passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hurt Me Like You Need Me - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Hurt Me Like You Need Me

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Budzę się i widzę siedem nieodebranych połączeń oraz SMS-a, który brzmi jak zakaz zbliżania się.

Megan: Jesteś psycholem. Nie pisz do mnie. Nie dzwoń do mnie. Nie patrz na mnie na kampusie. Skasuj mój numer albo powiem wszystkim, co zrobiłeś temu chłopakowi na imprezie. Mówię poważnie.

Czytam to dwa razy, potem odkładam telefon na klatkę piersiową i wpatruję się w sufit.

Nie obchodzi mnie Megan. Przestała mnie obchodzić mniej więcej czterdzieści osiem godzin po tym, jak zaczęliśmy się spotykać.

To, co mnie obchodzi, to wzór. To już cztery — nie, pięć — jeśli liczyć tę dziewczynę z ostatniego roku liceum, która wytrzymała trzy dni, zanim powiedziała swoim koleżankom, że jestem „dziwny w kwestiach seksu”.

Pięć dziewczyn w dwa lata — i każda z nich odeszła z tego samego powodu: jestem zepsuty od pasa w dół i agresywny od szyi w górę, a w końcu tych dwóch rzeczy nie da się już ignorować.

Telefon znowu wibruje.

Otwieram Tindera, zanim zdążę się zastanowić, po co to robię, i zaczynam przesuwać. Blondynka, brunetka, ruda, brunetka, blondynka.

Zlewają się ze sobą jak talię kart, którą tasuję do czyjejś innej gry. Przesuwam w prawo te, które wyglądają na takie, co nie będą zadawać pytań, a w lewo te, które wyglądają na takie, co będą chciały śniadanie następnego dnia.

Mój kciuk zatrzymuje się na zdjęciu dziewczyny w czarnym bikini, pokazującej środkowy palec do kamery. Jej bio to trzy słowa: Bez zobowiązań.

Przesuwam w prawo. Mamy parę.

Ona pisze pierwsza.

Kaylee: No jesteś gorący. Co lubisz?

Ja: Ciebie. To bikini. Zdejmowanie go.

To przychodzi łatwo, bo nic nie znaczy. Mogę pisać takie rzeczy cały dzień — to występ, tak jak wszystko inne. Te słowa leżą płasko na ekranie i nie czuję za nimi niczego, ale ona tego nie wie.

Nikt nigdy tego nie wie.

Kaylee: Odważnie. Lubię odważnych. Co byś zrobił, gdybym była tam teraz?

Piszę to, co powinienem napisać. Właściwe słowa, we właściwej kolejności.

Mówię jej, że przypiąłbym ją do ściany i nie spieszył się. Ona mówi, że to podniecające. Ja mówię, że włożyłbym głowę między jej nogi, aż zapomniałaby własne imię.

Ona wysyła zdjęcie — koronkowa bielizna, dłoń na brzuchu. To zdjęcie powinno sprawić, że krew popłynie mi na dół. Przybliżam, bo tak się przecież robi.

Mówię jej, że jest piękna. Ona mówi, że chce usiąść mi na twarzy. Ja mówię, że jej na to pozwolę.

Mój kutas nie reaguje. Nawet nie drgnie. Leżę na plecach w swoim dziecięcym pokoju, prowadzę rozmowę, która powinna mnie podniecać, a moje ciało nie robi absolutnie nic.

Z wyjątkiem tego.

Mój mózg błyska i nagle znów jestem na tamtej podłodze łazienki, z krwią Cade’a na kostkach i jego kutasem przyciśniętym do mojej nogi.

Wciąż czuję jego kształt przez dżins — ciepło, to, jak pulsował przy moim udzie za każdym razem, gdy go uderzałem, jakby to lanie go podniecało.

Wciąż pamiętam dokładnie ten moment, kiedy mój własny zaczął nabrzmiewać w odpowiedzi, i czuję jeszcze tę żółć, która podeszła mi do gardła razem z tym uczuciem.

Chciałem go zabić. Albo byłem…

Gorąco wraca tak szybko, że siadam na łóżku.

Nie.

Pierdol to.

Wpycham to wspomnienie jak przykrywkę na pudełko i rzucam telefon na materac. Ręce mi się trzęsą. To tylko adrenalina. To wszystko, co czułem wczoraj i wszystko, co czuję teraz. Adrenalina, nic więcej.

Trzydzieści sekund później podnoszę telefon.

Kaylee: Za dwa tygodnie jest impreza Halloweenowa w Delta Sig. Znajdź mnie tam, jeśli się odważysz.

Ja: Będę tam.

Zamykam aplikację i otwieram przeglądarkę. Wpisuję „tabletki na zaburzenia erekcji kup online” i patrzę na wyniki. Dawki, czas działania, skutki uboczne, ile trzeba czekać, czy można mieszać z alkoholem.

Dodaję do zakładek aptekę, która nie wymaga recepty, i obliczam czas dostawy. Dwa tygodnie to wystarczająco. Wezmę jedną przed imprezą, dam sobie godzinę, znajdę ją i będę ją rżnął, aż będzie płakać w poduszkę i błagać, żebym nie przestawał.

Muszę to naprawić. Nie mam innego wyjścia.

Pukanie do drzwi sprawia, że tak szybko blokuję telefon, że prawie go upuszczam.

„Sawyer?” Głos mojej mamy jest miękki i ostrożny, dokładnie taki, jaki bywa zawsze, gdy zamierza zapytać o coś, o czym wie, że tego znienawidzę. „Mogę wejść?”

Odrzucam gardło i zdaję sobie sprawę, że serce wali mi jak szalone, co jest idiotyczne, bo przecież tylko przeglądałem stronę apteki. „Co?”

Drzwi się otwierają. Mama stoi w progu z ciemnymi kręgami pod brązowymi oczami, a jej ciemne włosy są ściągnięte w ten niechlujny kok, który robi, kiedy jeszcze nie spojrzała w lustro. Ostatnio wygląda na mniejszą niż zwykle, jakby dom powoli ją pochłaniał.

Ma na sobie niedzielny kardigan i trzyma ścierkę do naczyń, co oznacza, że gotuje od rana, a to z kolei oznacza, że będziemy mieć gości.

Cholera.

Żołądek mi się zaciska.

„Potrzebuję, żebyś mi wyświadczył przysługę.” Opiera się o framugę z tym spojrzeniem, które już przeprasza, zanim jeszcze powie, o co chodzi. „Richard chce, żeby wszyscy byli dziś na kolacji, ale nie może się skontaktować z Cade’em. Nie odbiera telefonu.”

Richard Ellory to tata Cade’a. Nasi rodzice są przyjaciółmi od liceum. Przeniknęli się w swoje życia tak głęboko, że już się ich nie da rozdzielić.

Kiedy mojego ojca aresztowali za handel, Richard zawiózł moją mamę do sądu. Kiedy mama Cade’a zmarła na raka osiem miesięcy temu, moja mama gotowała dla Ellorych co noc przez sześć kolejnych tygodni.

Kiedyś myślałem, że to szczodrość. Ostatnio nie jestem tego taki pewien.

Richard był u nas już trzy razy w tym tygodniu, a moja mama uśmiecha się wtedy inaczej — lżej, młodziej, jakby mój ojciec nigdy jej nie skatował.

Jeśli ci dwoje kiedykolwiek przekroczą granicę, Cade Ellory zostanie w moim życiu na zawsze. Wolałbym pić wybielacz.

„No i?” pytam, wciąż gapiąc się w sufit.

„Więc potrzebuję, żebyś pojechał na kampus i go znalazł. Powiedz mu, że kolacja jest o siódmej.”

Patrzę na nią. „Chcesz, żebym jechał pół godziny, żeby przekazać wiadomość, do której istnieje technologia zwana sms-ami.”

