Gdybyś zapytał mnie dwa tygodnie temu, powiedziałabym ci, że mam życie z marzeń licealnych. Średnia ocen: solidna. Chłopak: Liam Carter – grający w drużynie piłkarskiej, z dołeczkami na policzkach, z rodzajem szczęki, która sprawiała, że mamy stawały się dziwnie kokieteryjne. College: przyjęta do Berkeley z oczekującym potwierdzeniem stypendium. Grupa przyjaciół: na najwyższym poziomie. Mieliśmy zarezerwowany stolik w kafeterii – nieprzydzielony, ale zrozumiany. Ja, Leah, Macy, Jamie i Madison Kim, do cholery.
Leah znała wszystkie moje sekrety, w tym te, które przysięgałam, że nigdy nie wypowiem na głos. Była moim pierwszym telefonem, moim kontaktem awaryjnym, moją niezawodną przyjaciółką od szóstej klasy na targach naukowych. Macy i Jamie byli głośną, chaotyczną przeciwwagą dla naszego cichego spiskowania – sprawiali, że życie było zabawne, szybkie i na granicy dramatyzmu.
A potem była Madison. Madison Kim, której imię zawsze wypowiadano w całości, jakby było marką lub puentą albo jednym i drugim. Była przerażająca w najlepszy sposób – redaktorka szkolnej gazety, wzorowa uczennica, odbyła praktykę w prawdziwym wydawnictwie latem. Dziecko z układami, córka dyrektora streamingowego i modelki, z garderobą (i umiejętnościami networkingowymi), które to potwierdzały. Przemierzała szkołę jakby była to jej osobista wybieg-slash-sala konferencyjna, a jednak potrafiła być dla mnie naprawdę miła. Irytujące, prawda?
Wszyscy albo chcieli być nią, albo się z nią zaprzyjaźnić – i ona o tym wiedziała.
Moje dni były zamazane przez zajęcia AP, notatki z kodowaniem kolorów i grupowe czaty nazwane rzeczami jak "Prom Posse 2025 💖", gdzie robiliśmy rozbudowane plany, na które żaden z nas nie miał czasu i wysyłaliśmy memy, z których byliśmy zbyt mądrzy, by się śmiać, ale jednak to robiliśmy.
Mieliśmy plany. Dominacja na balu. Dopasowane czapki na zakończenie. Podwójne eseje o "pracy zespołowej w związkach". (Wiem. Wstrętne. Ale byłam zdeterminowana.)
Nie byłam idealna. Ale grałam tę rolę. I byłam w tym dobra.
Aż do momentu, gdy zielone kółko pojawiło się wokół profilu Maddie.
Byliśmy w środku lunchu. Jamie rozrywał opcje tematyczne na bal, jakby osobiście uraziły jego zmysł mody, a Macy dźgała swoją sałatkę, jakby była jej winna pieniądze. Gapiłam się na swój telefon, przegryzając słomkę na śmierć, gdy to kliknęłam.
Historia Bliskich Znajomych Madison.
Zdjęcie było ziarniste. Złe oświetlenie, leniwy kąt. Łóżko. Nieuporządkowana pościel. Na środku kadru: szara bluza z kapturem Liama. Ta, którą mu dałam. Ta, którą nosił w zimne dni meczowe, a ja nosiłam w stresujące weekendy debat.
Była nie do pomylenia.
Tak samo jak łóżko. Nie było moje.
Gapiłam się na ekran, aż obraz wypalił się za moimi oczami. Potem wstałam, mrucząc coś o łazience, i wyszłam.
Nikt nawet nie podniósł wzroku.
Pojechałam prosto do domu Liama.
Z każdym kilometrem dawałam sobie nowe wymówki. Może to było stare. Może Maddie ją pożyczyła. Może to był żart. Nieporozumienie. Coś, z czego będziemy się śmiać za tydzień.
Drzwi wejściowe były otwarte. Weszłam do środka bez zastanowienia. Znałam skrzypienie jego podłóg lepiej niż kombinację swojego własnego zamka.
Kiedy otworzyłam drzwi do jego pokoju, spodziewałam się zaprzeczenia. Wymówek.
Zamiast tego znalazłam Madison.
Na jego łóżku.
Tylko w staniku, w dżinsowych szortach i z telefonem w dłoni.
Spojrzała na mnie, jakbym przerwała jej w środku pisania sms-a. "O," powiedziała. "Zoe."
Nie zszokowana. Nie zawstydzona. Po prostu obojętna. Jakby już przećwiczyła, co powie, gdybym weszła.
Liam stał przy oknie. Bez koszulki. Nadal trzymał telefon, jakby myślał, że to minie, jeśli po prostu się nie ruszy. Jakby stojąc wystarczająco nieruchomo, naprawdę mnie tam nie było.
Nie odezwał się. Nawet nie wyglądał na przepraszającego. Po prostu... pusty. Jakby jego mózg się zawiesił i nie mógł uwierzyć, że to dzieje się na jawie.
Zamarłam.
Nie było krzyków. Żadnych dramatycznych westchnień ani rozbitych ram obrazów. Tylko upiorna cisza, którą czujesz tylko wtedy, gdy twój mózg się przeciąża i twoje ciało decyduje się opuścić statek.
Nie pamiętam, jak wracałam do samochodu. Nie pamiętam jazdy. Myślę, że przejechałam przez wszystkie zielone światła, a mimo to czułam się, jakbym tonęła.
Zanim się zorientowałam, siedziałam za siłownią.
Siedziałam na trawie, zapięta w bluzie pod samą szyję, kolana przyciągnięte do klatki piersiowej, jakbym mogła fizycznie powstrzymać się przed rozpadnięciem. Złapałam zgnieciony Capri Sun, który ktoś zostawił na ziemi przy pojemnikach do recyklingu, i ściskałam go jak zabawkę antystresową. Żałosną, o smaku soku, linę ratunkową.
Siedziałam tam, próbując oddychać przez pieczenie w gardle, chcąc, aby moje bicie serca przestało odbijać się echem w uszach.
I wtedy usłyszałam kroki.
"Whoa."
Głos był trochę zbyt głośny, trochę zbyt zadowolony z siebie i od razu znajomy.
Podniosłam wzrok.
Oczywiście. Oczywiście.
Jaxon Reed.
Opierał się o ceglaną ścianę, jakby to był jakiś niskobudżetowy film niezależny, w którym został obsadzony bez przesłuchania. Bluza z kapturem zbyt droga dla kogoś z jego średnią ocen, loki rozczochrane, jakby właśnie obudził się z drzemki, na którą nie zasługiwał.
"Czego chcesz?" zapytałam, głos chrapliwy, ale wciąż zdolny do sarkazmu.
Podniósł obie ręce, jakbym wyciągnęła na niego nóż. "Spokojnie. Po prostu przechodzę. Nie wiedziałem, że organizujesz tu pełnowymiarową imprezę kryzysową."
"To kontynuuj spacer."
Ale oczywiście, nie zrobił tego.
Usiadł na zardzewiałej ławce obok, wyjął Capri Sun z kieszeni bluzy — bo oczywiście miał swoje — i ssał słomkę, jakby to była jego standardowa czwartkowa atmosfera.
Przez chwilę siedzieliśmy tam w milczeniu.
Potem spojrzał na mnie. "Chcesz o tym porozmawiać?"
Nie zamierzałam odpowiadać. Ale słowa już się wypowiadały.
"Widziałam post Maddie na Close Friends. Bluza Liama. Jej łóżko. Przyjechałam. Była tam. Tylko w staniku. Bez wstydu. Po prostu… siedziała tam. Jakby chciała, żebym weszła."
Jaxon mrugnął. Nic nie powiedział. Po prostu czekał.
"Liam nie powiedział ani słowa," dodałam. "Nie przepraszam. Nie zaskoczony. Po prostu patrzył na mnie, jakbym to ja była intruzem."
Spojrzałam na paczkę soku w mojej ręce. "Wiesz, co jest smutne? Ciągle myślałam, że to moja wina. Zmusiłam go do kandydowania na Króla Balu. Nie pozwoliłam mu tylko dryfować, jak chciał. Sprawiłam, że rzeczy... miały znaczenie."
"Wow," powiedział Jaxon, opierając się. "Więc to tutaj miłe dziewczyny pękają."
"Nie masz pojęcia," mruknęłam.
Jaxon nic nie powiedział. Po prostu czekał.
"Liam tak naprawdę nie lubił mnie od miesięcy. Nie naprawdę."
Wbiłam paznokcie w materiał mojej bluzy.
"Zwykł przerywać mi w pół zdania, kiedy byliśmy z jego przyjaciółmi. Albo mówił, że jestem 'zbyt intensywna', kiedy poruszałam jakikolwiek temat, który naprawdę mnie obchodził — politykę, debatę, dosłownie szkołę. Kiedyś byłam podekscytowana zdobyciem listu rekomendacyjnego od pani Davili i powiedział, 'Czy możemy nie robić teraz akademickiego popisu?' Jakby moje sukcesy sprawiały, że czuł się mały."
Wyraz twarzy Jaxona nieco się wyostrzył, ale nie odezwał się.
"A najgorsza część?" kontynuowałam, teraz cichszym głosem. "Sprawił, że czułam się, jakbym była problemem. Jakby było mnie za dużo. Zbyt ambitna. Zbyt ostra. Więc zaczęłam się kurczyć. Śmiać się z rzeczy, które nie były śmieszne. Prosić o mniej. Udawać, że jego podejście do życia było urocze zamiast —" westchnęłam ciężko, "— leniwe i niepewne."
Spojrzałam na swoje dłonie. Trzęsły się.
"Powinnam była go zostawić miesiące temu. Ale byłam zbyt zajęta byciem 'idealną dziewczyną'. Dziewczyną, która nie wywołuje dram. Dziewczyną, która 'ma wszystko'." Prychnęłam. "Okazało się, że byłam tylko dziewczyną zdradzoną w HD."
Kolejna przerwa.
Potem, bez żadnego ostrzeżenia, Jaxon zapytał, "Chcesz zemsty?"
Spojrzałam na niego. "Co?"
"Chcesz, żeby zostali publicznie zawstydzeni i emocjonalnie niestabilni?" zapytał, jakby oferował przewodnik do nauki, a nie społeczne zabójstwo.
Patrzyłam na niego, a potem kiwnęłam głową. "Tak. Chcę tego."
Uśmiechnął się. "Tak myślałem."
I tak po prostu, zawarliśmy pakt.
Dziesięć dni.
Liam i Madison: zniszczeni.
Społecznie. Romantycznie. Akademicznie. Publicznie. Sekretnie.
I nikt — nikt — nie mógł się dowiedzieć. Ani Leah, ani Jamie, z pewnością nie Macy.
"Naprawdę," powiedziałam. "Jeśli ludzie dowiedzą się, że pracuję z tobą, jestem skończona."
Uniósł brew. "Bo jestem mną?"
"Tak," powiedziałam. "Jesteś radioaktywny. Połowa moich przyjaciół myśli, że przekupiłeś się na próby do college'u. Liam powiedział wszystkim, że opłaciłeś trenera, aby ukraść mu miejsce, pamiętasz?"
Parsknął. "Ta stara historia? Proszę cię."
"Nienawidzą cię od drugiej klasy," powiedziałam. "Jest dosłowny czat grupowy o nazwie Klub Nienawiści Jaxona. Jestem pewna, że Leah zrobiła niestandardowe emotikony."
"Pochlebione," powiedział sucho.
"Jeśli ktoś mnie z tobą zobaczy, nie tylko stracę Liama i Maddie. Stracę całą swoją grupę. Swoją reputację. Swoje miejsce we wszystkim."
Skinął powoli głową i popijał sok, jakby to był po prostu interes.
"A ty dostaniesz swoją zemstę," powiedział.
Wyciągnął rękę.
Nie uścisnęłam jej. Nie dlatego, że nie byłam poważna, ale dlatego, że byłam. Uścisk dłoni z Jaxonem Reedem publicznie? Mogłabym równie dobrze zacząć pakować się na społeczne wygnanie.
Ale spojrzałam mu w oczy i powiedziałam to mimo wszystko.
"Umowa."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Spotkaliśmy się w tylnym rogu biblioteki — nieformalnej kwaterze głównej psot. Pachniało tam starym papierem i nastoletnim lękiem, co szczerze mówiąc pasowało do tematu. Miałem przy sobie laptop drużyny dyskusyjnej, ten z czterema różnokolorowymi folderami i klawiaturą tak głośną, że można by ją wykorzystać do sygnalizacji niebezpieczeństwa.
Jaxon pojawił się dziesięć minut spóźniony, niosąc Red Bulla i dokładnie zero książek.
"Gotowy na pełne zło?" powiedział, opadając na krzesło naprzeciwko mnie i rzucając pendrive na stół, jakby to była broń.
Poprawiłem kaptur i uniosłem brew. "Zdefiniuj zło."
Uśmiechnął się. "Upublicznienie starych wiadomości Liama. Oficjalnie przekroczyłeś strefę moralnej szarości."
"Czyli wkraczamy na teren moralnych bagien."
"Dokładnie," powiedział, jakby to było atutem.
Te wiadomości nie były nowe. Widziałem niektóre z nich podczas związku. Te pewne siebie. Żarty, które nigdy nie były dla mnie śmieszne, ale zawsze spotykały się z chórem "brooo" na jego czacie grupowym w piłce nożnej.
Ale teraz czytałem je inaczej. Bez filtra zaprzeczenia.
Chwalenie się, z kim się spotykał przede mną. Chwalenie się mną. Pisanie komuś, że "bardziej mu na mnie zależy niż mi na nim." Narzekanie, że "sprawiłem, że czuje się jak głupi sportowiec" — co, dla jasności, nigdy nie powiedziałem na głos.
"Spalmy to do fundamentów," mruknąłem.
Kiwnął głową. "Ty publikujesz. Moje konto już jest oznaczone."
Załadowałem zrzuty ekranu na szkolną stronę plotkarską — The Halls Have Eyes. Zrobiłem to z fałszywego konta: @truthbombs4u. Bo subtelność umarła, a ja nie opłakiwałem niczego.
Post pojawił się na żywo podczas drugiej lekcji.
Podczas trzeciej miał ponad trzysta wyświetleń.
Na czwartej, komentarze były... niepoczytalne.
"Ego Liama mogłoby zasilać światła na siłowni." "Ten facet naprawdę napisał 'Mógłbym poderwać też Madison, gdybym chciał' będąc w związku z Zoe??? LMAO." "KIM JEST TEN CZŁOWIEK I DLACZEGO WCIĄŻ JEST ZAPISANY DO SZKOŁY?"
Nie uśmiechnąłem się.
Ale moja szafka zatrzasnęła się z jakimś autorytetem, którego nie było tam od dni.
Jaxon opierał się o ścianę w pobliżu, z założonymi ramionami, obserwując, jak ludzie szepczą w korytarzach, jakby studiował kontrolowaną eksplozję.
"Co dalej?" zapytał.
"Czat grupowy," powiedziałem, już pisząc.
To był ten, do którego Liam wpuścił mnie przypadkiem rok temu, kiedy próbował "udowodnić, że nie ma nic do ukrycia." Klasyka.
W środku byli zwykli podejrzani — Liam, jego chłopaki, kilku kolegów z młodszej ligi i zdecydowanie za dużo gifów z The Rock.
Wiadomość, która mnie zatrzymała? Z przed dwóch dni.
LIAM: "Zoe wybaczyłaby mi po jakichś dwóch dniach. Łatwizna."
Jakbym była jakimś bezkręgowym planem rezerwowym. Jakbym nie miała w sobie ognia.
Skopiowałem cały wątek, wyczyściłem zrzuty ekranu i opublikowałem je anonimowo przez @truthbombs4u.
Rozprzestrzeniało się szybciej niż pierwsze.
Podczas lunchu Madison i Liam kłócili się na parkingu obok miejsca dla juniorów. Na tyle głośno, że seniorzy na trzecim piętrze chemii mogli to usłyszeć.
Palec Maddie wbił się w jego klatkę piersiową. Jego bluza — moja stara bluza — leżała na ziemi jakby nie chciała mieć z tym nic wspólnego.
Z drugiej strony dziedzińca Jaxon pił Capri Sun jakby to był Dom Pérignon.
"Sztuka," powiedział.
Ale niezależnie od tego, czy to była sztuka, czy nie, nie skończyłem.
Znalazłem Maddie przy automatach po szóstej lekcji. Pisała wiadomość, wyglądając irytująco spokojnie jak na kogoś, kto zdetonował moje życie w swoim prywatnym story.
"Naprawdę to opublikowałaś?" zapytała, gdy mnie zobaczyła.
"Powinienem zrobić coś gorszego," powiedziałem.
Usta Maddie spłaszczyły się. "Nie rozumiesz—"
"Nie, rozumiem," przerwałem jej. "Natknąłem się na ciebie, Maddie. Biustonosz na tobie, Liam przy oknie. Nie masz prawa udawać, że jesteś źle zrozumiana."
Jej oczy błądziły dookoła, sprawdzając, kto słucha. Obniżyła głos.
"To nie miało się tak stać."
Zaśmiałem się. "Och, byłem za wcześnie? Powinienem zapukać?"
Leah pojawiła się na końcu korytarza, oczy szeroko otwarte. Nie zbliżyła się. Po prostu stała tam, obserwując.
"Leah nawet nie wiedziała," powiedziałem, ostrząc swój głos. "Żadna z nich nie wiedziała. Zamierzałyście uśmiechać się przez brunch i planowanie balu, jakby nic się nie działo."
"Nie chciałam—"
"Nie chciałaś zostać złapana."
Drgnęła. Tylko trochę. Wystarczająco.
Odwróciłem się, żeby odejść — ale nie zanim zobaczyłem Macy i Jamie obserwujące zza schodów, milczące i blade.
Tej nocy rozmawialiśmy na FaceTime.
Byłem w swoim pokoju, owinięty w kocyk z polaru, mózg gdzieś pomiędzy zmęczeniem a podekscytowaniem. Jaxon był bez koszulki — oczywiście był — rozłożony na swoim łóżku, rzucając hacky sackiem w powietrze, jakby nie był częściowo odpowiedzialny za największy społeczny implozję tego semestru.
"Powinniśmy uderzyć w Maddie następnie," powiedział. "Sabotaż komitetu balowego. Może trochę dramatu z drukarką?"
"Ona nawet nie jest w tej podkomisji," powiedziałem. "I nie chcę, żeby to się stało... przesadne."
"To już jest przesadne."
"Mam na myśli okrutne. Bardziej okrutne."
Uśmiechnął się złośliwie. "Za późno, Torres. Już jesteś za głęboko."
Przewróciłem oczami i przysunąłem się na łóżku.
To wtedy zauważyłem bluzę, którą miałem na sobie.
Była czarna. Zbyt duża. Delikatny zapach perfum, które nie należały do mnie.
Jaxona.
Jakoś wyszedłem ze szkoły w niej wczoraj, po tym jak sfinalizowaliśmy plan publikacji, a on rzucił ją na krzesło obok mnie. Wsunąłem ją nie myśląc.
Teraz była ciepła i znajoma, i sprawiała, że mój żołądek robił to irytujące małe przewroty.
Spojrzałem na ekran. On wciąż rzucał hacky sackiem, nie patrząc na mnie.
Żadne z nas nic nie powiedziało, ale oboje wiedzieliśmy.
A mimo to — nie zdjąłem jej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Koniec zaczął się od tego samego cholernego hoodie.
Czarnego. Zbyt dużego. Miękkiego w sposób, w jaki bluzy nie powinny być, chyba że ktoś w nich mieszka. Na pewno nie była moja, a na pewno pachniała jak on — jak cedr, detergent i coś mgliście chaotycznego.
Założyłam ją do szkoły.
Duży błąd.
Macy złapała mnie przy mojej szafce przed pierwszą lekcją, zmrużyła oczy i zapytała: "Kiedy zaczęłaś robić zakupy w Zgubionych i Znalezionych?"
Mrugnęłam. "To? Och, tak. Zabrałam ją wczoraj po WF-ie."
Nie uwierzyła mi. Nikt inny też. Nie kiedy ciągnęłam za rękawy, nie kiedy próbowałam zażartować o 'tajemniczej pralni', i zdecydowanie nie kiedy złapałam Jamiego patrzącego na mnie z drugiego końca korytarza, jakbym była eksperymentem naukowym, który właśnie zmutował.
Ale i tak ją nosiłam.
Bo byłam zmęczona. I ciepło. I, może, tylko może... Nie chciałam jej oddać.
Tego popołudnia spotkaliśmy się znowu w bibliotece — ten sam tylny róg, ta sama niewypowiedziana zasada siedzenia wystarczająco blisko, by dzielić się ekranem, ale nie za blisko.
Jaxon rozłożył bałagan zakreślaczy i fałszywych osi czasu. Wyciągnęłam arkusz kalkulacyjny.
"Co Liam zrobił w pierwszej klasie?" zapytał, przeglądając notatki, jakbyśmy przygotowywali się do prezentacji, a nie emocjonalnego podpalenia.
"To zależy," powiedziałam. "Czy szukamy drobnych przewinień czy nielegalnych działań?"
Uśmiechnął się. "Zacznijmy od drobnych i eskalujmy."
Zaśmiałam się, pochyliłam się bliżej, nasze ramiona się zetknęły.
Arkusz kalkulacyjny wypełniał się jak magia. Plotki o zatrzymaniu, spory o oceny, czas, kiedy próbował flirtować, żeby wyjść z raportu o plagiacie i poniósł spektakularną porażkę. Szeptaliśmy, pisaliśmy i czasami kłóciliśmy się o rozmiar czcionki, kiedy to się stało—
Oparłam się.
Spojrzałam na niego.
"Nie jesteś taki zły," powiedziałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.
Zamarł.
"Mówisz to tak, jakby to nie był największy komplement, jaki kiedykolwiek otrzymałem," odpowiedział, mrugając powoli.
Przewróciłam oczami, ale on wciąż na mnie patrzył.
Za długo.
Na moje usta.
Nie na oczy. Nie na arkusz kalkulacyjny. Po prostu... na mnie. Zauważyłam.
A potem — pocałował mnie.
To był jeden z tych głupich momentów filmowych, z tym że nie byliśmy w filmie, a ja zdecydowanie nie byłam dziewczyną, która całuje chaos w środku biblioteki.
Ale jego usta były na moich, a mój mózg się wyłączył.
Zamarłam. Na pół sekundy. Może mniej.
Potem go pocałowałam.
Bo co innego możesz zrobić, kiedy Jaxon Reed, zawodowy szkodnik i wróg mojej grupy przyjaciół, przechyla głowę w odpowiedni sposób, a twoje serce zaczyna bić jakby próbowało wygrać mistrzostwa regionalne?
Było ciepło. I irytująco miękko. I całkowicie nie w porządku.
A najgorsze?
Podobało mi się.
Moje myśli były bałaganem. Szumem i przekleństwami oraz jedną czystą linią co ja robię?
Odsunęliśmy się, a mój oddech utknął gdzieś w okolicach żeber.
"Stres," powiedziałam, bo nie miałam nic innego.
Jego oczy przeszukiwały moje, jakby nie był pewny, czy zamierzam go uderzyć, czy pocałować znowu.
"Całkowicie," powiedział. "Energia zemsty. Wysoce zaraźliwa."
Wpatrywałam się w arkusz kalkulacyjny. Nie miał sensu. Nic z tego nie miało. Miałam plan. Pakt. Reputację. A teraz miałam jego usta zapamiętane.
Fantastycznie.
A potem, ponieważ moja kontrola impulsów oficjalnie umarła, pocałowaliśmy się znowu.
Wolniej. Głębiej. Jakbyśmy wiedzieli, że to zły pomysł i chcieliśmy udowodnić, jak zły może się okazać.
Jego ręka wsunęła się wokół mojego biodra. Moja zakręciła się pod krawędzią jego bluzy. Wszystko się przechyliło, a potem — on się cofnął.
Nie w sposób przestań-my-teraz. Bardziej jak zatrzymajmy-się-i-przemyślmy-życiowe-wybory.
Wypuścił oddech, szorstki i niepewny. "Powinniśmy… eh…"
Mrugnęłam, wciąż oszołomiona. "Skupić się?"
„Tak.”
Kiwnął głową. Przełknął ślinę. Wyglądał, jakby próbował przypomnieć sobie alfabet.
"Madison jest następna," powiedział, stukając krawędź laptopa. Arkusz kalkulacyjny świecił jak lina ratunkowa.
"Madison?" powtórzyłam, wciąż nadążając.
"Jest już podejrzliwa," powiedział. "Czas nacisnąć."
Pociągnęłam za rękaw. Bluza. Jego bluza. Racja. Nadal ją noszę. Nadal jego noszę.
"Zamierzasz z nią flirtować?"
Uśmiechnął się złośliwie. "Tylko na tyle, żeby uczynić ją paranoiczną."
Parsknęłam śmiechem. „Więc… agresywnie."
Uśmiechnął się. "Znasz mnie."
A niestety? Znałam.
I to stawało się problemem.
Przesuń w górę, aby kontynuować