passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

How to Destroy Your Ex in 10 Days - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

How to Destroy Your Ex in 10 Days

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Jaxon przełączył się na piąty dzień.

W połowie poranka oficjalnie wszedł w to, co w myślach nazywałam jego Erą Madison.

Zaczęło się to przed pierwszą lekcją, kiedy Madison stała przy swojej szafce, zanurzona po łokcie w tubkach błyszczyku i patrząc na siebie, gdy Jaxon nonszalancko podszedł za nią, jakby to zaplanowali. Nie powiedział nic od razu, tylko opierał się o szafkę obok niej ze swoim zwyczajowym "robię, co chcę" postawą, oczy śledzące jej odbicie, jakby coś mu było winne.

"Głodna?" zapytał w końcu, wyciągając baton musli z leniwym uśmiechem, który sprawiał, że wyglądało to jak wyzwanie. "Śniadanie to ruch z siłą."

Spojrzała na niego, jakby wyrosła mu druga głowa. Ale wzięła to.

To już wystarczyłoby, ale potem przyszły komplementy.

"Zmieniłaś fryzurę," powiedział jej. "Dobra decyzja. Lepiej podkreśla twarz."

Uśmiechnęła się. Przygryzła wargę. Cały zestaw.

Potem powiedział: "Odważniejsza, niż się spodziewałem. Szczerze, nie sądziłem, że dasz radę."

Komplement i obelga. Zapakowane jak miłosna notka. Madison i tak się rozpromieniła.

I jakoś to trwało dalej. Między trzecią a czwartą lekcją zaśmiał się z jednego z jej żartów. Takiego pełnego, pochylającego się śmiechu. Tego rodzaju, który się odbija echem. Tego rodzaju, którego na pewno nie dawał za darmo. A kiedy odeszła, poprawiając koszulkę i uśmiechając się, jakby przechodziła przez mgłę, uświadomiłam sobie, że nawet nie spojrzał za siebie.

Powiedziałam sobie, że to nie ma znaczenia.

Że to było strategiczne. Kontrolowane.

Zaplanowaliśmy to.

Zgodziłam się na to.

Mimo to, gdy minęłam ich na korytarzu i złapałam koniec jego uśmiechu, coś skręciło się tuż pod moimi żebrami.

Ten uśmiech miał być mój. Albo nikogo. Albo... nie Madison Kim.

Kiedy spotkaliśmy się w bibliotece, praktycznie wibrowałam z nadmiaru adrenaliny i nie miałam gdzie jej ulokować. Rzuciłam plecak na stół z większą siłą, niż to było konieczne, huk odbił się pośród półek.

Jaxon podniósł wzrok z krzesła, unosząc brwi, jakbym to ja była tą dramatyczną.

"Za bardzo ci się to podoba," powiedziałam, ciągnąc krzesło z piskiem i siadając ciężko.

Oparł się do tyłu, jakby spodziewał się wybuchu. "Jest dwa podejrzane teksty od wycięcia twarzy Liama z jej albumu. Jesteśmy na czas."

Wręczył sobie żelka — mojego żelka — i dał mi to irytująco spokojne spojrzenie, które zawsze sprawiało, że czułam się, jakby był pięć ruchów do przodu, a ja dopiero rozpinałam piórnik.

"To nie o to chodzi," mruknęłam, krzyżując ramiona tak mocno na piersi, że czułam paznokcie wbijające się w skórę.

"O?" powiedział, przechylając lekko głowę. "To o co chodzi, Torres?"

Nie odpowiedziałam. Nie mogłam. Nie zanim mój telefon nie zawibrował dwa razy w kieszeni.

Liam.

Wyglądałaś uroczo dzisiaj. Tęsknię za rozmowami z tobą.

Patrzyłam na ekran o sekundę za długo. Nie dlatego, że chciałam odpowiedzieć. Nawet nie dlatego, że mnie to obchodziło. Ale dlatego, że to — to — zawsze tak się zaczynało z nim. Małe wiadomości. Przyjazne. Swobodne. Delikatne przypomnienia, że kiedyś był w mojej orbicie i nie widział powodu, żeby nie być nadal.

Nie odpowiedziałam.

Ale też ich nie usunęłam.

Jaxon musiał coś zauważyć w moim wyrazie twarzy, bo nie zażartował z tego. Po prostu obserwował, jak zamykam telefon z rodzajem ciekawości, która wydawała się zbyt intymna.

Następnego dnia na lunchu siedziałam sama przez pięć sekund — pięć — kiedy Liam wsunął się na siedzenie obok mnie, jakby nigdy tego nie przestał robić.

"Czasami myślisz, że osiągnęliśmy szczyt za wcześnie?" powiedział, głosem miękkim, zbyt ostrożnym.

Odwróciłam się, żeby na niego spojrzeć. "Co?"

"Wiesz. My." Wzruszył ramionami. "Byliśmy takimi doskonałymi."

Zaśmiałam się, ale to nie brzmiało jak ja. "Myślę, że halucynowałam inną wersję doskonałości."

Nachylił się, na tyle blisko, że mogłam poczuć zapach jakiegokolwiek płynu po goleniu, który właśnie odkrył na nowo. "Nie zmieniłaś się tak bardzo, jak myślisz, Zoe."

Nie miałam riposty. Po prostu... siedziałam tam. Oddychając zbyt ostrożnie.

Później, w bibliotece, gapiłam się na naszą tabelę zemsty, nie czytając ani jednej linijki. Jaxon delikatnie szturchnął mnie knykciem.

"Ziemia do Torres."

Mrugnęłam, wciąż zablokowana na słowach Liama. "Przepraszam. Po prostu…"

Nie dokończyłam.

Nie powiedziałam, że kiedyś byłam dziewczyną, która dwa razy sprawdzała swoje cytaty i przepraszała za użycie zbyt wielu źródeł.

Nie powiedziałam, że teraz gram w emocjonalne szachy z kimś, kto sprawia, że zapominam o własnych zasadach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

Pod koniec tygodnia szkoła nie tylko huczała — była wręcz w stanie wrzenia.

Można by pomyśleć, że ktoś odkrył tajne przejście w schowku woźnego albo że jakiś zastępca nauczyciela stał się viralem na TikToku. Nie. Plotki dotyczyły Jaxona Reeda.

Konkretnie: Jaxona i Madison.

Podczas lunchu Leah przychwyciła mnie, zanim zdążyłam nawet rozpakować swój batonik z granolą.

„Więc,” powiedziała, siadając obok mnie z tym spojrzeniem mówiącym, że nie spodoba mi się to, co powie, ale i tak to powie. „Czy Jaxon i Madison są teraz parą?”

Prawie wciągnęłam kawę mrożoną przez nos. „Co? Nie. Fuj.”

Macy pochyliła się nad stołem. „Chodzi mi o to... ona wczoraj wieczorem udostępniła jego jedno z tych zdjęć na pokaz. To z kapturem i wyrazistą szczęką. Wiesz, o które chodzi.”

„Ona udostępnia wszystko,” odpowiedziałam, machając ręką.

„Nie z emotikonem ognia i naklejką z rogami diabła,” dodała Macy. „To jest na wyższym poziomie.”

Jamie dołączył do nas, przesuwając swoją tacę naprzeciwko mnie. „A Jaxon polubił jej ‚selfie z siłowni’ z 2019 roku.”

Mrugnęłam. „Z 2019 roku?”

Kiwnął głową, bez wyrazu. „Co jest albo posunięciem mocy, albo wołaniem o pomoc.”

Zaśmiałam się zbyt głośno i w sposób zbyt wymuszony. „Wczytujecie się w to. Serio.”

Nie robili tego.

Ale tego nie wiedzieli.

To, co wiedzieli, to że Liam snuł się po kampusie jakby przygotowywał się do roli w dramacie CW, Jaxon był podejrzanie widoczny na każdym korytarzu, a ja wbiłam widelec w marchewkę tak mocno, że wystrzeliła z mojej tacy niczym pocisk.

Macy złapała marchewkę. Swoim widelcem. Bo oczywiście, że tak zrobiła.

„Czy kiedykolwiek myśleliście, że Maddie zawsze taka była?” zapytała Leah po chwili, jej głos był cichszy. Bardziej ciekawski niż plotkarski.

Spojrzałam na nią.

Kontynuowała, „Jakby zawsze była trochę... natarczywa. Trochę bezwzględna. Ale lubiliśmy to w niej, prawda? To ona była tą, która wprowadziła nas wcześniej w Tydzień Ducha. Tą, która przekonała dyrektora do zatwierdzenia tej nocnej debaty. Maddie sprawiała, że rzeczy się działy.”

„Ona również zrobiła arkusz kalkulacyjny dla naszych grupowych kostiumów na Halloween i wkurzyła się, gdy Jamie chciał iść własną drogą,” powiedziała Macy.

„Wciąż obstaję przy wampirzym kowboju,” mruknął Jamie.

Żułam rurkę. „Była intensywna. Ale lubiłam ją za to. Troszczyła się. O wszystko. O rocznik, gazetkę szkolną, szkolny profil na Instagramie. Chciała wygrać.”

„Chciała, żebyśmy my wygrali,” dodała Leah. „Jako grupa.”

Kiwnęłam głową. „Dlatego to nie ma sensu. Nie tylko mnie zraniła. Wydawało się, że sprawiało jej to przyjemność.”

Przez chwilę wszyscy milczeliśmy.

Maddie zawsze była tą bystrą. Tą, która przypominała ci, kiedy przegapiłeś terminy, poprawiała twoją gramatykę w czasie rzeczywistym, wysyłała wiadomości z punktami. Mogła być wyczerpująca. Ale była nasza.

A teraz już nie była.

Teraz udostępniała zdjęcia na pokaz Jaxona Reeda i była manipulowana jak postać w komedii romantycznej noir.

***

Tego popołudnia znalazłam Jaxona w naszym zwykłym kącie w bibliotece. Kaptur na głowie. Arkusz kalkulacyjny otwarty. Wyglądał jak najłagodniejszy złoczyńca w filmie o napadzie.

„Kupiła to,” powiedział, zanim zdążyłam usiąść. „Powiedziała Liamowi, że nie wie, komu teraz ufać.”

Usiadłam obok niego — trochę bliżej niż konieczne — i skrzyżowałam ramiona. „Jesteś trochę przerażający, wiesz o tym?”

Wzruszył ramionami, wciąż patrząc na ekran. „Ty to zaczęłaś.”

Szturchnęłam jego ramię swoim. „Więc teraz to moja wina, że jesteś nieodparty?”

Uśmiechnął się, nie patrząc na mnie. „Nie powiedziałem tego.”

Uniosłam brew. „Nie powiedziałeś tego.”

W końcu odwrócił się do mnie, jego oczy tańczyły. „Torres, jestem po prostu narzędziem w twoim mistrzowskim planie.”

„Jesteś narzędziem, to na pewno.”

Zaśmiał się — prawdziwym, zębato-ocznym śmiechem — a coś we mnie przewróciło się jak moneta w powietrzu.

Zapanowała cisza. Taka, która zwykle prowadziła do kolejnej aktualizacji strategii lub nowego punktu kulminacyjnego. Ale nie tym razem.

Tym razem powiedział to zbyt swobodnie — tak swobodnie, że było to podejrzane.

„Chcesz przyjść jutro?” zapytał, oczy z powrotem na ekranie. „Bez planowania. Bez arkuszy kalkulacyjnych. Tylko... śmieciowe jedzenie i kiepskie filmy.”

Mrugnęłam.

Raz. Dwa razy.

Spojrzałam na niego.

I ciągle patrzyłam.

Wystarczająco długo, że moje serce zapomniało, jak prawidłowo mierzyć czas.

Rękaw jego bluzy musnął mój nadgarstek.

Nie ruszyłam się.

„Tak,” powiedziałam, ciszej niż zamierzałam. „Okej.”

Nie zapytałam, co robimy. Nie zapytałam, co to znaczy. I po raz pierwszy od dawna, nie zatrzymałam się, by zastanowić się, co powiedziałaby dawna ja — ta, która kolorowała swój kalendarz i uważała, że zemsta to wada charakteru.

Bo ta wersja mnie?

Powiedziała tak.

A potem mój telefon zawibrował.

JAMIE: Domek nad jeziorem rodziców. Cała klasa. Od piątku do niedzieli. Przynieś strój kąpielowy. Brak stroju kąpielowego = wygnanie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 7

Moje serce zadrżało — jeden ostry uderzenie, które wytrąciło wszystko z rytmu. Mrugnęłam na ekran, przeczytałam to dwa razy. Gdzieś w mojej klatce piersiowej, żebra zacisnęły się jak pułapka, w której nie zdawałam sobie sprawy, że stoję.

Drugi sygnał wibracji nastąpił chwilę później.

JAMIE: Hej. Chciałem sprawdzić — czy jesteś okej z tym, że Liam i Maddie tam będą? Jeśli nie, odwołam ich zaproszenie. Żadnego dramatu nie trzeba.

Przez chwilę tylko się wpatrywałam. Jamie nigdy nie był emocjonalnym wsparciem. Jego emocjonalny zakres zwykle oscylował między „sarkastycznym przewracaniem oczami” a „lekki publiczny roast”. Ale to? To było delikatne. To była lojalność.

Próbował.

ZOE: Jest w porządku. Obiecuję.

Pauza. Potem:

JAMIE: Jesteś pewna?

Moje palce zawisły nad klawiaturą dłużej tym razem. Ale w końcu napisałam:

ZOE: Dam radę. Naprawdę.

I naprawdę to miałam na myśli.

A może po prostu chciałam uwierzyć, że mogę.

***

Później, między czwartą a piątą lekcją, Jamie złapał mnie za łokieć na korytarzu — tuż obok automatów, które zawsze miały w ofercie tylko sok pomarańczowy, którego nikt nie pił, i przekąski, które zawsze się zacinały w połowie drogi.

„Mówię poważnie, Zo”, powiedział, a jego głos był stabilny w sposób, który wyciągnął mnie z mojej głowy. „Jeśli zrobią coś podejrzanego, utopię ich obu na płytkiej wodzie”.

Parsknęłam śmiechem. „Zostałbyś wyrzucony ze szkoły”.

„Dostalibyśmy pomnik na twoją cześć”.

To sprawiło, że się zatrzymałam.

Uśmiechnął się, nie szeroko, nie pokazowo — po prostu w taki sposób, który przypominał mi, kim był przed tym wszystkim. Przed tym, jak zdrada miała ostre krawędzie. Zanim dowiedziałam się, jak ostre mogą być moje.

Pierwszy raz od tygodnia, ciśnienie w mojej klatce piersiowej ustąpiło.

Jamie nadal był po mojej stronie.

Chociaż... nie wszyscy byli.

Leah wysłała mi starannie wypunktowaną listę pakowania: 1. Krem z filtrem. 2. Przekąski. 3. Przynajmniej jedno atrakcyjne, ale wygodne ubranie.

Klasyczna Leah.

A Macy?

Macy opublikowała rozmazane zdjęcie Maddie i Liama przy basenie. Dopasowane drinki. Filtrujące oświetlenie. Ten rodzaj swobodnej intymności, który wygląda niewinnie, jeśli wystarczająco mocno zmrużysz oczy — ale ja wiedziałam lepiej.

Jej podpis był jak śpiew:

@macy_madsquad #cabinpreppppp 💦🌲🔥

Wpatrywałam się w to.

Za długo.

Macy i Maddie zawsze takie były — magnetyczne. Przyciągane do siebie jak gwiazdy zamknięte w swoich orbitach. Maddie paliła się gorąco: dziko, szybko, bez skrupułów. Sprawiała, że rzeczy się działy. Pchała ludzi. Czasem za mocno.

Macy to uwielbiała.

Ja? Zawsze byłam balastem. Stabilna. Odpowiedzialna. Tą, na którą można się oprzeć, nie tą, którą się podąża.

Macy nie orbitowała wokół mnie. A teraz?

Ta bliskość nie była tylko odczuwalna. Była nadawana.

Maddie i Macy: zgrane. Błyszczące. Nieosiągalne.

Zoe: dryfująca.

Wepchnęłam telefon głęboko do torby, zanim pozwoliłam sobie wpaść w kolejną grę porównań, którą i tak nie wygram.

Zamiast tego, ponownie wyciągnęłam telefon i otworzyłam inny wątek.

ZOE: Właśnie zostałam zaproszona na grupowy wypad nad jezioro. Cała klasa. Piątek do niedzieli. Maddie i Liam też będą.

Odpowiedział w ciągu kilku sekund.

JAXON: Niech zgadnę: rodzina Jamie’ego to posiada, Liam planuje playlistę, a Maddie projektuje pasujące bluzy?

ZOE: Jesteś przerażająco dokładny.

JAXON: Znam wroga dobrze. Więc... co zamierzasz zrobić?

ZOE: Powiedziałam, że wszystko jest w porządku.

JAXON: Kłamczucha.

ZOE: Niegrzeczny.

JAXON: Seksowna.

Przewróciłam oczami tak mocno, że prawie coś sobie nadwyrężyłam.

ZOE: W każdym razie. Nadal aktualne na dziś wieczór?

JAXON: Chyba że się wystraszysz.

ZOE: Nie ma szans.

JAXON: W takim razie przynieś przekąski i samokontrolę. Użyjemy tylko jednej.

Mój żołądek się skręcił. Patrzyłam na ekran przez chwilę, niepewna, czy się śmiać, jęczeć, czy po prostu pojechać do jego domu od razu.

ZOE: Jesteś utrapieniem.

JAXON: A jednak powiedziałaś „tak”.

Nie mylił się. Dziś wieczorem miałam iść do domu Jaxona. Bez planowania. Bez gier.

Tylko śmieciowe jedzenie. Kilka złych filmów.

I cokolwiek to było, co ciągnęło nas w stronę siebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

How to Destroy Your Ex in 10 Days

How to Destroy Your Ex in 10 Days

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa