Pod koniec tygodnia szkoła nie tylko huczała — była wręcz w stanie wrzenia.
Można by pomyśleć, że ktoś odkrył tajne przejście w schowku woźnego albo że jakiś zastępca nauczyciela stał się viralem na TikToku. Nie. Plotki dotyczyły Jaxona Reeda.
Konkretnie: Jaxona i Madison.
Podczas lunchu Leah przychwyciła mnie, zanim zdążyłam nawet rozpakować swój batonik z granolą.
„Więc,” powiedziała, siadając obok mnie z tym spojrzeniem mówiącym, że nie spodoba mi się to, co powie, ale i tak to powie. „Czy Jaxon i Madison są teraz parą?”
Prawie wciągnęłam kawę mrożoną przez nos. „Co? Nie. Fuj.”
Macy pochyliła się nad stołem. „Chodzi mi o to... ona wczoraj wieczorem udostępniła jego jedno z tych zdjęć na pokaz. To z kapturem i wyrazistą szczęką. Wiesz, o które chodzi.”
„Ona udostępnia wszystko,” odpowiedziałam, machając ręką.
„Nie z emotikonem ognia i naklejką z rogami diabła,” dodała Macy. „To jest na wyższym poziomie.”
Jamie dołączył do nas, przesuwając swoją tacę naprzeciwko mnie. „A Jaxon polubił jej ‚selfie z siłowni’ z 2019 roku.”
Mrugnęłam. „Z 2019 roku?”
Kiwnął głową, bez wyrazu. „Co jest albo posunięciem mocy, albo wołaniem o pomoc.”
Zaśmiałam się zbyt głośno i w sposób zbyt wymuszony. „Wczytujecie się w to. Serio.”
Nie robili tego.
Ale tego nie wiedzieli.
To, co wiedzieli, to że Liam snuł się po kampusie jakby przygotowywał się do roli w dramacie CW, Jaxon był podejrzanie widoczny na każdym korytarzu, a ja wbiłam widelec w marchewkę tak mocno, że wystrzeliła z mojej tacy niczym pocisk.
Macy złapała marchewkę. Swoim widelcem. Bo oczywiście, że tak zrobiła.
„Czy kiedykolwiek myśleliście, że Maddie zawsze taka była?” zapytała Leah po chwili, jej głos był cichszy. Bardziej ciekawski niż plotkarski.
Spojrzałam na nią.
Kontynuowała, „Jakby zawsze była trochę... natarczywa. Trochę bezwzględna. Ale lubiliśmy to w niej, prawda? To ona była tą, która wprowadziła nas wcześniej w Tydzień Ducha. Tą, która przekonała dyrektora do zatwierdzenia tej nocnej debaty. Maddie sprawiała, że rzeczy się działy.”
„Ona również zrobiła arkusz kalkulacyjny dla naszych grupowych kostiumów na Halloween i wkurzyła się, gdy Jamie chciał iść własną drogą,” powiedziała Macy.
„Wciąż obstaję przy wampirzym kowboju,” mruknął Jamie.
Żułam rurkę. „Była intensywna. Ale lubiłam ją za to. Troszczyła się. O wszystko. O rocznik, gazetkę szkolną, szkolny profil na Instagramie. Chciała wygrać.”
„Chciała, żebyśmy my wygrali,” dodała Leah. „Jako grupa.”
Kiwnęłam głową. „Dlatego to nie ma sensu. Nie tylko mnie zraniła. Wydawało się, że sprawiało jej to przyjemność.”
Przez chwilę wszyscy milczeliśmy.
Maddie zawsze była tą bystrą. Tą, która przypominała ci, kiedy przegapiłeś terminy, poprawiała twoją gramatykę w czasie rzeczywistym, wysyłała wiadomości z punktami. Mogła być wyczerpująca. Ale była nasza.
A teraz już nie była.
Teraz udostępniała zdjęcia na pokaz Jaxona Reeda i była manipulowana jak postać w komedii romantycznej noir.
***
Tego popołudnia znalazłam Jaxona w naszym zwykłym kącie w bibliotece. Kaptur na głowie. Arkusz kalkulacyjny otwarty. Wyglądał jak najłagodniejszy złoczyńca w filmie o napadzie.
„Kupiła to,” powiedział, zanim zdążyłam usiąść. „Powiedziała Liamowi, że nie wie, komu teraz ufać.”
Usiadłam obok niego — trochę bliżej niż konieczne — i skrzyżowałam ramiona. „Jesteś trochę przerażający, wiesz o tym?”
Wzruszył ramionami, wciąż patrząc na ekran. „Ty to zaczęłaś.”
Szturchnęłam jego ramię swoim. „Więc teraz to moja wina, że jesteś nieodparty?”
Uśmiechnął się, nie patrząc na mnie. „Nie powiedziałem tego.”
Uniosłam brew. „Nie powiedziałeś tego.”
W końcu odwrócił się do mnie, jego oczy tańczyły. „Torres, jestem po prostu narzędziem w twoim mistrzowskim planie.”
„Jesteś narzędziem, to na pewno.”
Zaśmiał się — prawdziwym, zębato-ocznym śmiechem — a coś we mnie przewróciło się jak moneta w powietrzu.
Zapanowała cisza. Taka, która zwykle prowadziła do kolejnej aktualizacji strategii lub nowego punktu kulminacyjnego. Ale nie tym razem.
Tym razem powiedział to zbyt swobodnie — tak swobodnie, że było to podejrzane.
„Chcesz przyjść jutro?” zapytał, oczy z powrotem na ekranie. „Bez planowania. Bez arkuszy kalkulacyjnych. Tylko... śmieciowe jedzenie i kiepskie filmy.”
Mrugnęłam.
Raz. Dwa razy.
Spojrzałam na niego.
I ciągle patrzyłam.
Wystarczająco długo, że moje serce zapomniało, jak prawidłowo mierzyć czas.
Rękaw jego bluzy musnął mój nadgarstek.
Nie ruszyłam się.
„Tak,” powiedziałam, ciszej niż zamierzałam. „Okej.”
Nie zapytałam, co robimy. Nie zapytałam, co to znaczy. I po raz pierwszy od dawna, nie zatrzymałam się, by zastanowić się, co powiedziałaby dawna ja — ta, która kolorowała swój kalendarz i uważała, że zemsta to wada charakteru.
Bo ta wersja mnie?
Powiedziała tak.
A potem mój telefon zawibrował.
JAMIE: Domek nad jeziorem rodziców. Cała klasa. Od piątku do niedzieli. Przynieś strój kąpielowy. Brak stroju kąpielowego = wygnanie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Moje serce zadrżało — jeden ostry uderzenie, które wytrąciło wszystko z rytmu. Mrugnęłam na ekran, przeczytałam to dwa razy. Gdzieś w mojej klatce piersiowej, żebra zacisnęły się jak pułapka, w której nie zdawałam sobie sprawy, że stoję.
Drugi sygnał wibracji nastąpił chwilę później.
JAMIE: Hej. Chciałem sprawdzić — czy jesteś okej z tym, że Liam i Maddie tam będą? Jeśli nie, odwołam ich zaproszenie. Żadnego dramatu nie trzeba.
Przez chwilę tylko się wpatrywałam. Jamie nigdy nie był emocjonalnym wsparciem. Jego emocjonalny zakres zwykle oscylował między „sarkastycznym przewracaniem oczami” a „lekki publiczny roast”. Ale to? To było delikatne. To była lojalność.
Próbował.
ZOE: Jest w porządku. Obiecuję.
Pauza. Potem:
JAMIE: Jesteś pewna?
Moje palce zawisły nad klawiaturą dłużej tym razem. Ale w końcu napisałam:
ZOE: Dam radę. Naprawdę.
I naprawdę to miałam na myśli.
A może po prostu chciałam uwierzyć, że mogę.
***
Później, między czwartą a piątą lekcją, Jamie złapał mnie za łokieć na korytarzu — tuż obok automatów, które zawsze miały w ofercie tylko sok pomarańczowy, którego nikt nie pił, i przekąski, które zawsze się zacinały w połowie drogi.
„Mówię poważnie, Zo”, powiedział, a jego głos był stabilny w sposób, który wyciągnął mnie z mojej głowy. „Jeśli zrobią coś podejrzanego, utopię ich obu na płytkiej wodzie”.
Parsknęłam śmiechem. „Zostałbyś wyrzucony ze szkoły”.
„Dostalibyśmy pomnik na twoją cześć”.
To sprawiło, że się zatrzymałam.
Uśmiechnął się, nie szeroko, nie pokazowo — po prostu w taki sposób, który przypominał mi, kim był przed tym wszystkim. Przed tym, jak zdrada miała ostre krawędzie. Zanim dowiedziałam się, jak ostre mogą być moje.
Pierwszy raz od tygodnia, ciśnienie w mojej klatce piersiowej ustąpiło.
Jamie nadal był po mojej stronie.
Chociaż... nie wszyscy byli.
Leah wysłała mi starannie wypunktowaną listę pakowania: 1. Krem z filtrem. 2. Przekąski. 3. Przynajmniej jedno atrakcyjne, ale wygodne ubranie.
Klasyczna Leah.
A Macy?
Macy opublikowała rozmazane zdjęcie Maddie i Liama przy basenie. Dopasowane drinki. Filtrujące oświetlenie. Ten rodzaj swobodnej intymności, który wygląda niewinnie, jeśli wystarczająco mocno zmrużysz oczy — ale ja wiedziałam lepiej.
Jej podpis był jak śpiew:
@macy_madsquad #cabinpreppppp 💦🌲🔥
Wpatrywałam się w to.
Za długo.
Macy i Maddie zawsze takie były — magnetyczne. Przyciągane do siebie jak gwiazdy zamknięte w swoich orbitach. Maddie paliła się gorąco: dziko, szybko, bez skrupułów. Sprawiała, że rzeczy się działy. Pchała ludzi. Czasem za mocno.
Macy to uwielbiała.
Ja? Zawsze byłam balastem. Stabilna. Odpowiedzialna. Tą, na którą można się oprzeć, nie tą, którą się podąża.
Macy nie orbitowała wokół mnie. A teraz?
Ta bliskość nie była tylko odczuwalna. Była nadawana.
Maddie i Macy: zgrane. Błyszczące. Nieosiągalne.
Zoe: dryfująca.
Wepchnęłam telefon głęboko do torby, zanim pozwoliłam sobie wpaść w kolejną grę porównań, którą i tak nie wygram.
Zamiast tego, ponownie wyciągnęłam telefon i otworzyłam inny wątek.
ZOE: Właśnie zostałam zaproszona na grupowy wypad nad jezioro. Cała klasa. Piątek do niedzieli. Maddie i Liam też będą.
Odpowiedział w ciągu kilku sekund.
JAXON: Niech zgadnę: rodzina Jamie’ego to posiada, Liam planuje playlistę, a Maddie projektuje pasujące bluzy?
ZOE: Jesteś przerażająco dokładny.
JAXON: Znam wroga dobrze. Więc... co zamierzasz zrobić?
ZOE: Powiedziałam, że wszystko jest w porządku.
JAXON: Kłamczucha.
ZOE: Niegrzeczny.
JAXON: Seksowna.
Przewróciłam oczami tak mocno, że prawie coś sobie nadwyrężyłam.
ZOE: W każdym razie. Nadal aktualne na dziś wieczór?
JAXON: Chyba że się wystraszysz.
ZOE: Nie ma szans.
JAXON: W takim razie przynieś przekąski i samokontrolę. Użyjemy tylko jednej.
Mój żołądek się skręcił. Patrzyłam na ekran przez chwilę, niepewna, czy się śmiać, jęczeć, czy po prostu pojechać do jego domu od razu.
ZOE: Jesteś utrapieniem.
JAXON: A jednak powiedziałaś „tak”.
Nie mylił się. Dziś wieczorem miałam iść do domu Jaxona. Bez planowania. Bez gier.
Tylko śmieciowe jedzenie. Kilka złych filmów.
I cokolwiek to było, co ciągnęło nas w stronę siebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nawet nie dotarliśmy do połowy filmu.
Jaxon nalegał, żebyśmy oglądali na VHS, coś o „autentycznym ziarnie i artystycznej intencji”, co było śmieszne, ponieważ fabuła dotyczyła Nicolasa Cage'a, porwanego dziecka i motocykla w kształcie jastrzębia.
Ale tak naprawdę nie zwracałam uwagi.
Podał mi koc pachnący jego detergentem do prania — cytrusowy, coś leśnego, zdecydowanie drogi — i usiadł na tyle blisko, że nasze nogi się zetknęły, gdy tylko podwinęłam je pod siebie.
„Wygodnie?” zapytał.
Uniosłam brew. „Ten koc pachnie tobą.”
„To skarga?”
Wzruszyłam ramionami. „Jeszcze się zastanawiam.”
Uśmiechnął się z przekąsem. „Nie udawaj, że nie nosiłaś mojej bluzy przez trzy dni z rzędu.”
„Śmiałe założenie, że w ogóle ją zdjęłam.”
Jego uśmiech się pogłębił, a on nachylił się, mówiąc cicho. „Nie drażnij się, Torres. Nie jesteś stworzona do subtelności.”
Moje serce potknęło się, zatoczyło się, a potem próbowało to zatuszować.
Dotarliśmy do dziesiątej minuty filmu, zanim Jaxon chwycił pilota i wcisnął pauzę.
„Nie mogę się skupić, kiedy siedzisz tam udając, że to ci się podoba,” powiedział.
„Podobało mi się,” odparłam.
Uniósł brew. „Patrzyłaś na moją rękę za każdym razem, gdy sięgałem po popcorn.”
„Zastanawiałam się nad strukturą twojego nadgarstka.”
Jaxon uśmiechnął się z przekąsem. „Nie, zastanawiałaś się, jak szybko możesz wspiąć się na moje kolana.”
Otworzyłam usta, by się sprzeciwić — ale on już mnie całował.
I nie chciałam się już sprzeciwiać.
Pocałunek był najpierw delikatny, taki, który zadawał pytanie i czekał na odpowiedź. Dałam mu ją, wkładając rękę w jego włosy, pociągając na tyle mocno, by jęknął w moje usta.
„Jesteś niemożliwy,” wyszeptałam.
„Powiedz to jeszcze raz, kiedy mnie rozbierasz.”
„Masz przywidzenia.”
„Mam?” wymamrotał, a ja zdałam sobie sprawę, że moja ręka zsunęła się pod jego bluzę — skóra na skórze — i nie miałam zamiaru przestawać.
„Zamknij się,” powiedziałam, i znów go pocałowałam.
Nieco się odsunął, na tyle, by móc mówić.
„Powiedz mi, jeśli chcesz, żebym przestał,” powiedział, jego oddech był gorący na mojej szczęce.
„Jeśli przestaniesz,” powiedziałam, oplatając jego szyję obiema rękami i przyciągając go bliżej, „to cię zabiję.”
„Uczciwe ostrzeżenie.”
Jego usta znów znalazły moje, teraz gorętsze, głodniejsze. Zawirowaliśmy korytarzem, ręce splątane w tkaninie, obijając się o framugi drzwi i śmiejąc się między pocałunkami, które szybko przestały być niewinne.
Jego pokój był dosłownie bałaganem.
Ubrania na podłodze, napoczęty baton proteinowy na biurku, kosz na pranie pełen wszystkiego poza praniem. Ale nic z tego nie miało znaczenia. Nie skarpetki, na które nadepnęłam, nie krzesło, o które prawie się potknęliśmy.
Liczyło się to, że jego usta były na moim gardle, jego palce ściskały moje biodra, jakby mogły go zakotwiczyć, jakbym była jedyną realną rzeczą w świecie, który wiruje zbyt szybko.
„Jesteś taki zarozumiały,” wyszeptałam, mój oddech przyspieszył, gdy Jaxon całował mnie w obojczyk. Uśmiechnął się przeciwko mojej skórze. „A to ci się podoba.” „Lubię wygrywać,” odpowiedziałam.
Spojrzał na mnie, oczy mroczne. „Więc pozwól mi być twoim ulubionym zwycięstwem.”
Moja koszulka spadła na podłogę. On poszedł za nią.
„Zoe,” powiedział, głos zachrypły, pełen szacunku.
Zamarłam. Nie z przerażenia. Po prostu z zaskoczenia.
Nie nazywał mnie tak — nie w ten sposób. Nie bez kpiącej nuty. Nie tak, jakby to naprawdę znaczył.
Pocałunek był powolny, jakby uczył się każdej części moich ust. Jego usta były ciepłe, wilgotne, skłaniając moje do otwarcia się z leniwą, wyćwiczoną łatwością. Jego język wsunął się, przeciągając się po moim, a ja jęknęłam w jego usta, moje ciało już pulsowało z potrzeby. Jego ręce były na mnie, wszędzie, zjeżdżając po moich żebrach, chwytając moją talię, jakby mnie sobie przywłaszczał. Mogłam czuć jego ciepło przez moje ubrania, jego twardość naciskającą na moje udo.
Szarpnęłam jego koszulkę, desperacko chcąc poczuć jego skórę. Przerwał pocałunek, tylko na tyle długo, by ściągnąć ją przez głowę. Moje ręce natychmiast znalazły się na nim, drapiąc paznokciami po jego klatce piersiowej, jego brzuchu. Jego oczy były ciemne, głodne, gdy patrzył na mnie.
„Kto by pomyślał, że masz w sobie taką stronę?” wymamrotał, jego głos był szorstki. Jego usta znalazły moją szyję, szczypiąc, ssąc, zostawiając ślady, które będą piekły jutro. Wygięłam się w jego stronę, moje palce zaplątały się w jego włosy, przyciągając go bliżej.
„To ty zacząłeś,” jęknęłam, mój oddech się zatrzymał, gdy jego ręka przesunęła się po moim ciele, obejmując mnie przez moje dżinsy. Nacisnął na mnie, jego palce kręciły powolne kółka nad moim łechtaczką. Jęknęłam, moje biodra podskoczyły na jego rękę.
Znów mnie pocałował, głęboko i bezwstydnie, jego język w rytmie z jego palcami. Byłam mokra, tak mokra, moja cipka pragnęła go. On też to wiedział. Uśmiechnął się z przekąsem na moich ustach, jego palce wsunęły się pod pasek moich dżinsów, zjeżdżając, by pocierać moje przemoczone majtki.
„Cholera,” jęknęłam, moje nogi rozchyliły się szerzej dla niego. Zaczepił palce o pasek moich majtek, zsunął je po moich nogach. Zrzuciłam je, moje serce przyspieszyło, gdy patrzył na mnie, jego oczy skanujące moje nagie ciało.
Ukląkł między moimi nogami, jego ręce chwyciły moje uda, rozchylając mnie. Jego oddech był gorący na mojej cipce, a ja zadrżałam, oczekiwanie skręcało się ciasno w moim brzuchu. Pochylił się, jego język przeciągnął się przez moje fałdy, a ja krzyknęłam, moje plecy wygięły się w łuk na łóżku.
Jadł mnie jak człowiek głodujący. Jego usta zacisnęły się na mojej łechtaczce, ssąc mocno, a ja krzyknęłam, moje ręce zacisnęły się na prześcieradłach. Nie ustawał, jego język pracował nade mną nieustannie, aż się wiłam, jęczałam, błagając o więcej.
Kiedy w końcu się odsunął, byłam drżącym bałaganem. Uśmiechnął się na mnie z przekąsem, jego usta błyszczały moją wilgocią. Rozpiął swoje dżinsy, zsuwając je po nogach razem z bokserkami. Jego członek wyskoczył swobodnie, gruby i twardy, lekko wygięty ku górze. Oblizałam wargi, chcąc go posmakować, ale nie dał mi szansy.
Ustawił się między moimi nogami, główka jego członka napierała na moje wejście. Spojrzał na mnie, jego oczy były ciemne od pożądania.
„Gotowa?” zapytał, jego głos był szorstki.
Skinęłam głową, nie mogąc mówić. Wsunął się we mnie powoli, cal po torturującym calu, aż był zakotwiczony po brzegi. Zasapałam, moje ściany rozciągały się, by go pomieścić. Był taki duży, taki gruby, wypełniał mnie całkowicie.
Zaczął się poruszać, wycofując się prawie całkowicie, zanim znów wepchnął się z powrotem. Rytm był powolny, zamierzony, każdy ruch trafiał w ten słodki punkt wewnątrz mnie. Jęknęłam, moje paznokcie wbijały się w jego plecy, ponaglając go.
Przyspieszył tempo, jego biodra uderzały o moje, jego członek wnikał głęboko. Pokój wypełnił się odgłosami skóry uderzającej o skórę, nasze westchnienia i jęki odbijały się echem od ścian. Byłam blisko, tak blisko, napięcie w moim ciele skręcało się coraz ciaśniej z każdym pchnięciem.
„Skończ dla mnie,” warknął mi do ucha, jego zęby szczypiące moje ucho.
Rozpadłam się, mój orgazm uderzył we mnie jak fala. Moja cipka zacisnęła się wokół niego, dojąc jego członka, gdy krzyczałam jego imię. Podążył za mną za krawędź, jego biodra drżały, gdy doszedł głęboko we mnie.
Upadliśmy razem, bez tchu i spoceni. Został we mnie jeszcze chwilę, zanim wysunął się i opadł na łóżko obok mnie. Jego ramię owinęło się wokół mojej talii, przyciągając mnie bliżej.
„Jesteś kłopotem,” wymamrotał, jego głos był ochrypły.
Jaxon zaśmiał się cicho, przyciskając pocałunek do mojego ramienia. Leżeliśmy tam, splątani ze sobą, nasze ciała wciąż drżały z echem przyjemności.
Leżał obok mnie, nagie ramię ocierało się o moje, ręka delikatnie spoczywała na moim biodrze, jakby nie chciał puścić, ale nie chciał też robić z tego wielkiej sprawy.
Nasze telefony brzęczały gdzieś na podłodze. Nie sprawdziliśmy ich.
Patrzyłam w sufit, serce nadal biło szybko. „Jesteśmy w niezłych tarapatach.”
Jaxon wypuścił powolny, zadowolony westchnienie, uśmiechając się w zagłębienie mojej szyi.
„Absolutnie.”
Przesuń w górę, aby kontynuować