[Perspektywa Renet]
* Siedem lat temu *
"Znaleźli zioło w szafce Henry'ego Cartera po tym, jak ktoś doniósł dyrektorowi, i teraz jest już po nim," mówi Jess Kimura na tyle głośno, żeby dwa rzędy szafek mogły usłyszeć.
Upuszczam podręcznik. Nie wiem dokładnie, co "po nim" znaczy w tym kontekście, ale jestem prawie pewna, że nic dobrego. Każda głowa już się odwraca razem z moją, każde usta przekazują swoją wersję tej wiadomości.
Ręce mi się trzęsą, kiedy kucam, by podnieść książkę, mdłości podchodzą mi do gardła.
O co tyle hałasu? Jest dzieciakiem i trochę ćpa. Czy większość sportowców nie jest taka sama? Kto uznał, że to wystarczający powód, by donieść dyrektorowi? To może zrujnować jego świetlaną przyszłość w sporcie, na który tak ciężko pracował przez lata! Cholera…
To nie mój problem, szczerze mówiąc, to cudzy cyrk i cudze małpy. Tylko że Henry jest… miły, słodki i naprawdę bystry, i jest moim przyjacielem.
Moim sekretnym przyjacielem. Chłopakiem, w którym od dawna, głupio i po cichu się zakochałam, odkąd usiadł obok mnie za trybunami i pozwolił mi usłyszeć, jak płacze.
Nigdy mu tego nie powiedziałam. Wolę, żeby wysyłał mi sms-y z godzinami spotkań w bibliotece, ufał mi w sprawach, których nie potrafi wypowiedzieć na głos, niż wyznać i zobaczyć litość na jego twarzy. Albo, co gorsza, rozbawienie.
Bo wiem, jak wyglądam. Puszące się włosy, aparat na zębach, ubrania wybierane przez moją mamę. Dziewczyny takie jak ja nie dostają chłopaków takich jak Henry Carter. Możemy tylko siedzieć obok nich i udawać, że to wystarczy.
"Słyszałam, że jego mama bierze silne antydepresanty i on je podkradał," szepcze uczennica drugiej klasy przy fontannie do swojej przyjaciółki. "Trener wyrzucił go z treningów. Wyrzucają go z drużyny!"
"Serio? Za zioło?" Jej przyjaciółka pochyla się bliżej. "Połowa chłopaków z lacrosse pali za salą gimnastyczną."
"To nie tylko zioło. Ktoś powiedział dyrektorowi też o tabletkach. Problemy rodzinne, depresja… wszystko. Mówią nawet o wydaleniu," dodaje Jess, a mi żołądek podchodzi do gardła.
Wiem o tabletkach, depresji, o odejściu ojca, o piciu jego mamy… Henry opowiedział mi o wszystkim tej nocy za trybunami, gdy znalazłam go w środku ataku paniki i siedziałam z nim, aż jego oddech się uspokoił.
Oddech się uspokoił, a kiedy to się stało, uświadomiłam sobie, jak blisko siebie siedzimy, moje kolano dotykało jego, czułam żar jego uda przez dżinsy.
Żadne z nas się nie ruszyło. Odwrócił głowę, żeby na mnie spojrzeć i jego twarz była tak blisko, że widziałam mokre, sklejone rzęsy, czułam miętę i pot.
Serce mi waliło w gardle. Spojrzał na moje usta — tylko raz, ledwo zauważalnie — a potem odwrócił wzrok, a ja zapomniałam, jak się wydycha powietrze.
Ta noc zmieniła się w spotkania w bibliotece, o których nikt nie wiedział. Wysyłał mi godzinę, pojawiałam się, siadaliśmy w najdalszym kącie, gdzie nikt nie zwracał uwagi.
Nasze ramiona dotykały się nad wspólnym podręcznikiem i żadne z nas się nie cofało. Raz sięgnął przez mnie po długopis, jego przedramię przesunęło się po moim powoli i ciepło, poczułam to aż w kręgosłupie.
Opowiadał o mamie, ojcu, presji by być najlepszym. Ja głównie słuchałam, czasem mówiłam o swoich rodzicach, o ich zasadach i milczeniu.
Czasami łapałam go na tym, że mnie obserwuje, kiedy mówię — moje ręce, usta, miejsce, gdzie kołnierz styka się z szyją. Orientował się i patrzył z powrotem w podręcznik.
Raz odgarnął kosmyk moich puszących się włosów za ucho bez słowa, a jego palce musnęły moją szczękę. Powietrze między nami stało się tak nieruchome, że słyszałam, jak oboje przestajemy oddychać.
Nie byliśmy parą, nawet nie przyjaciółmi publicznie. Ale stałam się jedyną osobą, której powiedział o brzydkich stronach swojego życia, a ja nie pisnęłam o tym nikomu.
Więc skąd cała szkoła o tym wie? I co on teraz zrobi, skoro grozi mu wydalenie? Co się stanie z nami?
Przyciskam podręcznik do żeber i przyspieszam. Nastolatki palą zioło na każdej imprezie w tym kodzie pocztowym, co znaczy, że ktoś chciał zniszczyć właśnie Henry'ego. Ktoś dał dyrektorowi wystarczająco dużo szczegółów, by zaczął szukać.
"Renet, słyszałaś?" Moja partnerka z laboratorium, Ava, łapie mnie za ramię przy schodach. "Henry Carter zostaje wydalony. Naprawdę, tym razem!"
"Słyszałam." Zaciskam mocniej podręcznik, aż bieleją mi knykcie. "Wiedzą, kto doniósł?"
"Nikt nie wie." Ava przechyla głowę, już znudzona. "Słabo dla niego. Miał dostać stypendium hokejowe, nie?"
"Tak…" Gardło mi się zaciska, myśli pędzą jak szalone. Jego stypendium. Jego jedyna szansa. Jedyna rzecz, która mogła go wyciągnąć z tego miasta, z kanapy jego mamy. Chcę krzyczeć.
"W porządku?" Ava mruży oczy. "Wyglądasz dziwnie. Też jarasz trawkę, o to chodzi? Boisz się, że będziesz następna?"
"Nie. Nie, to nic, ja po prostu… to nic." Wymuszam wzruszenie ramion i idę dalej.
Do szóstej lekcji historia zdążyła się przeinaczyć nie do poznania.
"Słyszałam, że uderzył dyrektora," mówi ktoś za mną w kolejce na stołówce.
"Słyszałam, że handlował pierwszakom," dodaje jej koleżanka.
To wszystko nieprawda, ale prawda już nie ma znaczenia.
Widzę Henry'ego na końcu wschodniego korytarza, otoczonego przez Tylera Briggsa i Marka Deana. Nawet z piętnastu metrów widzę napięcie w jego ramionach.
Idź do niego. Powiedz, że ci przykro, powiedz, że wszystko będzie dobrze. Powiedz, że nic nie powiedziałaś, bo to prawda.
Zaczynam iść. Moje trampki piszczą po linoleum, w głowie układam coś ostrożnego i delikatnego. 'Hej, chciałam tylko sprawdzić…'
Dziesięć kroków przed nim, podnosi wzrok. Jego oczy spotykają moje, a na twarzy pojawia się najpierw rozpoznanie, potem obrzydzenie.
"A kogo my tu mamy." Głos Henry'ego jest głośny, publiczny, przyciągający uwagę. Tyler i Mark odwracają się i patrzą. "Serio? Podchodzisz do mnie teraz?"
Zatrzymuję się w pół kroku. Serce wali mi o żebra, w głowie mętlik zdezorientowania i zaskoczenia. "Chciałam tylko sprawdzić, czy…"
"Czy co?" Podchodzi bliżej, a jego brązowe oczy — te same, które były zaszklone od łez za trybunami — są teraz puste i zimne. "Odejdź, Giles. Nie gadam ze szczurami."
"Henry, nie rozumiem, co…" zaczynam, próbując znaleźć właściwe słowa na taką sytuację, ale nic nie przychodzi mi do głowy.
"Hej, Aparatka," wtrąca się Tyler, stając między nami z uśmiechem, od którego przechodzi mnie dreszcz. "Nie wyraził się jasno?"
Aparatka. Przezwisko, które słyszę na korytarzach od dwóch lat, szeptane za zasłoniętymi dłońmi, nabazgrane markerem na mojej szafce w zeszłym semestrze.
Henry o tym wie. Powiedziałam mu o tym w bibliotece, powiedział, że to pojebane, a teraz stoi obok Tylera i nie mówi nic.
"Henry, proszę." Nienawidzę, jak słabo brzmi mój głos. "Możemy po prostu porozmawiać? Sam na sam, dwie minuty, ja tylko chcę…"
"Ona nie kuma," Mark kręci głową, śmiejąc się. "Żałosne."
"Nie ma czego kumać." Henry nie podnosi głosu. Po prostu patrzy na mnie tym samym wzrokiem, którym patrzy na mnie cała szkoła, tym, o którym głupio wierzyłam, że u niego jest inaczej, i mówi: "Trzymaj się ode mnie z daleka, Aparatka. Nie rozmawiaj ze mną. Nie patrz na mnie. Nawet nie idź tą samą alejką."
Odwraca się do Tylera i Marka, jakby mnie już nie było. Jakby wymazanie mnie było… łatwe.
"Poczekaj…" zaczynam, a Tyler przepycha się obok mnie, wpychając mnie ramieniem w szafki tak mocno, że się potykam i znów upuszczam podręcznik. Henry nie ogląda się za siebie. Mark mnie nie dotyka, ale rozbawienie na jego twarzy jest jeszcze gorsze.
"Mówiłem ci," rzuca Tyler przez ramię. "Aparatka nie kuma aluzji."
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Renet]
* Czas teraźniejszy *
Burninhell: Jak to jest siedzieć naprzeciwko dziennikarki, która jest mądrzejsza od ciebie?
Wysyłam wiadomość i wyciągam transkrypcję wywiadu na laptopie. W moim mieszkaniu jest cicho—tylko lodówka cicho buczy i dwa ekrany świecą. Jeden do artykułu, który zakończy Henry'ego Cartera, drugi do czatu, gdzie patrzę, jak ten dupek się poci.
Nie jestem typem, który lubi się przechwalać, ale po prostu nie mogę się oprzeć pokusie.
Teraz ty się popisujesz. Przestań.
HenryCarterOfficial: odważne założenie, że ona jest mądrzejsza ode mnie HenryCarterOfficial: ale była zdecydowanie ładniejsza, niż się spodziewałem
Moje palce zamarzają nad klawiaturą.
Ładniejsza, niż się spodziewał. Mówi o mnie do mnie , a ten komplement wślizguje się pod moją skórę. Moja twarz robi się czerwona, i dzięki wszechświatu, że nie może tego zobaczyć.
O Boże, cholerni faceci. Byłabym zdziwiona, gdyby zauważył dosłownie cokolwiek innego.
Burninhell: Oczywiście, że to zauważyłeś. Kobieta zadaje ci prawdziwe pytania, a ty patrzysz tylko na jej twarz i cycki
HenryCarterOfficial: zauważyłem dużo: jest bystra, twardsza niż myślałem
Na moment ściska mi się w klatce piersiowej, bo nie ma w tym ani sarkazmu, ani uniku, ciepło tego komplementu mnie wypełnia. Ale połykam to, zanim zdąży osiąść.
To ten sam facet, który nazwał mnie Aparatką na oczach całego wschodniego korytarza, wykorzystując amunicję od innych ludzi, tych, którzy nie dawali mi żadnej nadziei i dzielili się ze mną swoimi sekretami.
Burninhell: Twardsza niż myślałeś? Burninhell: Wow, twoja poprzeczka dla kobiet musi być zakopana pod ziemią
HenryCarterOfficial: dlaczego tak mnie nienawidzisz? HenryCarterOfficial: serio pytam, próbuję to rozgryźć od miesięcy
To pytanie miga na moim ekranie i zaciskam gardło ze złości.
Bo wziąłeś jedyną osobę, która ci zaufała, i zniszczyłeś ją.
Bo jesteś kompletnym dupkiem, i zasługujesz, żeby to wiedzieć.
Chcę to napisać tak bardzo, że ręce mi drżą nad klawiaturą, ale to byłoby podanie mu mapy prosto pod moje drzwi. Połykam prawdę i pozwalam kciukom wybrać coś innego.
Prawda może poczekać: jestem dziennikarką i doskonale wiem, jak manipulować informacjami. Nie żebym miała to zrobić. Jestem uczciwa .
Burninhell: Może po prostu mam gust.
HenryCarterOfficial: gust do czego? do podjudzania sportowców we wtorkowy wieczór?
Burninhell: Ktoś musi powstrzymać twoje ego przed opuszczeniem orbity.
HenryCarterOfficial: widzisz, tu jest pies pogrzebany, moja mała stalkerko HenryCarterOfficial: naprawdę mnie rozśmieszasz. większość hejterów jest nudna HenryCarterOfficial: serio, jak wyglądasz? Założę się, że jesteś atrakcyjna. wkurzeni ludzie są zwykle atrakcyjni
On… flirtuje ze mną? Z anonimowym kontem, które wciąga go pod każdy post, każde podsumowanie meczu, każdą zapowiedź sponsoringu? Cztery godziny temu zaprosił mnie na randkę, a teraz czaruje bezimiennego hejtera, który dla zabawy rozrywa go na strzępy?
Oboje to ja , oczywiście, ale on nie ma o tym pojęcia.
Odsuwam się i wciskam knykcie w usta. Ironia jest tak absurdalna, że prawie śmieszna, gdyby nie to, że nic związanego z Henrym Carterem od lat nie było dla mnie śmieszne.
Burninhell: Nie jestem tu, żeby cię zabawiać, Carter.
HenryCarterOfficial: a jednak wciąż odpisujesz ;) HenryCarterOfficial: dobra. śpij dobrze, mała stalkerko
Telefon wibruje zanim zdążę wymyślić coś wystarczająco okrutnego. Imię mojej redaktorki pojawia się na pasku powiadomień i natychmiast zamykam czat, przełączając się na Colleen Webb w kilka sekund.
"Renet!" Głos Colleen jest ciepły przez głośnik, już półśmiechem. "Jak się ma moja ulubiona pracoholiczka?"
"Jestem, jestem." Podwijam nogi pod siebie na kanapie i przyciągam laptop bliżej, szkic dwóch żałosnych akapitów świeci mi w oczy. "Wywiad z Carterem poszedł dobrze. Mogło być lepiej, ale dał wystarczająco, żeby zacząć."
"Zdefiniuj 'wystarczająco'." Przełyka głośno. "Bo 'wystarczająco' u ciebie zwykle oznacza, że facet jest już w połowie rozebrany na stronie."
"Zaprzeczał wszystkiemu z liceum, odbijał do Oriona, kiedy naciskałam zbyt mocno." Przewijam notatki, mijając znaczniki czasowe i skróty, które tylko ja potrafię rozszyfrować. "Jest przeszkolony medialnie, ale robi to niechlujnie. Są luki."
"Luki są dobre. W lukach mieszka historia." Słyszę, jak się przesiada, pewnie podciąga nogi na krzesło. "Więc jaki plan? Jedna rozmowa to za mało na taki materiał."
Jej głos jest teraz praktyczny, tryb redaktorki wybija się spod tego ciepła.
"Potrzebuję kilku sesji, poobserwować go na meczu czy dwóch, porozmawiać z ludźmi z jego otoczenia."
Mój głos pozostaje spokojny, profesjonalny. Puls jednak przyspiesza, bo więcej sesji znaczy więcej czasu blisko Henry'ego Cartera.
"Chcę, żeby to było wielowymiarowe ," dodaję, zanim zdąży się wtrącić. "Nie tylko Q&A z ładną buzią na okładce."
"Kocham to. Serio, kocham!" Entuzjazm Colleen jest szczery, i czuję krótkie, niemal niezauważalne ukłucie winy.
To na pewno nie będzie to, czego się spodziewasz…
Ale on i tak najbardziej na tym ucierpi.
"Czasowo mamy jakieś sześć tygodni, zanim to pójdzie do składu." Jej głos znów staje się praktyczny. "Wystarczy ci na twoje arcydzieło, czy już mam obgryzać paznokcie?"
"Sześć tygodni wystarczy," zapewniam ją, i tak jest.
To wystarczająco dużo, żeby napisać dobry artykuł o facecie, którego ledwo znasz.
To szczególnie wystarczy, by napisać tekst niszczący reputację faceta, który bez powodu zamienił twoje liceum w piekło. Obiecywałam sobie przy lustrze niezliczone razy, że go zrujnuję, bo na to zasługuje.
I obiecałam, że nie zatrzymam się przed niczym, a jeśli przy okazji dostanę awans? Tym lepiej. Pieprzyć tego gościa.
Jedyny minus to sześć tygodni bliskości z Henrym Carterem, której wolałabym uniknąć.
Musisz, Renet. Zachowaj się jak dorosła.
"Twoje notatki wstępne mają potencjał na okładkę, a rzadko to mówię." Zatrzymuje się, a jej głos mięknie. "Jestem z ciebie dumna, że to zdobyłaś. Nie analizuj za bardzo."
"To nic wielkiego, Colleen." Wymuszam lekkość, której nie czuję, bo to absolutnie jest coś wielkiego. Najważniejszego od tamtego dnia na korytarzu, a puls już mam na nieziemskim poziomie, choć dopiero zaczęłam. "Dostarczę coś wartego okładki. Obiecuję."
"Wiem, że tak. Dlatego cię wybrałam." Mówi to prosto, bez fanfar, a to zaufanie waży więcej niż jakakolwiek motywująca przemowa. "Idź spać, okej? Brzmisz, jakbyś była na haju."
Rozłącza się, zanim zdążę zaprotestować, i cisza znowu zalewa mieszkanie.
Odkładam telefon na poduszkę i z dziwną ekscytacją w brzuchu otwieram okno czatu. Henry wysłał jeszcze dwie wiadomości, kiedy byłam zajęta.
HenryCarterOfficial: dalej tam jesteś? HenryCarterOfficial: chyba nawet mój największy hejter musi mieć godzinę snu
Moje palce trafiają na klawiaturę, a w uszach dźwięczy mi głos Colleen— potencjał na okładkę —i muszę sobie przypomnieć, po co tu jestem.
Burninhell: Niektórzy z nas mają pracę, Carter. Nie wszyscy dostają kasę za gonienie krążka w kółko.
HenryCarterOfficial: auć. dla jasności, to są bardzo precyzyjne kółka
Przygryzam wargę tak mocno, że aż boli. Nienawidzę, że jest zabawny, nienawidzę, że kącik moich ust drga odruchowo, zanim przypomnę sobie, że uśmiecham się z nim, a nie z niego. A przecież kompletnie nie tak to powinno wyglądać.
Burninhell: Musi być miło, zarabiać miliony, kiedy reszta z nas dokłada się do społeczeństwa.
HenryCarterOfficial: wiesz, co jest dziwne? czekam na te wiadomości, to żałosne?
Gapie się w ekran, a w głowie mi się kręci.
Czeka na wiadomości od swojego hejtera? Jest jeszcze bardziej zdesperowany niż myślałam.
Burninhell: Ekstremalnie żałosne. Poszukaj pomocy.
HenryCarterOfficial: już z tobą rozmawiam. praktycznie to samo
Zamykam czat, blokuję telefon i chowam go pod poduszkę, podczas gdy moje serce próbuje wyrwać się z piersi.
On naprawdę powinien sprawdzić swoją głowę. A ja powinnam sprawdzić swoje serce…
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Henry’ego]
„Masz dziś wstrząs mózgu czy po prostu jesteś głupi?” – głos mojego kolegi z drużyny wyrywa mnie z zamyślenia.
Kilka razy podczas ćwiczeń nie trafiłem w krążek, aż w końcu Briggs stracił cierpliwość. Podjeżdża do mnie, brwi uniesione aż pod kask, czekając na odpowiedź.
– Pracuję nad tym. – Uderzam krążek w stronę bramki i znowu pudłuję. Ręce wykonują odpowiednie ruchy, ale głową wciąż jestem w tamtym pokoju przesłuchań. Moja ostatnia wiadomość już od trzech godzin ma status przeczytanej, a ja sprawdzałem to dwa razy podczas rozgrzewki jak cholerny nastolatek.
To nie odrzucenie mnie gryzie. To sposób, w jaki patrzyła na mnie przez całą rozmowę – chłodny, niewzruszony, niezainteresowany.
A ja siedziałem tam, świadomy każdego jej ruchu na krześle, szelestu rajstop, gdy krzyżowała nogi, sposobu, w jaki oblizała dolną wargę, zanim zapytała mnie o narkotyki, jakby pytała o pogodę.
Kobieta, którą jest…
Jej chłodny dystans powinien mnie wkurzyć. Zamiast tego wciąż odtwarzam kąt jej szyi, kiedy zadzierała podbródek, by mnie zbyć, powolny łuk jej ust, gdy wiedziała, że mnie przygwoździła, i sposób, w jaki całe moje ciało pochylało się ku niej.
To absolutne zero, które mi dała, kiedy ją zaprosiłem, powinno być końcem. A jednak tkwi pod moją skórą jak siniak, który wciąż naciskam.
Zachowywała się, jakbym był nudny. Jakbym musiał się dużo bardziej postarać.
Od lat nie musiałem zabiegać o czyjąkolwiek uwagę. A teraz nie mogę przestać myśleć o tym, jak zdobyć jej zainteresowanie.
Trener gwiżdże na przerwę na wodę, a ja powoli zjeżdżam na ławkę, zdzierając rękawice. Telefon leży w torbie i nie powinienem, absolutnie nie powinienem… Ale palce już wyciągają social media, wpisując jej imię.
Renet Giles. Zweryfikowana. Dwanaście tysięcy obserwujących – skromnie jak na kogoś z jej osiągnięciami.
Przewijam jej profil i mój kciuk zwalnia. Event prasowy w czarnej sukience, podniesiony podbródek. Dekolt niski i kuszący, linia jej szyi tak zapraszająca…
Ogarnij się, Carter, nie jesteś żadnym wampirem czy czymś takim.
To nie ta sama dziewczyna. Renet, którą pamiętam, ledwo mówiła ponad szept i drżała, gdy ktoś podnosił głos. Ta kobieta patrzy w oczy zawodowym sportowcom bez mrugnięcia.
Przeglądam jej publikacje.
Profil skompromitowanego trenera olimpijskiego, który doprowadził do śledztwa w federacji. Artykuł longform o manipulacjach kontraktowych w NBA, publikowany w całym kraju. Każdy tekst jest chirurgiczny – znajduje słaby punkt i naciska, aż wszystko pęka.
Bystra, wytrwała i nie boi się polać krwi.
Żołądek mi się ściska, bo to właśnie ta kobieta dostała mikrofon i zaproszenie do grzebania w mojej przeszłości bez mojej pełnej zgody.
Nie żeby ktoś mnie zmuszał, ale to przede wszystkim decyzja mojego menedżera. I może się to skończyć… nie po mojej myśli. Nawet nie przez tę licealną głupotę, ale dlatego, że Renet jest profesjonalistką. A profesjonaliści kopią, aż dokopią się do kości.
Potraktowała mnie jak zwyczajnego. Moje nazwisko, statystyki, twarz – żadne z nich nie zrobiło na niej wrażenia. Każda inna kobieta odbija mi to, co chcę zobaczyć. Renet postawiła pustą ścianę i rzuciła mi wyzwanie, żebym mówił dalej.
Chce, żebym ją gonił. O to tu chodzi.
Nie obserwuję jej z głównego ani nawet prywatnego konta. Zakładam nowe: puste, bez zdjęcia, z losowym nickiem powstałym z wciskania klawiszy.
To niezdrowe, wiem. I tak klikam „obserwuj”, bo chcę patrzeć bez udawania, bez tego, by moje nazwisko podnosiło jej czujność.
Powiadomienie z głównego konta wyrywa mnie z zamyślenia.
To komentarze pod moim ostatnim postem i już wiem, od kogo są, zanim sprawdzę.
Burninhell: Świetne przygotowanie do wywiadu. Uwielbiam podwinięte rękawy, bardzo „na luzie i przystępnie” Burninhell: Ktoś cię nauczył kręcić tą butelką z wodą, czy to improwizacja?
Butelka z wodą. Faktycznie nią kręciłem – nerwowy odruch, którego nikt nie powinien zauważyć. Tego nie da się wyczytać z posta magazynu. Ktoś w tym pokoju rozgadał się – fotograf albo asystentka stylistki czatująca na korytarzu.
Ktoś z ekipy magazynu puścił parę.
Wkurza, ale nie niepokoi. Zapisuję sobie, żeby zapytać Dave’a, kto miał dostęp, i odpuszczam, bo myśl o wywiadzie znów prowadzi mnie do Renet.
Jej ostre pytania, pewne pióro, brak ciepła w niebieskich oczach…
Muszę zobaczyć ją znowu.
Artykuł wyląduje na stole w zarządzie Oriona, i jeśli ona chowa urazę, wszystko, co zbudowałem, leży w jej rękach. Potrzebuję też, by mi zaufała, by spojrzała na mnie bez tego zimnego dystansu. Żebym nie był tylko historią, którą pisze.
– Carter! – głos trenera rozbrzmiewa przez lodowisko. – Jeździsz czy scrollujesz? Wybieraj.
– Jeżdżę, trenerze. – Wrzucam telefon do torby i odbijam się od bandy, rozgrywając akcje, które nie mają nic wspólnego z hokejem.
Trening kończy się o szóstej, a ja w szatni zdzieram taśmę z goleni, gdy wchodzi Dave. Na twarzy uśmiech – taki ostrożny, który oznacza, że ma wieści, których nie chce zapeszyć.
– Dzwonili z Oriona – opiera się o framugę, ramiona skrzyżowane. – Wstępna zgoda na sponsoring.
Ulga natychmiast rozluźnia mi ramiona. – Serio? Dave, to ogromna sprawa! – Jeśli nie czekają na artykuł, by zdecydować, to znaczy, że ufają mojej reputacji, jakakolwiek by nie była, czyli…
– Ale warunkowa – podnosi palec, gasząc radość, zanim na dobre się zaczęła. – Umowa wchodzi w życie po publikacji artykułu. Pozytywny wydźwięk, czysta narracja – to uruchamia całość.
Oczywiście.
Czemu miałbym się spodziewać czegokolwiek innego? W tym świecie nic nie jest „ot tak”.
– Czyli wciąż muszę liczyć, że Giles napisze o mnie coś miłego – gorycz szczypie mnie w język. Powinienem był się tego spodziewać, a i tak jestem zły. Zrywam taśmę i zgniatam ją w dłoni. – Już nad tym pracuję.
– Pracujesz jak? – mruży oczy. – Jeśli zamierzasz flirtować przez to wszystko, musisz zrozumieć: Orion to dziesięć milionów, wieloletni kontrakt. Finansuje twoje negocjacje, zadowala dział sportowy, płaci mi pensję.
– Wiem, co jest stawką, Dave – odpowiadam spokojnie, choć irytacja piecze mnie w kark.
Czasem lubi grać mojego ojca. Co jest ironiczne, biorąc pod uwagę, kim naprawdę jest mój ojciec. I że mam dwadzieścia sześć lat, a Dave dwadzieścia osiem.
Hipokryta.
– Naprawdę? Trzy spalone umowy w dwa lata – wylicza na palcach. – Zdjęcia z klubu. Podcast modelki. Awantura z żoną sędziego…
– To żona sędziego zaczęła – mruczę, ale on nie śmieje się.
– Żadnych skandali, mówię poważnie – wskazuje na mnie palcem. – Żadnych imprez, żadnych tabloidowych lasek, żadnych DM-ów do zrzutów ekranu. Sześć tygodni. Bądź nudny. Bądź cholernym mnichem.
– A co z dziennikarką? – pytanie wyrywa mi się, zanim zdążę się powstrzymać, a wyraz twarzy Dave’a zamiera.
– Co z dziennikarką?
– Chodziliśmy razem do szkoły – staram się zabrzmieć swobodnie i słyszę, jak mi to nie wychodzi. – Myślę, że powinienem zbudować jakąś relację, by poczuła się swobodnie. Dla artykułu, oczywiście.
Dave patrzy na mnie długo, oceniająco. – Chcesz zbudować relację. Z kobietą, od której zależy cała twoja kariera.
– Profesjonalnie – dodaję, choć nawet ja w to nie wierzę.
– Jeśli prześpisz się z dziennikarką, osobiście zakończę twoją karierę, zanim ona zdąży to zrobić – mówi bez uśmiechu, bez cienia ciepła. – Napraw, co musisz, ale rób to ostrożnie . I jeśli w którymś momencie poczujesz, że głupiejesz, dzwoń do mnie.
Wychodzi bez pożegnania. Siedzę sam na ławce, w połowie rozebrany, wpatrując się w profil Renet, który wciąż świeci na moim telefonie.
Ma rację.
Rozsądnie byłoby zachować profesjonalizm, udzielać wywiadów, uśmiechać się do aparatu. Ale na pewno nie jestem rozsądny, kiedy otwieram nasz wątek z wiadomościami. Moja jedna, wciąż bez odpowiedzi, świeci na dole. Ignoruję ją i piszę nową.
Ja: skoro nie chcesz iść na kolację, może kawa? ja stawiam, twoje zasady. obiecuję być tylko w 40% czarujący.
Przesuń w górę, aby kontynuować