„Nie odpowiada na sms-y, Sawyer. Nie odbiera telefonów. Richard próbował cały ranek.” Przekręca ścierkę w dłoniach. „Jego tata się martwi.”

Coś ściska mi się w piersi i duszę to w zarodku.

Cade Ellory nie odbiera telefonu, bo pewnie właśnie jest głęboko w kimś, kogo zwlókł do łóżka po tym, jak rozwaliłem mu twarz.

„Czemu Richard sam nie może pojechać?” Skubiąc strupek na kostkach, oderwałem kawałek i świeża krew zebrała się pod spodem.

Patrzę, jak się zbiera, zamiast spojrzeć matce w twarz.

„Jest w pracy do piątej.” Wypuszcza powietrze przez nos. „Proszę, Sawyer. Nie prosiłabym, gdyby to nie było ważne. Wiesz, jak blisko są nasze rodziny.”

Oczywiście, że wiem.

Na kominku na dole stoi oprawione zdjęcie Richarda trzymającego mnie jako niemowlę. Mama postawiła je tam w zeszłym miesiącu. Tuż obok zdjęcia jej i mamy Cade’a — cioci Erin — na studniówce.

Za każdym razem, gdy obok niego przechodzę, wyobrażam sobie, jak przebijam szkło pięścią i patrzę, jak uśmiechnięta twarz Richarda wgniata się pod moimi kostkami.

Wyobrażam sobie, jak rama pęka, odłamki wbijają się w moją skórę i satysfakcję z widoku tego zdjęcia w kawałkach na podłodze.

Ale to zmartwiłoby mamę, więc po prostu przechodzę obok. Za każdym razem.

„Dobra.” Zsuwam nogi z łóżka. „Ale nie zostanę, jeśli będzie z tym dupkiem.”

„Nie będzie.”

„On ZAWSZE jest dupkiem, mamo.”

Daje mi ten uśmiech, który znaczy, że się nie zgadza, ale nie zamierza się o to kłócić, i znika w korytarzu.

Wciągam na głowę bluzę i łapię swoje odbicie w lustrze. Pęknięta warga po wczorajszym, siniak wzdłuż linii żuchwy, kostki pokryte strupami i wciąż spuchnięte.

Mama nawet nie zapytała, co się stało. Spojrzała na moją twarz, kiedy wróciłem do domu, tylko zacisnęła usta i wróciła do zmywania.

Przestała pytać o siniaki gdzieś w okolicach drugiej klasy liceum. Teraz to po prostu część krajobrazu. Jej syn wraca do domu zakrwawiony. Niebo jest niebieskie. Woda jest mokra.

Wyglądam dokładnie jak mój ojciec. Ta sama szczęka, te same ciemne oczy, te same rozbite kostki. Jedyna różnica jest taka, że nie zacząłem jeszcze pić przed południem.

Ta myśl uderza jak pięść i odwracam wzrok od własnej twarzy.

Biorę klucze i wychodzę, zanim zdąży się zadomowić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Cade'a

Facet nazywa się albo Michael, albo Matthew. Przestałem się przejmować cztery minuty po rozpoczęciu rozmowy, a zacząłem go całować dwie minuty później. Ma niezłe ramiona i usta, które robią to, co im każę – to wszystko, czego teraz od niego potrzebuję.

Jesteśmy w szatni przy basenie na kampusie. Michael-albo-Matthew przyciska mnie do kafelkowej ściany, jego język w moich ustach, dłonie wsuwają się pod moją koszulkę.

Zamykam oczy i on przestaje być Michaelem-albo-Matthewem.

Usta na mojej szyi stają się ustami Sawyera, tylko że Sawyer nigdy nie użyłby ich w ten sposób. Sawyer użyłby zębów. Ugryzłby mnie, aż poczułby smak krwi.

Mój kutas drga tak mocno na tę myśl, że aż wstrzymuję oddech.

Michael-albo-Matthew jęczy przy moim gardle i ściska mnie mocniej za biodra. Odsuwam głowę na zimną płytkę i wyobrażam sobie twarz Sawyera z zeszłej nocy — podłoga łazienki, jego knykcie rozrywające się na mojej szczęce, cały jego ciężar przygważdżający mnie do ziemi.

Kurwa.

Byłem wtedy tak blisko dojścia, że to prawie żenujące. Jego pięść uderzająca w moją twarz raz za razem, gdy jego twardy kutas napierał na moje udo przez dżinsy, a ja byłem dokładnie tam, na samym skraju…

Zatrzymał się za wcześnie.

Zaciskam zęby na wargach i wypycham biodra mocniej na Michaela-albo-Matthewa. On myśli, że robię to dla niego i zsuwa rękę do mojego paska. Pozwalam mu się szarpać z klamrą, odtwarzając w głowie zmianę oddechu Sawyera — płytki, urywany, spanikowany.

Wiem, że tego chciał.

Widziałem to na jego twarzy. Ta ułamek sekundy, zanim pojawił się horror, Sawyer Drum przestał się temu opierać. Jego oczy zmiękły.

— Kurwa, już jesteś twardy — szepcze Michael-albo-Matthew.

Nie jestem twardy przez niego. Jestem twardy przez wspomnienie Sawyera Druma przegrywającego walkę ze swoim własnym ciałem na podłodze łazienki.

Gonię za tą reakcją od lat. Wczoraj w końcu ją dostałem.

— Zdejmij spodnie — mówię do Michaela-albo-Matthewa.

Śmieje się, jakbym żartował. Nie żartuję. Orientuje się, gdy nie odwzajemniam śmiechu. Nie mam czasu na grę wstępną czy cokolwiek, co on sobie wyobraża.

Muszę wyrzucić Sawyera z głowy, a najszybszy sposób to zerżnąć kogoś innego, udając, że to on.

To nigdy nie działa, ale sam proces jest połową zabawy.

Odkryłem tę sprawę z Sawyerem w liceum. Wszyscy myślą, że ukradłem mu miejsce w drużynie pływackiej, bo sam chciałem tam być. Ukradłem je, bo chciałem zobaczyć, co zrobi, gdy zabiorę mu coś, co kocha.

Odpowiedzią była przemoc, a ja stałem się twardy już po pierwszym ciosie.

Złapał mnie za koszulkę za budynkiem basenu i przywalił mną w cegłę tak mocno, że głowa mi odskoczyła.

Pamiętam smak krwi w ustach. Pamiętam, jak na sekundę zrobiło mi się biało przed oczami. I pamiętam gorąco rozlewające się w kroczu, kiedy jego pięść trafiła mnie w twarz po raz drugi.

Miałem wtedy tak twardego kutasa, że aż bolało, a moje ciało zapaliło się jak układ scalony, który całe życie był martwy, aż wreszcie popłynął przez niego prąd.

To był dzień, w którym Sawyer stał się najciekawszą osobą w moim świecie. Każda inna poznana od tamtej pory to tylko zamiennik.

Włącznie z tym.

Odwracam go i przyciskam do szafek. Jęczy. Zamykam oczy i widzę ciemne brązowe włosy, ostro zarysowaną szczękę, wrogie spojrzenie. Widzę Sawyera siedzącego na mnie okrakiem.

Michael-albo-Matthew ciężko oddycha przy szafce, kiedy słyszę kroki. Ciężkie, zdecydowane i wkurwione, zanim jeszcze otworzy usta.

Wiem dokładnie, kto to.

Otwieram oczy. Sawyer Drum stoi w progu szatni.

Zastygł. Pęknięta warga z wczoraj, siniak na szczęce, ciemne cienie pod oczami. Wygląda, jakby nie spał całą noc.

Jego wzrok przesuwa się z mojej twarzy na faceta pochylonego przy szafkach, a potem z powrotem na mnie, i coś miga mu na twarzy, co zakopuje tak szybko, że normalny człowiek by tego nie zauważył.

Ja dostrzegam, bo zawsze obserwuję. Bo czytanie twarzy to jedyna gra, która nigdy mi się nie znudziła.

Nie przerywam. Nie wychodzę z niego. Utrzymuję kontakt wzrokowy z Sawyerem po drugiej stronie pomieszczenia, poruszam się dalej, aż Michael-albo-Matthew odwraca głowę, by zobaczyć, na co patrzę.

— Co do kurwy — — Facet zsuwa się ze mnie tak szybko, że prawie potyka się o własne dżinsy. Zgarnia koszulkę z ławki i przemyka obok Sawyera, nie patrząc mu w oczy.

Drzwi trzaskają za nim.

Podciągam spodenki i opieram się o szafki, jedną ręką nad głową. Sawyer nadal stoi w progu, z zaciśniętymi pięściami przy bokach i tak mocno zaciśniętą szczęką, że widać mięsień skaczący pod skórą.

Jego oczy zjeżdżają na mój brzuch — wciąż jestem bez koszulki, wciąż spocony — i znów gwałtownie wracają na twarz, jakby się poparzył.

Prawie się śmieję. Ale śmiech by to zepsuł, a nie chcę tego zepsuć. Chcę w tym trwać. Chcę patrzeć, jak się w tym dusi.

— Można było zapukać — sięgam po ręcznik z ławki i przeciągam nim po klatce piersiowej, powoli, patrząc jak śledzi ruch.

— Twój ojciec nie może się do ciebie dodzwonić. — Jego głos jest płaski i opanowany. Kosztuje go wszystko, żeby był stabilny. — Kolacja dziś. Siódma. U mnie.

— I przyjechałeś aż na kampus, żeby mi to powiedzieć? — Odrzucam ręcznik i ruszam w jego stronę. — To miłe, Sawyer. Nie wiedziałem, że ci zależy.

— Nie zależy. Moja mama prosiła.

— Twoja mama. — Zatrzymuję się tak blisko, że musi wybrać: ustąpić czy zostać. Zostaje. Głupi i odważny, jak zawsze. — Powiedz jej, że będę.

— Świetnie. Wychodzę. — Wykrzywia usta, jakby sam mój widok go odrzucał, ale jego źrenice są rozszerzone na maksa.

Nie wychodzi. Jego wzrok ciągle zjeżdża na moją klatkę, po czym gwałtownie wraca na twarz, jakby przyłapałem go na kradzieży. Liczę: cztery razy mu się wymsknęło, cztery razy ściągnął z powrotem.

Nawet nie wie, że to robi.

Podchodzę krok bliżej, on się cofa, jeszcze raz, aż plecami uderza o szafkę z metalicznym brzękiem, który odbija się echem po pustym pomieszczeniu.

Kładę dłoń na szafce obok jego głowy i przyglądam mu się z bliska — rozcięta warga, którą mu zrobiłem, siniak na szczęce, klatka piersiowa unosząca się zbyt szybko jak na kogoś, kto tylko stoi.

Pochylam się. Tak blisko, że moje usta są przy jego uchu. Tak blisko, że czuję bijące od niego ciepło i słyszę, jak łapie oddech.

— Jak Megan? — pytam.

Całe jego ciało napina się momentalnie. Mogę to zobaczyć — mięśnie szyi się napinają, ramiona unoszą, dłonie zaciskają się w pięści przy bokach.

Jest beznadziejnym kłamcą. Zawsze był. Każda emocja, którą próbuje ukryć, pojawia się gdzie indziej na jego ciele jak gra whack-a-mole.

— Pierdol się — cedzi przez zęby.

Śmieję się. Nie mogę się powstrzymać. Sposób, w jaki to mówi — przez zaciśnięte zęby, jakby słowa były z niego wyrywane — jest prawie uroczy. Jak pies warczący u weterynarza. Agresywny i bezsensowny, nikogo nie przekona.

— Megan cię rzuciła, co? — Nawet nie pytam. Jego twarz już mi odpowiedziała. — Zgaduję, że przez SMS-a. — Zatrzymuję się i patrzę, jak mu drżą nozdrza. — Była dość rozbita, kiedy ją wyciągnąłeś. Słabo to wyglądało.

— Wsadziłeś kutasa w usta mojej dziewczyny. — Jego głos jest niski i drżący.

— Ex-dziewczyny — poprawiam. — I nie możesz jej winić, co? — Pauza. — Dziewczyna jak ona, a ty po prostu... nie mogłeś stanąć na wysokości zadania?

Pchnięcie przychodzi tak szybko, że prawie mnie zaskakuje. Jego dłonie uderzają mnie w klatkę, cofa mnie o dwa kroki.

Nozdrza mu drżą. Oczy ma wilgotne od tej wściekłej, upokorzonej łuny, która znaczy, że coś w nim pęka, a wolałby umrzeć, niż to pokazać.

Odwraca się i wychodzi. Tył jego karku czerwony ze wstydu.

Sawyer Drum nie jest wściekły, że przeleciałem jego dziewczynę. Jest wściekły, że to ja go podnieciłem. I nadal nie ma pojęcia, co z tym zrobić.

Podnoszę koszulkę z ławki i powoli się ubieram. Nie muszę się spieszyć. I tak wiem, gdzie mieszka.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Sawyera

Moja mama przygotowała tyle jedzenia, że wystarczyłoby dla dwunastu osób. Przy stole siedzi nas czworo.

Gotuje, kiedy się denerwuje, więc dziś mamy pieczonego kurczaka, puree ziemniaczane, fasolkę szparagową, domowe bułeczki, sałatkę, której nikt nie tknie, i ciasto studzące się na blacie.

Jest w tym od rana, odkąd wróciłem z kampusu, kręci się po kuchni w swojej dobrej sukience, a włosy – dla odmiany – naprawdę uczesane, i wiem – wiem to w trzewiach – że cokolwiek dziś się wydarzy, to nie chodzi tylko o kolację.

Richard Ellory siedzi na szczycie stołu, w fotelu, w którym zwykł siadać mój ojciec, zanim trafił do więzienia. Ma na sobie koszulę jak na randkę i za każdym razem, gdy mama przechodzi obok, dotyka jej ramienia.

Cade się spóźnia, oczywiście. Wchodzi dwadzieścia po siódmej z mokrymi włosami i uśmiechem, który rozświetla moją mamę i sprawia, że mam ochotę przebić pięścią ścianę.

"Przepraszam za spóźnienie, pani Drum. Trening się przeciągnął." Całuje ją w policzek.

Naprawdę ją całuje w policzek, a ona śmieje się i macha na niego, żeby usiadł przy stole, jakby był jej synem, a nie osobą, którą sześć godzin temu zastałem zaciśniętego głęboko w przypadkowym kolesiu.

Siada naprzeciwko mnie i łapie mój wzrok. Kącik jego ust drga.

Patrzę na swój talerz i zaczynam jeść. Ciszę wypełniają rodzice.

"Jak wam mija pierwszy semestr?" Richard kroi kurczaka. "Cade mówi, że drużyna pływacka w tym roku jest mocna."

"Najlepszy skład od kiedy dołączyłem." Cade nawet nie podnosi głowy znad talerza. To nawet gorsze niż przechwałki. "Trener uważa, że mamy realną szansę na regionalne."

"To wspaniale." Moja mama promienieje po drugiej stronie stołu, jakby właśnie ogłosił, że wynalazł lek na raka. "Sawyer, myślałeś o jakiejś drużynie?"

"Nie."

Mruga. Richard wypełnia ciszę, sięgając po bułeczki.

"Sawyer to bardziej samotnik," mówi Cade, a sposób, w jaki to mówi – swobodny, niemal życzliwy – sprawia, że aż mam ciarki. Spogląda na mnie tym pomocnym, wspierającym wyrazem twarzy, który zakłada, gdy są przy rodzicach. "Widziałem go, jak biega rano po bieżni o szóstej. Jest szybki."

Wpatruję się w niego. Widział mnie biegającego o szóstej rano. Czyli mnie obserwował – i chce, żebym o tym wiedział.

"To prawda, kochanie?" Twarz mamy rozjaśnia się. "Powinieneś pomyśleć o lekkoatletyce. Richard, nie mówiłeś, że trener—"

"Nie dołączę do lekkoatletyki, mamo." Wbijam widelec w kawałek kurczaka tak mocno, że aż porcelana zgrzyta, a wszyscy przy stole, oprócz Cade'a, drżą.

Cade tylko patrzy na mnie z tym cierpliwym, rozbawionym wyrazem twarzy, jak dziecko, które szturcha gniazdo os, żeby sprawdzić, ile razy da się użądlić, zanim przestanie to być zabawne.

"Mówię tylko, jeśli Cade uważa, że—"

"Nie obchodzi mnie, co myśli Cade." Wychodzi mi to głośniej, niż stół był na to gotowy.

Mama zaciska usta i sięga po kieliszek wina. Richard chrząka i kładzie dłoń na jej ręce.

"Linda, ten kurczak jest wyśmienity." Richard uśmiecha się do mamy i przykłada dłoń do jej dłoni, a ja mam ochotę połamać mu za to wszystkie palce. Pociesza ją przed mną . "To rozmaryn?"

"Rozmaryn i tymianek. Nowy przepis." Dochodzi do siebie, wygładza rysę, którą właśnie zrobiłem w wieczorze. Jest w tym dobra. Lata praktyki. "No więc, Cade." Podaje mu bułeczki z ciepłym uśmiechem, zmienia temat. "A jak tam życie towarzyskie? Ktoś wyjątkowy?"

Zastygam z widelcem w połowie drogi do ust.

Cade opiera się w krześle i szczerzy zęby. "Właściwie tak. Jest taki facet, z którym się spotykam. Nic poważnego na razie, ale on..." Zawiesza głos, jakby szukał właściwego słowa, i przez ułamek sekundy jego oczy spotykają moje. "Zamknięty w sobie." Bierze kęs bułeczki i powoli żuje. Połyka. "Ale mam cierpliwość. Przekona się."

Zaciskam widelec tak mocno, że metal wbija mi się w dłoń. Wpatruję się w talerz i myślę o szatni. O chłopaku przyciśniętym do szafek. Spodenki Cade'a zsunięte na uda. O tym, jak patrzył na mnie, kiedy nie przestawał.

O kim mówi? O tamtym chłopaku? O kimś innym? Czemu, do cholery, w ogóle mnie to obchodzi?

"To cudownie," mówi mama, i naprawdę to czuje. Bez cienia wahania, jest szczerze szczęśliwa z jego powodu. "Jaki on jest?"

"Wysoki. Ciemne włosy. Wysportowany." Cade obraca widelec w palcach, swobodnie. "Ponury. Kiedy wchodzi do pokoju, wszyscy spinają się, bo nie wiedzą, czy do nich zagada, czy ich uderzy." Uśmiecha się do mamy. "Ale właśnie to w nim lubię. Jest prawdziwy. Bez ściemy. Zawsze wiesz, na czym stoisz."

Opisuje mnie . Siedzi przy stole mojej mamy, je jej jedzenie i opisuje mnie jej prosto w twarz, a ona przytakuje, jakby to było urocze.

"Wygląda na niezłe wyzwanie," śmieje się Richard.

"Oj, tak." Oczy Cade'a ześlizgują się na moje po drugiej stronie stołu. "Ale trudni zawsze są warci wysiłku, prawda, pani Drum?"

Mama naprawdę się śmieje. "To właśnie powtarzam Sawyerowi."

Odkładam widelec. Nie mam już apetytu.

"A ty, Sawyer?" Cade przekrzywia głowę. Ten sam irytujący gest co w szatni. "Jak Megan?"

Stół milknie. Mama wtrąca się, zanim zdążę otworzyć usta. "Sawyer i Megan się rozstali." Kładzie dłoń na moim ramieniu, delikatnie i ochronnie. "Musi po prostu znaleźć odpowiednią dziewczynę. Nie ma pośpiechu."

"Nie ma żadnego pośpiechu," przytakuje Cade. Jego głos jest ciepły i szczery. "Odpowiednia osoba pojawia się wtedy, gdy najmniej się tego spodziewasz."

Patrzę, jak mama przytakuje. Słucha, jak Cade Ellory opowiada o kochaniu facetów, i jest z tym w porządku. Uśmiecha się.

Gdyby mój ojciec tu był – gdyby Dale Drum siedział w tym fotelu zamiast w celi – chwyciłby Cade’a za gardło, walnął nim o ścianę i powiedział, co się dzieje z chłopakami, którzy tak mówią w jego domu.

Mój ojciec był potworem. Ale przynajmniej nigdy nie siedziałby tu i nie uśmiechał się, gdy –

Przerywam myśl. Zakopuję ją. Ale nie dość szybko, bo mózg już wraca do Cade’a w szatni – bez koszulki, spocony, spodenki nisko na biodrach.

Chwytam szklankę wody i wypijam ją duszkiem.

Richard chrząka. Cała energia przy stole się zmienia. Mama prostuje się na krześle, jej dłoń znajduje dłoń Richarda na stole, patrzę, jak ich palce splatają się, a w klatce czuję, jakby ktoś właśnie rozłupał mi żebra.

"Chłopcy, mamy dla was wiadomość." Richard patrzy na mamę, a ona kiwa głową, oczy jej błyszczą, na ustach uśmiech, jakiego nie widziałem od czasu, zanim tata zrobił pierwszą dziurę w ścianie.

Cholera nie.

Nie. Nie, nie, nie, nie, nie.

"Linda i ja jesteśmy razem od kilku miesięcy i postanowiliśmy..." Ściska jej dłoń. "Bierzemy ślub."

Chyba sobie kpisz.

Mama podnosi lewą rękę. Jest na niej pierścionek. Mały diament, srebrna obrączka. Ukrywała go przez cały wieczór.

Pokój się przechyla.

"Znaleźliśmy dom niedaleko kampusu," ciągnie Richard, jego głos przepełniony optymizmem, od którego mam ochotę krzyczeć. "Neutralny teren, świeży start dla wszystkich. Cztery sypialnie, duży ogród. Chłopcy, wasze pokoje będą miały wspólną łazienkę, więc nie będziecie musieli walczyć o główną."

Moje oczy spotykają się z oczami Cade’a po drugiej stronie stołu.

Przez jedną sekundę – jedną szczerą, nieosłoniętą sekundę – widzę coś prawdziwego na jego twarzy. Uśmiech znika. Zaciska szczękę. Jego niebieskie oczy spotykają moje i widzę w nich własny horror, ostry, natychmiastowy, prawdziwy.

Nie wiedział. Jest tak samo zaskoczony jak ja i przez tę jedną sekundę stoimy po tej samej stronie czegoś, zjednoczeni w świadomości, że nasi rodzice właśnie zamknęli nas razem w klatce i wyrzucili klucz.

Potem sekunda mija.

Na ustach Cade’a pojawia się powolny uśmiech, który mówi: Zamierzam się tym delektować.

"To niesamowite, tato." Cade zwraca się do mojej mamy i jego głos jest czystym ciepłem. "Witamy w rodzinie, pani Drum."

Richard promienieje do nas obu przez stół. "W końcu będziecie mogli być prawdziwymi braćmi."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hurt Me Like You Need Me

Hurt Me Like You Need Me

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa