passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

How to Hate a Hockey Star - Rozdział #3 - autor itsvlada

How to Hate a Hockey Star

/

Rozdział 3

Rozdział 2

[Perspektywa Henry'ego]

Kiedy zastyga, zdaję sobie sprawę, że źle to rozegrałem. Idiota.

"Bardzo się zmieniłaś od liceum" miało zabrzmieć jak komplement, może nawet gałązka oliwna. Ale Renet Giles patrzy na mnie z otwartymi ustami.

A ja też się gapię, bo dziewczyna, którą pamiętam, ukrywała swoje ładne kształty pod za dużymi ubraniami i wzdrygała się, gdy ktoś na nią spojrzał.

Ciemnoblond włosy muskające ramiona. Ołówkowa spódnica, która przez ostatnie czterdzieści minut nie dawała mi się skupić. Cały czas zakładała i rozkładała nogi, gdy pytała mnie o używki, i dwa razy straciłem wątek w swojej odpowiedzi.

Jej obojczyki są ostre w świetle studyjnym, a usta robią coś specyficznego, gdy nie zadowala jej moja odpowiedź — delikatny, ściśnięty ruch, który już zdążyłem zauważyć.

Jest irytująco, rozpraszająco atrakcyjna i trzyma dyktafon z moim imieniem.

Jej palce bieleją na paskach torby.

Nie rozumiem tego. Przecież połowę wywiadu wypytywała o moje lata licealne, więc nie mogła zapomnieć, że chodziliśmy do tej samej szkoły. Dlaczego patrzy na mnie w ten sposób?

— Nie sądziłam, że mnie rozpoznałeś — w końcu odpowiada Renet, po odchrząknięciu i odgarnięciu włosów. — Dzięki, chyba. To już wszystko, panie Carter?

Nie sądziła, że ją rozpoznałem? Myśli, że jestem ślepy?

Unoszę pytająco brew, ale nie wygląda na zainteresowaną wyjaśnianiem, już odwraca się, by wyjść, zanim zdążę cokolwiek dodać.

— Pozwól, że zabiorę cię na kolację — słowa wychodzą mi gładko. — Gdzieś miło, poza oficjalnym wywiadem.

Teraz zarumieni się i zacznie się jąkać, zanim w końcu powie "tak". Wszystkie tak robią.

Bo jestem Henry Carter. Kapitan, gwiazda drużyny, pięć okładek magazynów w tym roku i uśmiech, który moja agentka nazwała kiedyś irytująco skutecznym. Kobiety nie mówią mi "nie".

— To hojna propozycja. — Poprawia pasek na ramieniu. Jej twarz nie drgnie; głos pozostaje równy. Nie widzę nawet śladu rumieńca. — Ale nie mieszam spraw osobistych i zawodowych. Jestem pewna, że pan rozumie.

Co do cholery?

Zastygam w miejscu i patrzę na nią raz po raz, szukając pęknięcia w tej fasadzie i nic nie znajduję.

Ona właśnie… mnie odrzuciła?

— No dalej, to tylko kolacja — mówię lekko, swobodnym tonem. — Dwójka dawnych znajomych ze szkoły. Bez dyktafonów.

— Nie jesteśmy dawnymi znajomymi. Jesteśmy dziennikarką i rozmówcą. — Zasuwka jej torby wydaje czysty, ostateczny dźwięk. — Miłego wieczoru, panie Carter.

Panie Carter.

Robi to celowo. Zna mnie wystarczająco dobrze jako Henry'ego, ale wybiera trudność.

— Przynajmniej się zastanów. — Próbuję tego uśmiechu, który zamyka umowy i zapewnia numery telefonów na serwetkach. — Jedna kolacja. Ty wybierasz miejsce.

— Nie potrzebuję twojego pozwolenia, żeby wybrać restaurację. — Patrzy mi prosto w oczy, spojrzenie tak spokojne i zupełnie niewzruszone, że moja pewność siebie faktycznie się chwieje. — Do widzenia, Henry.

Odwraca się i idzie do drzwi, postawa perfekcyjna. Wzrokiem podążam za nią: za kołyszącymi się biodrami, za tym, jak spódnica przesuwa się po udach przy każdym kroku, za prostą linią pleców. Patrzę wciąż, gdy drzwi się zamykają.

Opanuj się, Carter. Właśnie ci odmówiła.

To niemożliwe. Absolutnie niewiarygodne.

Rozpoznałem ją, gdy tylko weszła na wywiad. Inna fryzura, inne ciało, inna energia, ale i tak wiedziałem. Pieprzyk pod lewym uchem, układ podbródka, te niesamowite niebieskie oczy — to się nie zmieniło.

I szczerze, spodziewałem się po niej gorszego.

Pewnego dnia za szkolnych lat poszła do dyrektora i nagadała. O trawce, która pozwalała mi się zrelaksować, o tabletkach mamy w mojej szafce, które były jedynym, co powstrzymywało mój mózg przed samozagładą, o tajnych imprezach.

To wszystko prawie kosztowało mnie miejsce w drużynie, stypendium, wyrwanie się z syfu, w którym tkwiła moja rodzina. Moją przyszłość. Wszystko.

Wszyscy wiedzieli, że to ona. Moja była, Marissa, widziała i słyszała wszystko.

Przez cały semestr uprzykrzałem Renet życie za to, co mi zrobiła, więc byłem gotów na zasadzkę teraz. Ale poza kilkoma ostrzejszymi pytaniami utrzymała poziom. Prawie delikatna, gdy kierowała rozmowę na lżejsze tematy, bo pewnie widziała, że jestem spięty.

Więc na tablicy wyników: Carter zero, Giles dwa.

Zbiła moją gardę, zanim się zorientowałem, i odrzuciła mnie bez mrugnięcia okiem. W tym tempie do czwartku wyciągnie ode mnie PIN do karty.

Mój telefon wibruje na stole. Sięgam po niego i opadam na krzesło, przewijając wiadomości od menedżera, Dave'a, i od wkurzającego kumpla z drużyny, Briggsa, który pyta, czy dziennikarka była ładna.

Ale na dole moich DM-ów czai się mój ulubiony pasożyt. Wiadomość z anonimowego konta hejtera.

Przyszła dosłownie kilka sekund przed wywiadem.

Burninhell: Widziałem zapowiedź. Nie mogę się doczekać, aż ten wywiad cię pogrąży. Oby dziennikarka miała dość jaj, by wszystko ujawnić.

Ja: Marzyć zawsze można. Trzymaj fason, mistrzu!

Parskam, naciskając "wyślij". Odpowiedź pojawia się natychmiast, trzy skaczące kropki, potem:

Burninhell: Nie muszę marzyć, Carter. Jedno złe nagłówki i zostaniesz sprzedawcą odżywek w galerii handlowej.

Prawie się uśmiecham. Kimkolwiek jest ta osoba, robi to od lat: każdy post, każdy mecz, każde ogłoszenie — zawsze pojawia się komentarz ociekający jadem. Mój menedżer błaga, żebym ją zablokował, ale nie mogę. Jest w tym coś pocieszającego, w tej powtarzalności.

Telefon dzwoni, a imię na ekranie zabija resztki rozbawienia.

Dave.

Odbieram przy drugim sygnale.

— Jak poszło? — Głos napięty jak drut, sama praca, zero zabawy. — Pytała o coś problematycznego?

— Pytała o liceum. — Patrzę w sufit. — Depresja, używki, cały zestaw największych przebojów.

— Henry. — Brzmi zupełnie jak moja matka, kiedy tak wypowiada moje imię. Tyle że już się jej nie boję. — Powiedz, że się wybroniłeś…

— Wszystkiemu zaprzeczyłem, byłem czarujący i pewny siebie. — Kręcę nakrętką od butelki na stole. — Odpuściła, przeszła do spraw Oriona.

— Dobrze. — Słyszę klik długopisu. — Zarząd Oriona spotyka się w piątek. Sponsor zatwierdzony, jeśli artykuł będzie pozytywny i wizerunek czysty. Takie są warunki, pamiętasz? Żadnych skandali, inaczej sponsor znika.

Oczywiście, że pamiętam, kurwa.

Prawie miesiąc bycia świętym. Zero klubów, zero dziewczyn, żadnych nocnych wyjść. Zupełnie nic, co pomaga się oderwać. Nic, co utrzymuje ciemność gdzieś z tyłu głowy, albo sprawia, że cała ta kariera w ogóle ma sens.

Gram w hokeja od szóstego roku życia. Krwawiłem dla tego sportu, łamałem kości, straciłem rodzinę. A teraz nagrodą jest samotność w mieszkaniu, pierś z kurczaka i udawanie, że nie istnieję poza lodowiskiem.

— Czyli muszę sprawić, żeby napisała o mnie ładnie. — Zamykam oczy i ściskam nasadę nosa. — To nie powinno być trudne. Jestem bardzo sympatyczny.

Chyba że chodzi o Renet Giles.

— Bywasz sympatyczny, a częściej jesteś problemem. — Nawet nie udaje, że ją to śmieszy. — Jeszcze trzy tygodnie, Henry. Żadnych nagłówków i będzie dobrze.

— Zawsze jestem święty, Dave. — Mówię bez cienia emocji, odchylając się, aż krzesło skrzypi pod moim ciężarem. Już się zbroję.

— Nigdy nie byłeś święty. Właśnie dlatego potrzebujemy tego cholernego artykułu. — Robi pauzę, a ostrość znika z głosu, zastępuje ją zmęczenie. — Tu nie chodzi tylko o pieniądze, Henry. To twoja marka, drużyna, i szczerze mówiąc, moja hipoteka. Nie spieprz tego.

Rozłącza się bez pożegnania. To znaczy, że naprawdę się boi, a przestraszony Dave to zły znak dla wszystkich.

Odkładam telefon i patrzę w ścianę. Myślę o niej.

Wiem, że ją dręczyłem w liceum, nie jestem z tego dumny. Ale zasłużyła na moją pogardę za to, co mi zrobiła, więc stwierdziłem, że jesteśmy kwita.

Ona próbowała spalić moją przyszłość, ja zamieniłem jej ostatni semestr w piekło, potem skończyliśmy szkołę i każdy poszedł w swoją stronę. Życie toczy się dalej, prawda?

Tyle że kobieta, którą dziś spotkałem, nie wyglądała na kogoś, kto uważa nas za kwita.

A jeśli nie wybaczyła niczego?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

[Perspektywa Renet]

* Siedem lat temu *

"Znaleźli zioło w szafce Henry'ego Cartera po tym, jak ktoś doniósł dyrektorowi, i teraz jest już po nim," mówi Jess Kimura na tyle głośno, żeby dwa rzędy szafek mogły usłyszeć.

Upuszczam podręcznik. Nie wiem dokładnie, co "po nim" znaczy w tym kontekście, ale jestem prawie pewna, że nic dobrego. Każda głowa już się odwraca razem z moją, każde usta przekazują swoją wersję tej wiadomości.

Ręce mi się trzęsą, kiedy kucam, by podnieść książkę, mdłości podchodzą mi do gardła.

O co tyle hałasu? Jest dzieciakiem i trochę ćpa. Czy większość sportowców nie jest taka sama? Kto uznał, że to wystarczający powód, by donieść dyrektorowi? To może zrujnować jego świetlaną przyszłość w sporcie, na który tak ciężko pracował przez lata! Cholera…

To nie mój problem, szczerze mówiąc, to cudzy cyrk i cudze małpy. Tylko że Henry jest… miły, słodki i naprawdę bystry, i jest moim przyjacielem.

Moim sekretnym przyjacielem. Chłopakiem, w którym od dawna, głupio i po cichu się zakochałam, odkąd usiadł obok mnie za trybunami i pozwolił mi usłyszeć, jak płacze.

Nigdy mu tego nie powiedziałam. Wolę, żeby wysyłał mi sms-y z godzinami spotkań w bibliotece, ufał mi w sprawach, których nie potrafi wypowiedzieć na głos, niż wyznać i zobaczyć litość na jego twarzy. Albo, co gorsza, rozbawienie.

Bo wiem, jak wyglądam. Puszące się włosy, aparat na zębach, ubrania wybierane przez moją mamę. Dziewczyny takie jak ja nie dostają chłopaków takich jak Henry Carter. Możemy tylko siedzieć obok nich i udawać, że to wystarczy.

"Słyszałam, że jego mama bierze silne antydepresanty i on je podkradał," szepcze uczennica drugiej klasy przy fontannie do swojej przyjaciółki. "Trener wyrzucił go z treningów. Wyrzucają go z drużyny!"

"Serio? Za zioło?" Jej przyjaciółka pochyla się bliżej. "Połowa chłopaków z lacrosse pali za salą gimnastyczną."

"To nie tylko zioło. Ktoś powiedział dyrektorowi też o tabletkach. Problemy rodzinne, depresja… wszystko. Mówią nawet o wydaleniu," dodaje Jess, a mi żołądek podchodzi do gardła.

Wiem o tabletkach, depresji, o odejściu ojca, o piciu jego mamy… Henry opowiedział mi o wszystkim tej nocy za trybunami, gdy znalazłam go w środku ataku paniki i siedziałam z nim, aż jego oddech się uspokoił.

Oddech się uspokoił, a kiedy to się stało, uświadomiłam sobie, jak blisko siebie siedzimy, moje kolano dotykało jego, czułam żar jego uda przez dżinsy.

Żadne z nas się nie ruszyło. Odwrócił głowę, żeby na mnie spojrzeć i jego twarz była tak blisko, że widziałam mokre, sklejone rzęsy, czułam miętę i pot.

Serce mi waliło w gardle. Spojrzał na moje usta — tylko raz, ledwo zauważalnie — a potem odwrócił wzrok, a ja zapomniałam, jak się wydycha powietrze.

Ta noc zmieniła się w spotkania w bibliotece, o których nikt nie wiedział. Wysyłał mi godzinę, pojawiałam się, siadaliśmy w najdalszym kącie, gdzie nikt nie zwracał uwagi.

Nasze ramiona dotykały się nad wspólnym podręcznikiem i żadne z nas się nie cofało. Raz sięgnął przez mnie po długopis, jego przedramię przesunęło się po moim powoli i ciepło, poczułam to aż w kręgosłupie.

Opowiadał o mamie, ojcu, presji by być najlepszym. Ja głównie słuchałam, czasem mówiłam o swoich rodzicach, o ich zasadach i milczeniu.

Czasami łapałam go na tym, że mnie obserwuje, kiedy mówię — moje ręce, usta, miejsce, gdzie kołnierz styka się z szyją. Orientował się i patrzył z powrotem w podręcznik.

Raz odgarnął kosmyk moich puszących się włosów za ucho bez słowa, a jego palce musnęły moją szczękę. Powietrze między nami stało się tak nieruchome, że słyszałam, jak oboje przestajemy oddychać.

Nie byliśmy parą, nawet nie przyjaciółmi publicznie. Ale stałam się jedyną osobą, której powiedział o brzydkich stronach swojego życia, a ja nie pisnęłam o tym nikomu.

Więc skąd cała szkoła o tym wie? I co on teraz zrobi, skoro grozi mu wydalenie? Co się stanie z nami?

Przyciskam podręcznik do żeber i przyspieszam. Nastolatki palą zioło na każdej imprezie w tym kodzie pocztowym, co znaczy, że ktoś chciał zniszczyć właśnie Henry'ego. Ktoś dał dyrektorowi wystarczająco dużo szczegółów, by zaczął szukać.

"Renet, słyszałaś?" Moja partnerka z laboratorium, Ava, łapie mnie za ramię przy schodach. "Henry Carter zostaje wydalony. Naprawdę, tym razem!"

"Słyszałam." Zaciskam mocniej podręcznik, aż bieleją mi knykcie. "Wiedzą, kto doniósł?"

"Nikt nie wie." Ava przechyla głowę, już znudzona. "Słabo dla niego. Miał dostać stypendium hokejowe, nie?"

"Tak…" Gardło mi się zaciska, myśli pędzą jak szalone. Jego stypendium. Jego jedyna szansa. Jedyna rzecz, która mogła go wyciągnąć z tego miasta, z kanapy jego mamy. Chcę krzyczeć.

"W porządku?" Ava mruży oczy. "Wyglądasz dziwnie. Też jarasz trawkę, o to chodzi? Boisz się, że będziesz następna?"

"Nie. Nie, to nic, ja po prostu… to nic." Wymuszam wzruszenie ramion i idę dalej.

Do szóstej lekcji historia zdążyła się przeinaczyć nie do poznania.

"Słyszałam, że uderzył dyrektora," mówi ktoś za mną w kolejce na stołówce.

"Słyszałam, że handlował pierwszakom," dodaje jej koleżanka.

To wszystko nieprawda, ale prawda już nie ma znaczenia.

Widzę Henry'ego na końcu wschodniego korytarza, otoczonego przez Tylera Briggsa i Marka Deana. Nawet z piętnastu metrów widzę napięcie w jego ramionach.

Idź do niego. Powiedz, że ci przykro, powiedz, że wszystko będzie dobrze. Powiedz, że nic nie powiedziałaś, bo to prawda.

Zaczynam iść. Moje trampki piszczą po linoleum, w głowie układam coś ostrożnego i delikatnego. 'Hej, chciałam tylko sprawdzić…'

Dziesięć kroków przed nim, podnosi wzrok. Jego oczy spotykają moje, a na twarzy pojawia się najpierw rozpoznanie, potem obrzydzenie.

"A kogo my tu mamy." Głos Henry'ego jest głośny, publiczny, przyciągający uwagę. Tyler i Mark odwracają się i patrzą. "Serio? Podchodzisz do mnie teraz?"

Zatrzymuję się w pół kroku. Serce wali mi o żebra, w głowie mętlik zdezorientowania i zaskoczenia. "Chciałam tylko sprawdzić, czy…"

"Czy co?" Podchodzi bliżej, a jego brązowe oczy — te same, które były zaszklone od łez za trybunami — są teraz puste i zimne. "Odejdź, Giles. Nie gadam ze szczurami."

"Henry, nie rozumiem, co…" zaczynam, próbując znaleźć właściwe słowa na taką sytuację, ale nic nie przychodzi mi do głowy.

"Hej, Aparatka," wtrąca się Tyler, stając między nami z uśmiechem, od którego przechodzi mnie dreszcz. "Nie wyraził się jasno?"

Aparatka. Przezwisko, które słyszę na korytarzach od dwóch lat, szeptane za zasłoniętymi dłońmi, nabazgrane markerem na mojej szafce w zeszłym semestrze.

Henry o tym wie. Powiedziałam mu o tym w bibliotece, powiedział, że to pojebane, a teraz stoi obok Tylera i nie mówi nic.

"Henry, proszę." Nienawidzę, jak słabo brzmi mój głos. "Możemy po prostu porozmawiać? Sam na sam, dwie minuty, ja tylko chcę…"

"Ona nie kuma," Mark kręci głową, śmiejąc się. "Żałosne."

"Nie ma czego kumać." Henry nie podnosi głosu. Po prostu patrzy na mnie tym samym wzrokiem, którym patrzy na mnie cała szkoła, tym, o którym głupio wierzyłam, że u niego jest inaczej, i mówi: "Trzymaj się ode mnie z daleka, Aparatka. Nie rozmawiaj ze mną. Nie patrz na mnie. Nawet nie idź tą samą alejką."

Odwraca się do Tylera i Marka, jakby mnie już nie było. Jakby wymazanie mnie było… łatwe.

"Poczekaj…" zaczynam, a Tyler przepycha się obok mnie, wpychając mnie ramieniem w szafki tak mocno, że się potykam i znów upuszczam podręcznik. Henry nie ogląda się za siebie. Mark mnie nie dotyka, ale rozbawienie na jego twarzy jest jeszcze gorsze.

"Mówiłem ci," rzuca Tyler przez ramię. "Aparatka nie kuma aluzji."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[Perspektywa Renet]

* Czas teraźniejszy *

Burninhell: Jak to jest siedzieć naprzeciwko dziennikarki, która jest mądrzejsza od ciebie?

Wysyłam wiadomość i wyciągam transkrypcję wywiadu na laptopie. W moim mieszkaniu jest cicho—tylko lodówka cicho buczy i dwa ekrany świecą. Jeden do artykułu, który zakończy Henry'ego Cartera, drugi do czatu, gdzie patrzę, jak ten dupek się poci.

Nie jestem typem, który lubi się przechwalać, ale po prostu nie mogę się oprzeć pokusie.

Teraz ty się popisujesz. Przestań.

HenryCarterOfficial: odważne założenie, że ona jest mądrzejsza ode mnie HenryCarterOfficial: ale była zdecydowanie ładniejsza, niż się spodziewałem

Moje palce zamarzają nad klawiaturą.

Ładniejsza, niż się spodziewał. Mówi o mnie do mnie , a ten komplement wślizguje się pod moją skórę. Moja twarz robi się czerwona, i dzięki wszechświatu, że nie może tego zobaczyć.

O Boże, cholerni faceci. Byłabym zdziwiona, gdyby zauważył dosłownie cokolwiek innego.

Burninhell: Oczywiście, że to zauważyłeś. Kobieta zadaje ci prawdziwe pytania, a ty patrzysz tylko na jej twarz i cycki

HenryCarterOfficial: zauważyłem dużo: jest bystra, twardsza niż myślałem

Na moment ściska mi się w klatce piersiowej, bo nie ma w tym ani sarkazmu, ani uniku, ciepło tego komplementu mnie wypełnia. Ale połykam to, zanim zdąży osiąść.

To ten sam facet, który nazwał mnie Aparatką na oczach całego wschodniego korytarza, wykorzystując amunicję od innych ludzi, tych, którzy nie dawali mi żadnej nadziei i dzielili się ze mną swoimi sekretami.

Burninhell: Twardsza niż myślałeś? Burninhell: Wow, twoja poprzeczka dla kobiet musi być zakopana pod ziemią

HenryCarterOfficial: dlaczego tak mnie nienawidzisz? HenryCarterOfficial: serio pytam, próbuję to rozgryźć od miesięcy

To pytanie miga na moim ekranie i zaciskam gardło ze złości.

Bo wziąłeś jedyną osobę, która ci zaufała, i zniszczyłeś ją.

Bo jesteś kompletnym dupkiem, i zasługujesz, żeby to wiedzieć.

Chcę to napisać tak bardzo, że ręce mi drżą nad klawiaturą, ale to byłoby podanie mu mapy prosto pod moje drzwi. Połykam prawdę i pozwalam kciukom wybrać coś innego.

Prawda może poczekać: jestem dziennikarką i doskonale wiem, jak manipulować informacjami. Nie żebym miała to zrobić. Jestem uczciwa .

Burninhell: Może po prostu mam gust.

HenryCarterOfficial: gust do czego? do podjudzania sportowców we wtorkowy wieczór?

Burninhell: Ktoś musi powstrzymać twoje ego przed opuszczeniem orbity.

HenryCarterOfficial: widzisz, tu jest pies pogrzebany, moja mała stalkerko HenryCarterOfficial: naprawdę mnie rozśmieszasz. większość hejterów jest nudna HenryCarterOfficial: serio, jak wyglądasz? Założę się, że jesteś atrakcyjna. wkurzeni ludzie są zwykle atrakcyjni

On… flirtuje ze mną? Z anonimowym kontem, które wciąga go pod każdy post, każde podsumowanie meczu, każdą zapowiedź sponsoringu? Cztery godziny temu zaprosił mnie na randkę, a teraz czaruje bezimiennego hejtera, który dla zabawy rozrywa go na strzępy?

Oboje to ja , oczywiście, ale on nie ma o tym pojęcia.

Odsuwam się i wciskam knykcie w usta. Ironia jest tak absurdalna, że prawie śmieszna, gdyby nie to, że nic związanego z Henrym Carterem od lat nie było dla mnie śmieszne.

Burninhell: Nie jestem tu, żeby cię zabawiać, Carter.

HenryCarterOfficial: a jednak wciąż odpisujesz ;) HenryCarterOfficial: dobra. śpij dobrze, mała stalkerko

Telefon wibruje zanim zdążę wymyślić coś wystarczająco okrutnego. Imię mojej redaktorki pojawia się na pasku powiadomień i natychmiast zamykam czat, przełączając się na Colleen Webb w kilka sekund.

"Renet!" Głos Colleen jest ciepły przez głośnik, już półśmiechem. "Jak się ma moja ulubiona pracoholiczka?"

"Jestem, jestem." Podwijam nogi pod siebie na kanapie i przyciągam laptop bliżej, szkic dwóch żałosnych akapitów świeci mi w oczy. "Wywiad z Carterem poszedł dobrze. Mogło być lepiej, ale dał wystarczająco, żeby zacząć."

"Zdefiniuj 'wystarczająco'." Przełyka głośno. "Bo 'wystarczająco' u ciebie zwykle oznacza, że facet jest już w połowie rozebrany na stronie."

"Zaprzeczał wszystkiemu z liceum, odbijał do Oriona, kiedy naciskałam zbyt mocno." Przewijam notatki, mijając znaczniki czasowe i skróty, które tylko ja potrafię rozszyfrować. "Jest przeszkolony medialnie, ale robi to niechlujnie. Są luki."

"Luki są dobre. W lukach mieszka historia." Słyszę, jak się przesiada, pewnie podciąga nogi na krzesło. "Więc jaki plan? Jedna rozmowa to za mało na taki materiał."

Jej głos jest teraz praktyczny, tryb redaktorki wybija się spod tego ciepła.

"Potrzebuję kilku sesji, poobserwować go na meczu czy dwóch, porozmawiać z ludźmi z jego otoczenia."

Mój głos pozostaje spokojny, profesjonalny. Puls jednak przyspiesza, bo więcej sesji znaczy więcej czasu blisko Henry'ego Cartera.

"Chcę, żeby to było wielowymiarowe ," dodaję, zanim zdąży się wtrącić. "Nie tylko Q&A z ładną buzią na okładce."

"Kocham to. Serio, kocham!" Entuzjazm Colleen jest szczery, i czuję krótkie, niemal niezauważalne ukłucie winy.

To na pewno nie będzie to, czego się spodziewasz…

Ale on i tak najbardziej na tym ucierpi.

"Czasowo mamy jakieś sześć tygodni, zanim to pójdzie do składu." Jej głos znów staje się praktyczny. "Wystarczy ci na twoje arcydzieło, czy już mam obgryzać paznokcie?"

"Sześć tygodni wystarczy," zapewniam ją, i tak jest.

To wystarczająco dużo, żeby napisać dobry artykuł o facecie, którego ledwo znasz.

To szczególnie wystarczy, by napisać tekst niszczący reputację faceta, który bez powodu zamienił twoje liceum w piekło. Obiecywałam sobie przy lustrze niezliczone razy, że go zrujnuję, bo na to zasługuje.

I obiecałam, że nie zatrzymam się przed niczym, a jeśli przy okazji dostanę awans? Tym lepiej. Pieprzyć tego gościa.

Jedyny minus to sześć tygodni bliskości z Henrym Carterem, której wolałabym uniknąć.

Musisz, Renet. Zachowaj się jak dorosła.

"Twoje notatki wstępne mają potencjał na okładkę, a rzadko to mówię." Zatrzymuje się, a jej głos mięknie. "Jestem z ciebie dumna, że to zdobyłaś. Nie analizuj za bardzo."

"To nic wielkiego, Colleen." Wymuszam lekkość, której nie czuję, bo to absolutnie jest coś wielkiego. Najważniejszego od tamtego dnia na korytarzu, a puls już mam na nieziemskim poziomie, choć dopiero zaczęłam. "Dostarczę coś wartego okładki. Obiecuję."

"Wiem, że tak. Dlatego cię wybrałam." Mówi to prosto, bez fanfar, a to zaufanie waży więcej niż jakakolwiek motywująca przemowa. "Idź spać, okej? Brzmisz, jakbyś była na haju."

Rozłącza się, zanim zdążę zaprotestować, i cisza znowu zalewa mieszkanie.

Odkładam telefon na poduszkę i z dziwną ekscytacją w brzuchu otwieram okno czatu. Henry wysłał jeszcze dwie wiadomości, kiedy byłam zajęta.

HenryCarterOfficial: dalej tam jesteś? HenryCarterOfficial: chyba nawet mój największy hejter musi mieć godzinę snu

Moje palce trafiają na klawiaturę, a w uszach dźwięczy mi głos Colleen— potencjał na okładkę —i muszę sobie przypomnieć, po co tu jestem.

Burninhell: Niektórzy z nas mają pracę, Carter. Nie wszyscy dostają kasę za gonienie krążka w kółko.

HenryCarterOfficial: auć. dla jasności, to są bardzo precyzyjne kółka

Przygryzam wargę tak mocno, że aż boli. Nienawidzę, że jest zabawny, nienawidzę, że kącik moich ust drga odruchowo, zanim przypomnę sobie, że uśmiecham się z nim, a nie z niego. A przecież kompletnie nie tak to powinno wyglądać.

Burninhell: Musi być miło, zarabiać miliony, kiedy reszta z nas dokłada się do społeczeństwa.

HenryCarterOfficial: wiesz, co jest dziwne? czekam na te wiadomości, to żałosne?

Gapie się w ekran, a w głowie mi się kręci.

Czeka na wiadomości od swojego hejtera? Jest jeszcze bardziej zdesperowany niż myślałam.

Burninhell: Ekstremalnie żałosne. Poszukaj pomocy.

HenryCarterOfficial: już z tobą rozmawiam. praktycznie to samo

Zamykam czat, blokuję telefon i chowam go pod poduszkę, podczas gdy moje serce próbuje wyrwać się z piersi.

On naprawdę powinien sprawdzić swoją głowę. A ja powinnam sprawdzić swoje serce…

Przesuń w górę, aby kontynuować

How to Hate a Hockey Star

How to Hate a Hockey Star

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa