passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hostage to Love - Rozdział #5 - autor itsvlada

Hostage to Love

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Poranne światło słoneczne wlewało się przez okna od podłogi do sufitu, gdy Addison przyciskała telefon do ucha, jej bose stopy odciskały wzory na perskim dywanie.

— Nie dam rady, mamo — wyszeptała w jasnej ciszy mieszkania. — Co jeśli on wybuchnie, gdy mu powiem? Co jeśli zażąda, żebym usunęła ciążę?

— Wtedy dowiesz się dokładnie, kim naprawdę jest — głos matki zabrzmiał z ostrą, matczyną klarownością. — Przestań snuć czarne scenariusze i posłuchaj swojej intuicji, kochanie.

— Moja intuicja krzyczy sprzeczne rzeczy.

— A co mówi ci teraz twoje serce?

Addison zatrzymała się przy oknie, patrząc, jak miasto budzi się do życia poniżej. — Żeby powiedzieć mu prawdę. Stawić czoła temu, co nadejdzie.

— Zaufaj więc temu głosowi. Jesteś silniejsza, niż myślisz, skarbie.

— Naprawdę? — Odwróciła się od porannego światła. — Czuję się, jakbym detonowała bombę atomową w jego idealnym świecie.

— Może jego świat potrzebuje detonacji — głos matki zaostrzył się z ochronnym ogniem. — Obiecaj, że zadzwonisz, jeśli zabraknie ci odwagi.

— Nie zabraknie mi odwagi.

— To moja dzielna dziewczyna. A teraz idź się szykować do pracy i załatw to.

— Całą noc ćwiczyłam tę rozmowę.

— To przećwicz ją dobrze. Zasługujesz, by być wysłuchaną, Addison. Nie zapomnij o tym.

Słowa matki jeszcze długo rozbrzmiewały w mieszkaniu po zakończeniu rozmowy.

Poranek już wybuchł teatralną oprawą — czarny garnitur Chanel rozłożony na łóżku jak zbroja, szpilki Louboutin z czerwonymi podeszwami ustawione przy kryształowych wazonach, które zamieniały jej stół jadalny w świątynię wyrafinowanego romansu.

Notatka Jaxona napisana jego precyzyjnym charakterem pisma: „Załóż to dziś do banku. Chcę cię zobaczyć w całej twojej urodzie.”

Stojąc pośród drogich, przemyślanych prezentów, Addison poczuła, jak mięknie, mimo wszystkiego.

To był ten troskliwy, kochający Jaxon, w którym zakochała się dwa lata temu. Uważny, hojny, romantyczny. Mężczyzna, który pamiętał jej ulubione zamówienie na kawę i wysyłał kwiaty bez okazji.

Pamiętała ich pierwsze randki, to, jak słuchał, gdy opowiadała o zniknięciu Wyatta, nie oceniając. Jak tulił ją, kiedy płakała z powodu poczucia opuszczenia i bezwartościowości.

To dlatego zawsze zostawała. To ten mężczyzna porwał ją, gdy była rozbita.

Przygotowując się starannie, nałożyła makijaż, by ukryć zielonkawy odcień porannych mdłości. Korektor zadziałał perfekcyjnie, a garnitur leżał tak, jakby został uszyty specjalnie na jej sylwetkę.

Patrząc w swoje odbicie i obserwując, jak lekko drżą jej dłonie, myślała o tym, jak Jaxon doskonale wie, jak osłabić jej determinację. Drogie prezenty, perfekcyjne romantyczne gesty, bezbłędna dbałość o każdy detal, który dla niego ma znaczenie.

W lustrze wyglądała olśniewająco. Profesjonalnie, elegancko, luksusowo. Wszystko, czego Jaxon chciał od partnerki.

— Wyglądaj na sukces — powiedziała do swojego odbicia. — Jak idealna dziewczyna prezesa.

Jej telefon zamigotał nową wiadomością.

Jaxon: Nie mogę się doczekać, aż cię zobaczę.

— Zobaczymy — mruknęła, patrząc na zdjęcia z USG rozrzucone na toaletce niczym dowody pięknego buntu.

Schowała zdjęcia do torebki jak ukrytą amunicję i weszła do bankowego marmurowego katedry, czując narastający niepokój, gdy przypomniała sobie wczorajszą wiadomość.

Ostrzeżenie, by unikać holu między 14:15 a 15:00.

Spojrzała na zegarek. Była dopiero 10:30 rano.

— O co w tym wszystkim chodziło? — zastanawiała się, przechodząc przez marmurowy hol w stronę wind.

Poranek minął w kontrolowanym chaosie, gdy wszyscy szykowali się na niespodziewany, wcześniejszy powrót prezesa. Odprawy bezpieczeństwa, harmonogramy spotkań, plany zarządzania kryzysowego po katastrofie umowy z Singapurem.

— Samolot pana Wellingtona ląduje o drugiej — ogłosiła jego asystentka. — Będzie tutaj do 14:00 na awaryjne posiedzenie zarządu.

Gdy Jaxon w końcu się pojawił, jego twarz rozjaśniła się na jej widok w wybranym przez niego stroju. Linie stresu wokół oczu zniknęły, zastąpione autentycznym ciepłem i pożądaniem.

— Oto moja piękna narzeczona — powiedział, szybko przecinając hol.

Weszła w jego objęcia, czując solidny ciężar jego ramion wokół siebie. Przez chwilę znajome poczucie bezpieczeństwa sprawiło, że wszystko inne zniknęło.

„Jaxon, cieszę się, że w końcu jesteś… Musimy porozmawiać.”

„Oczywiście, chodź.” Jego dłoń odnalazła jej plecy, prowadząc ją w kierunku swojego gabinetu. „Chodźmy tam, gdzie możemy porozmawiać na spokojnie.”

Jego palce splecione z jej, gdy razem wchodzili do narożnego biura, a miasto rozciągało się poniżej przez okna od podłogi do sufitu. Gdy tylko drzwi się zatrzasnęły, przyciągnął ją do siebie z elektryzującą niecierpliwością.

Jego pocałunek spadł na nią jak fala, przypominając jej ich początki, kiedy wszystko płonęło jasnym światłem i było pełne możliwości. Jego ręce wplątały się w jej włosy, a usta poruszały się po jej z głodem mężczyzny, który odzyskuje to, co do niego należy.

„Boże, tak bardzo za tobą tęskniłem,” wyszeptał na jej ustach. „Wyglądasz absolutnie perfekcyjnie. Ten garnitur został stworzony dla ciebie… jesteś oszałamiająca.”

„Dziękuję za prezenty.” Stopiła się z jego klatką piersiową, czując pod dłonią miarowy grzmot jego serca. „Wszystko było… piękne i przemyślane.”

Przycisnął delikatny pocałunek do jej skroni, wdychając zapach jej włosów.

„Zasługujesz na piękne rzeczy każdego dnia.” Jego ramiona mocniej objęły jej talię. „Mam też coś jeszcze dla mojej idealnej kobiety.”

Niechętnie się odsunął, sięgając do marynarki, z której wyjął welurowe pudełko. Bransoletka z diamentami rozbłysła ogniem, rzucając rozszczepione tęcze na jego mahoniowe biurko niczym rozrzucone obietnice.

„Jaxon, to przepiękne, ale nie musisz—”

„Chcę cię rozpieszczać ponad wszelką miarę,” powiedział, zapinając z czułością zamek na jej nadgarstku z szacunkiem człowieka, który zdobi swoje arcydzieło. „Zasługujesz na piękne rzeczy. Przez ciebie mam ochotę podbijać świat.”

„A propos… Muszę ci coś powiedzieć. To naprawdę ważne.”

„Ja też mam niesamowitą wiadomość,” przerwał jej, a jego oczy płonęły maniakalnym podekscytowaniem ocierającym się o gorączkę. „Le Bernardin, prywatna sala dziś wieczorem. Tylko my, szampan, ten czekoladowy suflet, który uwielbiasz.”

„Co świętujemy?”

„Naszą przyszłość.” Ujął jej dłonie z elektryzującą intensywnością. „Przemyślałem nasz pięcioletni plan. Chcę wszystko przyspieszyć radykalnie.”

„Przyspieszyć co?”

„Wszystko. Małżeństwo, partnerstwo, ścieżkę sukcesu. Skontaktowałem się z mamą w sprawie natychmiastowego planowania ślubu.”

„Jaxon, poczekaj—”

„Wiosenny ślub będzie idealny dla akcjonariuszy. Muszą zobaczyć stabilne, zaangażowane przywództwo.”

Jego telefon eksplodował pilnym, elektronicznym wrzaskiem.

„Proszę pana, pilne zebranie zarządu w sali konferencyjnej A,” głos asystentki zapiszczał przez głośnik z ledwie maskowaną paniką. „Inwestorzy z Tokio domagają się natychmiastowej reakcji kryzysowej.”

„Cholera jasna,” warknął, poprawiając krawat z gwałtowną precyzją, która zdradzała wściekłość kipiącą pod wypolerowaną powierzchnią. „Ten kryzys pochłania wszystko.”

„Jaxon, muszę ci powiedzieć coś, co nie może czekać do wieczora.”

„Wieczorem, kochanie,” powiedział, całując ją w czoło niczym błogosławieństwo, podczas gdy myślami już był przy windach. „Obiecuję całą swoją uwagę. Załóż coś tak oszałamiającego jak ty.”

„Ale to jest pilne,” powiedziała, już podążając za nim do wind.

„Wszystko jest pilne. Tokio prawie zrujnowało moją reputację. Dziś wieczorem świętujemy naszą przyszłość.”

Zniknął w stronę wind, pozostawiając ją samotną w centrum marmurowej areny, gdzie każda powierzchnia odbijała jej samotną sylwetkę w nieskończoność, drwiąco ją powielając.

Zbliżył się Marcus ze swojego stanowiska ochrony, a jego wyćwiczony wzrok natychmiast wychwycił jej zdenerwowanie.

„Panno Blackhawk? Wygląda pani na zaniepokojoną.”

„W porządku. Wszystko jest absolutnie w porządku.”

„Pan Wellington wydaje się czymś podekscytowany.”

„Podekscytowany. Tak…”

Wtedy ich zauważyła. Sześć postaci zbliżających się z różnych stron wejścia, poruszających się z koordynowaną precyzją i emanujących niebezpieczeństwem.

„Co jest grane?” wyszeptała.

„Co pani obserwuje?” zapytał Marcus, podążając za jej wzrokiem. „Chryste Panie,” wydusił, sięgając po radio.

O Boże… To napad z bronią w ręku.

Pierwsza postać dotarła do wejścia, unosząc broń.

„Wszyscy zachowują spokój,” jego głos rozległ się przez system bezpieczeństwa z pewnością kogoś, kto robił to już wcześniej. „To jest napad. Wykonujcie polecenia dokładnie, a nikomu nic się nie stanie.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Strzały roztrzaskiwały marmur niczym grzmot. Addison przywarła do zimnego kamienia, gdy ciało Jaxona osłoniło ją, jego ciężar wgniatał ją w podłogę. Nawet nie zauważyła, kiedy pojawił się obok niej.

„Leż!" warknął, jego zazwyczaj opanowany ton roztrzaskał się w surowym, ochronnym instynkcie.

Jej dłonie odruchowo powędrowały na brzuch. Osiem tygodni. Jej dziecko potrzebowało, by przetrwała to, co się działo.

Cokolwiek się wydarzy, musi chronić dziecko.

Z dołu ponownie rozległy się salwy. Ludzie krzyczeli, płakali, błagali. Powietrze wypełniał dźwięk tłuczonego szkła i ciężkich kroków, gdy napastnicy szturmowali bank.

„Każdy, kto spróbuje uciec, zostanie zastrzelony!” rozległ się głos — zimny i rozkazujący.

Ciężkie buty dudniły po marmurze, gdy zamaskowane postacie zalały salę bankową. Addison przycisnęła się jeszcze mocniej do podłogi, a szybkie bicie serca Jaxona uderzało w jej plecy.

„Radio nie działa,” wyszeptał Marcus ze swojego stanowiska ochrony, nerwowo szukając nadajnika. „Zniszczyli naszą łączność.”

Zamaskowana postać z namalowanym uśmiechem na masce przeszła przez marmurowe lobby, a echo jego butów rozchodziło się po wypolerowanej posadzce. Chwycił trzęsącą się sekretarkę Samanthę za marynarkę i brutalnie cisnął ją o ścianę.

„Proszę, nie róbcie mi krzywdy!” krzyknęła, osuwając się na podłogę jak zmięty papier.

Mężczyzna wskoczył na ladę recepcyjną z drapieżną gracją, porwał mikrofon z jego miejsca. Jego głos rozbrzmiał w systemie nagłośnienia budynku, ostry i stanowczy.

„Gratulacje, zostaliście wybrani do napadu!” ogłosił teatralnym tonem. „Nazywam się Viper i będę odpowiedzialny za waszą kontrolę, panie i panowie.”

Wskazał na swój zespół z udawaną uprzejmością, jakby prowadził przyjęcie, a nie napad na bank.

„Pozwólcie mi przedstawić moich współpracowników. Urocza dama z laptopem to Firebird,” powiedział, wskazując kobietę w masce ozdobionej czerwoną różą. „Zablokowała całą waszą komunikację, kamery i kody elektryczne. Bardzo zdolna dziewczyna.”

Firebird nie oderwała wzroku od komputera, jej palce śmigały po klawiaturze.

„Ten dżentelmen, góra mięśni z karabinem maszynowym, to Brick,” ogłosił Viper, wskazując masywną postać, której maska miała namalowaną jedną czarną łzę.

Broń Bricka omiatała tłum skulonych ludzi, którzy przyciskali się do ścian niczym zastraszone zwierzęta.

„On dba o to, by nasi cenni goście pozostali wygodni i nieruchomi. Bardzo uprzejmy, prawda?”

Kobieta w rogu otwarcie szlochała, ściskając torebkę przy piersi.

„A teraz,” głos Vipera przeszedł w teatralny szept, który mimo to niósł się przez każdy głośnik w budynku, „pozwólcie mi przedstawić naszego szanownego przywódcę.”

Postać w czerni wysunęła się do przodu, a jej biała maska miała wyraźnie namalowaną poszarpaną bliznę. Nawet bez słowa, jego obecność dominowała w pomieszczeniu — mroczna siła przyciągająca każde przerażone spojrzenie.

„Oto Ghost,” ogłosił Viper, a w jego teatralnym tonie słychać było prawdziwy szacunek. „Jeśli macie jakiekolwiek skargi na nasze usługi, radzę kierować je bezpośrednio do niego.”

Ghost przeszedł na środek lobby z cichą, zabójczą precyzją. Jego zamaskowana twarz omiatała sparaliżowaną scenę przerażonych pracowników i klientów banku, notując każde oblicze, każde potencjalne zagrożenie.

Marcus czołgał się w stronę wyjścia, ale Viper zeskoczył z lady i przechwycił go brutalnie, kopiąc go w żebra.

„No, no,” powiedział Viper, podnosząc Marcusa za kołnierz. „Show dopiero się zaczyna. Nie chciałbyś przegapić wielkiego finału, prawda?”

„Proszę, przestańcie!” błagał mężczyzna. „Mam dzieci!”

„Trzeba było o nich pomyśleć, zanim próbowałeś opuścić nasze przyjęcie,” odparł Viper, a wieczny uśmiech jego maski był przerażającym kontrastem do brutalnych czynów.

Ghost w końcu przemówił, podnosząc mikrofon, który Viper upuścił. Jego głos przeszył lobby jak ostrze.

„W tym budynku są jeszcze inni ludzie poza gośćmi z lobby. Macie dziesięć minut, by zejść na dół. Każdy, kogo znajdziemy w ukryciu, nie zostanie potraktowany tak łagodnie, jak nasi obecni goście.”

Podczas gdy Addison patrzyła, jak Jaxon przemienia się z eleganckiego CEO w kogoś zupełnie innego — urodzonego obrońcę, napastnicy zgromadzili wszystkich w lobby.

„Odsuń się od starszej pani,” powiedział stanowczo do Bricka, gdy uzbrojony mężczyzna podszedł zbyt blisko starszej klientki. „Ona nie stanowi zagrożenia.”

Pomagał osłaniać starsze osoby, koordynował sygnały z ochroniarzami i rozmawiał z uzbrojonymi rabusiami tym samym autorytatywnym spokojem, który zbudował jego imperium bankowe.

„Chcecie współpracy?” Jaxon zwrócił się bezpośrednio do Ghosta. „Traktujcie tych ludzi z godnością. To cywile, nie bydło.”

Jego przywództwo przypomniało jej, dlaczego zakochała się w nim dwa lata temu. Kompetentny, opiekuńczy, ktoś, kto mógłby być ojcem jej dziecka.

Addison poczuła, jak serce wyrywa ją ku pojednaniu, mimo wszystkiego, co ich podzieliło.

Może kryzys obnaża prawdziwy charakter, pomyślała, obserwując, jak Jaxon pociesza płaczące dziecko, cały czas ustawiając się między rabusiami a najbardziej bezbronnymi zakładnikami.

Ghost krążył po lobby, cicho rozmawiając ze wspólnikami. Przechodząc obok Addison, uchwyciła znajomy zapach.

Słodka mięta. Aromat wywołał w niej przebłysk wspomnień, lecz nie mogła sobie przypomnieć, skąd go zna.

Spojrzał na nią bezpośrednio, studiując jej twarz przez otwory w masce. Następnie skinął na jednego ze swoich bezimiennych wspólników.

„Przenieście tę do reszty,” powiedział Ghost.

Rabuś szarpnął Addison za ramię i zaczął ciągnąć ją w stronę grupy pod nadzorem Bricka. Potknęła się, wciąż osłaniając brzuch dłońmi.

„Bądź delikatny,” powiedział ostro Ghost do swojego podwładnego.

„Nie dotykajcie mnie, świry!” wrzasnęła Addison, próbując wyrwać się z uścisku rabusia.

Jaxon próbował się wyrwać, jego oczy płonęły wściekłością.

„Zostawcie ją!” krzyknął. „Nie ważcie się jej skrzywdzić!”

Jeden z rabusiów uderzył go mocno w brzuch, aż zgiął się z bólu.

„Spokojnie, bohaterze,” powiedział chłodno Brick, już wiążąc Jaxonowi ręce mocnym sznurem.

Po pół godzinie przez okna można było dostrzec policyjne radiowozy otaczające budynek. Czerwone i niebieskie światła migały nieustannie, a funkcjonariusze przez megafony próbowali nawiązać kontakt.

„Tu NYPD! Chcemy rozmawiać!” wołali z zewnątrz.

Ale Ghost całkowicie ich ignorował, skupiony na własnym planie wobec ludzi wewnątrz. Wspiął się na ladę recepcyjną, trzymając mikrofon w dłoniach. Jego głos rozlał się po przestrzeni.

„Nie przyszliśmy tu tylko po wasze pieniądze,” ogłosił przerażonemu tłumowi. „Przyszliśmy przynieść sprawiedliwość.”

Zamilkł dramatycznie, jego zamaskowana twarz omiatała zakładników.

„Ten bank jest winny oszustw, przestępstw finansowych oraz morderstw,” kontynuował Ghost, a jego głos stwardniał. „Zabójca jest teraz z nami i odpowie za swoje czyny.”

Viper chwycił związanego Jaxona i brutalnie przeciągnął go na środek lobby, rzucając przed wszystkich.

„Oto zabójca,” powiedział Ghost, wskazując prosto na Jaxona.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Rabusi nie zrealizowali od razu swojego planu wobec Jaxona. Zostawili go siedzącego pośrodku holu, związanego i upokorzonego, ale nietkniętego.

Addison zrozumiała, że ich zadaniem była wojna psychologiczna.

Chcieli zasiać zwątpienie w umysłach ludzi, sprawić, by maska idealnego prezesa znikała kawałek po kawałku.

Hol wypełniły szepty: „morderca”, lecz Jaxon patrzył prosto na zakładników, którzy odwzajemniali jego spojrzenie oskarżycielsko.

Addison nie mogła znieść widoku Jaxona w tej sytuacji. Gdy rabusie się oddalili, podeszła do niego, wzięła go za ramię i odprowadziła w kąt, z dala od oskarżycielskich spojrzeń i szeptów.

„Nie słuchaj ich”, wyszeptała pilnie. „Wiem, że nie jesteś tym, za kogo cię mają.”

„Dziękuję”, odparł Jaxon cicho. „Przysięgam ci, nie jestem mordercą.”

Oskarżenia uderzały w Jaxona jak fale o skałę. Addison przedarła się przez stłoczonych zakładników i chwyciła go za ramię, ciągnąc go w cień w rogu.

„Nie będziesz siedział tam jak przynęta”, zadeklarowała, ustawiając się między nim a ich wpatrzoną publicznością.

„Addison, skrzywdzą cię—”

„Niech spróbują.”

Zauważyła, że Ghost obserwuje ich ruch z drugiego końca marmurowej przestrzeni, lecz nie interweniuje. Jego pokryta bliznami maska śledziła ich postępy z wyrachowaną ciekawością.

„Buntowniczka”, Addison usłyszała donośny głos Vipera. „Lubię to u kobiety.”

„Skup się na zabezpieczeniu perymetru”, rozkazał Ghost, nie patrząc na podwładnego.

Megafon na zewnątrz eksplodował.

„Tu detektyw Ray Hawkins, NYPD, Zespół Negocjacji Kryzysowych! Żądamy natychmiastowej komunikacji!”

Ghost podszedł do okien, a jego taktyczne buty odbijały się echem od marmuru z wojskową precyzją. Reflektory policyjne rzeźbiły ostre kąty na jego białej masce, sprawiając, że namalowane blizny zdawały się wić i poruszać.

„Detektywie Hawkins!” odkrzyknął, głos przebijający się przez szkło i stal. „Najpierw dostawy humanitarne. Jedzenie, woda, artykuły medyczne dla trzydziestu cywilów.”

„Jakie są wasze żądania?” Hawkins wykrzyczał przez elektroniczne wzmocnienie.

„Sprawiedliwość dla zmarłych.”

„Podajcie szczegóły!”

„Siedmiu żołnierzy i ich rodziny”, odpowiedział Ghost, jego maska zwróciła się w stronę kąta Jaxona. „Zdradzeni pięć lat temu.”

„Potrzebujemy dowodów na te zarzuty—”

„Dowód siedzi związany w tym holu.”

Ekran laptopa Firebird rozbłysnął przewijającym się kodem, gdy jej palce tańczyły po klawiszach niczym pianista wykonujący złożoną symfonię.

„Wszystkie zewnętrzne łącza komunikacyjne odcięte”, zameldowała. „Działają całkowicie na ślepo.”

„Systemy bezpieczeństwa?”

„Całkowita kontrola. Każda kamera, każdy czujnik, każdy impuls elektroniczny należy do nas.”

„Czas do eskalacji reakcji służb?”

„Sześć godzin, zanim taktyczne oddziały spróbują szturmu”, wyliczyła Firebird. „Standardowe procedury zakładnicze.”

„Aż nadto czasu”, powiedział Ghost z morderczą satysfakcją.

Addison śledziła wzrokiem, jak Brick ustawia się przy skarbcu, jego karabin szturmowy omiatał skulonych zakładników z mechaniczną precyzją.

„Ktokolwiek się ruszy nie tak – pada”, oznajmił rozmownie. „Proste zasady.”

„Proszę, nie róbcie nam krzywdy”, błagała zapłakana starsza kobieta przy ladzie. „Jesteśmy tylko klientami.”

„To jesteście świadkami”, odpowiedział Ghost. „Zachowujcie się odpowiednio.”

Patt trwał przez pełną napięcia godzinę, gdy policyjne wozy taktyczne mnożyły się na zewnątrz, światła alarmów pulsowały przez okna, aż w końcu przez wejście pod ciężką eskortą pojawiły się paczki z zaopatrzeniem.

„Rozdzielać skutecznie”, rozkazał Ghost. „Bez rozmów z zakładnikami. Po kolei każdemu.”

Zapakowane kanapki wylądowały w rękach Addison niczym granat dla niej i związanego Jaxona. Rozdarła opakowanie i natychmiast zgięła się wpół, wstrząśnięta odorem majonezu, który zaatakował jej zmysły.

„Boże”, wysapała, gwałtownie odpychając jedzenie. „Nie mogę—”

„Musisz jeść”, powiedział Jaxon obok niej. „Potrzebujesz siły.”

„Sam zapach mnie mdli…”

Ghost niespodziewanie pojawił się z krakersami i wodą, które bez słowa postawił obok niej. „To lepiej działa na nudności.”

Addison spojrzała na niego. „Skąd—”

„Medycyna polowa obejmuje też dolegliwości żołądkowe.”

„To bardzo konkretne”, przerwał Jaxon, jego głos zaostrzony podejrzliwością. „Jakbyś już się z tym spotkał.”

Ghost zwrócił maskę w stronę związanego mężczyzny. „Doświadczenie uczy praktycznych rozwiązań.”

„Jakiego rodzaju doświadczenie?”

„Takiego, które ma znaczenie.”

Viper podszedł z teatralnym rozmachem, jego maska z uśmiechem łapała sztuczne światło.

„To podejście do obsługi klienta jest wzruszające”, powiedział, a w jego głosie pobrzmiewał głód. „Ale dłuższe operacje wymagają rozrywki.”

Addison była tym zszokowana.

„Wyjaśnij”, rzucił Ghost beznamiętnie.

„Ładne zakładniczki, długi czas, naturalne ludzkie potrzeby…”

„Granice zostaną zachowane”, przerwał mu Ghost.

„To tylko taktyczna obserwacja dotycząca morale—”

„Obserwuj coś innego.”

Viper wycofał się, jego pewność siebie pękła. „Jasne. Granice zawodowe.”

Głos Ghosta rozległ się po holu z rozkazującą ostatecznością. „Ci ludzie są pod ochroną. Kto o tym zapomni, odpowiada przede mną.”

Groźba przeszyła jego zespół elektrycznym napięciem. Palce Firebird na moment zamarły, Brick zmienił pozycję, a Viper oddalił się na bezpieczniejszy dystans.

„Ochrona przed czym?” zawołał Marcus z okolic punktu informacyjnego. „To wy trzymacie nas jako zakładników!”

„Ochrona przed niepotrzebnym okrucieństwem”, odpowiedział Ghost. „Jest różnica między sprawiedliwością a sadyzmem.”

„To nie jest sprawiedliwość!” Jaxon wykrzyczał z kąta. „To jest terroryzm!”

„Naprawdę?” Ghost podszedł z drapieżną gracją. „A może w końcu nadchodzą konsekwencje?”

„Nie wiem, co myślicie, że zrobiłem—”

„Myślę?” Śmiech Ghosta był jak zimowy wiatr. „Nic nie myślę, Wellington. Ja wiem.”

Głos detektywa Hawkinsa znów zatrzeszczał przez monitorowaną linię telefoniczną. „Dostarczyliśmy zapasy. Czego potrzeba, żeby zakończyć to pokojowo?”

„Wyznania”, odpowiedział Ghost, nie odrywając maski od Jaxona. „Prawdy o kontrakcie wojskowym.”

„Możliwe, że da się uzyskać to wyznanie inną drogą.”

„Wybrałem już swoją.”

„Posłuchaj, mógłbym wynegocjować wyznanie”, Hawkins mówił z taktycznym zrozumieniem, „ale nie mogę tego zrobić, dopóki trzymacie zakładników na muszce.”

„Zakładnicy zostają, dopóki ktoś nie wyzna prawdy.”

Ghost zakończył rozmowę i przeszedł kolejny raz przez ciemniejący hol, noc napierała na szyby, gdy zatrzymał się w rogu przy Addison, gdzie słodki zapach mięty wypełnił przestrzeń między nimi niczym niewidzialny dym.

„Podczas stresu należy zwiększyć spożycie wody”, powiedział, przykucając obok niej. „Odwodnienie pogłębia istniejące słabości.”

„Odsuń się ode mnie”, warknęła Addison, przyciskając się do ściany. „Nie chcę niczego od ciebie.”

Jego gloved dłoń sięgnęła w kierunku jej ramienia.

„Odwodnienie pogłębia—”

„Powiedziałam: odejdź!” Uderzyła jego zbliżającą się dłoń z gwałtownym odrzuceniem. „Nie waż się mnie dotykać!”

Ręka Ghosta zatrzymała się w pół ruchu, zawisając o centymetry od kontaktu.

„Odruchy obronne”, pochwalił z uznaniem. „Dobre instynkty przetrwania.”

Ghost podniósł się powoli, a jego pokryta bliznami maska odbijała jej twarz jak przepowiednię wypisaną kością i cieniem.

„Trzymaj się z dala od mojej narzeczonej!” Głos Jaxona rozległ się obok niej z terytorialną furią, która rozłupała naładowaną napięciem atmosferę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hostage to Love

Hostage to Love

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa