Perspektywa Cade’a
Jestem dwieście metrów w trakcie zestawu motylkowego, gdy trener dmucha w gwizdek i uświadamiam sobie, że przez ostatnie pięć długości uśmiechałem się pod wodą.
To coś nowego.
Wyciągam się na ścianę i zsuwam gogle na czoło. Na basenie jest głośno — plusk, echo, skrzypienie desek do pływania, trener wrzeszczący na pierwszaków, by poprawili nawroty. Obok mnie wynurza się Tyler i potrząsa głową jak pies.
Tyler Park to mój wicekapitan, metr osiemdziesiąt wzrostu koreańsko-amerykańskich mięśni, z jeżem na głowie i linią szczęki, dzięki której zalicza każdą sobotę.
To najbliższe, co mam do przyjaciela w tej drużynie, co znaczy, że obserwowałem go dość długo, by przekonująco naśladować przyjaźń, a on jest zbyt prostolinijny, żeby zauważyć różnicę.
— Stary, na czym dziś jedziesz? — pyta z uśmiechem. — Zostawiłeś nas wszystkich daleko w tyle.
— Czyste życie — odpowiadam. — Wczesne chodzenie spać, dużo warzyw.
— Pieprzysz. — Uśmiecha się i wspina na brzeg. Woda spływa mu po torsie i zbiera się w liniach mięśni brzucha. Pieprzyłem facetów wyglądających jak Tyler. Nudzili mnie, zanim skończyłem. — Bzykanko. To jedyne, co sprawia, że ktoś ma taki wyraz twarzy.
Dwa tory dalej Marsh składa dłonie w trąbkę. — Ellory jest zakochany! Niech ktoś zadzwoni do gazety studenckiej!
— Nie robię miłości, Marsh. — Mówię to z uśmiechem, żeby myślał, że żartuję. — Rozrywka mi się podoba.
Tyler prycha i rzuca we mnie czepkiem. — Masz dwa tryby, Ellory — trupie oczy i po jaja w kimś. Nic pomiędzy. — Opada na ławkę i wyciąga nogi. — No to co? Tamten z imprezy? Blondyn?
— Nikt, kogo znasz. — Wychodzę z wody i sięgam po ręcznik, przecierając nim twarz.
Chlor szczypie i pozwalam mu na to. Lubię drobne niewygody — przypominają mi, że mam ciało, a o tym łatwo zapominam, jeśli akurat nie krwawię, nie pieprzę się albo nie przygniatam Sawyera Drum do twardej powierzchni.
— Więc jednak ktoś jest. — Tyler pochyla się do przodu, patrząc na mnie tym swoim szczerym, nieskomplikowanym spojrzeniem, które tak łatwo prowadzić.
Naprawdę chce wiedzieć. Myśli, że jesteśmy przyjaciółmi, a przyjaciele się takimi rzeczami dzielą. To prawie urocze.
Zarzucam ręcznik na ramiona i rzucam mu uśmiech zamykający rozmowy — ciepły, otwarty, z tyloma zębami, by ludzie poczuli, że dostali odpowiedź, choć nie dostali nic.
Prawda jest taka, że nie wiem, na czym jadę.
Od dnia przeprowadzki mam w piersi coś, co nie chce się uspokoić. To nie niepokój — nie miewam stanów lękowych. Nie szczęście — studiowałem szczęście u innych, potrafię odtworzyć każdy widoczny składnik, ale sama rzecz nigdy się we mnie nie przewróciła.
To jest inne. To brzęczenie. Niskie i stałe, jak częstotliwość, której wcześniej nie odbierałem. Zaczęło się, gdy usłyszałem klik zamka w drzwiach łazienki Sawyera.
Sprawdziłem klamkę celowo. Chciałem — nie, musiałem — wiedzieć, czy ją zamknie. Zamknięte drzwi oznaczają, że już pomyślał, co się stanie, jeśli je otworzę.
Nie barykadujesz się przed czymś, czego się nie boisz.
Zastanawiam się, co wtedy miał na sobie. Bokserki? Nic? Nigdy nie widziałem Sawyera bez koszulki.
Widziałem jego sylwetkę pod materiałem — twardy zarys barków, gdy przenosi pudła, linię kręgosłupa, gdy pochyla się nad blatem, sposób, w jaki dresy zwisają mu z bioder na tyle nisko, że widać pasek skóry nad gumką.
Ale nigdy nie widziałem go nagiego. Chodzi z sypialni do łazienki ubrany od stóp do głów, jakby wiedział, że liczę każdy centymetr odsłoniętej skóry i postanowił nie dać mi nic.
Sprawia to, że mam ochotę zerwać z niego ubranie zębami.
Brzęczenie w piersi staje się głośniejsze.
— Ellory, zostajesz na ćwiczeniach technicznych? — głos trenera z drugiego końca basenu.
— Muszę wyjść wcześniej, trenerze. Mam rehabilitację.
Nie mam żadnej rehabilitacji. Mam coś lepszego w szafce.
Szatnia opróżnia się szybko. Tyler i reszta lecą pod prysznice, wciąż kłócąc się, kto miał najwolniejszą zmianę w sztafecie.
Pozwalam sobie przez chwilę popatrzeć na ich nagie plecy i mokrą skórę. Marsh ma tatuaż na żebrach, którego wcześniej nie zauważyłem. Tyler ma siniaka na biodrze po nieudanym nawrocie.
Nic z tego mnie nie rusza.
Potem wyobrażam sobie Sawyera w tej szatni, jak ściąga koszulkę przez głowę, ciemny pas włosów na brzuchu napina się, gdy uderza go chłód, i mój kutas sztywnieje przy udzie tak szybko, że muszę odwrócić się do szafki i poprawić się w spodniach.
Ot, to jest różnica.
Czekam, aż ostatni z nich zniknie, zanim przekręcam szyfr na kłódce.
Telefon leży na górnej półce. Nie ten główny, drugi, kupiony za gotówkę na stacji benzynowej przy autostradzie. Na kartę, bez nazwiska.
Otwieram Tindera.
Profil uśmiecha się do mnie — dziewczyna o imieniu Kaylee w czarnym bikini, pokazująca środkowy palec do aparatu.
Zdjęcie to stock z martwego Instagrama, wykadrowane i przefiltrowane tak, by wyglądało na prawdziwe dla kogoś, kto chce wierzyć.
Bio ma trzy słowa: Bez zobowiązań.
Sawyer dopasował się z nią rano po imprezie.
Przewijam historię czatu. Jest już długa — prawie dwa tygodnie wiadomości.
Sawyer odgrywa pragnienie wobec dziewczyny, która nie istnieje, pisząc rzeczy w stylu „Przyszpiliłbym cię do ściany” i „Włożyłbym między twoje nogi usta”.
Jest w tym dobry. Tak wyćwiczony, że zdania płyną naturalnie, i gdybym nie wiedział tego, co wiem — gdybym nie czuł jego ciała reagującego na moje na podłodze łazienki — może bym mu uwierzył.
Ale wiem. Więc zamiast widzieć faceta, który wysyła seksowne wiadomości dziewczynie, widzę Sawyera Drum próbującego grać rolę, której nie umie, piszącego jedną ręką i pewnie wpatrującego się w sufit martwym wzrokiem, zmuszającego kutasa do współpracy z fikcją.
Założę się, że nie współpracował. Założę się, że przez cały czas był miękki.
Przewijam do najnowszej wiadomości. Wysłana dziś rano, 2:47.
To zdjęcie.
Ręka Sawyera zaciśnięta na jego kutasie, twardym, zaróżowionym i grubym, gumka bokserek zsunięta w dół.
Bez twarzy — tylko dłoń, brzuch, ciemny pas włosów poniżej pępka. Światło jest słabe, zdjęcie robione w jego sypialni przy zapalonej lampce. Jego sypialni. Cztery metry od mojej.
Patrzę na to. Wysycha mi w ustach. Przesuwam kciukiem po krawędzi ekranu, śledząc linię jego kości biodrowej, i coś pierwotnego, brzydkiego przesuwa się w dołku żołądka.
Coś ostrego siedzi za mostkiem jak haczyk szarpiący do środka, a szczęka mimowolnie mi się napina.
Kciuk zawisa nad ekranem, a uścisk na telefonie twardnieje.
Widziałem taki wyraz tylko na innych — zaciśnięte zęby, zwężone oczy, całe ciało zesztywniałe, gdy ktoś dotyka tego, co uważają za swoje.
To, co czuję, to… zazdrość?
No proszę. To też nowe.
To zdjęcie znaczy, że naprawdę o kimś myślał, gdy był wystarczająco twardy, by objąć się dłonią i zrobić fotkę.
Więc o kim myślał?
Megan? Nie, rzuciła go, jak tylko posmakowała mojego kutasa.
Ta dziewczyna z zajęć, która cały czas dotyka go po ramieniu na korytarzu?
Widziałem, jak to robi. Widziałem, jak pozwala jej na to, sztywny i martwy wzrokiem, jak manekin, którego ktoś zapomniał włączyć.
Nie, nie ona. Nie postawiłaby mu nawet z pistoletem przy głowie.
Zapisuję zdjęcie. Jego podniecenie należy do mnie, czy mu się to podoba, czy nie. Jeszcze nie wie.
Blokuję telefon i wsuwam go z powrotem na półkę za stosem podręczników. Zamykam szafkę. Przekręcam pokrętło.
Tyler wychyla głowę zza rogu, włosy kapią mu na ramiona. — Idziesz w piątek na Halloween do Delta Sig?
— Nie odpuszczę. — Zakładam koszulkę przez głowę i rzucam mu swobodny uśmiech. — Mam plany.
— Gorąca randka?
— Coś w tym stylu.
Znika z powrotem pod prysznice, a ja siadam na ławce, opieram łokcie na kolanach i pozwalam sobie pomyśleć o tym, co nadchodzi.
Mam przygotowaną grę dla mojego drogiego przyrodniego brata i założę się, że mu się nie spodoba.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Sawyera
Wracam z biegu naładowany i zlany potem, serce wali mi w klatce piersiowej jakby próbowało się wydostać. Sześć mil w ciemności. Ostatnie dwie na pełnym sprincie.
Płuca mnie palą, nogi się trzęsą, a mimo to nic nie zadziałało tak, jak powinno – nie udało mi się oczyścić głowy z Cade’a Ellory’ego na więcej niż trzydzieści sekund z rzędu.
W domu jest ciemno, kiedy wchodzę. Rodziców nie ma. Ich samochód zniknął, w kuchni światło zgaszone. Wbiegam po schodach po dwa stopnie, ściągam koszulkę już w korytarzu i wpycham się do łazienki.
Wtedy słyszę jęki dziewczyny.
Dźwięk dochodzi z pokoju Cade’a. Jego drzwi są uchylone, może na centymetr, światło lampki przelewa się przez szczelinę na kafle łazienki.
Odzywa się ponownie – wysoki, urywany, rytmiczny, przytłumiony, ale na tyle wyraźny, że nie można się pomylić, co dzieje się po drugiej stronie.
Nie patrz. Nie waż się, kurwa, patrzeć.
Ale ten mokry, rozedrgany dźwięk nie przestaje dochodzić, i to ten, którego nigdy w życiu nie wywołałem u żadnej dziewczyny przez dwadzieścia jeden lat.
Każda z dziewczyn, z którymi byłem, w końcu milkła, entuzjazm wyciekał z ich głosu, gdy uświadamiały sobie, że nie dam im tego, po co przyszły.
Chcę zobaczyć, jak to wygląda. Chcę zobaczyć jej twarz – jak otwiera usta, jak wygina ciało, jak zaciska dłonie na prześcieradle.
Muszę zapamiętać, co sprawia, że dziewczyna brzmi, jakby traciła rozum, żebym mógł to powtórzyć z Kaylee na imprezie halloweenowej.
To jedyny powód, dla którego patrzę.
Przez szczelinę widzę brzeg łóżka Cade’a. Dziewczyna leży na plecach, z nogami oplecionymi wokół jego bioder, z głową odchyloną do tyłu i otwartymi ustami. Jej paznokcie drapią jego plecy, zostawiając czerwone ślady na skórze.
"Udusz mnie," jęczy. "Proszę, Cade, chcę, żebyś mnie udusił."
Patrzę, jak jego dłoń odrywa się od zagłówka i bez wahania zaciska się na jej gardle, jakby tylko czekał na pozwolenie, którego nie potrzebował, a ona jęczy tak głośno, że dźwięk wypełnia łazienkę i przestaję oddychać.
Cade stoi do mnie tyłem. Goły, szeroki, mięśnie przesuwają się pod jego skórą z każdym ruchem. Jego barki pływaka napinają się i rozluźniają, a błysk potu na jego kręgosłupie łapie światło lampki.
Wtedy przyspiesza. Słyszę mokry trzask skóry o skórę, narastający rytm, zagłówek uderza o ścianę, sprężyny w materacu protestują pod naciskiem.
Dziewczyna wydaje z siebie zduszony dźwięk, jakby wybiło jej powietrze z płuc, a jej nogi mocniej oplatają jego biodra.
Patrzę na linię jego kręgosłupa. Wgłębienie u podstawy pleców. Jak jego tyłek napina się przy każdym pchnięciu. Ścięgna w jego przedramieniu, gdzie ściska zagłówek tak mocno, że drewno trzeszczy.
Mam twardego. Całkowicie, boleśnie twardego, aż napina mi się na szortach do biegania, i nawet nie zauważyłem, kiedy to się stało.
Zmuszam się do zamknięcia drzwi. Przyciskam, aż zatrzask kliknie, upewniam się, że są zamknięte. Odkręcam prysznic tak gorący, że aż parzy, i wchodzę pod strumień.
Opieram obie dłonie na kaflach, opuszczam głowę i próbuję myśleć o Kaylee. Próbuję wyobrazić sobie jej bikini, jej wiadomości, jej zdjęcie. Stworzyć fantazję – jej ciało, jej usta, jej dłoń na moim brzuchu.
Nic. Cisza w głowie. Nawet nie drgnę na myśl o niej.
Za ścianą jęki stają się głośniejsze. Zagłówek przyspiesza. Potem głos dziewczyny przebija się przez kafle, tak głośno, że albo nie wie, albo nie obchodzi jej, że ściany są cienkie jak papier.
"O kurwa, jesteś tak głęboko —"
Moja dłoń mocniej zaciska się na kaflu.
"Jesteś taki duży, Cade, o mój boże—"
Jęczy jego imię, jakby je z niej wyrywał, a mój kutas drga tak mocno, że muszę złapać się u podstawy, żeby nie zwariować.
Słyszę, jak błaga go, żeby był mocniejszy, a mój mózg podmienia ją na łazienkową podłogę, na imprezę, jego ciężar na mnie, i pytanie, którego nie mogę się pozbyć: jak by to brzmiało, gdyby wykrzyczał moje imię w taki sposób?
Kurwa. Kurwa kurwa kurwa.
Wyobraź sobie, jakbyś pieprzył, gdybyś przestał z tym walczyć.
Dobrze, tylko ten jeden raz. Jeden raz nic nie znaczy.
Owijam dłoń wokół siebie i zaczynam się ruszać.
Ściskam za mocno. Wiem, że za mocno i nie poluzowuję. Chcę, żeby bolało. Chcę, żeby tarcie paliło, żebym mógł sobie wmówić, że wypłukuję to z siebie jakby wyciągał truciznę z rany – brzydko, koniecznie i tylko tyle.
Czoło opieram o mokry kafel, woda leje mi się po plecach, a pięść pracuje na moim fiucie jakbym próbował wyrwać to pragnienie z korzeniami.
Jak żałosny jestem, wracam na łazienkową podłogę tamtej imprezy. Cade pode mną, krew na jego brodzie, jego kutas twardy przy moim udzie. Ale tym razem nie wstaję.
Tym razem nie odpycham go i nie podnoszę się, nie wychodzę. Tym razem, gdy jego zakrwawione usta wyginają się w tym uśmiechu i szepcze coś sprośnego, chwytam jego szczękę jedną ręką i zmuszam go, by otworzył usta.
Przysysam się do jego warg tak mocno, że zęby nam się zderzają i czuję jego krew na języku. Próbuje się zaśmiać w ten pocałunek, a ja gryzę go w dolną wargę, aż przestaje.
Aż jedynym dźwiękiem, jaki z siebie wydaje, jest jęk, który wibruje mi w piersi, bo nasze ciała są tak mocno splecione, że nie ma między nimi powietrza.
Nie walczy. Otwiera szerzej usta i wpuszcza mnie, a jego dłonie chwytają tył mojej szyi i przyciągają bliżej. Przypinam mu nadgarstki nad głową na zimnych kaflach, ruszam biodrami naprzeciw jego i czuję nas obu, twardych, zgranych w jednym rytmie.
Wygina plecy z podłogi i mówi moje imię tym niskim, zdartym głosem.
Ręka przyspiesza. Biodra szarpią się naprzód w pięść, a ja gryzę się w wargę tak mocno, że czuję krew.
Szczytuję tak mocno, że kolana się uginają.
Dźwięk, który się ze mnie wyrywa, jest gardłowy, złamany, wyrwany z tak głębi klatki, że aż zdarł się po drodze. Woda zagłusza jego część, ale nie wystarczająco.
Zamieram.
Jęki z pokoju Cade’a ucichły. Zagłówek milczy. Dziewczyna milczy.
Nie wiem, kiedy ucichło. Przed moim orgazmem? W trakcie? Czy pokój już był cichy, kiedy wydałem ten dźwięk? Jak długo trwa ta cisza? Ile słyszeli?
Serce wali mi tak mocno, że czuję je w zębach. Przyciskam dłoń do ust, jakbym mógł wepchnąć dźwięk z powrotem i stoję nieruchomo pod strumieniem, nasłuchując.
Wciąż nic. Ani głosu, ani kroku, ani sprężyny łóżka. Tylko prysznic walący w kafle i mój własny oddech, za szybki i za głośny w tej małej przestrzeni.
Usłyszeli mnie. Ona mnie usłyszała. On mnie usłyszał.
A może woda była wystarczająco głośna. Może prysznic to zagłuszył. Może byli nadal zajęci, kiedy ja —
Nie. Cisza jest zbyt kompletna.
Ja pierdolę.
Zakładam wodę.
Sięgam po ręcznik i owijam się nim w pasie drżącymi dłońmi. Przecieram parę z oczu.
Nogi mi się trzęsą. Gardło mam ściśnięte. Właśnie zwaliłem się do dźwięku, jak mój przyrodni brat pieprzy kogoś, i szczytowałem mocniej niż kiedykolwiek w życiu.
Odwracam się do drzwi Cade’a.
Są otwarte.
Żołądek zapada mi się w podłogę. Przecież je zamykałem.
Czy Cade je otworzył? Był tu? Widział moją twarz, kiedy dochodziłem?
Może wszedł, żeby wyrzucić prezerwatywę? Umyć ręce? Siku? Sto normalnych powodów, dla których ktoś wchodzi do wspólnej łazienki po seksie.
A co jeśli nie wszedł? A jeśli po prostu otworzył drzwi i zostawił je takie?
A co, jeśli chciał, żebym słuchał?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dom Delta Sig wygląda, jakby sam piekło urządziło tu bal przebierańców. Sztuczne pajęczyny na każdej powierzchni, światła stroboskopowe przecinające mgłę z maszyn, bas tak ciężki, że trzęsie kubkami na wszystkich płaskich powierzchniach.
Jestem przebrany za nic — jeansy, czarna koszulka, absolutne minimum, by nie wyrzucili mnie przy drzwiach. Nie przyszedłem tu na Halloween. Przyszedłem tu dla Kaylee.
Ale jej tu nie ma.
Sprawdzam telefon po raz czwarty w ciągu dziesięciu minut, opierając się o kuchenny blat, podczas gdy ciała w maskach i z pomalowanymi twarzami przesuwają się obok mnie.
Ja: Jestem. Gdzie jesteś?
Trzy kropki. Potem nic. Potem znowu trzy kropki.
Kaylee: Spóźnię się!! Maks 20 min. Nie odchodź.
Robię kalkulacje. Tabletki są w kieszeni mojej kurtki, dwie niebieskie pastylki w woreczku strunowym, który noszę przy sobie od dwóch tygodni jak brudny sekret.
Zalecana dawka to jedna tabletka, trzydzieści minut przed. Dwadzieścia minut to nie trzydzieści. Muszę je wziąć teraz, ale jeśli ona jest dwadzieścia minut stąd, a ja wezmę je teraz, a ona faktycznie pojawi się za czterdzieści minut, okno się zamknie.
Jeśli wejdzie za dziesięć minut, a ja jeszcze nie wziąłem, jestem w dupie. Dosłownie nie w dupie. Wręcz przeciwnie.
"Sawyer! Ej, Sawyer!" Głos dochodzi z mojej prawej.
Podnoszę wzrok. Marco Reeves przeciska się przez tłum z czerwonym kubkiem i peleryną wampira. Za nim dwóch gości z mojej ekonomii, których imion nie pamiętam.
„Stary, nie wiedziałem, że przyjdziesz.” Danny klepie mnie po ramieniu i opiera się o blat. „Jesteś tu sam? Gdzie jest twój brat?”
I oto jest. Trzydzieści sekund rozmowy i już docieramy do skurwiela. Każda interakcja na tym kampusie przebiega ostatnio według tego samego scenariusza: cześć Sawyer, gdzie jest Cade?
„Przyrodni brat.” Poprawiam go. „I nie wiem, gdzie jest.”
„Widziałem go dziś na basenie, był w świetnej formie. Trener mówi, że może pobić rekord konferencji w tym sezonie.” Danny kręci głową z uśmiechem. „Musi być szaleństwo mieszkać z takim gościem. Jakbyś dzielił dom z celebrytą.”
„To na pewno coś.”
Niedopowiedzenie stulecia.
„Serio, jak sobie z tym radzisz? Cały kampus zna Cade’a Ellory’ego. Wchodzisz do pokoju i ludzie są tacy: o, to brat Cade’a.” Bierze łyk swojego napoju, nieświadomy, jak mocno zaciskam szczękę. „Bez urazy.”
„Nie ma sprawy.” Biorę długi łyk tego, co mam w kubku. Pali w gardle.
Jeden z chłopaków z ekonomii pochyla się. „To prawda, że sypia z tą dziewczyną z siatkówki? Czy znowu wrócił do facetów? Nigdy nie mogę się połapać.”
„Nie śledzę, z kim sypia mój przyrodni brat.” Wychodzi mi to na tyle głośno, że dziewczyna stojąca za Dannym odwraca głowę.
„Słusznie.” Danny się śmieje. „Tak czy siak, jak go zobaczysz, powiedz mu, że Marco z drużyny go szuka.”
Odpływają. Wyciągam telefon.
Kaylee: Już prawie jestem kochanie. 10 min. Mam nadzieję, że jesteś gotowy na mnie 🍆
Dziesięć minut. Kurwa.
Sięgam do kieszeni kurtki i zaciskam palce na woreczku strunowym. Zalecana dawka to jedna, ale naprawdę potrzebuję, żeby to zadziałało.
Nie stać mnie na kolejny wieczór, kiedy wiotczeję, gdy dziewczyna wsadza mi rękę w spodnie, ani na kolejny poranek, kiedy leżę w łóżku i gapię się w sufit, zastanawiając się, co jest ze mną nie tak.
Wyciągam obie tabletki i połykam je na sucho. Drapią mi gardło w drodze w dół.
Dwa drinki później już szumi mi w głowie — alkohol, tabletki i nerwy mieszają się w coś, co sprawia, że pokój lekko się przechyla na krawędziach.
Telefon wibruje.
Kaylee: Zmiana planów. Zorganizowałam dla ciebie małą grę zanim się spotkamy. Nazwij to grą wstępną 🌶 Idź na korytarz na drugim piętrze. Tam na lustrze jest przyklejona kartka.
Wpatruję się w ekran. Organizowanie gry to albo najseksowniejsza rzecz, jaką ktoś kiedykolwiek dla mnie zrobił, albo najdziwniejsza, i w tej chwili jestem zbyt rozdygotany, żeby przejmować się, która.
Gra prowadzi mnie przez dom. Kartka przyklejona do lustra na drugim piętrze wysyła mnie do sypialni, gdzie pod poduszką schowany jest polaroid — nagi brzuch dziewczyny, tylko pasek skóry między podciągniętą koszulką a nisko opuszczonymi dżinsami, z narysowaną markerem strzałką w dół i nabazgranymi pod spodem słowami: „idź dalej”.
Następna wskazówka jest w szafce łazienkowej: para koronkowych majtek owiniętych wokół klucza, jeszcze ciepłych. Klucz otwiera schowek w korytarzu, gdzie w ciemności do ściany przypięta jest kolejna kartka: „Jesteś blisko. Jestem mokra. Schody na strych, na końcu korytarza. Nie zapalaj światła.”
Każda wskazówka jest coraz bardziej sprośna i kiedy wspinam się po wąskich schodach na strych, mój kutas jest już tak twardy, że napiera na zamek w spodniach jakby chciał się uwolnić.
Po raz pierwszy w życiu moje ciało współpracuje i ulga jest tak przytłaczająca, że mógłbym się niemal rozpłakać.
Otwieram drzwi na strych. W środku jest kompletnie ciemno. Brak okien, brak światła, tylko stłumiony bas z dwóch pięter niżej wibruje przez deski podłogi. Nie widzę nawet własnej dłoni przed twarzą.
— Kaylee?
Cisza. Drzwi zatrzaskują się za mną.
— Kay—
Ktoś łapie mnie od tyłu.
Jego dłonie są na tyle duże, że zakrywają oba moje ramiona, a ciało, które uderza w moje plecy, jest wysokie, szerokie i bez wątpienia męskie. Ramię zaciska się wokół mojej klatki, drugie wokół pasa i zostaję szarpnięty w tył, w ciało twarde jak ściana mięśni.
Walczę instynktownie. Łokciem w żebra, piętą depczę po stopie, próbuję trafić czaszką w nos.
Coś trafiam — słyszę stłumiony jęk, czuję wilgoć na kłykciach albo na twarzy, nie wiem czyja to krew w ciemności.
Ale jestem pijany, pigułki sprawiają, że kręci mi się w głowie, kończyny mam ciężkie i powolne, a on jest większy ode mnie, silniejszy i wgniata mnie twarzą w podłogę tak mocno, że ranię brodę o deski.
— Odwal się ode mnie— Szarpię się pod nim, wyginam biodra, łokcie uderzają w cokolwiek mogą trafić. — Moja dziewczyna mnie szuka, zaraz zadzwoni na policję i—
Jego kolano przygniata moje lędźwie. Jedna dłoń wciska moją twarz w podłogę.
— Ona już tu jest, Sawyer. — Jego usta są tak blisko mojego ucha, że czuję ciepło i wilgoć jego słów na skórze. Dzwoni mi w uszach po uderzeniu, a jego głos dociera zniekształcony, odległy. — Cały czas tu była.
Zastygam. On zna moje imię.
— Kaylee, prawda? Bez zobowiązań. — Mówi to powoli, wyliczając szczegóły jakby czytał je z ekranu. Jakby — — To ona kazała ci przyjść na strych. Zostawiła ci notatki i swoją bieliznę. — Jego kolano mocniej wgniata się w mój kręgosłup. — Kto twoim zdaniem to napisał?
Moja krew odpływa. Jakby każda kropla nagle opuściła moje ciało i zostałem pusty, leżąc twarzą na deskach podłogi z rozciętą brodą i ciężarem nieznajomego na plecach, a pokój wiruje tak mocno, że nie wiem która strona jest górą.
— Nie ma żadnej Kaylee, idioto. — Jego głos staje się niższy. — Obserwuję cię od dawna, Sawyer. Wystarczająco długo, by wiedzieć, czego naprawdę potrzebujesz, nawet jeśli jesteś zbyt tchórzliwy, żeby się do tego przyznać.
— Zamknij się do cholery. — Próbuję go z siebie zrzucić, ale ma nade mną z pięćdziesiąt kilo przewagi i trzyma mi ramiona. — Zejdź ze mnie, bo przysięgam na Boga, że cię zabiję.
— Potrzebujesz kutasa.
— Powiedziałem, zamknij się do cholery—
Odwraca mnie na plecy. Uderzam na ślepo — pięść trafia w coś, może w szczękę, i czuję jak jego krew kapie mi na twarz.
Wszędzie jest ciemno i mokro, a po pigułkach mój kutas jest tak twardy, że aż boli i to nie ma z tym nic wspólnego, to nie przez niego, to pigułki, to chemia, to—
Pochyla się i zlizuje krew z mojej brody. Długi, płaski ślad języka od żuchwy do kącika ust.
Moje ciało sztywnieje.
Każdy mięsień zastyga, jakby ktoś wyłączył tę część mózgu, która porusza kończynami, zostawiając tylko tę, która rejestruje doznania.
Jego język jest ciepły, mokry i smakuje miedzią, a dźwięk, który wydobywa się z mojego gardła, jest dla mnie samego obsceniczny.
Jego dłonie sięgają mojego pasa. Powinienem go powstrzymać. Powinienem połamać mu palce, zrzucić go z siebie i roztrzaskać mu czaszkę pięścią. Ale moje ciało nie chce się ruszyć.
Rozpina mi pasek i ściąga spodnie. Uderza mnie zimne powietrze, drżę — to jedyny ruch, na jaki pozwala mi ciało. Potem jego usta obejmują mnie i mózg mi się wyłącza.
Przesuń w górę, aby kontynuować