passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

How to Hate a Hockey Star - Rozdział #2 - autor itsvlada

How to Hate a Hockey Star

/

Rozdział 2

Rozdział 1

[Perspektywa Renet]

"Czy nadal jesteś w depresji i samoleczysz się nielegalnymi substancjami, panie Carter?"

Dyktafon między nami wychwytuje każde słowo. Dobrze. Mój magazyn wysłał mnie, żebym napisała laurkę o najnowszym złotym chłopcu NHL: zabieg wybielania reputacji przed jego wielkim kontraktem sponsorskim.

A Henry Carter nie ma pojęcia, że kobieta siedząca naprzeciwko to ta sama dziewczyna, którą zmusił do jedzenia lunchu samotnie przez cały ostatni semestr liceum.

Nie poznaje mnie. To najlepsze w tym wszystkim.

Siedem lat temu miałam metr pięćdziesiąt wzrostu, puszące się włosy i aparat na zębach, byłam tak niewidzialna, że nawet panie z bufetu zapominały moje imię. Henry Carter i jego kumple z hokeja dbali tylko o to, bym była widoczna wystarczająco długo, żeby mnie upokorzyć.

Każdy kolejny rok poświęciłam na odbudowę od zera. Nowe ciało, nowa kariera, nowy kręgosłup. Ta sama wściekłość, ten sam twardy dysk pełen jego cyfrowych trupów: screenshoty z finsty, przypadkowo wrzucone przez jego matkę recepty, siedem lat brudów w schludnych folderach.

Jestem też jego największą anonimową hejterką w sieci. Konto, które rozrywa go na strzępy pod każdym postem. A on siedzi trzy metry ode mnie i nie ma o niczym pojęcia.

Mruga tylko raz, powoli i zdezorientowany, i boże, zrobił się przystojniejszy od czasów szkoły. Szersza szczęka, ostrzejsze kości policzkowe, te same głupie brązowe oczy, które sprawiają, że serce mi bije szybciej.

A potem maska znów wraca na miejsce. Kącik jego ust unosi się w miażdżącym uśmiechu. To pewnie dlatego jego reputacja wymaga odświeżenia: za dużo dziewczyn, za dużo złamanych serc.

Chciałabym zetrzeć ten uśmieszek z twojej paskudnej gęby.

"Mocne pytanie." Odsuwa się na krześle, zrelaksowany i nonszalancki. Śledzę wzrokiem jego wyraźne żyły i natychmiast odwracam spojrzenie. "Skąd w ogóle masz takie informacje?"

"Od zaufanych źródeł." Patrzę mu prosto w oczy, nie ruszam długopisem. Spokojne dłonie, spokojny głos. Dziewczyna, która kiedyś jąkała się w jego obecności, została pogrzebana pod latami ciężkiej pracy i terapii.

"Masz więc świetne źródła." Przetacza butelkę wody między dłońmi. "Na twoje pytanie: nie. Tak naprawdę nigdy nie byłem."

Kłamca, myślę, gdy gorycz i ból ściskają mi gardło. On od zawsze był kłamcą, wydaje się, niepotrzebnie okrutnym i impulsywnym.

Uśmiecham się i zapisuję w notesie coś bez znaczenia. Niech myśli, że wygrywa. "Twoi dawni koledzy z drużyny opisali twoje licealne lata jako 'burzliwe.' Zgadzasz się z tym?"

Na moment zaciska wargi, po czym natychmiast się rozluźnia. Widziałam tę twarz na transmisjach meczów hokejowych i w komentarzach wystarczająco długo, by czytać każdy jego mikro-ekspresję.

Zbliżam się za bardzo do prawdy i nie chce, żebym o tym wiedziała.

"Każdy nastolatek przeżywa burzliwe czasy." Jego głos jest lekki, beztroski. Robi pauzę, przeczesuje palcami ciemne kręcone włosy, znów się uśmiecha. "Moje nie były wyjątkowe. Powiedziałabyś to samo o swoich?"

Cholerny drań. To ty sprawiłeś, że moje nastoletnie lata były burzliwe, i doskonale o tym wiesz.

"Powiedziałabym, że niektórzy mieli gorzej od innych." Przerzucam kartkę. "Wielokrotne doniesienia wiążą twoje nazwisko z incydentami związanymi z substancjami podczas ostatniego roku szkoły. Szkoła prawie cię wydaliła. Chcesz to skomentować?"

"Te doniesienia są nieprawdziwe, niepotwierdzone i szczerze mówiąc? Trochę nudne." Odkręca butelkę z wodą, pije powoli. "Wygląda na to, że czytasz moją ulubioną internetową krytyczkę. Komentuje pod każdym postem, naprawdę zaangażowana w swoją rolę."

Serce mi przyspiesza, ale zachowuję znudzoną minę. Odczekuję trzy sekundy, zanim się odzywam. "Wygląda na to, że masz fankę."

"Raczej stalkerkę." Śmieje się, kręcąc głową, autentycznie rozbawiony. "Anonimowe konto, komentuje wszystko, co robię. Wie o mnie rzeczy, których nawet mój agent nie zna. Mój menadżer myśli, że to jakiś znudzony nastolatek. Ja uważam, że to jeszcze zabawniejsze."

Tętno mi szaleje z głupiego niepokoju i wściekłości. Nie ma szans, żeby się domyślił, ale moje ciało zachowuje się, jakby już wiedział. A fakt, że traktuje to jak żart, sprawia, że mam ochotę sięgnąć przez stół i złamać mu ten idealny nos.

"Dobra, dobra, przejdźmy dalej." Henry w końcu odpuszcza, podnosi obie dłonie, a ja śledzę wzrokiem długość jego palców. Co ty oglądasz, Renet? "Zadaj mi jakieś przyjemniejsze pytanie, to może będę milszy."

Zmuszam się, by spojrzeć mu w oczy.

"Sponsoring Orion." Szybko zmieniam temat, bo muszę go rozluźnić do akapitów, które napiszę później. "Plotki są wszędzie. Wielka marka odżywek i nowa gwiazda hokeja. Ich poprzedniego ambasadora wyrzucono po zarzutach o przemoc domową, więc teraz szukają nowej twarzy. Oficjalnie czy jeszcze nie?"

"Jeszcze nie, ale jesteśmy blisko." Jego oczy rozjaśniają się, brąz cieplejszy niż wcześniej. "Ale to dla mnie zaszczyt, naprawdę. Wiesz, jak ważne jest odpowiednie odżywianie, szczególnie dla sportowców. Być twarzą takiej marki to naprawdę wiele znaczy."

Tylko że nie dostaniesz tej umowy.

Trzy miesiące temu Henry został przyłapany na wymykaniu się z klubu z modelką, podczas gdy jego influencerka dziewczyna transmitowała swoje złamane serce do dwóch milionów obserwujących. Internet go pożarł, sponsorzy zaczęli się wycofywać, a teraz ten wywiad ma być jego ścieżką odkupienia. Bo firmy takie jak Orion nie znoszą skandali.

"Wielka szansa, prawda?" Pochyla się do przodu, łokcie na kolanach. "Dla nas obojga. Okładkowy artykuł do twojego magazynu, czysty wizerunek dla moich sponsorów. Wszyscy wygrywają."

Wszyscy oprócz ciebie, kiedy napiszę, jakim jesteś dupkiem, Henry.

"Czyli potrzebujesz, żebym cię wybieliła?"

Znam odpowiedź, ale usłyszeć ją na głos, na dyktafonie, jest jeszcze lepsze niż wiedzieć.

"Potrzebuję, żebyś napisała prawdę." Przytrzymuje moje spojrzenie o ułamek sekundy za długo. Nie mrugam, nie odwracam wzroku, bo pierwszy kto odpuści — przegrywa. "Prawda dobrze na mnie wygląda, Renet."

Moje imię w jego ustach przesuwa się po moim kręgosłupie jak gwóźdź. Czuję, jak każdy kręg rozświetla się, zanim zdążę to stłumić.

Oczywiście zna moje imię. Jego menadżer przesłał mu je razem z briefingiem prasowym. To nie znaczy, że mnie pamięta. Spokojnie.

Tyle że pamiętam, jak wypowiadał moje imię z taką czułością, że osiadało mi w piersi i łykałam je jak idiotka. Przez chwilę wierzyłam, że naprawdę możemy być przyjaciółmi, a może nawet czymś więcej.

Ale pamiętam też okrucieństwo. Jak wołał moje imię przez korytarze szkolne, tak jakby wołał psa, który się posikał na dywan. Wyzwanie w oczach: odwróć się, to sprawię, że pożałujesz.

Wtedy cała się wzdrygałam. Teraz już nie. "To ja zdecyduję."

"Na to liczę." Mruga do mnie, naprawdę mruga. Pieprzony pozer.

Zamykam notes ze stukiem i przechodzę do pytań końcowych. Jeszcze pięć minut łatwego materiału i mogę iść.

Ten artykuł go zniszczy.

"Dziękuję za wywiad, panie Carter. To wszystko." Wstaję i chowam dyktafon do torby. Obcasy stukają o kafelki, gdy zbieram rzeczy, w głowie już układam lead, kiedy jego głos odzywa się tuż za mną.

"Renet?"

Jego głos najpierw uderza w tył mojej szyi, wszystkie włoski na rękach stają dęba. Odwracam się i z bliska jest jeszcze bardziej piorunujący. Góruje nade mną, muszę zadrzeć głowę, dłonie w kieszeniach, głowa lekko przechylona. Ten sam przechył, te same brązowe oczy, prawie ten sam wzrost, przez który czułam się mała na szkolnych korytarzach.

"Bardzo się zmieniłaś od liceum," mówi cicho.

Zamieram w miejscu, dłonie zaciskają paski torby.

Pamięta mnie, pamięta mnie, pamięta mnie... Rozpoznał mnie. Kurwa!

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

[Perspektywa Henry'ego]

Kiedy zastyga, zdaję sobie sprawę, że źle to rozegrałem. Idiota.

"Bardzo się zmieniłaś od liceum" miało zabrzmieć jak komplement, może nawet gałązka oliwna. Ale Renet Giles patrzy na mnie z otwartymi ustami.

A ja też się gapię, bo dziewczyna, którą pamiętam, ukrywała swoje ładne kształty pod za dużymi ubraniami i wzdrygała się, gdy ktoś na nią spojrzał.

Ciemnoblond włosy muskające ramiona. Ołówkowa spódnica, która przez ostatnie czterdzieści minut nie dawała mi się skupić. Cały czas zakładała i rozkładała nogi, gdy pytała mnie o używki, i dwa razy straciłem wątek w swojej odpowiedzi.

Jej obojczyki są ostre w świetle studyjnym, a usta robią coś specyficznego, gdy nie zadowala jej moja odpowiedź — delikatny, ściśnięty ruch, który już zdążyłem zauważyć.

Jest irytująco, rozpraszająco atrakcyjna i trzyma dyktafon z moim imieniem.

Jej palce bieleją na paskach torby.

Nie rozumiem tego. Przecież połowę wywiadu wypytywała o moje lata licealne, więc nie mogła zapomnieć, że chodziliśmy do tej samej szkoły. Dlaczego patrzy na mnie w ten sposób?

— Nie sądziłam, że mnie rozpoznałeś — w końcu odpowiada Renet, po odchrząknięciu i odgarnięciu włosów. — Dzięki, chyba. To już wszystko, panie Carter?

Nie sądziła, że ją rozpoznałem? Myśli, że jestem ślepy?

Unoszę pytająco brew, ale nie wygląda na zainteresowaną wyjaśnianiem, już odwraca się, by wyjść, zanim zdążę cokolwiek dodać.

— Pozwól, że zabiorę cię na kolację — słowa wychodzą mi gładko. — Gdzieś miło, poza oficjalnym wywiadem.

Teraz zarumieni się i zacznie się jąkać, zanim w końcu powie "tak". Wszystkie tak robią.

Bo jestem Henry Carter. Kapitan, gwiazda drużyny, pięć okładek magazynów w tym roku i uśmiech, który moja agentka nazwała kiedyś irytująco skutecznym. Kobiety nie mówią mi "nie".

— To hojna propozycja. — Poprawia pasek na ramieniu. Jej twarz nie drgnie; głos pozostaje równy. Nie widzę nawet śladu rumieńca. — Ale nie mieszam spraw osobistych i zawodowych. Jestem pewna, że pan rozumie.

Co do cholery?

Zastygam w miejscu i patrzę na nią raz po raz, szukając pęknięcia w tej fasadzie i nic nie znajduję.

Ona właśnie… mnie odrzuciła?

— No dalej, to tylko kolacja — mówię lekko, swobodnym tonem. — Dwójka dawnych znajomych ze szkoły. Bez dyktafonów.

— Nie jesteśmy dawnymi znajomymi. Jesteśmy dziennikarką i rozmówcą. — Zasuwka jej torby wydaje czysty, ostateczny dźwięk. — Miłego wieczoru, panie Carter.

Panie Carter.

Robi to celowo. Zna mnie wystarczająco dobrze jako Henry'ego, ale wybiera trudność.

— Przynajmniej się zastanów. — Próbuję tego uśmiechu, który zamyka umowy i zapewnia numery telefonów na serwetkach. — Jedna kolacja. Ty wybierasz miejsce.

— Nie potrzebuję twojego pozwolenia, żeby wybrać restaurację. — Patrzy mi prosto w oczy, spojrzenie tak spokojne i zupełnie niewzruszone, że moja pewność siebie faktycznie się chwieje. — Do widzenia, Henry.

Odwraca się i idzie do drzwi, postawa perfekcyjna. Wzrokiem podążam za nią: za kołyszącymi się biodrami, za tym, jak spódnica przesuwa się po udach przy każdym kroku, za prostą linią pleców. Patrzę wciąż, gdy drzwi się zamykają.

Opanuj się, Carter. Właśnie ci odmówiła.

To niemożliwe. Absolutnie niewiarygodne.

Rozpoznałem ją, gdy tylko weszła na wywiad. Inna fryzura, inne ciało, inna energia, ale i tak wiedziałem. Pieprzyk pod lewym uchem, układ podbródka, te niesamowite niebieskie oczy — to się nie zmieniło.

I szczerze, spodziewałem się po niej gorszego.

Pewnego dnia za szkolnych lat poszła do dyrektora i nagadała. O trawce, która pozwalała mi się zrelaksować, o tabletkach mamy w mojej szafce, które były jedynym, co powstrzymywało mój mózg przed samozagładą, o tajnych imprezach.

To wszystko prawie kosztowało mnie miejsce w drużynie, stypendium, wyrwanie się z syfu, w którym tkwiła moja rodzina. Moją przyszłość. Wszystko.

Wszyscy wiedzieli, że to ona. Moja była, Marissa, widziała i słyszała wszystko.

Przez cały semestr uprzykrzałem Renet życie za to, co mi zrobiła, więc byłem gotów na zasadzkę teraz. Ale poza kilkoma ostrzejszymi pytaniami utrzymała poziom. Prawie delikatna, gdy kierowała rozmowę na lżejsze tematy, bo pewnie widziała, że jestem spięty.

Więc na tablicy wyników: Carter zero, Giles dwa.

Zbiła moją gardę, zanim się zorientowałem, i odrzuciła mnie bez mrugnięcia okiem. W tym tempie do czwartku wyciągnie ode mnie PIN do karty.

Mój telefon wibruje na stole. Sięgam po niego i opadam na krzesło, przewijając wiadomości od menedżera, Dave'a, i od wkurzającego kumpla z drużyny, Briggsa, który pyta, czy dziennikarka była ładna.

Ale na dole moich DM-ów czai się mój ulubiony pasożyt. Wiadomość z anonimowego konta hejtera.

Przyszła dosłownie kilka sekund przed wywiadem.

Burninhell: Widziałem zapowiedź. Nie mogę się doczekać, aż ten wywiad cię pogrąży. Oby dziennikarka miała dość jaj, by wszystko ujawnić.

Ja: Marzyć zawsze można. Trzymaj fason, mistrzu!

Parskam, naciskając "wyślij". Odpowiedź pojawia się natychmiast, trzy skaczące kropki, potem:

Burninhell: Nie muszę marzyć, Carter. Jedno złe nagłówki i zostaniesz sprzedawcą odżywek w galerii handlowej.

Prawie się uśmiecham. Kimkolwiek jest ta osoba, robi to od lat: każdy post, każdy mecz, każde ogłoszenie — zawsze pojawia się komentarz ociekający jadem. Mój menedżer błaga, żebym ją zablokował, ale nie mogę. Jest w tym coś pocieszającego, w tej powtarzalności.

Telefon dzwoni, a imię na ekranie zabija resztki rozbawienia.

Dave.

Odbieram przy drugim sygnale.

— Jak poszło? — Głos napięty jak drut, sama praca, zero zabawy. — Pytała o coś problematycznego?

— Pytała o liceum. — Patrzę w sufit. — Depresja, używki, cały zestaw największych przebojów.

— Henry. — Brzmi zupełnie jak moja matka, kiedy tak wypowiada moje imię. Tyle że już się jej nie boję. — Powiedz, że się wybroniłeś…

— Wszystkiemu zaprzeczyłem, byłem czarujący i pewny siebie. — Kręcę nakrętką od butelki na stole. — Odpuściła, przeszła do spraw Oriona.

— Dobrze. — Słyszę klik długopisu. — Zarząd Oriona spotyka się w piątek. Sponsor zatwierdzony, jeśli artykuł będzie pozytywny i wizerunek czysty. Takie są warunki, pamiętasz? Żadnych skandali, inaczej sponsor znika.

Oczywiście, że pamiętam, kurwa.

Prawie miesiąc bycia świętym. Zero klubów, zero dziewczyn, żadnych nocnych wyjść. Zupełnie nic, co pomaga się oderwać. Nic, co utrzymuje ciemność gdzieś z tyłu głowy, albo sprawia, że cała ta kariera w ogóle ma sens.

Gram w hokeja od szóstego roku życia. Krwawiłem dla tego sportu, łamałem kości, straciłem rodzinę. A teraz nagrodą jest samotność w mieszkaniu, pierś z kurczaka i udawanie, że nie istnieję poza lodowiskiem.

— Czyli muszę sprawić, żeby napisała o mnie ładnie. — Zamykam oczy i ściskam nasadę nosa. — To nie powinno być trudne. Jestem bardzo sympatyczny.

Chyba że chodzi o Renet Giles.

— Bywasz sympatyczny, a częściej jesteś problemem. — Nawet nie udaje, że ją to śmieszy. — Jeszcze trzy tygodnie, Henry. Żadnych nagłówków i będzie dobrze.

— Zawsze jestem święty, Dave. — Mówię bez cienia emocji, odchylając się, aż krzesło skrzypi pod moim ciężarem. Już się zbroję.

— Nigdy nie byłeś święty. Właśnie dlatego potrzebujemy tego cholernego artykułu. — Robi pauzę, a ostrość znika z głosu, zastępuje ją zmęczenie. — Tu nie chodzi tylko o pieniądze, Henry. To twoja marka, drużyna, i szczerze mówiąc, moja hipoteka. Nie spieprz tego.

Rozłącza się bez pożegnania. To znaczy, że naprawdę się boi, a przestraszony Dave to zły znak dla wszystkich.

Odkładam telefon i patrzę w ścianę. Myślę o niej.

Wiem, że ją dręczyłem w liceum, nie jestem z tego dumny. Ale zasłużyła na moją pogardę za to, co mi zrobiła, więc stwierdziłem, że jesteśmy kwita.

Ona próbowała spalić moją przyszłość, ja zamieniłem jej ostatni semestr w piekło, potem skończyliśmy szkołę i każdy poszedł w swoją stronę. Życie toczy się dalej, prawda?

Tyle że kobieta, którą dziś spotkałem, nie wyglądała na kogoś, kto uważa nas za kwita.

A jeśli nie wybaczyła niczego?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

[Perspektywa Renet]

* Siedem lat temu *

"Znaleźli zioło w szafce Henry'ego Cartera po tym, jak ktoś doniósł dyrektorowi, i teraz jest już po nim," mówi Jess Kimura na tyle głośno, żeby dwa rzędy szafek mogły usłyszeć.

Upuszczam podręcznik. Nie wiem dokładnie, co "po nim" znaczy w tym kontekście, ale jestem prawie pewna, że nic dobrego. Każda głowa już się odwraca razem z moją, każde usta przekazują swoją wersję tej wiadomości.

Ręce mi się trzęsą, kiedy kucam, by podnieść książkę, mdłości podchodzą mi do gardła.

O co tyle hałasu? Jest dzieciakiem i trochę ćpa. Czy większość sportowców nie jest taka sama? Kto uznał, że to wystarczający powód, by donieść dyrektorowi? To może zrujnować jego świetlaną przyszłość w sporcie, na który tak ciężko pracował przez lata! Cholera…

To nie mój problem, szczerze mówiąc, to cudzy cyrk i cudze małpy. Tylko że Henry jest… miły, słodki i naprawdę bystry, i jest moim przyjacielem.

Moim sekretnym przyjacielem. Chłopakiem, w którym od dawna, głupio i po cichu się zakochałam, odkąd usiadł obok mnie za trybunami i pozwolił mi usłyszeć, jak płacze.

Nigdy mu tego nie powiedziałam. Wolę, żeby wysyłał mi sms-y z godzinami spotkań w bibliotece, ufał mi w sprawach, których nie potrafi wypowiedzieć na głos, niż wyznać i zobaczyć litość na jego twarzy. Albo, co gorsza, rozbawienie.

Bo wiem, jak wyglądam. Puszące się włosy, aparat na zębach, ubrania wybierane przez moją mamę. Dziewczyny takie jak ja nie dostają chłopaków takich jak Henry Carter. Możemy tylko siedzieć obok nich i udawać, że to wystarczy.

"Słyszałam, że jego mama bierze silne antydepresanty i on je podkradał," szepcze uczennica drugiej klasy przy fontannie do swojej przyjaciółki. "Trener wyrzucił go z treningów. Wyrzucają go z drużyny!"

"Serio? Za zioło?" Jej przyjaciółka pochyla się bliżej. "Połowa chłopaków z lacrosse pali za salą gimnastyczną."

"To nie tylko zioło. Ktoś powiedział dyrektorowi też o tabletkach. Problemy rodzinne, depresja… wszystko. Mówią nawet o wydaleniu," dodaje Jess, a mi żołądek podchodzi do gardła.

Wiem o tabletkach, depresji, o odejściu ojca, o piciu jego mamy… Henry opowiedział mi o wszystkim tej nocy za trybunami, gdy znalazłam go w środku ataku paniki i siedziałam z nim, aż jego oddech się uspokoił.

Oddech się uspokoił, a kiedy to się stało, uświadomiłam sobie, jak blisko siebie siedzimy, moje kolano dotykało jego, czułam żar jego uda przez dżinsy.

Żadne z nas się nie ruszyło. Odwrócił głowę, żeby na mnie spojrzeć i jego twarz była tak blisko, że widziałam mokre, sklejone rzęsy, czułam miętę i pot.

Serce mi waliło w gardle. Spojrzał na moje usta — tylko raz, ledwo zauważalnie — a potem odwrócił wzrok, a ja zapomniałam, jak się wydycha powietrze.

Ta noc zmieniła się w spotkania w bibliotece, o których nikt nie wiedział. Wysyłał mi godzinę, pojawiałam się, siadaliśmy w najdalszym kącie, gdzie nikt nie zwracał uwagi.

Nasze ramiona dotykały się nad wspólnym podręcznikiem i żadne z nas się nie cofało. Raz sięgnął przez mnie po długopis, jego przedramię przesunęło się po moim powoli i ciepło, poczułam to aż w kręgosłupie.

Opowiadał o mamie, ojcu, presji by być najlepszym. Ja głównie słuchałam, czasem mówiłam o swoich rodzicach, o ich zasadach i milczeniu.

Czasami łapałam go na tym, że mnie obserwuje, kiedy mówię — moje ręce, usta, miejsce, gdzie kołnierz styka się z szyją. Orientował się i patrzył z powrotem w podręcznik.

Raz odgarnął kosmyk moich puszących się włosów za ucho bez słowa, a jego palce musnęły moją szczękę. Powietrze między nami stało się tak nieruchome, że słyszałam, jak oboje przestajemy oddychać.

Nie byliśmy parą, nawet nie przyjaciółmi publicznie. Ale stałam się jedyną osobą, której powiedział o brzydkich stronach swojego życia, a ja nie pisnęłam o tym nikomu.

Więc skąd cała szkoła o tym wie? I co on teraz zrobi, skoro grozi mu wydalenie? Co się stanie z nami?

Przyciskam podręcznik do żeber i przyspieszam. Nastolatki palą zioło na każdej imprezie w tym kodzie pocztowym, co znaczy, że ktoś chciał zniszczyć właśnie Henry'ego. Ktoś dał dyrektorowi wystarczająco dużo szczegółów, by zaczął szukać.

"Renet, słyszałaś?" Moja partnerka z laboratorium, Ava, łapie mnie za ramię przy schodach. "Henry Carter zostaje wydalony. Naprawdę, tym razem!"

"Słyszałam." Zaciskam mocniej podręcznik, aż bieleją mi knykcie. "Wiedzą, kto doniósł?"

"Nikt nie wie." Ava przechyla głowę, już znudzona. "Słabo dla niego. Miał dostać stypendium hokejowe, nie?"

"Tak…" Gardło mi się zaciska, myśli pędzą jak szalone. Jego stypendium. Jego jedyna szansa. Jedyna rzecz, która mogła go wyciągnąć z tego miasta, z kanapy jego mamy. Chcę krzyczeć.

"W porządku?" Ava mruży oczy. "Wyglądasz dziwnie. Też jarasz trawkę, o to chodzi? Boisz się, że będziesz następna?"

"Nie. Nie, to nic, ja po prostu… to nic." Wymuszam wzruszenie ramion i idę dalej.

Do szóstej lekcji historia zdążyła się przeinaczyć nie do poznania.

"Słyszałam, że uderzył dyrektora," mówi ktoś za mną w kolejce na stołówce.

"Słyszałam, że handlował pierwszakom," dodaje jej koleżanka.

To wszystko nieprawda, ale prawda już nie ma znaczenia.

Widzę Henry'ego na końcu wschodniego korytarza, otoczonego przez Tylera Briggsa i Marka Deana. Nawet z piętnastu metrów widzę napięcie w jego ramionach.

Idź do niego. Powiedz, że ci przykro, powiedz, że wszystko będzie dobrze. Powiedz, że nic nie powiedziałaś, bo to prawda.

Zaczynam iść. Moje trampki piszczą po linoleum, w głowie układam coś ostrożnego i delikatnego. 'Hej, chciałam tylko sprawdzić…'

Dziesięć kroków przed nim, podnosi wzrok. Jego oczy spotykają moje, a na twarzy pojawia się najpierw rozpoznanie, potem obrzydzenie.

"A kogo my tu mamy." Głos Henry'ego jest głośny, publiczny, przyciągający uwagę. Tyler i Mark odwracają się i patrzą. "Serio? Podchodzisz do mnie teraz?"

Zatrzymuję się w pół kroku. Serce wali mi o żebra, w głowie mętlik zdezorientowania i zaskoczenia. "Chciałam tylko sprawdzić, czy…"

"Czy co?" Podchodzi bliżej, a jego brązowe oczy — te same, które były zaszklone od łez za trybunami — są teraz puste i zimne. "Odejdź, Giles. Nie gadam ze szczurami."

"Henry, nie rozumiem, co…" zaczynam, próbując znaleźć właściwe słowa na taką sytuację, ale nic nie przychodzi mi do głowy.

"Hej, Aparatka," wtrąca się Tyler, stając między nami z uśmiechem, od którego przechodzi mnie dreszcz. "Nie wyraził się jasno?"

Aparatka. Przezwisko, które słyszę na korytarzach od dwóch lat, szeptane za zasłoniętymi dłońmi, nabazgrane markerem na mojej szafce w zeszłym semestrze.

Henry o tym wie. Powiedziałam mu o tym w bibliotece, powiedział, że to pojebane, a teraz stoi obok Tylera i nie mówi nic.

"Henry, proszę." Nienawidzę, jak słabo brzmi mój głos. "Możemy po prostu porozmawiać? Sam na sam, dwie minuty, ja tylko chcę…"

"Ona nie kuma," Mark kręci głową, śmiejąc się. "Żałosne."

"Nie ma czego kumać." Henry nie podnosi głosu. Po prostu patrzy na mnie tym samym wzrokiem, którym patrzy na mnie cała szkoła, tym, o którym głupio wierzyłam, że u niego jest inaczej, i mówi: "Trzymaj się ode mnie z daleka, Aparatka. Nie rozmawiaj ze mną. Nie patrz na mnie. Nawet nie idź tą samą alejką."

Odwraca się do Tylera i Marka, jakby mnie już nie było. Jakby wymazanie mnie było… łatwe.

"Poczekaj…" zaczynam, a Tyler przepycha się obok mnie, wpychając mnie ramieniem w szafki tak mocno, że się potykam i znów upuszczam podręcznik. Henry nie ogląda się za siebie. Mark mnie nie dotyka, ale rozbawienie na jego twarzy jest jeszcze gorsze.

"Mówiłem ci," rzuca Tyler przez ramię. "Aparatka nie kuma aluzji."

Przesuń w górę, aby kontynuować

How to Hate a Hockey Star

How to Hate a Hockey Star

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa