedzieć Jaxonowi. Zwariuje.

— Ale on przecież szaleje za tobą — odparła Nora, siadając obok.

— I to wszystko tak komplikuje. — Głos Addison zadrżał. — Kiedyś patrzył na mnie, jakbym była niesamowitym odkryciem, w które nie potrafił uwierzyć. Zawsze był taki opiekuńczy, taki uważny.

— Tak, pamiętasz te zaręczyny? Ogród botaniczny, kwartet smyczkowy, profesjonalni fotografowie tylko po to, by uchwycić twoją reakcję? — dodała łagodnie Nora.

— Właśnie! Ale ostatnio… — Addison ściskała dłonie na kolanach. — Czuję się jak element jego rutyny. Jak piękny kawałek, który idealnie wpasowuje się w jego wielki plan, tylko że przestał mnie naprawdę widzieć. Decyduje za nas bez pytania—gdzie jemy, na jakie wydarzenia chodzimy…

— To… — Głos Nory stał się ostrożnie kontrolowany. — To nie jest pytanie o twoją opinię, prawda?

— Niby wciąż robi miłe rzeczy, ale pod spodem jest założenie, że zgodzę się na wszystko, co postanowi. Jakbym była cennym obiektem, którym trzeba zarządzać i chronić, a nie równorzędnym partnerem.

— I boisz się mu powiedzieć o ciąży, bo…

— Bo dzieci miały pojawić się za pięć lat! Wszystko już sobie rozplanował—kamienie milowe kariery, cele finansowe, idealny czas na wszystko.

Głos Addison przeszedł w szept, gdy wpatrywała się w zaciśnięte dłonie, potrząsając głową i wylewając nową porcję niechcianych łez.

— A jeśli się wścieknie? Jeśli uzna, że zrujnowałam jego misterny plan? A jeśli będzie chciał, żebym…

— To będzie głupi — Nora wstała powoli, napięcie aż buzowało w jej drobnej postaci.

— Ale on zapewnia mi wszystko, czego mogłabym potrzebować. — Głos Addison zadrżał. — Penthouse, markowe ubrania, ekskluzywne restauracje. Poznał mnie ze wszystkimi ważnymi ludźmi w mieście, dał mi szanse, których pewnie sama bym nie dostała.

— Ale jakim kosztem? — Pytanie Nory przecięło powietrze jak brzytwa.

Zawisło między nimi jak odsłonięty przewód. Milczenie iskrzyło się jak napięcie elektryczne.

— Chcę być mamą… — Słowa zabrzmiały mocno i pewnie. — Ale Jaxon pewnie uzna to za katastrofalne odejście od jego grafiku.

— To go zostaw.

Słowa zawisły w powietrzu jak wyzwanie.

— Nie mogę tak po prostu—

— Możesz. — Głos Nory zmiękł, ale pozostał twardy jak stal. — Chcesz wychować dziecko sama? Będę przy tobie. Chcesz odejść od tego bankierskiego stylu życia? Pomogę ci się spakować. Chcesz walczyć o związek? Będę przy tobie.

— Ale ta jego stabilność—

— Jest bez znaczenia, jeśli nie możesz być sobą! — Nora uklękła przy kanapie, ściskając dłonie Addison. — Jesteś błyskotliwa, silna i potrafisz zbudować własne życie. Z nim albo bez niego.

Addison płakała jeszcze mocniej, miesiące tłumionej frustracji wylewały się z niej. — Tak się boję, Nora. Co jeśli nie dam rady sama?

— Nie będziesz sama. Nigdy. — Głos Nory nie znosił sprzeciwu. — Ale najpierw musisz z nim porozmawiać.

Światła miasta migotały za oknami, gdy między nimi rozgościła się cisza—nie pusta, lecz pełna możliwości i żarliwej determinacji.

— Cokolwiek postanowisz — powiedziała w końcu Nora — na temat czasu, rozmów, wszystkiego—sprawdzasz, gdzie kończy się miłość, a zaczyna kontrola, i ja cię wesprę całkowicie.

— Nawet jeśli oznacza to zburzenie najdoskonalszego systemu zarządzania w mieście?

— Zwłaszcza wtedy.

Po pewnym czasie, drinkach i burzliwych rozmowach przerywanych śmiechem i uściskami, Nora zebrała rzeczy, obejmując Addison z całą siłą solidarności, zanim wyszła.

— Zadzwoń jutro po wizycie. Cokolwiek się dowiesz, wymyślimy kontratak.

W apartamencie zapanowała nienaganna cisza. Addison stała pośrodku starannie ułożonej przez Jaxona przestrzeni—każdy szczegół zaplanowany, by wspierać ich wspinaczkę ku sukcesowi.

Jej telefon zamigotał na stoliku kawowym.

Nieznany numer: Unikaj lobby 14:15–15:00. Jutro.

Podniosła go, patrząc na ekran, czując, jak przez klatkę piersiową przebiega fala niepokoju. Zanim zdążyła przetworzyć wiadomość, pojawiła się kolejna.

Nieznany numer: Proszę, Gołąbko.

Telefon wyślizgnął się z jej dłoni, uderzając o marmur, gdy twarz jej pobladła.

Tylko jedna osoba kiedykolwiek używała tego przezwiska. Tylko jedna osoba mogła rozbić nawet najdoskonalej zaplanowane życie.

Tę, którą uważała za martwą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Addison wpatrywała się w swój telefon w ciemności, wiadomość płonęła niczym oskarżenie.

Pseudonim odblokował napływ wspomnień—niedzielne poranki powróciły z hukiem, kawą i gazetami rozrzuconymi po pogniecionych prześcieradłach.

— Jesteś moją gołąbką — rozbrzmiał echem jego głos ze wspomnień. — Delikatna i łagodna, a jednak silniejsza, niż ktokolwiek się domyśla. Moja piękna gołąbka, która mogłaby polecieć wszędzie, ale wybiera, by zostać ze mną.

— Dokąd miałabym pójść? Ty jesteś moim domem — śmiała się wtedy, przyciągając go bliżej.

To wspomnienie eksplodowało w jej piersi. To był piękny i spokojny czas, pełen radości i miłości aż do kości. Zanim się skończył.

Zanim zniknął. Zanim ją roztrzaskał.

— Co to, do cholery, ma znaczyć? — mruknęła, patrząc na telefon.

Wiadomość wpatrywała się w nią z powrotem, zagadkowa i niemożliwa. Czytała ją raz po raz, jej puls walił w gardle. Każde słowo wydawało się być elementem układanki, który nie pasował do żadnego znanego jej obrazu.

Jej dłonie drżały, gdy odłożyła telefon, ale sen nie nadchodził.

Bezsenna noc minęła na zmaganiach z pytaniami bez odpowiedzi, aż poranek przyniósł mdłości, które uderzyły ją o blat kuchenny.

— No dalej, kochanie — wyszeptała, chlapiąc wodą twarz. — Pomóż mi, proszę.

Poczekalnia w klinice buzowała nerwową energią. Addison ściskała pasek torebki jak broń, a jej myśli wciąż ją terroryzowały.

Jak powinna powiedzieć Jaxonowi o ciąży? Jaki jest idealny moment na takie wieści? A może w ogóle powinna mu o tym mówić?

A jeśli coś jest nie tak? A jeśli stres zaszkodził dziecku?

— Addison Blackhawk?

Głos pielęgniarki przeciął jej panikę i poszła korytarzem wypełnionym medycznym sprzętem.

— Pani Blackhawk? Jestem doktor Martinez. — Kobieta uśmiechnęła się ciepło. — Pierwsze USG?

— Tak. Boję się, że coś może być nie tak.

— To zupełnie normalne. Każda przyszła mama się martwi. Sprawdźmy i uspokójmy panią, dobrze?

— Proszę. Muszę wiedzieć, czy z moim dzieckiem wszystko w porządku.

Dr Martinez działała z wprawą, rozprowadzając żel po brzuchu Addison.

— Czego mogę się spodziewać?

— W ósmym tygodniu powinniśmy zobaczyć wyraźny zarys płodu i, miejmy nadzieję, usłyszeć bicie serca.

— A jeśli nie usłyszymy?

— Skupmy się na tym, co prawdopodobnie zobaczymy — zdrowe, rozwijające się dziecko.

Lekarka poprowadziła głowicę po jej skórze z delikatną precyzją.

— Oto jest — powiedziała cicho dr Martinez. — Widzisz ten mały kształt na ekranie? To twoje dziecko.

Addison wpatrywała się w monitor, wstrzymując oddech. — Jest takie małe…

— Wielkości maliny, zupełnie normalne na osiem tygodni. Pozwól, że dokonam pomiarów. — Maszyna klikała rytmicznie. — Wszystko wygląda dokładnie tak, jak powinno.

— Naprawdę? Nic złego się nie dzieje?

— Nic a nic. A teraz posłuchajmy czegoś magicznego.

Dr Martinez wyregulowała ustawienia i nagle pokój wypełnił się szybkim, mocnym, nieustępliwym dźwiękiem.

— To bicie serca twojego dziecka — oznajmiła z prawdziwą radością. — Sto sześćdziesiąt uderzeń na minutę. Absolutnie idealnie.

— O Boże — szepnęła Addison, łzy spływały jej po policzkach. — To naprawdę moje dziecko?

— Twoje dziecko. Silne, zdrowe, rozwijające się.

— Brzmi tak potężnie jak na coś tak maleńkiego.

— Dzieci są wojownikami od samego początku. To maleństwo już pokazuje niesamowitą siłę.

Miłość eksplodowała w piersi Addison jak bomba, rozlewając opiekuńczą furię po każdym nerwie.

— Moje dziecko — szepnęła, kładąc palce na brzuchu. — Mój doskonały mały wojownik.

— Masz jakieś pytania dotyczące ciąży, Addison?

— Czy to normalne, że już czuję taką więź? Taką opiekuńczość?

— Jak najbardziej. Dla większości kobiet bicie serca tworzy natychmiastową więź. Już jesteś matką.

Dr Martinez wręczyła zdjęcia z USG, a Addison ściskała je jak świętość.

— Co z ojcem? Jak bardzo jest zaangażowany w ciążę?

Uśmiech Addison zadrżał. — Jeszcze nie wie. Nie jestem pewna, jak przyjmie tę wiadomość.

— Ach. To zawsze bywa trudne.

— Jest… bardzo systematyczny. Lubi mieć wszystko zaplanowane z wyprzedzeniem.

— Cóż, dzieci rzadko podążają według czyjegokolwiek harmonogramu — powiedziała dr Martinez życzliwie. — Daj mu szansę cię zaskoczyć. Z mojego doświadczenia, ojcowie często się zmieniają, gdy dowiadują się o ciąży. Rzeczywistość budzi w nich coś, o czym nie mieli pojęcia.

— Naprawdę pani tak uważa?

— Widziałam, jak najbardziej logiczni mężczyźni stają się zupełnie oddani, kiedy zrozumieją, co się rozwija. Miłość wszystko zmienia.

Trzymając się tej nadziei, Addison później znalazła się w kawiarni naprzeciwko banku. Zdjęcia z USG rozłożone na stole, gdy zbierała odwagę, by sprawdzić teorię doktorki.

Nora wślizgnęła się do boksu naprzeciwko w idealnym momencie.

— Jezu, wyglądasz jak śmierć na chorągwi. — Od razu dostrzegła zdjęcia USG. — O ja pierdolę, to są…?

— Moje dziecko. — Addison podniosła ziarnisty obrazek. — Ósmy tydzień.

— O Boże, popatrz na tę fasolkę! — Twarz Nory rozbłysła radością. — Na kiedy termin?

— Za jakieś siedem miesięcy.

— Jak się czujesz? Poza… przerażeniem?

— Zachwycona i całkowicie przytłoczona.

— To całkowicie normalne. Jaxon już wie?

— Nie. Zaraz będę do niego dzwonić.

— No to powodzenia, kochanie. — Nora ścisnęła jej dłoń i zebrała swoje rzeczy. — Potrzebujesz prywatności na tę rozmowę. Będę tu zaraz, dobrze?

— Dziękuję, że jesteś.

— Zawsze. — Nora pocałowała ją w policzek. — Cokolwiek się wydarzy, damy sobie radę razem.

Po wyjściu Nory Addison została sama ze zdjęciami USG, telefon wydawał się ciężki, gdy wybrała numer Jaxona.

— Addison, dzięki Bogu, że dzwonisz. — Jego głos wybuchł w słuchawce. — Jestem absolutnie wściekły. Cała ta podróż to kompletna katastrofa.

— Co się stało? — Żołądek jej zadrżał.

— Mieliśmy zamknąć największy deal tego roku. Pięćdziesiąt milionów dolarów na finansowanie rozwoju. Wszystko było idealnie — podpisy gotowe, umowy przygotowane, zwycięstwo gwarantowane.

— To brzmi niesamowicie. Co poszło nie tak?

— Żona wspólnika zaszła w ciążę i stwierdziła, że nie podoba jej się raport o wpływie na środowisko. — Głos Jaxona nabrał jadu. — I co on robi? Anuluje cały, pieprzony kontrakt!

Krew Addison zamarła. — Może miała uzasadnione obawy—

— Uzasadnione? — Śmiech Jaxona był czystą trucizną. — To hormonalna histeria! Te ciężarne kobiety myślą, że ich emocje są ważniejsze od biznesowej logiki. Pięćdziesiąt milionów poszło się jebać przez irracjonalny, kobiecy sentyment!

— Jaxon—

— To kompletnie nierozsądne. Hormony sprawiają, że są emocjonalne, nielogiczne, niezdolne do racjonalnego myślenia. Przedkładają uczucia nad fakty, sentyment nad sukces!

Każde jego słowo uderzało jak fizyczna przemoc. Wpatrywała się w zdjęcie USG—w swój cud, który nagle wydał się kruchy jak szkło.

— Wracasz wcześniej do domu?

— Jutro. Lot ląduje o drugiej, będę w banku o 14:30. Potrzebujemy natychmiastowych działań naprawczych. Potwornie za tobą tęskniłem.

— Jutro — powtórzyła otępiała.

— Tak. Nie mogę się doczekać, kochanie. Kocham cię.

— Ja ciebie też.

Połączenie zgasło, a Addison siedziała sparaliżowana, jego przyspieszony powrót zniweczył każdy plan, jaki zdołała ułożyć.

— No, to było kurwa urocze — powiedziała Nora, wracając. Jej głos ociekał sarkazmem. — Twój chłopak właśnie nazwał ciężarne kobiety histeryczkami, prawda?

— Kiedy sama jestem w ciąży.

— Kiedy jesteś w ciąży. — Nora pochyliła się z ogniem w oczach. — Co za książę. Naprawdę wie, jak oczarować kobietę.

— On jeszcze nie wie.

— Och, kochanie. — Sarkazm Nory stopniał w dzikie współczucie. — Ta rozmowa będzie jednym, wielkim gównoburzą.

— Tak. Naprawdę będzie.

Zdjęcia z USG wpatrywały się w nią—maleńkie dowody „hormonalnego kaprysu”, który rozwali jego perfekcyjny świat.

Dziś w nocy. Wszystko musiała rozstrzygnąć tej nocy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hostage to Love

Hostage to Love

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa