passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hostage to Love - Rozdział #6 - autor itsvlada

Hostage to Love

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Strzały roztrzaskiwały marmur niczym grzmot. Addison przywarła do zimnego kamienia, gdy ciało Jaxona osłoniło ją, jego ciężar wgniatał ją w podłogę. Nawet nie zauważyła, kiedy pojawił się obok niej.

„Leż!" warknął, jego zazwyczaj opanowany ton roztrzaskał się w surowym, ochronnym instynkcie.

Jej dłonie odruchowo powędrowały na brzuch. Osiem tygodni. Jej dziecko potrzebowało, by przetrwała to, co się działo.

Cokolwiek się wydarzy, musi chronić dziecko.

Z dołu ponownie rozległy się salwy. Ludzie krzyczeli, płakali, błagali. Powietrze wypełniał dźwięk tłuczonego szkła i ciężkich kroków, gdy napastnicy szturmowali bank.

„Każdy, kto spróbuje uciec, zostanie zastrzelony!” rozległ się głos — zimny i rozkazujący.

Ciężkie buty dudniły po marmurze, gdy zamaskowane postacie zalały salę bankową. Addison przycisnęła się jeszcze mocniej do podłogi, a szybkie bicie serca Jaxona uderzało w jej plecy.

„Radio nie działa,” wyszeptał Marcus ze swojego stanowiska ochrony, nerwowo szukając nadajnika. „Zniszczyli naszą łączność.”

Zamaskowana postać z namalowanym uśmiechem na masce przeszła przez marmurowe lobby, a echo jego butów rozchodziło się po wypolerowanej posadzce. Chwycił trzęsącą się sekretarkę Samanthę za marynarkę i brutalnie cisnął ją o ścianę.

„Proszę, nie róbcie mi krzywdy!” krzyknęła, osuwając się na podłogę jak zmięty papier.

Mężczyzna wskoczył na ladę recepcyjną z drapieżną gracją, porwał mikrofon z jego miejsca. Jego głos rozbrzmiał w systemie nagłośnienia budynku, ostry i stanowczy.

„Gratulacje, zostaliście wybrani do napadu!” ogłosił teatralnym tonem. „Nazywam się Viper i będę odpowiedzialny za waszą kontrolę, panie i panowie.”

Wskazał na swój zespół z udawaną uprzejmością, jakby prowadził przyjęcie, a nie napad na bank.

„Pozwólcie mi przedstawić moich współpracowników. Urocza dama z laptopem to Firebird,” powiedział, wskazując kobietę w masce ozdobionej czerwoną różą. „Zablokowała całą waszą komunikację, kamery i kody elektryczne. Bardzo zdolna dziewczyna.”

Firebird nie oderwała wzroku od komputera, jej palce śmigały po klawiaturze.

„Ten dżentelmen, góra mięśni z karabinem maszynowym, to Brick,” ogłosił Viper, wskazując masywną postać, której maska miała namalowaną jedną czarną łzę.

Broń Bricka omiatała tłum skulonych ludzi, którzy przyciskali się do ścian niczym zastraszone zwierzęta.

„On dba o to, by nasi cenni goście pozostali wygodni i nieruchomi. Bardzo uprzejmy, prawda?”

Kobieta w rogu otwarcie szlochała, ściskając torebkę przy piersi.

„A teraz,” głos Vipera przeszedł w teatralny szept, który mimo to niósł się przez każdy głośnik w budynku, „pozwólcie mi przedstawić naszego szanownego przywódcę.”

Postać w czerni wysunęła się do przodu, a jej biała maska miała wyraźnie namalowaną poszarpaną bliznę. Nawet bez słowa, jego obecność dominowała w pomieszczeniu — mroczna siła przyciągająca każde przerażone spojrzenie.

„Oto Ghost,” ogłosił Viper, a w jego teatralnym tonie słychać było prawdziwy szacunek. „Jeśli macie jakiekolwiek skargi na nasze usługi, radzę kierować je bezpośrednio do niego.”

Ghost przeszedł na środek lobby z cichą, zabójczą precyzją. Jego zamaskowana twarz omiatała sparaliżowaną scenę przerażonych pracowników i klientów banku, notując każde oblicze, każde potencjalne zagrożenie.

Marcus czołgał się w stronę wyjścia, ale Viper zeskoczył z lady i przechwycił go brutalnie, kopiąc go w żebra.

„No, no,” powiedział Viper, podnosząc Marcusa za kołnierz. „Show dopiero się zaczyna. Nie chciałbyś przegapić wielkiego finału, prawda?”

„Proszę, przestańcie!” błagał mężczyzna. „Mam dzieci!”

„Trzeba było o nich pomyśleć, zanim próbowałeś opuścić nasze przyjęcie,” odparł Viper, a wieczny uśmiech jego maski był przerażającym kontrastem do brutalnych czynów.

Ghost w końcu przemówił, podnosząc mikrofon, który Viper upuścił. Jego głos przeszył lobby jak ostrze.

„W tym budynku są jeszcze inni ludzie poza gośćmi z lobby. Macie dziesięć minut, by zejść na dół. Każdy, kogo znajdziemy w ukryciu, nie zostanie potraktowany tak łagodnie, jak nasi obecni goście.”

Podczas gdy Addison patrzyła, jak Jaxon przemienia się z eleganckiego CEO w kogoś zupełnie innego — urodzonego obrońcę, napastnicy zgromadzili wszystkich w lobby.

„Odsuń się od starszej pani,” powiedział stanowczo do Bricka, gdy uzbrojony mężczyzna podszedł zbyt blisko starszej klientki. „Ona nie stanowi zagrożenia.”

Pomagał osłaniać starsze osoby, koordynował sygnały z ochroniarzami i rozmawiał z uzbrojonymi rabusiami tym samym autorytatywnym spokojem, który zbudował jego imperium bankowe.

„Chcecie współpracy?” Jaxon zwrócił się bezpośrednio do Ghosta. „Traktujcie tych ludzi z godnością. To cywile, nie bydło.”

Jego przywództwo przypomniało jej, dlaczego zakochała się w nim dwa lata temu. Kompetentny, opiekuńczy, ktoś, kto mógłby być ojcem jej dziecka.

Addison poczuła, jak serce wyrywa ją ku pojednaniu, mimo wszystkiego, co ich podzieliło.

Może kryzys obnaża prawdziwy charakter, pomyślała, obserwując, jak Jaxon pociesza płaczące dziecko, cały czas ustawiając się między rabusiami a najbardziej bezbronnymi zakładnikami.

Ghost krążył po lobby, cicho rozmawiając ze wspólnikami. Przechodząc obok Addison, uchwyciła znajomy zapach.

Słodka mięta. Aromat wywołał w niej przebłysk wspomnień, lecz nie mogła sobie przypomnieć, skąd go zna.

Spojrzał na nią bezpośrednio, studiując jej twarz przez otwory w masce. Następnie skinął na jednego ze swoich bezimiennych wspólników.

„Przenieście tę do reszty,” powiedział Ghost.

Rabuś szarpnął Addison za ramię i zaczął ciągnąć ją w stronę grupy pod nadzorem Bricka. Potknęła się, wciąż osłaniając brzuch dłońmi.

„Bądź delikatny,” powiedział ostro Ghost do swojego podwładnego.

„Nie dotykajcie mnie, świry!” wrzasnęła Addison, próbując wyrwać się z uścisku rabusia.

Jaxon próbował się wyrwać, jego oczy płonęły wściekłością.

„Zostawcie ją!” krzyknął. „Nie ważcie się jej skrzywdzić!”

Jeden z rabusiów uderzył go mocno w brzuch, aż zgiął się z bólu.

„Spokojnie, bohaterze,” powiedział chłodno Brick, już wiążąc Jaxonowi ręce mocnym sznurem.

Po pół godzinie przez okna można było dostrzec policyjne radiowozy otaczające budynek. Czerwone i niebieskie światła migały nieustannie, a funkcjonariusze przez megafony próbowali nawiązać kontakt.

„Tu NYPD! Chcemy rozmawiać!” wołali z zewnątrz.

Ale Ghost całkowicie ich ignorował, skupiony na własnym planie wobec ludzi wewnątrz. Wspiął się na ladę recepcyjną, trzymając mikrofon w dłoniach. Jego głos rozlał się po przestrzeni.

„Nie przyszliśmy tu tylko po wasze pieniądze,” ogłosił przerażonemu tłumowi. „Przyszliśmy przynieść sprawiedliwość.”

Zamilkł dramatycznie, jego zamaskowana twarz omiatała zakładników.

„Ten bank jest winny oszustw, przestępstw finansowych oraz morderstw,” kontynuował Ghost, a jego głos stwardniał. „Zabójca jest teraz z nami i odpowie za swoje czyny.”

Viper chwycił związanego Jaxona i brutalnie przeciągnął go na środek lobby, rzucając przed wszystkich.

„Oto zabójca,” powiedział Ghost, wskazując prosto na Jaxona.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Rabusi nie zrealizowali od razu swojego planu wobec Jaxona. Zostawili go siedzącego pośrodku holu, związanego i upokorzonego, ale nietkniętego.

Addison zrozumiała, że ich zadaniem była wojna psychologiczna.

Chcieli zasiać zwątpienie w umysłach ludzi, sprawić, by maska idealnego prezesa znikała kawałek po kawałku.

Hol wypełniły szepty: „morderca”, lecz Jaxon patrzył prosto na zakładników, którzy odwzajemniali jego spojrzenie oskarżycielsko.

Addison nie mogła znieść widoku Jaxona w tej sytuacji. Gdy rabusie się oddalili, podeszła do niego, wzięła go za ramię i odprowadziła w kąt, z dala od oskarżycielskich spojrzeń i szeptów.

„Nie słuchaj ich”, wyszeptała pilnie. „Wiem, że nie jesteś tym, za kogo cię mają.”

„Dziękuję”, odparł Jaxon cicho. „Przysięgam ci, nie jestem mordercą.”

Oskarżenia uderzały w Jaxona jak fale o skałę. Addison przedarła się przez stłoczonych zakładników i chwyciła go za ramię, ciągnąc go w cień w rogu.

„Nie będziesz siedział tam jak przynęta”, zadeklarowała, ustawiając się między nim a ich wpatrzoną publicznością.

„Addison, skrzywdzą cię—”

„Niech spróbują.”

Zauważyła, że Ghost obserwuje ich ruch z drugiego końca marmurowej przestrzeni, lecz nie interweniuje. Jego pokryta bliznami maska śledziła ich postępy z wyrachowaną ciekawością.

„Buntowniczka”, Addison usłyszała donośny głos Vipera. „Lubię to u kobiety.”

„Skup się na zabezpieczeniu perymetru”, rozkazał Ghost, nie patrząc na podwładnego.

Megafon na zewnątrz eksplodował.

„Tu detektyw Ray Hawkins, NYPD, Zespół Negocjacji Kryzysowych! Żądamy natychmiastowej komunikacji!”

Ghost podszedł do okien, a jego taktyczne buty odbijały się echem od marmuru z wojskową precyzją. Reflektory policyjne rzeźbiły ostre kąty na jego białej masce, sprawiając, że namalowane blizny zdawały się wić i poruszać.

„Detektywie Hawkins!” odkrzyknął, głos przebijający się przez szkło i stal. „Najpierw dostawy humanitarne. Jedzenie, woda, artykuły medyczne dla trzydziestu cywilów.”

„Jakie są wasze żądania?” Hawkins wykrzyczał przez elektroniczne wzmocnienie.

„Sprawiedliwość dla zmarłych.”

„Podajcie szczegóły!”

„Siedmiu żołnierzy i ich rodziny”, odpowiedział Ghost, jego maska zwróciła się w stronę kąta Jaxona. „Zdradzeni pięć lat temu.”

„Potrzebujemy dowodów na te zarzuty—”

„Dowód siedzi związany w tym holu.”

Ekran laptopa Firebird rozbłysnął przewijającym się kodem, gdy jej palce tańczyły po klawiszach niczym pianista wykonujący złożoną symfonię.

„Wszystkie zewnętrzne łącza komunikacyjne odcięte”, zameldowała. „Działają całkowicie na ślepo.”

„Systemy bezpieczeństwa?”

„Całkowita kontrola. Każda kamera, każdy czujnik, każdy impuls elektroniczny należy do nas.”

„Czas do eskalacji reakcji służb?”

„Sześć godzin, zanim taktyczne oddziały spróbują szturmu”, wyliczyła Firebird. „Standardowe procedury zakładnicze.”

„Aż nadto czasu”, powiedział Ghost z morderczą satysfakcją.

Addison śledziła wzrokiem, jak Brick ustawia się przy skarbcu, jego karabin szturmowy omiatał skulonych zakładników z mechaniczną precyzją.

„Ktokolwiek się ruszy nie tak – pada”, oznajmił rozmownie. „Proste zasady.”

„Proszę, nie róbcie nam krzywdy”, błagała zapłakana starsza kobieta przy ladzie. „Jesteśmy tylko klientami.”

„To jesteście świadkami”, odpowiedział Ghost. „Zachowujcie się odpowiednio.”

Patt trwał przez pełną napięcia godzinę, gdy policyjne wozy taktyczne mnożyły się na zewnątrz, światła alarmów pulsowały przez okna, aż w końcu przez wejście pod ciężką eskortą pojawiły się paczki z zaopatrzeniem.

„Rozdzielać skutecznie”, rozkazał Ghost. „Bez rozmów z zakładnikami. Po kolei każdemu.”

Zapakowane kanapki wylądowały w rękach Addison niczym granat dla niej i związanego Jaxona. Rozdarła opakowanie i natychmiast zgięła się wpół, wstrząśnięta odorem majonezu, który zaatakował jej zmysły.

„Boże”, wysapała, gwałtownie odpychając jedzenie. „Nie mogę—”

„Musisz jeść”, powiedział Jaxon obok niej. „Potrzebujesz siły.”

„Sam zapach mnie mdli…”

Ghost niespodziewanie pojawił się z krakersami i wodą, które bez słowa postawił obok niej. „To lepiej działa na nudności.”

Addison spojrzała na niego. „Skąd—”

„Medycyna polowa obejmuje też dolegliwości żołądkowe.”

„To bardzo konkretne”, przerwał Jaxon, jego głos zaostrzony podejrzliwością. „Jakbyś już się z tym spotkał.”

Ghost zwrócił maskę w stronę związanego mężczyzny. „Doświadczenie uczy praktycznych rozwiązań.”

„Jakiego rodzaju doświadczenie?”

„Takiego, które ma znaczenie.”

Viper podszedł z teatralnym rozmachem, jego maska z uśmiechem łapała sztuczne światło.

„To podejście do obsługi klienta jest wzruszające”, powiedział, a w jego głosie pobrzmiewał głód. „Ale dłuższe operacje wymagają rozrywki.”

Addison była tym zszokowana.

„Wyjaśnij”, rzucił Ghost beznamiętnie.

„Ładne zakładniczki, długi czas, naturalne ludzkie potrzeby…”

„Granice zostaną zachowane”, przerwał mu Ghost.

„To tylko taktyczna obserwacja dotycząca morale—”

„Obserwuj coś innego.”

Viper wycofał się, jego pewność siebie pękła. „Jasne. Granice zawodowe.”

Głos Ghosta rozległ się po holu z rozkazującą ostatecznością. „Ci ludzie są pod ochroną. Kto o tym zapomni, odpowiada przede mną.”

Groźba przeszyła jego zespół elektrycznym napięciem. Palce Firebird na moment zamarły, Brick zmienił pozycję, a Viper oddalił się na bezpieczniejszy dystans.

„Ochrona przed czym?” zawołał Marcus z okolic punktu informacyjnego. „To wy trzymacie nas jako zakładników!”

„Ochrona przed niepotrzebnym okrucieństwem”, odpowiedział Ghost. „Jest różnica między sprawiedliwością a sadyzmem.”

„To nie jest sprawiedliwość!” Jaxon wykrzyczał z kąta. „To jest terroryzm!”

„Naprawdę?” Ghost podszedł z drapieżną gracją. „A może w końcu nadchodzą konsekwencje?”

„Nie wiem, co myślicie, że zrobiłem—”

„Myślę?” Śmiech Ghosta był jak zimowy wiatr. „Nic nie myślę, Wellington. Ja wiem.”

Głos detektywa Hawkinsa znów zatrzeszczał przez monitorowaną linię telefoniczną. „Dostarczyliśmy zapasy. Czego potrzeba, żeby zakończyć to pokojowo?”

„Wyznania”, odpowiedział Ghost, nie odrywając maski od Jaxona. „Prawdy o kontrakcie wojskowym.”

„Możliwe, że da się uzyskać to wyznanie inną drogą.”

„Wybrałem już swoją.”

„Posłuchaj, mógłbym wynegocjować wyznanie”, Hawkins mówił z taktycznym zrozumieniem, „ale nie mogę tego zrobić, dopóki trzymacie zakładników na muszce.”

„Zakładnicy zostają, dopóki ktoś nie wyzna prawdy.”

Ghost zakończył rozmowę i przeszedł kolejny raz przez ciemniejący hol, noc napierała na szyby, gdy zatrzymał się w rogu przy Addison, gdzie słodki zapach mięty wypełnił przestrzeń między nimi niczym niewidzialny dym.

„Podczas stresu należy zwiększyć spożycie wody”, powiedział, przykucając obok niej. „Odwodnienie pogłębia istniejące słabości.”

„Odsuń się ode mnie”, warknęła Addison, przyciskając się do ściany. „Nie chcę niczego od ciebie.”

Jego gloved dłoń sięgnęła w kierunku jej ramienia.

„Odwodnienie pogłębia—”

„Powiedziałam: odejdź!” Uderzyła jego zbliżającą się dłoń z gwałtownym odrzuceniem. „Nie waż się mnie dotykać!”

Ręka Ghosta zatrzymała się w pół ruchu, zawisając o centymetry od kontaktu.

„Odruchy obronne”, pochwalił z uznaniem. „Dobre instynkty przetrwania.”

Ghost podniósł się powoli, a jego pokryta bliznami maska odbijała jej twarz jak przepowiednię wypisaną kością i cieniem.

„Trzymaj się z dala od mojej narzeczonej!” Głos Jaxona rozległ się obok niej z terytorialną furią, która rozłupała naładowaną napięciem atmosferę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Słowo "narzeczona" zawisło w powietrzu niczym oskarżenie domagające się osądu.

"Hm…," mruknął Ghost. "To najnowszy rozwój wydarzeń."

Odwrócił się w stronę zgromadzonych zakładników, jego obecność przyciągała absolutną uwagę bez cienia teatralności. Czysty autorytet emanował z jego taktycznej postawy.

"Pan Wellington odziedziczył znaczące obowiązki pięć lat temu," stwierdził Ghost z klinicznym dystansem. "Stanowiska w zarządzie. Władza decyzyjna nad życiem i śmiercią."

"Wszelkie informacje korporacyjne są poufne," odpowiedział Jaxon z kamienną, korporacyjną twarzą.

"Cóż, cóż, cóż…" powiedział Ghost bez cienia emocji.

Przemieszczał się wśród zakładników jak drapieżnik katalogujący ofiary, jego kroki były wyważone i zamierzone. Bez popisów — tylko chłodna ocena każdej przerażonej twarzy.

"Ci ludzie pracują dla Meridian Trust," zauważył Ghost z brutalnym spokojem. "Zasługują, by poznać prawdziwą działalność swojego pracodawcy."

"Utrzymujemy najwyższe standardy zawodowe," oświadczył automatycznie Jaxon.

"Nie zgadzam się," Ghost zniżył głos do szeptu niosącego absolutne zagrożenie. "Zapewniacie kontrakty doradcze dla wojska. Usługi likwidacyjne. Brudną robotę."

"Nie."

Dłonie Addison przycisnęły się do jej brzucha, gdy napięcie narastało niczym ciśnienie za tamą. Wojna psychologiczna rozlewała stres po jej systemie — chemiczny atak na kruche życie, które potrzebowało spokoju.

Ghost podszedł do starszego małżeństwa kulącego się przy skarbcu, jego obecność promieniowała kontrolowanym zagrożeniem, które sprawiło, że zsunęli się jeszcze głębiej w cień.

"Projekty specjalne," powiedział Ghost z chirurgiczną precyzją, zwracając się bezpośrednio do przerażonej kobiety. "Profesjonaliści szkoleni w walce do operacji poza siedzibą."

Kobieta drżała, niezdolna wydobyć słów spod jego lodowatego spojrzenia.

Uwaga Ghosta przesunęła się na Marcusa, rannego ochroniarza ściskającego żebra.

"Ochrona budynku," stwierdził bez zawahania. "Co powiedziałbyś o zatrudnianiu najemników do prac likwidacyjnych?"

"Nic o tym nie wiem," wydukał Marcus.

"Decyzje na poziomie zarządu," przytaknął Ghost z lodowatą satysfakcją. "Zgadza się, panie Wellington?"

"Dyskusje zarządu są poufne," odpowiedział Jaxon z mechaniczną precyzją.

Ghost rozpoczął przechadzanie się przed zakładnikami wyważonymi krokami, każdy ruch obliczony na maksymalny efekt psychologiczny. Bez teatralności — czysta zastraszająca siła pod kontrolą.

"Siedem rodzin zniszczonych," stwierdził Ghost z brutalną skutecznością. "Zamordowani rodzice. Osierocone dzieci. Życia unicestwione dla bezpieczeństwa operacyjnego."

Głos Nory przeciął napiętą ciszę, zamieszanie i narastający horror splatały się w jej słowach.

"Jakie rodziny?" zapytała, głos jej drżał. "Jakie rozkazy likwidacji?"

"Doskonałe pytanie," odparł Ghost nie odwracając się do niej, skupiając się na nieprzeniknionym wyrazie Jaxona. "Panie Wellington, oświeć swoją pracownicę."

"Wszelkie operacje pozostają tajne," powtórzył Jaxon z niezłomnym opanowaniem.

Frustracja Ghosta objawiła się nieruchomością zamiast ruchem, całe jego ciało emanowało powstrzymywaną przemocą, niczym napięta sprężyna pod presją.

"Weterani wojenni," kontynuował Ghost z nieubłaganą precyzją, "zatrudniani do rozwiązywania problemów wymagających trwałych rozwiązań. Gdy obudziło się w nich sumienie, co się stało?"

"Nie mam wiedzy o takich operacjach."

"Brak wiedzy," powiedział Ghost z zabójczym spokojem, sprawiając, że powietrze aż zawibrowało groźbą. "Zamordowane rodziny. Systematyczna eliminacja świadków. Twój podpis na dokumentach autoryzujących."

"Wszelkie kontrakty wojskowe pozostają tajne."

Firebird porzuciła laptopa, napięcie widoczne w jej postawie, gdy metodyczna presja Ghosta dalej narastała wobec milczenia Jaxona.

Addison westchnęła, gdy Ghost kontynuował nieustępliwe przesłuchanie. Jej rozwijające się dziecko nie mogło znieść więcej stresu — adrenalina zatruwała to, co powinno być azylem.

"Odpowiedzialność," zwrócił się Ghost do swojego zniewolonego audytorium z nową intensywnością. "Jaką karę powinni ponieść członkowie zarządu za autoryzowanie morderstwa?"

Zakładnicy zapadli w jeszcze głębszą, przerażoną ciszę, niechętni świadkowie wojny psychologicznej wykraczającej poza ich pojmowanie.

"Panie Wellington," kontynuował Ghost z nieubłaganą cierpliwością, "pański zarząd zlecił systematyczną likwidację jednostek najemniczych. Gdy świadkowie stali się niewygodni, jakie wdrożono protokoły?"

"Bez komentarza."

Elektroniczny wrzask telefonu przeciął impas niczym ostrze przez jedwab.

"Detektyw Hawkins," Ghost odpowiedział z mechaniczną precyzją, mimo widocznych kalkulacji.

"Natychmiastowa konsultacja z dyrektorem generalnym wymagana," ogłosił Hawkins. "Prywatna rozmowa o pokojowym rozwiązaniu."

Maska Ghosta zwróciła się w stronę Jaxona z chłodną oceną.

"Oskarżony żąda prawnika," stwierdził Ghost bez emocji czy teatralnych gestów.

"Pięć minut," zgodził się do telefonu.

Dwóch rabusiów podeszło do pozycji Jaxona z wojskową sprawnością.

"Prywatne negocjacje," zakomunikował jeden.

"Nie zostawię jej," zadeklarował Jaxon, a jego korporacyjna maska pękła, odsłaniając ochronny rozpaczliwy gest, gdy wyciągał się w stronę Addison.

"Nie masz wyboru," odparł rabuś, a lufa karabinu znalazła się na jego piersi z zabójczą precyzją.

Gdy ciągnęli Jaxona w stronę biur, jego kroki rozbrzmiewały jak pogrzebowe bębny po marmurze, który odbijał ich przemarsz z lodowatą ostatecznością.

Ghost odwrócił się do Addison z drapieżnym skupieniem, które sprawiło, że matczyny strach eksplodował w jej piersi niczym ogień trawiący suchy las.

"Ty," rozkazał Ghost bez wstępu czy manipulacji. "Idź ze mną."

"Nie," odpowiedziała Addison z rozpaczliwym oporem, wciskając się głębiej w róg jakby kamień mógł ochronić ją przed jego nieugiętą wolą. "Zostaję tutaj."

"Prywatna rozmowa," stwierdził Ghost z zabójczym spokojem, zbliżając się do niej krokami, które zwiastowały nieuniknione podporządkowanie. "Teraz."

"Powiedziałam nie!"

Strach zapłonął w jej deklaracji, lecz głos załamał się pod ciężarem jego władczej obecności.

Ghost zatrzymał się przed jej kątem, jego blizniona maska promieniowała skupioną intencją.

"Rusz się," rozkazał z cichą ostatecznością sugerującą, że opór to tylko chwilowa niedogodność.

"Nigdzie z tobą nie pójdę," zadeklarowała Addison, choć głos drżał jej z wiedzą, że jej upór kruszeje pod jego lodowatym autorytetem.

Ghost podszedł bliżej, pstryknął palcami i ponaglił ją ruchem.

Było coś znajomego w tym geście, ale Addison nie potrafiła tego umiejscowić. Znane dźwięki pstryknięcia uderzyły w jej świadomość jak błyskawica, wywołując rozpoznanie, które tańczyło tuż poza granicą świadomej myśli.

Jej obronna postawa osłabła, gdy dźwięki pstryknięcia objęły ją słuchem, niosąc wspomnienia, których nie potrafiła nazwać, lecz nie mogła się im oprzeć. Coś w tych dźwiękach przywoływało do życia części jej serca, które uważała za martwe.

"Chodź," powtórzył Ghost z zabójczą cierpliwością, wyciągając w jej stronę odzianą w rękawicę dłoń.

Wbrew wszelkim instynktom przetrwania, wbrew wszystkim obietnicom, które złożyła sobie, by pozostać bezpieczna, Addison znalazła się sięgając po jego wyciągniętą dłoń.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hostage to Love

Hostage to Love

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa