passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

How to Destroy Your Ex in 10 Days - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

How to Destroy Your Ex in 10 Days

/

Rozdział 3

rozdział 2

Spotkaliśmy się w tylnym rogu biblioteki — nieformalnej kwaterze głównej psot. Pachniało tam starym papierem i nastoletnim lękiem, co szczerze mówiąc pasowało do tematu. Miałem przy sobie laptop drużyny dyskusyjnej, ten z czterema różnokolorowymi folderami i klawiaturą tak głośną, że można by ją wykorzystać do sygnalizacji niebezpieczeństwa.

Jaxon pojawił się dziesięć minut spóźniony, niosąc Red Bulla i dokładnie zero książek.

"Gotowy na pełne zło?" powiedział, opadając na krzesło naprzeciwko mnie i rzucając pendrive na stół, jakby to była broń.

Poprawiłem kaptur i uniosłem brew. "Zdefiniuj zło."

Uśmiechnął się. "Upublicznienie starych wiadomości Liama. Oficjalnie przekroczyłeś strefę moralnej szarości."

"Czyli wkraczamy na teren moralnych bagien."

"Dokładnie," powiedział, jakby to było atutem.

Te wiadomości nie były nowe. Widziałem niektóre z nich podczas związku. Te pewne siebie. Żarty, które nigdy nie były dla mnie śmieszne, ale zawsze spotykały się z chórem "brooo" na jego czacie grupowym w piłce nożnej.

Ale teraz czytałem je inaczej. Bez filtra zaprzeczenia.

Chwalenie się, z kim się spotykał przede mną. Chwalenie się mną. Pisanie komuś, że "bardziej mu na mnie zależy niż mi na nim." Narzekanie, że "sprawiłem, że czuje się jak głupi sportowiec" — co, dla jasności, nigdy nie powiedziałem na głos.

"Spalmy to do fundamentów," mruknąłem.

Kiwnął głową. "Ty publikujesz. Moje konto już jest oznaczone."

Załadowałem zrzuty ekranu na szkolną stronę plotkarską — The Halls Have Eyes. Zrobiłem to z fałszywego konta: @truthbombs4u. Bo subtelność umarła, a ja nie opłakiwałem niczego.

Post pojawił się na żywo podczas drugiej lekcji.

Podczas trzeciej miał ponad trzysta wyświetleń.

Na czwartej, komentarze były... niepoczytalne.

"Ego Liama mogłoby zasilać światła na siłowni." "Ten facet naprawdę napisał 'Mógłbym poderwać też Madison, gdybym chciał' będąc w związku z Zoe??? LMAO." "KIM JEST TEN CZŁOWIEK I DLACZEGO WCIĄŻ JEST ZAPISANY DO SZKOŁY?"

Nie uśmiechnąłem się.

Ale moja szafka zatrzasnęła się z jakimś autorytetem, którego nie było tam od dni.

Jaxon opierał się o ścianę w pobliżu, z założonymi ramionami, obserwując, jak ludzie szepczą w korytarzach, jakby studiował kontrolowaną eksplozję.

"Co dalej?" zapytał.

"Czat grupowy," powiedziałem, już pisząc.

To był ten, do którego Liam wpuścił mnie przypadkiem rok temu, kiedy próbował "udowodnić, że nie ma nic do ukrycia." Klasyka.

W środku byli zwykli podejrzani — Liam, jego chłopaki, kilku kolegów z młodszej ligi i zdecydowanie za dużo gifów z The Rock.

Wiadomość, która mnie zatrzymała? Z przed dwóch dni.

LIAM: "Zoe wybaczyłaby mi po jakichś dwóch dniach. Łatwizna."

Jakbym była jakimś bezkręgowym planem rezerwowym. Jakbym nie miała w sobie ognia.

Skopiowałem cały wątek, wyczyściłem zrzuty ekranu i opublikowałem je anonimowo przez @truthbombs4u.

Rozprzestrzeniało się szybciej niż pierwsze.

Podczas lunchu Madison i Liam kłócili się na parkingu obok miejsca dla juniorów. Na tyle głośno, że seniorzy na trzecim piętrze chemii mogli to usłyszeć.

Palec Maddie wbił się w jego klatkę piersiową. Jego bluza — moja stara bluza — leżała na ziemi jakby nie chciała mieć z tym nic wspólnego.

Z drugiej strony dziedzińca Jaxon pił Capri Sun jakby to był Dom Pérignon.

"Sztuka," powiedział.

Ale niezależnie od tego, czy to była sztuka, czy nie, nie skończyłem.

Znalazłem Maddie przy automatach po szóstej lekcji. Pisała wiadomość, wyglądając irytująco spokojnie jak na kogoś, kto zdetonował moje życie w swoim prywatnym story.

"Naprawdę to opublikowałaś?" zapytała, gdy mnie zobaczyła.

"Powinienem zrobić coś gorszego," powiedziałem.

Usta Maddie spłaszczyły się. "Nie rozumiesz—"

"Nie, rozumiem," przerwałem jej. "Natknąłem się na ciebie, Maddie. Biustonosz na tobie, Liam przy oknie. Nie masz prawa udawać, że jesteś źle zrozumiana."

Jej oczy błądziły dookoła, sprawdzając, kto słucha. Obniżyła głos.

"To nie miało się tak stać."

Zaśmiałem się. "Och, byłem za wcześnie? Powinienem zapukać?"

Leah pojawiła się na końcu korytarza, oczy szeroko otwarte. Nie zbliżyła się. Po prostu stała tam, obserwując.

"Leah nawet nie wiedziała," powiedziałem, ostrząc swój głos. "Żadna z nich nie wiedziała. Zamierzałyście uśmiechać się przez brunch i planowanie balu, jakby nic się nie działo."

"Nie chciałam—"

"Nie chciałaś zostać złapana."

Drgnęła. Tylko trochę. Wystarczająco.

Odwróciłem się, żeby odejść — ale nie zanim zobaczyłem Macy i Jamie obserwujące zza schodów, milczące i blade.

Tej nocy rozmawialiśmy na FaceTime.

Byłem w swoim pokoju, owinięty w kocyk z polaru, mózg gdzieś pomiędzy zmęczeniem a podekscytowaniem. Jaxon był bez koszulki — oczywiście był — rozłożony na swoim łóżku, rzucając hacky sackiem w powietrze, jakby nie był częściowo odpowiedzialny za największy społeczny implozję tego semestru.

"Powinniśmy uderzyć w Maddie następnie," powiedział. "Sabotaż komitetu balowego. Może trochę dramatu z drukarką?"

"Ona nawet nie jest w tej podkomisji," powiedziałem. "I nie chcę, żeby to się stało... przesadne."

"To już jest przesadne."

"Mam na myśli okrutne. Bardziej okrutne."

Uśmiechnął się złośliwie. "Za późno, Torres. Już jesteś za głęboko."

Przewróciłem oczami i przysunąłem się na łóżku.

To wtedy zauważyłem bluzę, którą miałem na sobie.

Była czarna. Zbyt duża. Delikatny zapach perfum, które nie należały do mnie.

Jaxona.

Jakoś wyszedłem ze szkoły w niej wczoraj, po tym jak sfinalizowaliśmy plan publikacji, a on rzucił ją na krzesło obok mnie. Wsunąłem ją nie myśląc.

Teraz była ciepła i znajoma, i sprawiała, że mój żołądek robił to irytujące małe przewroty.

Spojrzałem na ekran. On wciąż rzucał hacky sackiem, nie patrząc na mnie.

Żadne z nas nic nie powiedziało, ale oboje wiedzieliśmy.

A mimo to — nie zdjąłem jej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 3

Koniec zaczął się od tego samego cholernego hoodie.

Czarnego. Zbyt dużego. Miękkiego w sposób, w jaki bluzy nie powinny być, chyba że ktoś w nich mieszka. Na pewno nie była moja, a na pewno pachniała jak on — jak cedr, detergent i coś mgliście chaotycznego.

Założyłam ją do szkoły.

Duży błąd.

Macy złapała mnie przy mojej szafce przed pierwszą lekcją, zmrużyła oczy i zapytała: "Kiedy zaczęłaś robić zakupy w Zgubionych i Znalezionych?"

Mrugnęłam. "To? Och, tak. Zabrałam ją wczoraj po WF-ie."

Nie uwierzyła mi. Nikt inny też. Nie kiedy ciągnęłam za rękawy, nie kiedy próbowałam zażartować o 'tajemniczej pralni', i zdecydowanie nie kiedy złapałam Jamiego patrzącego na mnie z drugiego końca korytarza, jakbym była eksperymentem naukowym, który właśnie zmutował.

Ale i tak ją nosiłam.

Bo byłam zmęczona. I ciepło. I, może, tylko może... Nie chciałam jej oddać.

Tego popołudnia spotkaliśmy się znowu w bibliotece — ten sam tylny róg, ta sama niewypowiedziana zasada siedzenia wystarczająco blisko, by dzielić się ekranem, ale nie za blisko.

Jaxon rozłożył bałagan zakreślaczy i fałszywych osi czasu. Wyciągnęłam arkusz kalkulacyjny.

"Co Liam zrobił w pierwszej klasie?" zapytał, przeglądając notatki, jakbyśmy przygotowywali się do prezentacji, a nie emocjonalnego podpalenia.

"To zależy," powiedziałam. "Czy szukamy drobnych przewinień czy nielegalnych działań?"

Uśmiechnął się. "Zacznijmy od drobnych i eskalujmy."

Zaśmiałam się, pochyliłam się bliżej, nasze ramiona się zetknęły.

Arkusz kalkulacyjny wypełniał się jak magia. Plotki o zatrzymaniu, spory o oceny, czas, kiedy próbował flirtować, żeby wyjść z raportu o plagiacie i poniósł spektakularną porażkę. Szeptaliśmy, pisaliśmy i czasami kłóciliśmy się o rozmiar czcionki, kiedy to się stało—

Oparłam się.

Spojrzałam na niego.

"Nie jesteś taki zły," powiedziałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Zamarł.

"Mówisz to tak, jakby to nie był największy komplement, jaki kiedykolwiek otrzymałem," odpowiedział, mrugając powoli.

Przewróciłam oczami, ale on wciąż na mnie patrzył.

Za długo.

Na moje usta.

Nie na oczy. Nie na arkusz kalkulacyjny. Po prostu... na mnie. Zauważyłam.

A potem — pocałował mnie.

To był jeden z tych głupich momentów filmowych, z tym że nie byliśmy w filmie, a ja zdecydowanie nie byłam dziewczyną, która całuje chaos w środku biblioteki.

Ale jego usta były na moich, a mój mózg się wyłączył.

Zamarłam. Na pół sekundy. Może mniej.

Potem go pocałowałam.

Bo co innego możesz zrobić, kiedy Jaxon Reed, zawodowy szkodnik i wróg mojej grupy przyjaciół, przechyla głowę w odpowiedni sposób, a twoje serce zaczyna bić jakby próbowało wygrać mistrzostwa regionalne?

Było ciepło. I irytująco miękko. I całkowicie nie w porządku.

A najgorsze?

Podobało mi się.

Moje myśli były bałaganem. Szumem i przekleństwami oraz jedną czystą linią co ja robię?

Odsunęliśmy się, a mój oddech utknął gdzieś w okolicach żeber.

"Stres," powiedziałam, bo nie miałam nic innego.

Jego oczy przeszukiwały moje, jakby nie był pewny, czy zamierzam go uderzyć, czy pocałować znowu.

"Całkowicie," powiedział. "Energia zemsty. Wysoce zaraźliwa."

Wpatrywałam się w arkusz kalkulacyjny. Nie miał sensu. Nic z tego nie miało. Miałam plan. Pakt. Reputację. A teraz miałam jego usta zapamiętane.

Fantastycznie.

A potem, ponieważ moja kontrola impulsów oficjalnie umarła, pocałowaliśmy się znowu.

Wolniej. Głębiej. Jakbyśmy wiedzieli, że to zły pomysł i chcieliśmy udowodnić, jak zły może się okazać.

Jego ręka wsunęła się wokół mojego biodra. Moja zakręciła się pod krawędzią jego bluzy. Wszystko się przechyliło, a potem — on się cofnął.

Nie w sposób przestań-my-teraz. Bardziej jak zatrzymajmy-się-i-przemyślmy-życiowe-wybory.

Wypuścił oddech, szorstki i niepewny. "Powinniśmy… eh…"

Mrugnęłam, wciąż oszołomiona. "Skupić się?"

„Tak.”

Kiwnął głową. Przełknął ślinę. Wyglądał, jakby próbował przypomnieć sobie alfabet.

"Madison jest następna," powiedział, stukając krawędź laptopa. Arkusz kalkulacyjny świecił jak lina ratunkowa.

"Madison?" powtórzyłam, wciąż nadążając.

"Jest już podejrzliwa," powiedział. "Czas nacisnąć."

Pociągnęłam za rękaw. Bluza. Jego bluza. Racja. Nadal ją noszę. Nadal jego noszę.

"Zamierzasz z nią flirtować?"

Uśmiechnął się złośliwie. "Tylko na tyle, żeby uczynić ją paranoiczną."

Parsknęłam śmiechem. „Więc… agresywnie."

Uśmiechnął się. "Znasz mnie."

A niestety? Znałam.

I to stawało się problemem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

Kiedy zauważyłem Madison na korytarzu, była już w połowie swojego makijażu.

Jej lusterko w szafce było otwarte, w jednej dłoni miała błyszczyk do ust, w drugiej telefon. Nakładała, przyciskała, poprawiała — ten powolny, przemyślany rytuał, który dziewczyny takie jak Maddie opanowały do perfekcji już w drugiej klasie liceum.

Obserwowałem zza fontanny wodnej, z podręcznikiem przed sobą, jakbym był głęboko zaangażowany w nauki o środowisku. Nie byłem.

Jaxon wślizgnął się w kadr, jakby został wezwany. Bluza rozpięta, włosy artystycznie chaotyczne, ręce w kieszeniach, jakby całe jego życie było przerwą.

Nie od razu się odezwał. Po prostu oparł się o szafkę obok jej, jakby to było ich regularne spotkanie, a nie pierwszy krok psychologicznej rozgrywki.

Madison spojrzała na niego z boku. Jej wyraz twarzy zmienił się — zdezorientowanie? Rozbawienie? Podejrzenie? Wszystko na raz?

Kiwnął głową w stronę jej błyszczyka.

"Nowy odcień?" powiedział, swobodnie. "Wygląda na drogi. Budżet winy Liama?"

Maddie mrugnęła, potem zaśmiała się. Nie był to prawdziwy śmiech. To był ten napięty, przemyślany chichot, który pojawia się wraz z czerwonymi flagami i sztucznymi paznokciami.

"Słodkie," powiedziała, mrużąc oczy. "Nadal jesteś na tyle znudzony, by się mną bawić, Reed?"

"Nie znudzony," powiedział Jaxon, zbliżając się nieco. "Po prostu ciekawski."

Obniżył głos na tyle, by brzmieć intymnie.

"Jak to jest spotykać się z facetem, który traktuje związki jak dodatkowe punkty?"

I oto był — moment, w którym jej błyszczący uśmiech się zachwiał.

Tylko na chwilę, ale to zauważyłem. Poczułem to.

Włożyłem swoje AirPods — nic nie grało — i obserwowałem zza podręcznika jak totalny dziwak. Madison kręciła tubką błyszczyka, znów się śmiejąc, ale tym razem z pytaniem.

Niepewna. Wytrącona z równowagi. Dokładnie o to chodziło.

Kiedy zadzwonił dzwonek, wyglądała, jakby już spisywała w apce z notatkami przeprosiny dla samej siebie.

Misja: aktywowana.

***

Tył biblioteki. Nasza nieoficjalna sala wojenna. Słabe oświetlenie, przeładowane fotele, Wi-Fi działające wystarczająco dobrze.

Jaxon zajął fotel naprzeciwko mnie, jakby był jego właścicielem, przyciągnął bliżej moją przekąskową skrytkę i sięgnął po żelka.

"Złapała przynętę," powiedział, wrzucając go do ust. "Powiedziała mi, że Liam 'zachowuje się dziwnie' i zapytała, czy myślę, że coś ukrywa."

Mrugnąłem. "Serio, zapytała cię o to? Przecież jesteś dosłownie wrogiem Liama."

Uśmiechnął się. "Dokładnie. Dlatego założyła, że będę zbyt stronniczy, by coś zmyślać. Myśli, że nienawidzę go za bardzo, by się przejmować, by kłamać."

"I?"

"Nie dałem jej faktów. Dałem jej wątpliwości. Powiedziałem jej, że coś słyszałem. Od ludzi. Niejasne, ale niebezpieczne. Jakby Liam rozmawiał z innymi dziewczynami. Albo może to tylko jego wyrzuty sumienia. Tak czy inaczej, powiedziałem, 'Wiesz, jaki jest Liam z uwagą.'"

Gwizdnąłem cicho. "Ostra zagrywka."

"Kupiła to," powiedział, głosem pełnym satysfakcji. "Madison to rodzaj dziewczyny, która nie wierzy w plotki. Ale wierzy, że ludzie w nie wierzą. Co jest gorsze."

"Jesteś zły."

"Jestem skuteczny," powiedział, uśmiechając się przez pełne usta kradzionych żelków.

Zatrzymałem się, obserwując go. Jak rozłożył się, jakby nie organizował społecznej katastrofy. Jak czasami na mnie patrzył, jakby wiedział coś, czego ja nie wiem.

"Czemu mi pomagasz?" zapytałem w końcu.

Mrugnął, jakby to pytanie go zaskoczyło. Ale tylko na sekundę.

"Nienawidzisz Liama bardziej niż ja," dodałem. "Ale to? To jest chirurgiczne. Nie musiałeś... tak się angażować."

Przechylił głowę. "Chcesz szczerą odpowiedź?"

"Tak?"

Uśmiechnął się. "Jesteś zabawna, gdy jesteś dzika."

Przewróciłem oczami. "Spróbuj jeszcze raz."

"Lubię zagadki," powiedział, wzruszając ramionami. "A ty jesteś szczególnie interesującą."

"To nie jest odpowiedź."

"Oczywiście, że jest. Po prostu nie taka, jakiej chcesz."

Zmrużyłem na niego oczy. "Jesteś niemożliwy."

"A jednak," powiedział, odchylając się w fotelu, "oto jesteśmy. Dzień trzeci naszej przestępczej współpracy."

Siedzieliśmy w zadowolonym milczeniu przez chwilę, aż rzuciłem w niego żelkiem.

Złapał go. Ustami. Oczywiście, że tak.

"Popisujesz się."

"Proszę bardzo."

Nie rozmawialiśmy o bluzie, którą nadal nosiłem. Nie rozmawialiśmy o tym, że nawet nie próbowałem jej oddać. Albo jak przestałem udawać, że nie jest jego.

Ale kiedy zacząłem pakować swoje książki, powiedział: "Dobra robota dzisiaj, Torres."

Spojrzałem w górę.

Uśmiechnąłem się z ukosa. "Ty też, złoczyńco."

Przesuń w górę, aby kontynuować

How to Destroy Your Ex in 10 Days

How to Destroy Your Ex in 10 Days

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa