Perspektywa Cade'a
Facet nazywa się albo Michael, albo Matthew. Przestałem się przejmować cztery minuty po rozpoczęciu rozmowy, a zacząłem go całować dwie minuty później. Ma niezłe ramiona i usta, które robią to, co im każę – to wszystko, czego teraz od niego potrzebuję.
Jesteśmy w szatni przy basenie na kampusie. Michael-albo-Matthew przyciska mnie do kafelkowej ściany, jego język w moich ustach, dłonie wsuwają się pod moją koszulkę.
Zamykam oczy i on przestaje być Michaelem-albo-Matthewem.
Usta na mojej szyi stają się ustami Sawyera, tylko że Sawyer nigdy nie użyłby ich w ten sposób. Sawyer użyłby zębów. Ugryzłby mnie, aż poczułby smak krwi.
Mój kutas drga tak mocno na tę myśl, że aż wstrzymuję oddech.
Michael-albo-Matthew jęczy przy moim gardle i ściska mnie mocniej za biodra. Odsuwam głowę na zimną płytkę i wyobrażam sobie twarz Sawyera z zeszłej nocy — podłoga łazienki, jego knykcie rozrywające się na mojej szczęce, cały jego ciężar przygważdżający mnie do ziemi.
Kurwa.
Byłem wtedy tak blisko dojścia, że to prawie żenujące. Jego pięść uderzająca w moją twarz raz za razem, gdy jego twardy kutas napierał na moje udo przez dżinsy, a ja byłem dokładnie tam, na samym skraju…
Zatrzymał się za wcześnie.
Zaciskam zęby na wargach i wypycham biodra mocniej na Michaela-albo-Matthewa. On myśli, że robię to dla niego i zsuwa rękę do mojego paska. Pozwalam mu się szarpać z klamrą, odtwarzając w głowie zmianę oddechu Sawyera — płytki, urywany, spanikowany.
Wiem, że tego chciał.
Widziałem to na jego twarzy. Ta ułamek sekundy, zanim pojawił się horror, Sawyer Drum przestał się temu opierać. Jego oczy zmiękły.
— Kurwa, już jesteś twardy — szepcze Michael-albo-Matthew.
Nie jestem twardy przez niego. Jestem twardy przez wspomnienie Sawyera Druma przegrywającego walkę ze swoim własnym ciałem na podłodze łazienki.
Gonię za tą reakcją od lat. Wczoraj w końcu ją dostałem.
— Zdejmij spodnie — mówię do Michaela-albo-Matthewa.
Śmieje się, jakbym żartował. Nie żartuję. Orientuje się, gdy nie odwzajemniam śmiechu. Nie mam czasu na grę wstępną czy cokolwiek, co on sobie wyobraża.
Muszę wyrzucić Sawyera z głowy, a najszybszy sposób to zerżnąć kogoś innego, udając, że to on.
To nigdy nie działa, ale sam proces jest połową zabawy.
Odkryłem tę sprawę z Sawyerem w liceum. Wszyscy myślą, że ukradłem mu miejsce w drużynie pływackiej, bo sam chciałem tam być. Ukradłem je, bo chciałem zobaczyć, co zrobi, gdy zabiorę mu coś, co kocha.
Odpowiedzią była przemoc, a ja stałem się twardy już po pierwszym ciosie.
Złapał mnie za koszulkę za budynkiem basenu i przywalił mną w cegłę tak mocno, że głowa mi odskoczyła.
Pamiętam smak krwi w ustach. Pamiętam, jak na sekundę zrobiło mi się biało przed oczami. I pamiętam gorąco rozlewające się w kroczu, kiedy jego pięść trafiła mnie w twarz po raz drugi.
Miałem wtedy tak twardego kutasa, że aż bolało, a moje ciało zapaliło się jak układ scalony, który całe życie był martwy, aż wreszcie popłynął przez niego prąd.
To był dzień, w którym Sawyer stał się najciekawszą osobą w moim świecie. Każda inna poznana od tamtej pory to tylko zamiennik.
Włącznie z tym.
Odwracam go i przyciskam do szafek. Jęczy. Zamykam oczy i widzę ciemne brązowe włosy, ostro zarysowaną szczękę, wrogie spojrzenie. Widzę Sawyera siedzącego na mnie okrakiem.
Michael-albo-Matthew ciężko oddycha przy szafce, kiedy słyszę kroki. Ciężkie, zdecydowane i wkurwione, zanim jeszcze otworzy usta.
Wiem dokładnie, kto to.
Otwieram oczy. Sawyer Drum stoi w progu szatni.
Zastygł. Pęknięta warga z wczoraj, siniak na szczęce, ciemne cienie pod oczami. Wygląda, jakby nie spał całą noc.
Jego wzrok przesuwa się z mojej twarzy na faceta pochylonego przy szafkach, a potem z powrotem na mnie, i coś miga mu na twarzy, co zakopuje tak szybko, że normalny człowiek by tego nie zauważył.
Ja dostrzegam, bo zawsze obserwuję. Bo czytanie twarzy to jedyna gra, która nigdy mi się nie znudziła.
Nie przerywam. Nie wychodzę z niego. Utrzymuję kontakt wzrokowy z Sawyerem po drugiej stronie pomieszczenia, poruszam się dalej, aż Michael-albo-Matthew odwraca głowę, by zobaczyć, na co patrzę.
— Co do kurwy — — Facet zsuwa się ze mnie tak szybko, że prawie potyka się o własne dżinsy. Zgarnia koszulkę z ławki i przemyka obok Sawyera, nie patrząc mu w oczy.
Drzwi trzaskają za nim.
Podciągam spodenki i opieram się o szafki, jedną ręką nad głową. Sawyer nadal stoi w progu, z zaciśniętymi pięściami przy bokach i tak mocno zaciśniętą szczęką, że widać mięsień skaczący pod skórą.
Jego oczy zjeżdżają na mój brzuch — wciąż jestem bez koszulki, wciąż spocony — i znów gwałtownie wracają na twarz, jakby się poparzył.
Prawie się śmieję. Ale śmiech by to zepsuł, a nie chcę tego zepsuć. Chcę w tym trwać. Chcę patrzeć, jak się w tym dusi.
— Można było zapukać — sięgam po ręcznik z ławki i przeciągam nim po klatce piersiowej, powoli, patrząc jak śledzi ruch.
— Twój ojciec nie może się do ciebie dodzwonić. — Jego głos jest płaski i opanowany. Kosztuje go wszystko, żeby był stabilny. — Kolacja dziś. Siódma. U mnie.
— I przyjechałeś aż na kampus, żeby mi to powiedzieć? — Odrzucam ręcznik i ruszam w jego stronę. — To miłe, Sawyer. Nie wiedziałem, że ci zależy.
— Nie zależy. Moja mama prosiła.
— Twoja mama. — Zatrzymuję się tak blisko, że musi wybrać: ustąpić czy zostać. Zostaje. Głupi i odważny, jak zawsze. — Powiedz jej, że będę.
— Świetnie. Wychodzę. — Wykrzywia usta, jakby sam mój widok go odrzucał, ale jego źrenice są rozszerzone na maksa.
Nie wychodzi. Jego wzrok ciągle zjeżdża na moją klatkę, po czym gwałtownie wraca na twarz, jakby przyłapałem go na kradzieży. Liczę: cztery razy mu się wymsknęło, cztery razy ściągnął z powrotem.
Nawet nie wie, że to robi.
Podchodzę krok bliżej, on się cofa, jeszcze raz, aż plecami uderza o szafkę z metalicznym brzękiem, który odbija się echem po pustym pomieszczeniu.
Kładę dłoń na szafce obok jego głowy i przyglądam mu się z bliska — rozcięta warga, którą mu zrobiłem, siniak na szczęce, klatka piersiowa unosząca się zbyt szybko jak na kogoś, kto tylko stoi.
Pochylam się. Tak blisko, że moje usta są przy jego uchu. Tak blisko, że czuję bijące od niego ciepło i słyszę, jak łapie oddech.
— Jak Megan? — pytam.
Całe jego ciało napina się momentalnie. Mogę to zobaczyć — mięśnie szyi się napinają, ramiona unoszą, dłonie zaciskają się w pięści przy bokach.
Jest beznadziejnym kłamcą. Zawsze był. Każda emocja, którą próbuje ukryć, pojawia się gdzie indziej na jego ciele jak gra whack-a-mole.
— Pierdol się — cedzi przez zęby.
Śmieję się. Nie mogę się powstrzymać. Sposób, w jaki to mówi — przez zaciśnięte zęby, jakby słowa były z niego wyrywane — jest prawie uroczy. Jak pies warczący u weterynarza. Agresywny i bezsensowny, nikogo nie przekona.
— Megan cię rzuciła, co? — Nawet nie pytam. Jego twarz już mi odpowiedziała. — Zgaduję, że przez SMS-a. — Zatrzymuję się i patrzę, jak mu drżą nozdrza. — Była dość rozbita, kiedy ją wyciągnąłeś. Słabo to wyglądało.
— Wsadziłeś kutasa w usta mojej dziewczyny. — Jego głos jest niski i drżący.
— Ex-dziewczyny — poprawiam. — I nie możesz jej winić, co? — Pauza. — Dziewczyna jak ona, a ty po prostu... nie mogłeś stanąć na wysokości zadania?
Pchnięcie przychodzi tak szybko, że prawie mnie zaskakuje. Jego dłonie uderzają mnie w klatkę, cofa mnie o dwa kroki.
Nozdrza mu drżą. Oczy ma wilgotne od tej wściekłej, upokorzonej łuny, która znaczy, że coś w nim pęka, a wolałby umrzeć, niż to pokazać.
Odwraca się i wychodzi. Tył jego karku czerwony ze wstydu.
Sawyer Drum nie jest wściekły, że przeleciałem jego dziewczynę. Jest wściekły, że to ja go podnieciłem. I nadal nie ma pojęcia, co z tym zrobić.
Podnoszę koszulkę z ławki i powoli się ubieram. Nie muszę się spieszyć. I tak wiem, gdzie mieszka.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Sawyera
Moja mama przygotowała tyle jedzenia, że wystarczyłoby dla dwunastu osób. Przy stole siedzi nas czworo.
Gotuje, kiedy się denerwuje, więc dziś mamy pieczonego kurczaka, puree ziemniaczane, fasolkę szparagową, domowe bułeczki, sałatkę, której nikt nie tknie, i ciasto studzące się na blacie.
Jest w tym od rana, odkąd wróciłem z kampusu, kręci się po kuchni w swojej dobrej sukience, a włosy – dla odmiany – naprawdę uczesane, i wiem – wiem to w trzewiach – że cokolwiek dziś się wydarzy, to nie chodzi tylko o kolację.
Richard Ellory siedzi na szczycie stołu, w fotelu, w którym zwykł siadać mój ojciec, zanim trafił do więzienia. Ma na sobie koszulę jak na randkę i za każdym razem, gdy mama przechodzi obok, dotyka jej ramienia.
Cade się spóźnia, oczywiście. Wchodzi dwadzieścia po siódmej z mokrymi włosami i uśmiechem, który rozświetla moją mamę i sprawia, że mam ochotę przebić pięścią ścianę.
"Przepraszam za spóźnienie, pani Drum. Trening się przeciągnął." Całuje ją w policzek.
Naprawdę ją całuje w policzek, a ona śmieje się i macha na niego, żeby usiadł przy stole, jakby był jej synem, a nie osobą, którą sześć godzin temu zastałem zaciśniętego głęboko w przypadkowym kolesiu.
Siada naprzeciwko mnie i łapie mój wzrok. Kącik jego ust drga.
Patrzę na swój talerz i zaczynam jeść. Ciszę wypełniają rodzice.
"Jak wam mija pierwszy semestr?" Richard kroi kurczaka. "Cade mówi, że drużyna pływacka w tym roku jest mocna."
"Najlepszy skład od kiedy dołączyłem." Cade nawet nie podnosi głowy znad talerza. To nawet gorsze niż przechwałki. "Trener uważa, że mamy realną szansę na regionalne."
"To wspaniale." Moja mama promienieje po drugiej stronie stołu, jakby właśnie ogłosił, że wynalazł lek na raka. "Sawyer, myślałeś o jakiejś drużynie?"
"Nie."
Mruga. Richard wypełnia ciszę, sięgając po bułeczki.
"Sawyer to bardziej samotnik," mówi Cade, a sposób, w jaki to mówi – swobodny, niemal życzliwy – sprawia, że aż mam ciarki. Spogląda na mnie tym pomocnym, wspierającym wyrazem twarzy, który zakłada, gdy są przy rodzicach. "Widziałem go, jak biega rano po bieżni o szóstej. Jest szybki."
Wpatruję się w niego. Widział mnie biegającego o szóstej rano. Czyli mnie obserwował – i chce, żebym o tym wiedział.
"To prawda, kochanie?" Twarz mamy rozjaśnia się. "Powinieneś pomyśleć o lekkoatletyce. Richard, nie mówiłeś, że trener—"
"Nie dołączę do lekkoatletyki, mamo." Wbijam widelec w kawałek kurczaka tak mocno, że aż porcelana zgrzyta, a wszyscy przy stole, oprócz Cade'a, drżą.
Cade tylko patrzy na mnie z tym cierpliwym, rozbawionym wyrazem twarzy, jak dziecko, które szturcha gniazdo os, żeby sprawdzić, ile razy da się użądlić, zanim przestanie to być zabawne.
"Mówię tylko, jeśli Cade uważa, że—"
"Nie obchodzi mnie, co myśli Cade." Wychodzi mi to głośniej, niż stół był na to gotowy.
Mama zaciska usta i sięga po kieliszek wina. Richard chrząka i kładzie dłoń na jej ręce.
"Linda, ten kurczak jest wyśmienity." Richard uśmiecha się do mamy i przykłada dłoń do jej dłoni, a ja mam ochotę połamać mu za to wszystkie palce. Pociesza ją przed mną . "To rozmaryn?"
"Rozmaryn i tymianek. Nowy przepis." Dochodzi do siebie, wygładza rysę, którą właśnie zrobiłem w wieczorze. Jest w tym dobra. Lata praktyki. "No więc, Cade." Podaje mu bułeczki z ciepłym uśmiechem, zmienia temat. "A jak tam życie towarzyskie? Ktoś wyjątkowy?"
Zastygam z widelcem w połowie drogi do ust.
Cade opiera się w krześle i szczerzy zęby. "Właściwie tak. Jest taki facet, z którym się spotykam. Nic poważnego na razie, ale on..." Zawiesza głos, jakby szukał właściwego słowa, i przez ułamek sekundy jego oczy spotykają moje. "Zamknięty w sobie." Bierze kęs bułeczki i powoli żuje. Połyka. "Ale mam cierpliwość. Przekona się."
Zaciskam widelec tak mocno, że metal wbija mi się w dłoń. Wpatruję się w talerz i myślę o szatni. O chłopaku przyciśniętym do szafek. Spodenki Cade'a zsunięte na uda. O tym, jak patrzył na mnie, kiedy nie przestawał.
O kim mówi? O tamtym chłopaku? O kimś innym? Czemu, do cholery, w ogóle mnie to obchodzi?
"To cudownie," mówi mama, i naprawdę to czuje. Bez cienia wahania, jest szczerze szczęśliwa z jego powodu. "Jaki on jest?"
"Wysoki. Ciemne włosy. Wysportowany." Cade obraca widelec w palcach, swobodnie. "Ponury. Kiedy wchodzi do pokoju, wszyscy spinają się, bo nie wiedzą, czy do nich zagada, czy ich uderzy." Uśmiecha się do mamy. "Ale właśnie to w nim lubię. Jest prawdziwy. Bez ściemy. Zawsze wiesz, na czym stoisz."
Opisuje mnie . Siedzi przy stole mojej mamy, je jej jedzenie i opisuje mnie jej prosto w twarz, a ona przytakuje, jakby to było urocze.
"Wygląda na niezłe wyzwanie," śmieje się Richard.
"Oj, tak." Oczy Cade'a ześlizgują się na moje po drugiej stronie stołu. "Ale trudni zawsze są warci wysiłku, prawda, pani Drum?"
Mama naprawdę się śmieje. "To właśnie powtarzam Sawyerowi."
Odkładam widelec. Nie mam już apetytu.
"A ty, Sawyer?" Cade przekrzywia głowę. Ten sam irytujący gest co w szatni. "Jak Megan?"
Stół milknie. Mama wtrąca się, zanim zdążę otworzyć usta. "Sawyer i Megan się rozstali." Kładzie dłoń na moim ramieniu, delikatnie i ochronnie. "Musi po prostu znaleźć odpowiednią dziewczynę. Nie ma pośpiechu."
"Nie ma żadnego pośpiechu," przytakuje Cade. Jego głos jest ciepły i szczery. "Odpowiednia osoba pojawia się wtedy, gdy najmniej się tego spodziewasz."
Patrzę, jak mama przytakuje. Słucha, jak Cade Ellory opowiada o kochaniu facetów, i jest z tym w porządku. Uśmiecha się.
Gdyby mój ojciec tu był – gdyby Dale Drum siedział w tym fotelu zamiast w celi – chwyciłby Cade’a za gardło, walnął nim o ścianę i powiedział, co się dzieje z chłopakami, którzy tak mówią w jego domu.
Mój ojciec był potworem. Ale przynajmniej nigdy nie siedziałby tu i nie uśmiechał się, gdy –
Przerywam myśl. Zakopuję ją. Ale nie dość szybko, bo mózg już wraca do Cade’a w szatni – bez koszulki, spocony, spodenki nisko na biodrach.
Chwytam szklankę wody i wypijam ją duszkiem.
Richard chrząka. Cała energia przy stole się zmienia. Mama prostuje się na krześle, jej dłoń znajduje dłoń Richarda na stole, patrzę, jak ich palce splatają się, a w klatce czuję, jakby ktoś właśnie rozłupał mi żebra.
"Chłopcy, mamy dla was wiadomość." Richard patrzy na mamę, a ona kiwa głową, oczy jej błyszczą, na ustach uśmiech, jakiego nie widziałem od czasu, zanim tata zrobił pierwszą dziurę w ścianie.
Cholera nie.
Nie. Nie, nie, nie, nie, nie.
"Linda i ja jesteśmy razem od kilku miesięcy i postanowiliśmy..." Ściska jej dłoń. "Bierzemy ślub."
Chyba sobie kpisz.
Mama podnosi lewą rękę. Jest na niej pierścionek. Mały diament, srebrna obrączka. Ukrywała go przez cały wieczór.
Pokój się przechyla.
"Znaleźliśmy dom niedaleko kampusu," ciągnie Richard, jego głos przepełniony optymizmem, od którego mam ochotę krzyczeć. "Neutralny teren, świeży start dla wszystkich. Cztery sypialnie, duży ogród. Chłopcy, wasze pokoje będą miały wspólną łazienkę, więc nie będziecie musieli walczyć o główną."
Moje oczy spotykają się z oczami Cade’a po drugiej stronie stołu.
Przez jedną sekundę – jedną szczerą, nieosłoniętą sekundę – widzę coś prawdziwego na jego twarzy. Uśmiech znika. Zaciska szczękę. Jego niebieskie oczy spotykają moje i widzę w nich własny horror, ostry, natychmiastowy, prawdziwy.
Nie wiedział. Jest tak samo zaskoczony jak ja i przez tę jedną sekundę stoimy po tej samej stronie czegoś, zjednoczeni w świadomości, że nasi rodzice właśnie zamknęli nas razem w klatce i wyrzucili klucz.
Potem sekunda mija.
Na ustach Cade’a pojawia się powolny uśmiech, który mówi: Zamierzam się tym delektować.
"To niesamowite, tato." Cade zwraca się do mojej mamy i jego głos jest czystym ciepłem. "Witamy w rodzinie, pani Drum."
Richard promienieje do nas obu przez stół. "W końcu będziecie mogli być prawdziwymi braćmi."
Przesuń w górę, aby kontynuować
* Dwa miesiące później *
Samochód Cade'a już stoi na podjeździe, kiedy podjeżdżam.
Oczywiście, że stoi. Jego kartony pewnie już są w środku, opisane czytelnym charakterem pisma, poukładane według pomieszczeń. Moje leżą z tyłu w minivanie mojej mamy, trzymają się kupy tylko dzięki taśmie klejącej.
Ślub w sądzie był dwa tygodnie temu – skromny, bez zbędnego zamieszania, skończył się, zanim zdążyłem się zorientować, co zrobić z rękami. Teraz wnoszę resztki rodzinnego bajzlu mojego ojca do nowego początku Richarda Ellory'ego i udaję, że tu pasuję.
To dom piętrowy, blisko kampusu. Białe sidingi, niebieskie okiennice, podwórko z prawdziwym płotem. Wszystko w nim krzyczy: normalność , co tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że to ściema.
Niosę pierwszy karton przez próg i tam jest – Cade Ellory, w szarych dresach i białym t-shircie, przykucnięty nad kartonem w salonie, sortuje swoje graty.
Nie podnosi wzroku, kiedy wchodzę. Ja nie mówię cześć. Poruszamy się po domu nie wchodząc sobie w drogę. On idzie na górę, ja do kuchni.
On przenosi swoje rzeczy do lewego pokoju, ja swoje do prawego. Dokładnie wiem, gdzie jest w każdej sekundzie. Jego kroki nade mną, skrzypnięcie drzwi do sypialni, odgłos taśmy odrywającej się od kartonów.
Śledzę go przez sufit jak pies tropiący zapach, bo chcę wiedzieć, gdzie jest, żebym mógł być gdzie indziej.
To trwa może godzinę, zanim dystans się zmniejsza. Przez pieprzoną półkę.
"To moja strona." Stoję na górnym korytarzu z kartonem pod pachą, gapię się na trofea pływackie Cade'a ustawione już na wbudowanej półce między naszymi drzwiami do sypialni.
Wspólna półka, o której mama wyraźnie powiedziała, że jest dla nas obojga .
Cade opiera się o framugę drzwi, ramiona założone. "Byłem pierwszy."
"Przestaw je." Stawiam karton na podłodze, wystarczająco mocno, żeby trofea zadźwięczały na półce.
"Spróbuj mnie zmusić." Jego głos jest cichy, cierpliwy i absolutnie, kurwa, rozbawiony.
"Chłopcy!" Głos mamy dociera z dołu, jasny i rozpaczliwy. "Możecie pomóc z komodą? Richard nadwyrężył sobie plecy."
Schodzę na dół. Cade za mną. Komoda jest z litego dębu, na tyle ciężka, że musimy nieść ją razem, co dokładnie o to chodziło mojej mamie. Widzę to na jej twarzy – pełen nadziei wyraz, kruchy uśmiech. Myśli, że wspólna praca nas naprawi.
Na próżno.
Przenosimy ją przez próg. Przez korytarz. Pod schody.
"Twój koniec się ślizga," mówi Cade.
"Mój jest w porządku. Podnieś wyżej."
"Podnoszę wyżej. To ty ciągniesz swoją stronę."
Wchodzimy na cztery stopnie. Pięć. Na szóstym dłonie się przesuwają i jego palce muskają moje.
Kontakt trwa mniej niż sekundę, ale moje ciało rejestruje to jak alarm – gorąco wystrzeliwuje z punktu dotyku prosto do brzucha, to samo chore ciepło co na podłodze łazienki, na imprezie, przy każdej chwili, gdy jego skóra dotknęła mojej.
Odsuwam rękę tak gwałtownie, że komoda przechyla się na bok. "Nie dotykaj mnie, kurwa."
Cade równoważy ciężar. Jego głos obniża się tak, że słyszę tylko ja. "Dlaczego ci to tak przeszkadza?"
"Bo nie chcę, żeby twoje ręce były w pobliżu mnie. To takie skomplikowane?"
"Trochę." Przechyla głowę. "Większość ludzi nie reaguje tak mocno na przypadek. Człowiek zaczyna się zastanawiać, czego się boisz."
"Niczego się nie boję. Zwłaszcza ciebie."
"To czemu się trzęsiesz?"
Patrzę na swoje dłonie. Ma rację. Drżą na uchwycie i nienawidzę go za to, że to zauważył.
"To rodzinne, nie?" Głos Cade'a mięknie, prawie łagodnieje. Wiem wtedy, że zaraz wbije nóż. "Twój ojciec też się tak trząsł tuż przed tym, jak uderzył twoją matkę. Myślisz, że ona też to widzi?"
Każda cząsteczka powietrza ucieka mi z płuc.
"Zamknij się," żądam.
"Musi być ciężko." Nie podniósł ani razu głosu. Jest spokojny i opanowany. "Żyć w skórze tego człowieka. Patrzeć w lustro i widzieć jego twarz. Wiedzieć, że nieważne jak daleko uciekniesz, wciąż jesteś Dale'em Drumem—"
"Twoja mama zmarła osiem miesięcy temu i nie uroniłeś ani jednej łzy." Słowa wyrzucam z siebie jak odłamki. "Widziałem cię na tym pogrzebie. A twój tata? Twój tata poszedł dalej tak szybko, że jej ciało ledwo ostygło, zanim założył pierścionek na palec mojej matki." Pochylam się tak blisko, że widzę, jak jego źrenice się zwężają. "Jak długo naprawdę czekał Richard, Cade? Twoja mama była już wtedy w ziemi?"
Twarz Cade'a się nie zmienia. Jest nieruchoma, jakby nie wciągnąłem właśnie jego zmarłej matki w kłótnię na schodach.
Ale jego oczy matowieją. Niebieski z nich znika, zostaje tylko szkło.
"Interesujące," mówi cicho. Usta mu się wyginają. "Zapamiętałeś moją twarz na pogrzebie mojej matki. Obserwowałeś mnie, Sawyer? Sporo uwagi jak na kogoś, kogo nienawidzisz."
Puszczam komodę.
Zsuwa się o cztery stopnie i uderza o podest z trzaskiem, który rozłupuje dąb na pół. Mama wydaje z siebie cichy okrzyk u stóp schodów.
Cade się nie rusza. Chwytam go za przód koszulki i szarpię w swoją stronę. On łapie moją. Jesteśmy zablokowani razem na wąskich schodach, twarze tuż przy sobie, jego oddech na moich ustach, moja pięść tak mocno zaciśnięta na jego kołnierzu, że materiał wbija się w kostki.
"Powtórz to jeszcze raz." Jesteśmy tak blisko, że widzę naczynia krwionośne w jego oczach, czuję pot na jego skórze. "No dalej. Daj mi powód, żebym rozkwasił ci twarz."
Nie wierzę.
Cade pochyla się bliżej.
Jego oczy zjeżdżają na moje usta, jakby czytał coś napisanego na moich wargach, potem wracają do moich oczu. Uśmiecha się tak, że mam ochotę roztrzaskać mu czaszkę.
"Tyle w tobie złości, Sawyer." Czuję jego szept we własnej piersi. "Wyobraź sobie, jakbyś się pierdolił, gdybyś przestał z tym walczyć."
Wpycham go w ścianę tak mocno, że poręcz drży. Jego czaszka odbija się od tynku i śmieje się, a ja cofam pięść, żeby roztrzaskać mu twarz, kiedy ramiona Richarda oplatają mnie od tyłu i odciągają.
"Dość!" Głos Richarda wypełnia klatkę schodową. "Obaj, dość!"
Moja mama stoi na dole ze łzami spływającymi po policzkach i dłonią na ustach. Nie wydaje żadnego dźwięku. To gorsze niż krzyk.
Richard staje między nami. Jego twarz jest czerwona, szczęka zaciśnięta i pierwszy raz, odkąd go znam, nie wygląda łagodnie. Wygląda jak ojciec.
"Twoja matka i ja —" Patrzy na mnie, potem na Cade'a. "Straciliśmy ludzi. Wy dwaj macie nam pomóc coś tu zbudować albo będziecie trudni. Uprzedzam, nienawidzę trudnych. Potrzebuję wiedzieć teraz, którą opcję wybieracie."
Patrzę na mamę. Kurczowo trzyma się poręczy obiema rękami, kostki białe, broda drży. Wygląda tak, jak tamtej nocy, gdy aresztowali mojego ojca – mała, złamana i trzymająca się najbliższej solidnej rzeczy, żeby się nie rozpaść.
"Spróbuję." Mój głos jest chropowaty. Mówię to dla niej. Tylko dla niej.
"Cade?" Richard domaga się odpowiedzi.
Cade poprawia koszulkę. Przejeżdża dłonią po włosach. Maska wraca na miejsce tak płynnie, że aż byłoby to imponujące, gdyby nie było przerażające. "Oczywiście, tato. Cokolwiek trzeba."
Richard wypuszcza powietrze. Mama ociera twarz i próbuje się uśmiechnąć. Nikt nie patrzy na rozbitą komodę.
Wchodzę na górę, idę do swojego pokoju, zamykam drzwi, potem przechodzę do łazienki jack-and-jill i zamykam ją od mojej strony.
Stoję tam z czołem opartym o drzwi, oddychając ciężko, próbując wyrzucić jego głos z głowy.
'Wyobraź sobie, jakbyś się pierdolił, gdybyś przestał z tym walczyć.'
Słowa odtwarzają się w mojej głowie w pętli, a moje ciało nie przestaje wibrować — to niskie, chore brzęczenie pod skórą.
To adrenalina. To właśnie to.
To nie ma nic wspólnego z obrazem, jaki mój mózg właśnie mi podsunął bez pozwolenia – Cade pode mną, nie na schodach, tylko gdzieś indziej, na czymś poziomym, z tym samym sprośnym uśmiechem na twarzy, podczas gdy ja —
Walę pięścią w drzwi tak mocno, że zawiasy drżą.
Nie.
Pierdol to.
Pierdol jego.
To nie jestem ja.
Nigdy taki nie będę.
Klamka po drugiej stronie raz się porusza. Potem ustaje.
Nie odchodzę od drzwi przez długi czas.
Przesuń w górę, aby kontynuować