passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hurt Me Like You Need Me - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

Hurt Me Like You Need Me

/

Rozdział 6

Rozdział 5

* Dwa miesiące później *

Samochód Cade'a już stoi na podjeździe, kiedy podjeżdżam.

Oczywiście, że stoi. Jego kartony pewnie już są w środku, opisane czytelnym charakterem pisma, poukładane według pomieszczeń. Moje leżą z tyłu w minivanie mojej mamy, trzymają się kupy tylko dzięki taśmie klejącej.

Ślub w sądzie był dwa tygodnie temu – skromny, bez zbędnego zamieszania, skończył się, zanim zdążyłem się zorientować, co zrobić z rękami. Teraz wnoszę resztki rodzinnego bajzlu mojego ojca do nowego początku Richarda Ellory'ego i udaję, że tu pasuję.

To dom piętrowy, blisko kampusu. Białe sidingi, niebieskie okiennice, podwórko z prawdziwym płotem. Wszystko w nim krzyczy: normalność , co tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że to ściema.

Niosę pierwszy karton przez próg i tam jest – Cade Ellory, w szarych dresach i białym t-shircie, przykucnięty nad kartonem w salonie, sortuje swoje graty.

Nie podnosi wzroku, kiedy wchodzę. Ja nie mówię cześć. Poruszamy się po domu nie wchodząc sobie w drogę. On idzie na górę, ja do kuchni.

On przenosi swoje rzeczy do lewego pokoju, ja swoje do prawego. Dokładnie wiem, gdzie jest w każdej sekundzie. Jego kroki nade mną, skrzypnięcie drzwi do sypialni, odgłos taśmy odrywającej się od kartonów.

Śledzę go przez sufit jak pies tropiący zapach, bo chcę wiedzieć, gdzie jest, żebym mógł być gdzie indziej.

To trwa może godzinę, zanim dystans się zmniejsza. Przez pieprzoną półkę.

"To moja strona." Stoję na górnym korytarzu z kartonem pod pachą, gapię się na trofea pływackie Cade'a ustawione już na wbudowanej półce między naszymi drzwiami do sypialni.

Wspólna półka, o której mama wyraźnie powiedziała, że jest dla nas obojga .

Cade opiera się o framugę drzwi, ramiona założone. "Byłem pierwszy."

"Przestaw je." Stawiam karton na podłodze, wystarczająco mocno, żeby trofea zadźwięczały na półce.

"Spróbuj mnie zmusić." Jego głos jest cichy, cierpliwy i absolutnie, kurwa, rozbawiony.

"Chłopcy!" Głos mamy dociera z dołu, jasny i rozpaczliwy. "Możecie pomóc z komodą? Richard nadwyrężył sobie plecy."

Schodzę na dół. Cade za mną. Komoda jest z litego dębu, na tyle ciężka, że musimy nieść ją razem, co dokładnie o to chodziło mojej mamie. Widzę to na jej twarzy – pełen nadziei wyraz, kruchy uśmiech. Myśli, że wspólna praca nas naprawi.

Na próżno.

Przenosimy ją przez próg. Przez korytarz. Pod schody.

"Twój koniec się ślizga," mówi Cade.

"Mój jest w porządku. Podnieś wyżej."

"Podnoszę wyżej. To ty ciągniesz swoją stronę."

Wchodzimy na cztery stopnie. Pięć. Na szóstym dłonie się przesuwają i jego palce muskają moje.

Kontakt trwa mniej niż sekundę, ale moje ciało rejestruje to jak alarm – gorąco wystrzeliwuje z punktu dotyku prosto do brzucha, to samo chore ciepło co na podłodze łazienki, na imprezie, przy każdej chwili, gdy jego skóra dotknęła mojej.

Odsuwam rękę tak gwałtownie, że komoda przechyla się na bok. "Nie dotykaj mnie, kurwa."

Cade równoważy ciężar. Jego głos obniża się tak, że słyszę tylko ja. "Dlaczego ci to tak przeszkadza?"

"Bo nie chcę, żeby twoje ręce były w pobliżu mnie. To takie skomplikowane?"

"Trochę." Przechyla głowę. "Większość ludzi nie reaguje tak mocno na przypadek. Człowiek zaczyna się zastanawiać, czego się boisz."

"Niczego się nie boję. Zwłaszcza ciebie."

"To czemu się trzęsiesz?"

Patrzę na swoje dłonie. Ma rację. Drżą na uchwycie i nienawidzę go za to, że to zauważył.

"To rodzinne, nie?" Głos Cade'a mięknie, prawie łagodnieje. Wiem wtedy, że zaraz wbije nóż. "Twój ojciec też się tak trząsł tuż przed tym, jak uderzył twoją matkę. Myślisz, że ona też to widzi?"

Każda cząsteczka powietrza ucieka mi z płuc.

"Zamknij się," żądam.

"Musi być ciężko." Nie podniósł ani razu głosu. Jest spokojny i opanowany. "Żyć w skórze tego człowieka. Patrzeć w lustro i widzieć jego twarz. Wiedzieć, że nieważne jak daleko uciekniesz, wciąż jesteś Dale'em Drumem—"

"Twoja mama zmarła osiem miesięcy temu i nie uroniłeś ani jednej łzy." Słowa wyrzucam z siebie jak odłamki. "Widziałem cię na tym pogrzebie. A twój tata? Twój tata poszedł dalej tak szybko, że jej ciało ledwo ostygło, zanim założył pierścionek na palec mojej matki." Pochylam się tak blisko, że widzę, jak jego źrenice się zwężają. "Jak długo naprawdę czekał Richard, Cade? Twoja mama była już wtedy w ziemi?"

Twarz Cade'a się nie zmienia. Jest nieruchoma, jakby nie wciągnąłem właśnie jego zmarłej matki w kłótnię na schodach.

Ale jego oczy matowieją. Niebieski z nich znika, zostaje tylko szkło.

"Interesujące," mówi cicho. Usta mu się wyginają. "Zapamiętałeś moją twarz na pogrzebie mojej matki. Obserwowałeś mnie, Sawyer? Sporo uwagi jak na kogoś, kogo nienawidzisz."

Puszczam komodę.

Zsuwa się o cztery stopnie i uderza o podest z trzaskiem, który rozłupuje dąb na pół. Mama wydaje z siebie cichy okrzyk u stóp schodów.

Cade się nie rusza. Chwytam go za przód koszulki i szarpię w swoją stronę. On łapie moją. Jesteśmy zablokowani razem na wąskich schodach, twarze tuż przy sobie, jego oddech na moich ustach, moja pięść tak mocno zaciśnięta na jego kołnierzu, że materiał wbija się w kostki.

"Powtórz to jeszcze raz." Jesteśmy tak blisko, że widzę naczynia krwionośne w jego oczach, czuję pot na jego skórze. "No dalej. Daj mi powód, żebym rozkwasił ci twarz."

Nie wierzę.

Cade pochyla się bliżej.

Jego oczy zjeżdżają na moje usta, jakby czytał coś napisanego na moich wargach, potem wracają do moich oczu. Uśmiecha się tak, że mam ochotę roztrzaskać mu czaszkę.

"Tyle w tobie złości, Sawyer." Czuję jego szept we własnej piersi. "Wyobraź sobie, jakbyś się pierdolił, gdybyś przestał z tym walczyć."

Wpycham go w ścianę tak mocno, że poręcz drży. Jego czaszka odbija się od tynku i śmieje się, a ja cofam pięść, żeby roztrzaskać mu twarz, kiedy ramiona Richarda oplatają mnie od tyłu i odciągają.

"Dość!" Głos Richarda wypełnia klatkę schodową. "Obaj, dość!"

Moja mama stoi na dole ze łzami spływającymi po policzkach i dłonią na ustach. Nie wydaje żadnego dźwięku. To gorsze niż krzyk.

Richard staje między nami. Jego twarz jest czerwona, szczęka zaciśnięta i pierwszy raz, odkąd go znam, nie wygląda łagodnie. Wygląda jak ojciec.

"Twoja matka i ja —" Patrzy na mnie, potem na Cade'a. "Straciliśmy ludzi. Wy dwaj macie nam pomóc coś tu zbudować albo będziecie trudni. Uprzedzam, nienawidzę trudnych. Potrzebuję wiedzieć teraz, którą opcję wybieracie."

Patrzę na mamę. Kurczowo trzyma się poręczy obiema rękami, kostki białe, broda drży. Wygląda tak, jak tamtej nocy, gdy aresztowali mojego ojca – mała, złamana i trzymająca się najbliższej solidnej rzeczy, żeby się nie rozpaść.

"Spróbuję." Mój głos jest chropowaty. Mówię to dla niej. Tylko dla niej.

"Cade?" Richard domaga się odpowiedzi.

Cade poprawia koszulkę. Przejeżdża dłonią po włosach. Maska wraca na miejsce tak płynnie, że aż byłoby to imponujące, gdyby nie było przerażające. "Oczywiście, tato. Cokolwiek trzeba."

Richard wypuszcza powietrze. Mama ociera twarz i próbuje się uśmiechnąć. Nikt nie patrzy na rozbitą komodę.

Wchodzę na górę, idę do swojego pokoju, zamykam drzwi, potem przechodzę do łazienki jack-and-jill i zamykam ją od mojej strony.

Stoję tam z czołem opartym o drzwi, oddychając ciężko, próbując wyrzucić jego głos z głowy.

'Wyobraź sobie, jakbyś się pierdolił, gdybyś przestał z tym walczyć.'

Słowa odtwarzają się w mojej głowie w pętli, a moje ciało nie przestaje wibrować — to niskie, chore brzęczenie pod skórą.

To adrenalina. To właśnie to.

To nie ma nic wspólnego z obrazem, jaki mój mózg właśnie mi podsunął bez pozwolenia – Cade pode mną, nie na schodach, tylko gdzieś indziej, na czymś poziomym, z tym samym sprośnym uśmiechem na twarzy, podczas gdy ja —

Walę pięścią w drzwi tak mocno, że zawiasy drżą.

Nie.

Pierdol to.

Pierdol jego.

To nie jestem ja.

Nigdy taki nie będę.

Klamka po drugiej stronie raz się porusza. Potem ustaje.

Nie odchodzę od drzwi przez długi czas.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Cade’a

Jestem dwieście metrów w trakcie zestawu motylkowego, gdy trener dmucha w gwizdek i uświadamiam sobie, że przez ostatnie pięć długości uśmiechałem się pod wodą.

To coś nowego.

Wyciągam się na ścianę i zsuwam gogle na czoło. Na basenie jest głośno — plusk, echo, skrzypienie desek do pływania, trener wrzeszczący na pierwszaków, by poprawili nawroty. Obok mnie wynurza się Tyler i potrząsa głową jak pies.

Tyler Park to mój wicekapitan, metr osiemdziesiąt wzrostu koreańsko-amerykańskich mięśni, z jeżem na głowie i linią szczęki, dzięki której zalicza każdą sobotę.

To najbliższe, co mam do przyjaciela w tej drużynie, co znaczy, że obserwowałem go dość długo, by przekonująco naśladować przyjaźń, a on jest zbyt prostolinijny, żeby zauważyć różnicę.

— Stary, na czym dziś jedziesz? — pyta z uśmiechem. — Zostawiłeś nas wszystkich daleko w tyle.

— Czyste życie — odpowiadam. — Wczesne chodzenie spać, dużo warzyw.

— Pieprzysz. — Uśmiecha się i wspina na brzeg. Woda spływa mu po torsie i zbiera się w liniach mięśni brzucha. Pieprzyłem facetów wyglądających jak Tyler. Nudzili mnie, zanim skończyłem. — Bzykanko. To jedyne, co sprawia, że ktoś ma taki wyraz twarzy.

Dwa tory dalej Marsh składa dłonie w trąbkę. — Ellory jest zakochany! Niech ktoś zadzwoni do gazety studenckiej!

— Nie robię miłości, Marsh. — Mówię to z uśmiechem, żeby myślał, że żartuję. — Rozrywka mi się podoba.

Tyler prycha i rzuca we mnie czepkiem. — Masz dwa tryby, Ellory — trupie oczy i po jaja w kimś. Nic pomiędzy. — Opada na ławkę i wyciąga nogi. — No to co? Tamten z imprezy? Blondyn?

— Nikt, kogo znasz. — Wychodzę z wody i sięgam po ręcznik, przecierając nim twarz.

Chlor szczypie i pozwalam mu na to. Lubię drobne niewygody — przypominają mi, że mam ciało, a o tym łatwo zapominam, jeśli akurat nie krwawię, nie pieprzę się albo nie przygniatam Sawyera Drum do twardej powierzchni.

— Więc jednak ktoś jest. — Tyler pochyla się do przodu, patrząc na mnie tym swoim szczerym, nieskomplikowanym spojrzeniem, które tak łatwo prowadzić.

Naprawdę chce wiedzieć. Myśli, że jesteśmy przyjaciółmi, a przyjaciele się takimi rzeczami dzielą. To prawie urocze.

Zarzucam ręcznik na ramiona i rzucam mu uśmiech zamykający rozmowy — ciepły, otwarty, z tyloma zębami, by ludzie poczuli, że dostali odpowiedź, choć nie dostali nic.

Prawda jest taka, że nie wiem, na czym jadę.

Od dnia przeprowadzki mam w piersi coś, co nie chce się uspokoić. To nie niepokój — nie miewam stanów lękowych. Nie szczęście — studiowałem szczęście u innych, potrafię odtworzyć każdy widoczny składnik, ale sama rzecz nigdy się we mnie nie przewróciła.

To jest inne. To brzęczenie. Niskie i stałe, jak częstotliwość, której wcześniej nie odbierałem. Zaczęło się, gdy usłyszałem klik zamka w drzwiach łazienki Sawyera.

Sprawdziłem klamkę celowo. Chciałem — nie, musiałem — wiedzieć, czy ją zamknie. Zamknięte drzwi oznaczają, że już pomyślał, co się stanie, jeśli je otworzę.

Nie barykadujesz się przed czymś, czego się nie boisz.

Zastanawiam się, co wtedy miał na sobie. Bokserki? Nic? Nigdy nie widziałem Sawyera bez koszulki.

Widziałem jego sylwetkę pod materiałem — twardy zarys barków, gdy przenosi pudła, linię kręgosłupa, gdy pochyla się nad blatem, sposób, w jaki dresy zwisają mu z bioder na tyle nisko, że widać pasek skóry nad gumką.

Ale nigdy nie widziałem go nagiego. Chodzi z sypialni do łazienki ubrany od stóp do głów, jakby wiedział, że liczę każdy centymetr odsłoniętej skóry i postanowił nie dać mi nic.

Sprawia to, że mam ochotę zerwać z niego ubranie zębami.

Brzęczenie w piersi staje się głośniejsze.

— Ellory, zostajesz na ćwiczeniach technicznych? — głos trenera z drugiego końca basenu.

— Muszę wyjść wcześniej, trenerze. Mam rehabilitację.

Nie mam żadnej rehabilitacji. Mam coś lepszego w szafce.

Szatnia opróżnia się szybko. Tyler i reszta lecą pod prysznice, wciąż kłócąc się, kto miał najwolniejszą zmianę w sztafecie.

Pozwalam sobie przez chwilę popatrzeć na ich nagie plecy i mokrą skórę. Marsh ma tatuaż na żebrach, którego wcześniej nie zauważyłem. Tyler ma siniaka na biodrze po nieudanym nawrocie.

Nic z tego mnie nie rusza.

Potem wyobrażam sobie Sawyera w tej szatni, jak ściąga koszulkę przez głowę, ciemny pas włosów na brzuchu napina się, gdy uderza go chłód, i mój kutas sztywnieje przy udzie tak szybko, że muszę odwrócić się do szafki i poprawić się w spodniach.

Ot, to jest różnica.

Czekam, aż ostatni z nich zniknie, zanim przekręcam szyfr na kłódce.

Telefon leży na górnej półce. Nie ten główny, drugi, kupiony za gotówkę na stacji benzynowej przy autostradzie. Na kartę, bez nazwiska.

Otwieram Tindera.

Profil uśmiecha się do mnie — dziewczyna o imieniu Kaylee w czarnym bikini, pokazująca środkowy palec do aparatu.

Zdjęcie to stock z martwego Instagrama, wykadrowane i przefiltrowane tak, by wyglądało na prawdziwe dla kogoś, kto chce wierzyć.

Bio ma trzy słowa: Bez zobowiązań.

Sawyer dopasował się z nią rano po imprezie.

Przewijam historię czatu. Jest już długa — prawie dwa tygodnie wiadomości.

Sawyer odgrywa pragnienie wobec dziewczyny, która nie istnieje, pisząc rzeczy w stylu „Przyszpiliłbym cię do ściany” i „Włożyłbym między twoje nogi usta”.

Jest w tym dobry. Tak wyćwiczony, że zdania płyną naturalnie, i gdybym nie wiedział tego, co wiem — gdybym nie czuł jego ciała reagującego na moje na podłodze łazienki — może bym mu uwierzył.

Ale wiem. Więc zamiast widzieć faceta, który wysyła seksowne wiadomości dziewczynie, widzę Sawyera Drum próbującego grać rolę, której nie umie, piszącego jedną ręką i pewnie wpatrującego się w sufit martwym wzrokiem, zmuszającego kutasa do współpracy z fikcją.

Założę się, że nie współpracował. Założę się, że przez cały czas był miękki.

Przewijam do najnowszej wiadomości. Wysłana dziś rano, 2:47.

To zdjęcie.

Ręka Sawyera zaciśnięta na jego kutasie, twardym, zaróżowionym i grubym, gumka bokserek zsunięta w dół.

Bez twarzy — tylko dłoń, brzuch, ciemny pas włosów poniżej pępka. Światło jest słabe, zdjęcie robione w jego sypialni przy zapalonej lampce. Jego sypialni. Cztery metry od mojej.

Patrzę na to. Wysycha mi w ustach. Przesuwam kciukiem po krawędzi ekranu, śledząc linię jego kości biodrowej, i coś pierwotnego, brzydkiego przesuwa się w dołku żołądka.

Coś ostrego siedzi za mostkiem jak haczyk szarpiący do środka, a szczęka mimowolnie mi się napina.

Kciuk zawisa nad ekranem, a uścisk na telefonie twardnieje.

Widziałem taki wyraz tylko na innych — zaciśnięte zęby, zwężone oczy, całe ciało zesztywniałe, gdy ktoś dotyka tego, co uważają za swoje.

To, co czuję, to… zazdrość?

No proszę. To też nowe.

To zdjęcie znaczy, że naprawdę o kimś myślał, gdy był wystarczająco twardy, by objąć się dłonią i zrobić fotkę.

Więc o kim myślał?

Megan? Nie, rzuciła go, jak tylko posmakowała mojego kutasa.

Ta dziewczyna z zajęć, która cały czas dotyka go po ramieniu na korytarzu?

Widziałem, jak to robi. Widziałem, jak pozwala jej na to, sztywny i martwy wzrokiem, jak manekin, którego ktoś zapomniał włączyć.

Nie, nie ona. Nie postawiłaby mu nawet z pistoletem przy głowie.

Zapisuję zdjęcie. Jego podniecenie należy do mnie, czy mu się to podoba, czy nie. Jeszcze nie wie.

Blokuję telefon i wsuwam go z powrotem na półkę za stosem podręczników. Zamykam szafkę. Przekręcam pokrętło.

Tyler wychyla głowę zza rogu, włosy kapią mu na ramiona. — Idziesz w piątek na Halloween do Delta Sig?

— Nie odpuszczę. — Zakładam koszulkę przez głowę i rzucam mu swobodny uśmiech. — Mam plany.

— Gorąca randka?

— Coś w tym stylu.

Znika z powrotem pod prysznice, a ja siadam na ławce, opieram łokcie na kolanach i pozwalam sobie pomyśleć o tym, co nadchodzi.

Mam przygotowaną grę dla mojego drogiego przyrodniego brata i założę się, że mu się nie spodoba.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Sawyera

Wracam z biegu naładowany i zlany potem, serce wali mi w klatce piersiowej jakby próbowało się wydostać. Sześć mil w ciemności. Ostatnie dwie na pełnym sprincie.

Płuca mnie palą, nogi się trzęsą, a mimo to nic nie zadziałało tak, jak powinno – nie udało mi się oczyścić głowy z Cade’a Ellory’ego na więcej niż trzydzieści sekund z rzędu.

W domu jest ciemno, kiedy wchodzę. Rodziców nie ma. Ich samochód zniknął, w kuchni światło zgaszone. Wbiegam po schodach po dwa stopnie, ściągam koszulkę już w korytarzu i wpycham się do łazienki.

Wtedy słyszę jęki dziewczyny.

Dźwięk dochodzi z pokoju Cade’a. Jego drzwi są uchylone, może na centymetr, światło lampki przelewa się przez szczelinę na kafle łazienki.

Odzywa się ponownie – wysoki, urywany, rytmiczny, przytłumiony, ale na tyle wyraźny, że nie można się pomylić, co dzieje się po drugiej stronie.

Nie patrz. Nie waż się, kurwa, patrzeć.

Ale ten mokry, rozedrgany dźwięk nie przestaje dochodzić, i to ten, którego nigdy w życiu nie wywołałem u żadnej dziewczyny przez dwadzieścia jeden lat.

Każda z dziewczyn, z którymi byłem, w końcu milkła, entuzjazm wyciekał z ich głosu, gdy uświadamiały sobie, że nie dam im tego, po co przyszły.

Chcę zobaczyć, jak to wygląda. Chcę zobaczyć jej twarz – jak otwiera usta, jak wygina ciało, jak zaciska dłonie na prześcieradle.

Muszę zapamiętać, co sprawia, że dziewczyna brzmi, jakby traciła rozum, żebym mógł to powtórzyć z Kaylee na imprezie halloweenowej.

To jedyny powód, dla którego patrzę.

Przez szczelinę widzę brzeg łóżka Cade’a. Dziewczyna leży na plecach, z nogami oplecionymi wokół jego bioder, z głową odchyloną do tyłu i otwartymi ustami. Jej paznokcie drapią jego plecy, zostawiając czerwone ślady na skórze.

"Udusz mnie," jęczy. "Proszę, Cade, chcę, żebyś mnie udusił."

Patrzę, jak jego dłoń odrywa się od zagłówka i bez wahania zaciska się na jej gardle, jakby tylko czekał na pozwolenie, którego nie potrzebował, a ona jęczy tak głośno, że dźwięk wypełnia łazienkę i przestaję oddychać.

Cade stoi do mnie tyłem. Goły, szeroki, mięśnie przesuwają się pod jego skórą z każdym ruchem. Jego barki pływaka napinają się i rozluźniają, a błysk potu na jego kręgosłupie łapie światło lampki.

Wtedy przyspiesza. Słyszę mokry trzask skóry o skórę, narastający rytm, zagłówek uderza o ścianę, sprężyny w materacu protestują pod naciskiem.

Dziewczyna wydaje z siebie zduszony dźwięk, jakby wybiło jej powietrze z płuc, a jej nogi mocniej oplatają jego biodra.

Patrzę na linię jego kręgosłupa. Wgłębienie u podstawy pleców. Jak jego tyłek napina się przy każdym pchnięciu. Ścięgna w jego przedramieniu, gdzie ściska zagłówek tak mocno, że drewno trzeszczy.

Mam twardego. Całkowicie, boleśnie twardego, aż napina mi się na szortach do biegania, i nawet nie zauważyłem, kiedy to się stało.

Zmuszam się do zamknięcia drzwi. Przyciskam, aż zatrzask kliknie, upewniam się, że są zamknięte. Odkręcam prysznic tak gorący, że aż parzy, i wchodzę pod strumień.

Opieram obie dłonie na kaflach, opuszczam głowę i próbuję myśleć o Kaylee. Próbuję wyobrazić sobie jej bikini, jej wiadomości, jej zdjęcie. Stworzyć fantazję – jej ciało, jej usta, jej dłoń na moim brzuchu.

Nic. Cisza w głowie. Nawet nie drgnę na myśl o niej.

Za ścianą jęki stają się głośniejsze. Zagłówek przyspiesza. Potem głos dziewczyny przebija się przez kafle, tak głośno, że albo nie wie, albo nie obchodzi jej, że ściany są cienkie jak papier.

"O kurwa, jesteś tak głęboko —"

Moja dłoń mocniej zaciska się na kaflu.

"Jesteś taki duży, Cade, o mój boże—"

Jęczy jego imię, jakby je z niej wyrywał, a mój kutas drga tak mocno, że muszę złapać się u podstawy, żeby nie zwariować.

Słyszę, jak błaga go, żeby był mocniejszy, a mój mózg podmienia ją na łazienkową podłogę, na imprezę, jego ciężar na mnie, i pytanie, którego nie mogę się pozbyć: jak by to brzmiało, gdyby wykrzyczał moje imię w taki sposób?

Kurwa. Kurwa kurwa kurwa.

Wyobraź sobie, jakbyś pieprzył, gdybyś przestał z tym walczyć.

Dobrze, tylko ten jeden raz. Jeden raz nic nie znaczy.

Owijam dłoń wokół siebie i zaczynam się ruszać.

Ściskam za mocno. Wiem, że za mocno i nie poluzowuję. Chcę, żeby bolało. Chcę, żeby tarcie paliło, żebym mógł sobie wmówić, że wypłukuję to z siebie jakby wyciągał truciznę z rany – brzydko, koniecznie i tylko tyle.

Czoło opieram o mokry kafel, woda leje mi się po plecach, a pięść pracuje na moim fiucie jakbym próbował wyrwać to pragnienie z korzeniami.

Jak żałosny jestem, wracam na łazienkową podłogę tamtej imprezy. Cade pode mną, krew na jego brodzie, jego kutas twardy przy moim udzie. Ale tym razem nie wstaję.

Tym razem nie odpycham go i nie podnoszę się, nie wychodzę. Tym razem, gdy jego zakrwawione usta wyginają się w tym uśmiechu i szepcze coś sprośnego, chwytam jego szczękę jedną ręką i zmuszam go, by otworzył usta.

Przysysam się do jego warg tak mocno, że zęby nam się zderzają i czuję jego krew na języku. Próbuje się zaśmiać w ten pocałunek, a ja gryzę go w dolną wargę, aż przestaje.

Aż jedynym dźwiękiem, jaki z siebie wydaje, jest jęk, który wibruje mi w piersi, bo nasze ciała są tak mocno splecione, że nie ma między nimi powietrza.

Nie walczy. Otwiera szerzej usta i wpuszcza mnie, a jego dłonie chwytają tył mojej szyi i przyciągają bliżej. Przypinam mu nadgarstki nad głową na zimnych kaflach, ruszam biodrami naprzeciw jego i czuję nas obu, twardych, zgranych w jednym rytmie.

Wygina plecy z podłogi i mówi moje imię tym niskim, zdartym głosem.

Ręka przyspiesza. Biodra szarpią się naprzód w pięść, a ja gryzę się w wargę tak mocno, że czuję krew.

Szczytuję tak mocno, że kolana się uginają.

Dźwięk, który się ze mnie wyrywa, jest gardłowy, złamany, wyrwany z tak głębi klatki, że aż zdarł się po drodze. Woda zagłusza jego część, ale nie wystarczająco.

Zamieram.

Jęki z pokoju Cade’a ucichły. Zagłówek milczy. Dziewczyna milczy.

Nie wiem, kiedy ucichło. Przed moim orgazmem? W trakcie? Czy pokój już był cichy, kiedy wydałem ten dźwięk? Jak długo trwa ta cisza? Ile słyszeli?

Serce wali mi tak mocno, że czuję je w zębach. Przyciskam dłoń do ust, jakbym mógł wepchnąć dźwięk z powrotem i stoję nieruchomo pod strumieniem, nasłuchując.

Wciąż nic. Ani głosu, ani kroku, ani sprężyny łóżka. Tylko prysznic walący w kafle i mój własny oddech, za szybki i za głośny w tej małej przestrzeni.

Usłyszeli mnie. Ona mnie usłyszała. On mnie usłyszał.

A może woda była wystarczająco głośna. Może prysznic to zagłuszył. Może byli nadal zajęci, kiedy ja —

Nie. Cisza jest zbyt kompletna.

Ja pierdolę.

Zakładam wodę.

Sięgam po ręcznik i owijam się nim w pasie drżącymi dłońmi. Przecieram parę z oczu.

Nogi mi się trzęsą. Gardło mam ściśnięte. Właśnie zwaliłem się do dźwięku, jak mój przyrodni brat pieprzy kogoś, i szczytowałem mocniej niż kiedykolwiek w życiu.

Odwracam się do drzwi Cade’a.

Są otwarte.

Żołądek zapada mi się w podłogę. Przecież je zamykałem.

Czy Cade je otworzył? Był tu? Widział moją twarz, kiedy dochodziłem?

Może wszedł, żeby wyrzucić prezerwatywę? Umyć ręce? Siku? Sto normalnych powodów, dla których ktoś wchodzi do wspólnej łazienki po seksie.

A co jeśli nie wszedł? A jeśli po prostu otworzył drzwi i zostawił je takie?

A co, jeśli chciał, żebym słuchał?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hurt Me Like You Need Me

Hurt Me Like You Need Me

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa