Następnego dnia telefon Addison eksplodował powiadomieniami. Jej kalendarz płonął od chirurgicznie naniesionych poprawek Jaxona—kamienie milowe kariery przesunięte, strategiczne spotkania przeniesione, okno na zaręczyny wykrojone na wiosnę niczym obietnica.
—Kiedy to wszystko przebudowałeś? — mruknęła, przeglądając systematyczną reorganizację.
Jej lunch z Norą zniknął, zastąpiony klinicznym blokiem „ODPOCZYNEK” podczas godzin szczytowej produktywności.
—Nie prosiłam o optymalizację odpoczynku — wymamrotała, stukając w ekran. — Chciałam zjeść lunch z przyjaciółką.
Uświadomiła to sobie z krystaliczną jasnością, gdy próbowała cofnąć zmiany. Miłość Jaxona wyrażała się poprzez drobiazgowe zarządzanie—nie złośliwe, lecz absolutne.
Każdy szczegół ich wspólnego życia przepływał przez jego strategiczny nadzór.
Tej nocy Addison nie mogła zasnąć, rozważając, czy podoba jej się taki rodzaj troski ze strony Jaxona, a poranek przyniósł mdłości, które zgięły ją wpół, kurczowo ściskając marmurowy blat.
Zadzwoniła do kliniki z drżącą determinacją. — Potrzebuję umówić się na USG.
— Gratulacje! Kiedy miała pani ostatnią miesiączkę?
— Jakieś dwa miesiące temu, albo coś koło tego.
— Wspaniale! Możemy przyjąć panią jutro o dziesiątej. Warto zabrać partnera na tę ekscytującą chwilę—
— Przyjdę sama.
— Oczywiście, niektóre kobiety wolą najpierw przeżyć to prywatnie. Zajmiemy się panią jak najlepiej.
Po rozmowie odłożyła telefon, a jej dzień wlokł się w oparach wymuszonej normalności. Każdy mail od asystentki Jaxona aktualizującej „ich” harmonogram był jak kolejny łańcuch na jej szyi. Każde spotkanie było puste.
Pod wieczór rozpacz drapała jej pierś od środka. Potrzebowała Nory—najlepszej przyjaciółki jeszcze z czasów studiów, kogoś, kto przejrzał na wylot wypolerowaną, kochającą fasadę Jaxona i dostrzegł kontrolę pod spodem.
Godzinę później Addison siedziała skulona na kanapie, dłubiąc w resztkach chińszczyzny, podczas gdy Nora opowiadała o najnowszej randkowej katastrofie.
— Więc ten geniusz kryptowalut zjawia się w koszulce z nadrukiem smokingu—do winiarni, Addie!—i zaczyna mansplainować blockchain, jakbym była jego osobistą doradczynią finansową. — Nora gestykulowała pałeczkami. — No wyobraź sobie tę bezczelność!
Addison wymusiła słaby uśmiech, przesuwając lo mein po pojemniczku.
— Czekaj… — Głos Nory się zmienił, komediowa energia wyparowała. — Ani razu się nie zaśmiałaś, a przecież uwielbiasz moje koszmarne randki!
Odłożyła jedzenie, przyglądając się twarzy przyjaciółki.
— Coś jest bardzo nie tak, prawda?
Delikatna troska w głosie Nory złamała coś w Addison. Łzy, które wstrzymywała cały dzień, wreszcie popłynęły.
— Ojej, kochanie. — Nora natychmiast się przysunęła, obejmując Addison. — Cokolwiek to jest, poradzimy sobie razem. Tak już mamy—
— Jestem w ciąży — wyszeptała Addison, wtulona w ramię przyjaciółki.
Nora odsunęła się, oczy szerokie, ale bez cienia osądu—tylko ochrona i siła.
— Okej. Okej, to znaczy… jak się z tym czujesz?
— Przerażona. Szczęśliwa. Kompletnie przytłoczona. — Addison otarła policzki. — Chcę tego dziecka, ale boję się powiedzieć Jaxonowi. Zwariuje.
— Ale on przecież szaleje za tobą — odparła Nora, siadając obok.
— I to wszystko tak komplikuje. — Głos Addison zadrżał. — Kiedyś patrzył na mnie, jakbym była niesamowitym odkryciem, w które nie potrafił uwierzyć. Zawsze był taki opiekuńczy, taki uważny.
— Tak, pamiętasz te zaręczyny? Ogród botaniczny, kwartet smyczkowy, profesjonalni fotografowie tylko po to, by uchwycić twoją reakcję? — dodała łagodnie Nora.
— Właśnie! Ale ostatnio… — Addison ściskała dłonie na kolanach. — Czuję się jak element jego rutyny. Jak piękny kawałek, który idealnie wpasowuje się w jego wielki plan, tylko że przestał mnie naprawdę widzieć. Decyduje za nas bez pytania—gdzie jemy, na jakie wydarzenia chodzimy…
— To… — Głos Nory stał się ostrożnie kontrolowany. — To nie jest pytanie o twoją opinię, prawda?
— Niby wciąż robi miłe rzeczy, ale pod spodem jest założenie, że zgodzę się na wszystko, co postanowi. Jakbym była cennym obiektem, którym trzeba zarządzać i chronić, a nie równorzędnym partnerem.
— I boisz się mu powiedzieć o ciąży, bo…
— Bo dzieci miały pojawić się za pięć lat! Wszystko już sobie rozplanował—kamienie milowe kariery, cele finansowe, idealny czas na wszystko.
Głos Addison przeszedł w szept, gdy wpatrywała się w zaciśnięte dłonie, potrząsając głową i wylewając nową porcję niechcianych łez.
— A jeśli się wścieknie? Jeśli uzna, że zrujnowałam jego misterny plan? A jeśli będzie chciał, żebym…
— To będzie głupi — Nora wstała powoli, napięcie aż buzowało w jej drobnej postaci.
— Ale on zapewnia mi wszystko, czego mogłabym potrzebować. — Głos Addison zadrżał. — Penthouse, markowe ubrania, ekskluzywne restauracje. Poznał mnie ze wszystkimi ważnymi ludźmi w mieście, dał mi szanse, których pewnie sama bym nie dostała.
— Ale jakim kosztem? — Pytanie Nory przecięło powietrze jak brzytwa.
Zawisło między nimi jak odsłonięty przewód. Milczenie iskrzyło się jak napięcie elektryczne.
— Chcę być mamą… — Słowa zabrzmiały mocno i pewnie. — Ale Jaxon pewnie uzna to za katastrofalne odejście od jego grafiku.
— To go zostaw.
Słowa zawisły w powietrzu jak wyzwanie.
— Nie mogę tak po prostu—
— Możesz. — Głos Nory zmiękł, ale pozostał twardy jak stal. — Chcesz wychować dziecko sama? Będę przy tobie. Chcesz odejść od tego bankierskiego stylu życia? Pomogę ci się spakować. Chcesz walczyć o związek? Będę przy tobie.
— Ale ta jego stabilność—
— Jest bez znaczenia, jeśli nie możesz być sobą! — Nora uklękła przy kanapie, ściskając dłonie Addison. — Jesteś błyskotliwa, silna i potrafisz zbudować własne życie. Z nim albo bez niego.
Addison płakała jeszcze mocniej, miesiące tłumionej frustracji wylewały się z niej. — Tak się boję, Nora. Co jeśli nie dam rady sama?
— Nie będziesz sama. Nigdy. — Głos Nory nie znosił sprzeciwu. — Ale najpierw musisz z nim porozmawiać.
Światła miasta migotały za oknami, gdy między nimi rozgościła się cisza—nie pusta, lecz pełna możliwości i żarliwej determinacji.
— Cokolwiek postanowisz — powiedziała w końcu Nora — na temat czasu, rozmów, wszystkiego—sprawdzasz, gdzie kończy się miłość, a zaczyna kontrola, i ja cię wesprę całkowicie.
— Nawet jeśli oznacza to zburzenie najdoskonalszego systemu zarządzania w mieście?
— Zwłaszcza wtedy.
Po pewnym czasie, drinkach i burzliwych rozmowach przerywanych śmiechem i uściskami, Nora zebrała rzeczy, obejmując Addison z całą siłą solidarności, zanim wyszła.
— Zadzwoń jutro po wizycie. Cokolwiek się dowiesz, wymyślimy kontratak.
W apartamencie zapanowała nienaganna cisza. Addison stała pośrodku starannie ułożonej przez Jaxona przestrzeni—każdy szczegół zaplanowany, by wspierać ich wspinaczkę ku sukcesowi.
Jej telefon zamigotał na stoliku kawowym.
Nieznany numer: Unikaj lobby 14:15–15:00. Jutro.
Podniosła go, patrząc na ekran, czując, jak przez klatkę piersiową przebiega fala niepokoju. Zanim zdążyła przetworzyć wiadomość, pojawiła się kolejna.
Nieznany numer: Proszę, Gołąbko.
Telefon wyślizgnął się z jej dłoni, uderzając o marmur, gdy twarz jej pobladła.
Tylko jedna osoba kiedykolwiek używała tego przezwiska. Tylko jedna osoba mogła rozbić nawet najdoskonalej zaplanowane życie.
Tę, którą uważała za martwą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Addison wpatrywała się w swój telefon w ciemności, wiadomość płonęła niczym oskarżenie.
Pseudonim odblokował napływ wspomnień—niedzielne poranki powróciły z hukiem, kawą i gazetami rozrzuconymi po pogniecionych prześcieradłach.
— Jesteś moją gołąbką — rozbrzmiał echem jego głos ze wspomnień. — Delikatna i łagodna, a jednak silniejsza, niż ktokolwiek się domyśla. Moja piękna gołąbka, która mogłaby polecieć wszędzie, ale wybiera, by zostać ze mną.
— Dokąd miałabym pójść? Ty jesteś moim domem — śmiała się wtedy, przyciągając go bliżej.
To wspomnienie eksplodowało w jej piersi. To był piękny i spokojny czas, pełen radości i miłości aż do kości. Zanim się skończył.
Zanim zniknął. Zanim ją roztrzaskał.
— Co to, do cholery, ma znaczyć? — mruknęła, patrząc na telefon.
Wiadomość wpatrywała się w nią z powrotem, zagadkowa i niemożliwa. Czytała ją raz po raz, jej puls walił w gardle. Każde słowo wydawało się być elementem układanki, który nie pasował do żadnego znanego jej obrazu.
Jej dłonie drżały, gdy odłożyła telefon, ale sen nie nadchodził.
Bezsenna noc minęła na zmaganiach z pytaniami bez odpowiedzi, aż poranek przyniósł mdłości, które uderzyły ją o blat kuchenny.
— No dalej, kochanie — wyszeptała, chlapiąc wodą twarz. — Pomóż mi, proszę.
Poczekalnia w klinice buzowała nerwową energią. Addison ściskała pasek torebki jak broń, a jej myśli wciąż ją terroryzowały.
Jak powinna powiedzieć Jaxonowi o ciąży? Jaki jest idealny moment na takie wieści? A może w ogóle powinna mu o tym mówić?
A jeśli coś jest nie tak? A jeśli stres zaszkodził dziecku?
— Addison Blackhawk?
Głos pielęgniarki przeciął jej panikę i poszła korytarzem wypełnionym medycznym sprzętem.
— Pani Blackhawk? Jestem doktor Martinez. — Kobieta uśmiechnęła się ciepło. — Pierwsze USG?
— Tak. Boję się, że coś może być nie tak.
— To zupełnie normalne. Każda przyszła mama się martwi. Sprawdźmy i uspokójmy panią, dobrze?
— Proszę. Muszę wiedzieć, czy z moim dzieckiem wszystko w porządku.
Dr Martinez działała z wprawą, rozprowadzając żel po brzuchu Addison.
— Czego mogę się spodziewać?
— W ósmym tygodniu powinniśmy zobaczyć wyraźny zarys płodu i, miejmy nadzieję, usłyszeć bicie serca.
— A jeśli nie usłyszymy?
— Skupmy się na tym, co prawdopodobnie zobaczymy — zdrowe, rozwijające się dziecko.
Lekarka poprowadziła głowicę po jej skórze z delikatną precyzją.
— Oto jest — powiedziała cicho dr Martinez. — Widzisz ten mały kształt na ekranie? To twoje dziecko.
Addison wpatrywała się w monitor, wstrzymując oddech. — Jest takie małe…
— Wielkości maliny, zupełnie normalne na osiem tygodni. Pozwól, że dokonam pomiarów. — Maszyna klikała rytmicznie. — Wszystko wygląda dokładnie tak, jak powinno.
— Naprawdę? Nic złego się nie dzieje?
— Nic a nic. A teraz posłuchajmy czegoś magicznego.
Dr Martinez wyregulowała ustawienia i nagle pokój wypełnił się szybkim, mocnym, nieustępliwym dźwiękiem.
— To bicie serca twojego dziecka — oznajmiła z prawdziwą radością. — Sto sześćdziesiąt uderzeń na minutę. Absolutnie idealnie.
— O Boże — szepnęła Addison, łzy spływały jej po policzkach. — To naprawdę moje dziecko?
— Twoje dziecko. Silne, zdrowe, rozwijające się.
— Brzmi tak potężnie jak na coś tak maleńkiego.
— Dzieci są wojownikami od samego początku. To maleństwo już pokazuje niesamowitą siłę.
Miłość eksplodowała w piersi Addison jak bomba, rozlewając opiekuńczą furię po każdym nerwie.
— Moje dziecko — szepnęła, kładąc palce na brzuchu. — Mój doskonały mały wojownik.
— Masz jakieś pytania dotyczące ciąży, Addison?
— Czy to normalne, że już czuję taką więź? Taką opiekuńczość?
— Jak najbardziej. Dla większości kobiet bicie serca tworzy natychmiastową więź. Już jesteś matką.
Dr Martinez wręczyła zdjęcia z USG, a Addison ściskała je jak świętość.
— Co z ojcem? Jak bardzo jest zaangażowany w ciążę?
Uśmiech Addison zadrżał. — Jeszcze nie wie. Nie jestem pewna, jak przyjmie tę wiadomość.
— Ach. To zawsze bywa trudne.
— Jest… bardzo systematyczny. Lubi mieć wszystko zaplanowane z wyprzedzeniem.
— Cóż, dzieci rzadko podążają według czyjegokolwiek harmonogramu — powiedziała dr Martinez życzliwie. — Daj mu szansę cię zaskoczyć. Z mojego doświadczenia, ojcowie często się zmieniają, gdy dowiadują się o ciąży. Rzeczywistość budzi w nich coś, o czym nie mieli pojęcia.
— Naprawdę pani tak uważa?
— Widziałam, jak najbardziej logiczni mężczyźni stają się zupełnie oddani, kiedy zrozumieją, co się rozwija. Miłość wszystko zmienia.
Trzymając się tej nadziei, Addison później znalazła się w kawiarni naprzeciwko banku. Zdjęcia z USG rozłożone na stole, gdy zbierała odwagę, by sprawdzić teorię doktorki.
Nora wślizgnęła się do boksu naprzeciwko w idealnym momencie.
— Jezu, wyglądasz jak śmierć na chorągwi. — Od razu dostrzegła zdjęcia USG. — O ja pierdolę, to są…?
— Moje dziecko. — Addison podniosła ziarnisty obrazek. — Ósmy tydzień.
— O Boże, popatrz na tę fasolkę! — Twarz Nory rozbłysła radością. — Na kiedy termin?
— Za jakieś siedem miesięcy.
— Jak się czujesz? Poza… przerażeniem?
— Zachwycona i całkowicie przytłoczona.
— To całkowicie normalne. Jaxon już wie?
— Nie. Zaraz będę do niego dzwonić.
— No to powodzenia, kochanie. — Nora ścisnęła jej dłoń i zebrała swoje rzeczy. — Potrzebujesz prywatności na tę rozmowę. Będę tu zaraz, dobrze?
— Dziękuję, że jesteś.
— Zawsze. — Nora pocałowała ją w policzek. — Cokolwiek się wydarzy, damy sobie radę razem.
Po wyjściu Nory Addison została sama ze zdjęciami USG, telefon wydawał się ciężki, gdy wybrała numer Jaxona.
— Addison, dzięki Bogu, że dzwonisz. — Jego głos wybuchł w słuchawce. — Jestem absolutnie wściekły. Cała ta podróż to kompletna katastrofa.
— Co się stało? — Żołądek jej zadrżał.
— Mieliśmy zamknąć największy deal tego roku. Pięćdziesiąt milionów dolarów na finansowanie rozwoju. Wszystko było idealnie — podpisy gotowe, umowy przygotowane, zwycięstwo gwarantowane.
— To brzmi niesamowicie. Co poszło nie tak?
— Żona wspólnika zaszła w ciążę i stwierdziła, że nie podoba jej się raport o wpływie na środowisko. — Głos Jaxona nabrał jadu. — I co on robi? Anuluje cały, pieprzony kontrakt!
Krew Addison zamarła. — Może miała uzasadnione obawy—
— Uzasadnione? — Śmiech Jaxona był czystą trucizną. — To hormonalna histeria! Te ciężarne kobiety myślą, że ich emocje są ważniejsze od biznesowej logiki. Pięćdziesiąt milionów poszło się jebać przez irracjonalny, kobiecy sentyment!
— Jaxon—
— To kompletnie nierozsądne. Hormony sprawiają, że są emocjonalne, nielogiczne, niezdolne do racjonalnego myślenia. Przedkładają uczucia nad fakty, sentyment nad sukces!
Każde jego słowo uderzało jak fizyczna przemoc. Wpatrywała się w zdjęcie USG—w swój cud, który nagle wydał się kruchy jak szkło.
— Wracasz wcześniej do domu?
— Jutro. Lot ląduje o drugiej, będę w banku o 14:30. Potrzebujemy natychmiastowych działań naprawczych. Potwornie za tobą tęskniłem.
— Jutro — powtórzyła otępiała.
— Tak. Nie mogę się doczekać, kochanie. Kocham cię.
— Ja ciebie też.
Połączenie zgasło, a Addison siedziała sparaliżowana, jego przyspieszony powrót zniweczył każdy plan, jaki zdołała ułożyć.
— No, to było kurwa urocze — powiedziała Nora, wracając. Jej głos ociekał sarkazmem. — Twój chłopak właśnie nazwał ciężarne kobiety histeryczkami, prawda?
— Kiedy sama jestem w ciąży.
— Kiedy jesteś w ciąży. — Nora pochyliła się z ogniem w oczach. — Co za książę. Naprawdę wie, jak oczarować kobietę.
— On jeszcze nie wie.
— Och, kochanie. — Sarkazm Nory stopniał w dzikie współczucie. — Ta rozmowa będzie jednym, wielkim gównoburzą.
— Tak. Naprawdę będzie.
Zdjęcia z USG wpatrywały się w nią—maleńkie dowody „hormonalnego kaprysu”, który rozwali jego perfekcyjny świat.
Dziś w nocy. Wszystko musiała rozstrzygnąć tej nocy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranne światło słoneczne wlewało się przez okna od podłogi do sufitu, gdy Addison przyciskała telefon do ucha, jej bose stopy odciskały wzory na perskim dywanie.
— Nie dam rady, mamo — wyszeptała w jasnej ciszy mieszkania. — Co jeśli on wybuchnie, gdy mu powiem? Co jeśli zażąda, żebym usunęła ciążę?
— Wtedy dowiesz się dokładnie, kim naprawdę jest — głos matki zabrzmiał z ostrą, matczyną klarownością. — Przestań snuć czarne scenariusze i posłuchaj swojej intuicji, kochanie.
— Moja intuicja krzyczy sprzeczne rzeczy.
— A co mówi ci teraz twoje serce?
Addison zatrzymała się przy oknie, patrząc, jak miasto budzi się do życia poniżej. — Żeby powiedzieć mu prawdę. Stawić czoła temu, co nadejdzie.
— Zaufaj więc temu głosowi. Jesteś silniejsza, niż myślisz, skarbie.
— Naprawdę? — Odwróciła się od porannego światła. — Czuję się, jakbym detonowała bombę atomową w jego idealnym świecie.
— Może jego świat potrzebuje detonacji — głos matki zaostrzył się z ochronnym ogniem. — Obiecaj, że zadzwonisz, jeśli zabraknie ci odwagi.
— Nie zabraknie mi odwagi.
— To moja dzielna dziewczyna. A teraz idź się szykować do pracy i załatw to.
— Całą noc ćwiczyłam tę rozmowę.
— To przećwicz ją dobrze. Zasługujesz, by być wysłuchaną, Addison. Nie zapomnij o tym.
Słowa matki jeszcze długo rozbrzmiewały w mieszkaniu po zakończeniu rozmowy.
Poranek już wybuchł teatralną oprawą — czarny garnitur Chanel rozłożony na łóżku jak zbroja, szpilki Louboutin z czerwonymi podeszwami ustawione przy kryształowych wazonach, które zamieniały jej stół jadalny w świątynię wyrafinowanego romansu.
Notatka Jaxona napisana jego precyzyjnym charakterem pisma: „Załóż to dziś do banku. Chcę cię zobaczyć w całej twojej urodzie.”
Stojąc pośród drogich, przemyślanych prezentów, Addison poczuła, jak mięknie, mimo wszystkiego.
To był ten troskliwy, kochający Jaxon, w którym zakochała się dwa lata temu. Uważny, hojny, romantyczny. Mężczyzna, który pamiętał jej ulubione zamówienie na kawę i wysyłał kwiaty bez okazji.
Pamiętała ich pierwsze randki, to, jak słuchał, gdy opowiadała o zniknięciu Wyatta, nie oceniając. Jak tulił ją, kiedy płakała z powodu poczucia opuszczenia i bezwartościowości.
To dlatego zawsze zostawała. To ten mężczyzna porwał ją, gdy była rozbita.
Przygotowując się starannie, nałożyła makijaż, by ukryć zielonkawy odcień porannych mdłości. Korektor zadziałał perfekcyjnie, a garnitur leżał tak, jakby został uszyty specjalnie na jej sylwetkę.
Patrząc w swoje odbicie i obserwując, jak lekko drżą jej dłonie, myślała o tym, jak Jaxon doskonale wie, jak osłabić jej determinację. Drogie prezenty, perfekcyjne romantyczne gesty, bezbłędna dbałość o każdy detal, który dla niego ma znaczenie.
W lustrze wyglądała olśniewająco. Profesjonalnie, elegancko, luksusowo. Wszystko, czego Jaxon chciał od partnerki.
— Wyglądaj na sukces — powiedziała do swojego odbicia. — Jak idealna dziewczyna prezesa.
Jej telefon zamigotał nową wiadomością.
Jaxon: Nie mogę się doczekać, aż cię zobaczę.
— Zobaczymy — mruknęła, patrząc na zdjęcia z USG rozrzucone na toaletce niczym dowody pięknego buntu.
Schowała zdjęcia do torebki jak ukrytą amunicję i weszła do bankowego marmurowego katedry, czując narastający niepokój, gdy przypomniała sobie wczorajszą wiadomość.
Ostrzeżenie, by unikać holu między 14:15 a 15:00.
Spojrzała na zegarek. Była dopiero 10:30 rano.
— O co w tym wszystkim chodziło? — zastanawiała się, przechodząc przez marmurowy hol w stronę wind.
Poranek minął w kontrolowanym chaosie, gdy wszyscy szykowali się na niespodziewany, wcześniejszy powrót prezesa. Odprawy bezpieczeństwa, harmonogramy spotkań, plany zarządzania kryzysowego po katastrofie umowy z Singapurem.
— Samolot pana Wellingtona ląduje o drugiej — ogłosiła jego asystentka. — Będzie tutaj do 14:00 na awaryjne posiedzenie zarządu.
Gdy Jaxon w końcu się pojawił, jego twarz rozjaśniła się na jej widok w wybranym przez niego stroju. Linie stresu wokół oczu zniknęły, zastąpione autentycznym ciepłem i pożądaniem.
— Oto moja piękna narzeczona — powiedział, szybko przecinając hol.
Weszła w jego objęcia, czując solidny ciężar jego ramion wokół siebie. Przez chwilę znajome poczucie bezpieczeństwa sprawiło, że wszystko inne zniknęło.
„Jaxon, cieszę się, że w końcu jesteś… Musimy porozmawiać.”
„Oczywiście, chodź.” Jego dłoń odnalazła jej plecy, prowadząc ją w kierunku swojego gabinetu. „Chodźmy tam, gdzie możemy porozmawiać na spokojnie.”
Jego palce splecione z jej, gdy razem wchodzili do narożnego biura, a miasto rozciągało się poniżej przez okna od podłogi do sufitu. Gdy tylko drzwi się zatrzasnęły, przyciągnął ją do siebie z elektryzującą niecierpliwością.
Jego pocałunek spadł na nią jak fala, przypominając jej ich początki, kiedy wszystko płonęło jasnym światłem i było pełne możliwości. Jego ręce wplątały się w jej włosy, a usta poruszały się po jej z głodem mężczyzny, który odzyskuje to, co do niego należy.
„Boże, tak bardzo za tobą tęskniłem,” wyszeptał na jej ustach. „Wyglądasz absolutnie perfekcyjnie. Ten garnitur został stworzony dla ciebie… jesteś oszałamiająca.”
„Dziękuję za prezenty.” Stopiła się z jego klatką piersiową, czując pod dłonią miarowy grzmot jego serca. „Wszystko było… piękne i przemyślane.”
Przycisnął delikatny pocałunek do jej skroni, wdychając zapach jej włosów.
„Zasługujesz na piękne rzeczy każdego dnia.” Jego ramiona mocniej objęły jej talię. „Mam też coś jeszcze dla mojej idealnej kobiety.”
Niechętnie się odsunął, sięgając do marynarki, z której wyjął welurowe pudełko. Bransoletka z diamentami rozbłysła ogniem, rzucając rozszczepione tęcze na jego mahoniowe biurko niczym rozrzucone obietnice.
„Jaxon, to przepiękne, ale nie musisz—”
„Chcę cię rozpieszczać ponad wszelką miarę,” powiedział, zapinając z czułością zamek na jej nadgarstku z szacunkiem człowieka, który zdobi swoje arcydzieło. „Zasługujesz na piękne rzeczy. Przez ciebie mam ochotę podbijać świat.”
„A propos… Muszę ci coś powiedzieć. To naprawdę ważne.”
„Ja też mam niesamowitą wiadomość,” przerwał jej, a jego oczy płonęły maniakalnym podekscytowaniem ocierającym się o gorączkę. „Le Bernardin, prywatna sala dziś wieczorem. Tylko my, szampan, ten czekoladowy suflet, który uwielbiasz.”
„Co świętujemy?”
„Naszą przyszłość.” Ujął jej dłonie z elektryzującą intensywnością. „Przemyślałem nasz pięcioletni plan. Chcę wszystko przyspieszyć radykalnie.”
„Przyspieszyć co?”
„Wszystko. Małżeństwo, partnerstwo, ścieżkę sukcesu. Skontaktowałem się z mamą w sprawie natychmiastowego planowania ślubu.”
„Jaxon, poczekaj—”
„Wiosenny ślub będzie idealny dla akcjonariuszy. Muszą zobaczyć stabilne, zaangażowane przywództwo.”
Jego telefon eksplodował pilnym, elektronicznym wrzaskiem.
„Proszę pana, pilne zebranie zarządu w sali konferencyjnej A,” głos asystentki zapiszczał przez głośnik z ledwie maskowaną paniką. „Inwestorzy z Tokio domagają się natychmiastowej reakcji kryzysowej.”
„Cholera jasna,” warknął, poprawiając krawat z gwałtowną precyzją, która zdradzała wściekłość kipiącą pod wypolerowaną powierzchnią. „Ten kryzys pochłania wszystko.”
„Jaxon, muszę ci powiedzieć coś, co nie może czekać do wieczora.”
„Wieczorem, kochanie,” powiedział, całując ją w czoło niczym błogosławieństwo, podczas gdy myślami już był przy windach. „Obiecuję całą swoją uwagę. Załóż coś tak oszałamiającego jak ty.”
„Ale to jest pilne,” powiedziała, już podążając za nim do wind.
„Wszystko jest pilne. Tokio prawie zrujnowało moją reputację. Dziś wieczorem świętujemy naszą przyszłość.”
Zniknął w stronę wind, pozostawiając ją samotną w centrum marmurowej areny, gdzie każda powierzchnia odbijała jej samotną sylwetkę w nieskończoność, drwiąco ją powielając.
Zbliżył się Marcus ze swojego stanowiska ochrony, a jego wyćwiczony wzrok natychmiast wychwycił jej zdenerwowanie.
„Panno Blackhawk? Wygląda pani na zaniepokojoną.”
„W porządku. Wszystko jest absolutnie w porządku.”
„Pan Wellington wydaje się czymś podekscytowany.”
„Podekscytowany. Tak…”
Wtedy ich zauważyła. Sześć postaci zbliżających się z różnych stron wejścia, poruszających się z koordynowaną precyzją i emanujących niebezpieczeństwem.
„Co jest grane?” wyszeptała.
„Co pani obserwuje?” zapytał Marcus, podążając za jej wzrokiem. „Chryste Panie,” wydusił, sięgając po radio.
O Boże… To napad z bronią w ręku.
Pierwsza postać dotarła do wejścia, unosząc broń.
„Wszyscy zachowują spokój,” jego głos rozległ się przez system bezpieczeństwa z pewnością kogoś, kto robił to już wcześniej. „To jest napad. Wykonujcie polecenia dokładnie, a nikomu nic się nie stanie.”
Przesuń w górę, aby kontynuować