PERSPEKTYWA KAELA
Jadalnia pogrążyła się w osłupiałej ciszy na słowa Zoriny. Rozwód? Zuchwałość tego pomysłu wydała mi się wręcz komiczna. Pierwsza otrząsnęła się moja matka, jej głos przeciął napięcie niczym nóż.
– Chcesz rozwodu, Zorina? Naprawdę? Czy w ogóle zdajesz sobie sprawę z wagi tego, co właśnie powiedziałaś?
Patrzyłem z lekkim zaciekawieniem, jak Zorina – zawsze tak chętna, by się przypodobać, zawsze tak ostrożna w słowach – stała wyprostowana, z zaciśniętą w geście buntu szczęką.
– Nie obchodzi mnie to – odparła, jej głos był zaskakująco pewny. – Chcę rozwodu i nie zmienię zdania.
Parsknąłem, opierając się wygodnie na krześle z ostentacyjną nonszalancją. Ten jej mały napad złości stawał się nużący. – Rozwód? Bądźmy szczerzy – to małżeństwo nigdy nie było z miłości. Poślubiłem cię, bo ojciec ci współczuł i uznał, że zasługujesz na rodzinę. – Zawiesiłem głos, uważnie obserwując jej reakcję. – Teraz zakochałem się w Liorze, a ty jesteś o to zła?
Zauważyłem, jak jej dłoń drgnęła przy boku, jak paznokcie wbiły się w dłoń. Dobrze. Niech wreszcie coś poczuje, zamiast tej obowiązkowej pustki, którą nosiła przez całe nasze małżeństwo.
– Zła? Myślisz, że chodzi o zazdrość? – Jej głos zadrżał, a mnie zaintrygowała ta nowa, nieprzewidywalna wersja mojej zwykle stłumionej żony.
Uśmiechnąłem się drwiąco, celowo ją prowokując. – Tak jak mówiłem, poligamia jest tu legalna, prawda? Po co robisz z tego taki problem?
Matka, jak zawsze moja sojuszniczka, odezwała się z drugiego końca pokoju: – Ma rację, Zorina. Znasz nasze zwyczaje. Dlaczego musisz robić sceny z powodu w pełni akceptowalnej tradycji?
Kaela, która nigdy nie przepuści okazji, by wbić szpilę, dorzuciła złośliwie: – No i dobrze, szczerze mówiąc. Ale będę tęsknić za tobą w kuchni. Przynajmniej odciążałaś służące, gotując z nimi. Teraz wreszcie będą mogły słuchać moich poleceń bez ciebie w pobliżu.
Zobaczyłem, jak rumieniec upokorzenia oblewa policzki Zoriny, ale zamiast się wycofać, jak zwykle, odwróciła się i spojrzała mi prosto w oczy.
– Rozwodzę się z tobą, Kaelu. I to jest ostateczne.
Uniósłem brwi, szczerze rozbawiony jej nową śmiałością. – Nie możesz mówić poważnie.
– Nigdy w życiu nie byłam bardziej poważna – odparła, a w jej oczach pojawił się ogień, którego nigdy wcześniej nie widziałem. – Daję ci wybór: ja albo ona. Nie możesz mieć nas obu.
Z mojej piersi wyrwał się śmiech, ostry i pogardliwy. Myśl, że uważa się za kogoś, kto może stawiać mi ultimatum, była niedorzeczna. – Wybrać ciebie? Zorina, wybrałbym Liorę zamiast ciebie tysiąc razy. Wiedziałaś o tym już w chwili, gdy ogłosiłem nasze zaręczyny.
Coś przemknęło przez jej spojrzenie – ból, być może, choć szybko go ukryła. Powoli skinęła głową, jakby sama sobie coś potwierdzała.
– Dobrze – powiedziała tonem chłodniejszym, niż kiedykolwiek wcześniej. – Więc to koniec. Przygotuję umowę rozwodową i pójdziemy dziś po południu do sądu.
Moje rozbawienie zgasło, zastąpione dezorientacją i irytacją. To stawało się niewygodne. – Dziś po południu? Nie bądź śmieszna. Nie mogę teraz udzielić ci rozwodu. Nie dopóki nie poślubię Liory. Rozwodzić się przed nowym ślubem to zły omen.
To przesąd, który babka wpoiła mi od dziecka i nigdy go nie kwestionowałem – aż do teraz. Co ważniejsze jednak, taki obrót spraw byłby katastrofalny dla moich interesów z gubernatorem.
Oczy Zoriny zwęziły się, a w jej spojrzeniu pojawiło się coś wyrachowanego. – Nie obchodzi mnie twój przesąd. Jeśli nie dasz mi tego, czego chcę, nie będę miała wyboru i sama odwiedzę gubernatora, żeby powiedzieć mu, że się z tobą rozwodzę.
Krew mi zmroziła. Nie zrobiłaby tego. Nie mogła przecież rozumieć, co jest w grze.
– Nie odważysz się – syknąłem, niedowierzanie pobrzmiewało w moim głosie.
Zorina spojrzała na mnie niewzruszonym wzrokiem. – Spróbuj mnie.
Po raz pierwszy w naszym małżeństwie naprawdę na nią spojrzałem – zobaczyłem ją nie jako cichą, wdzięczną nikogo, którego wybrał mój ojciec, lecz jako kogoś z nieoczekiwanymi głębiami. Z siłą, której nigdy nie zauważyłem.
Wydawało się, że cały pokój wstrzymał oddech. Twarz matki zbladła wyraźnie, nawet Kaela wyglądała na nietypowo zaniepokojoną. Rozumiały to, co dopiero zaczynałem pojmować – Zorina nie rzucała pustych gróźb.
– To niedorzeczne – zdołałem wykrztusić, próbując odzyskać kontrolę nad sytuacją. – Nie masz dokąd pójść, nie masz nazwiska, na które mogłabyś się powołać.
– Nie potrzebuję nazwiska – odparła, jej głos był teraz złowieszczo spokojny. – Potrzebuję wolności od tej farsy zwanej małżeństwem.
– I co niby powiesz gubernatorowi? – spytałem, starając się zachować opanowanie.
Na jej ustach pojawił się mały, niebezpieczny uśmiech. – Prawdę. Że ogłosiłeś swoje zaręczyny z jego córką, nie informując nawet swojej obecnej żony. Że zrobiłeś ze mnie pośmiewisko na oczach najwyższego towarzystwa Veridanii. Że oczekujesz, iż będę służyć twojej nowej narzeczonej w moim własnym domu.
Szczęka aż mi zatrzeszczała od zaciskania zębów. Gubernator miał staroświeckie poglądy na małżeństwo. Choć poligamia była legalna, odpowiednia etykieta wymagała zgody obu żon. Bez niej skandal byłby znaczny – wystarczający, by zagrozić interesom, nad którymi pracowaliśmy miesiącami.
– Przesadzasz – próbowałem, przybierając rozsądniejszy ton. – Takie są po prostu zwyczaje w rodzinach naszego statusu.
– Może – przyznała Zorina, ku mojemu zaskoczeniu. – Ale mnie już nie interesuje bycie częścią tej rodziny.
Odwróciła się, by wyjść z jadalni, wyprostowana i dumna jak nigdy dotąd.
– Dokąd myślisz, że idziesz? – zażądałem.
Zatrzymała się w progu, nawet nie oglądając się za siebie. – Spakować rzeczy. Radzę zadzwonić do swojego prawnika, Kaelu. Masz czas do południa, żeby zdecydować, czy to będzie cywilizowane, czy nie.
Gdy drzwi zamknęły się za nią, siedziałem nieruchomo, myśląc gorączkowo. To nie tak miało wyglądać. Zorina miała być wdzięczna, uległa, przykładną pierwszą żoną, która zna swoje miejsce i akceptuje nowy porządek bez słowa skargi.
Zamiast tego okazała się kimś zupełnie innym. Kimś niebezpiecznym.
– Kaelu – matka szepnęła gorączkowo – nie możesz pozwolić, żeby poszła do gubernatora. Skandal zniszczy wszystko.
Powoli skinąłem głową, myśląc intensywnie. Miała rację. Musiałem szybko zapanować nad sytuacją.
– Zajmę się tym – powiedziałem, wstając z krzesła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA KAELA
"Kael Veridan, potrzebuję z tobą natychmiast porozmawiać."
Głos gubernatora rozbrzmiał z głośnika z taką siłą, że aż zacisnąłem szczęki. Przeglądałem kontrakty przez cały ranek, wciąż kipiąc złością po ultimatum Zoriny z wczoraj. Nie wróciła w nocy do naszej sypialni, a ja nawet nie sprawdziłem, gdzie poszła. Niech się dąsa. W końcu zmądrzeje.
"Co może być aż tak pilne?" odpowiedziałem, nie potrafiąc ukryć zniecierpliwienia w głosie. Gubernator rzadko dzwonił do mnie bezpośrednio, zwykle nasze rozmowy przechodziły przez warstwy asystentów i doradców.
"Chodzi o twój nadchodzący ślub z Liorą. Natychmiast przyjdź do mojego gabinetu."
Połączenie zostało przerwane, nim zdążyłem zaprotestować. W żołądku poczułem nagłe, niewytłumaczalne napięcie. Chwyciłem marynarkę i wybiegłem, rzucając polecenia asystentowi, by przełożył moje spotkania.
W drodze do rezydencji gubernatora usiłowałem nadać sens temu wezwaniu. Może chodziło o miejsce ceremonii, albo jakiś nieoczekiwany problem z protokołem. Nic, czego nie dałoby się szybko rozwiązać. Małżeństwo z Liorą było zbyt ważne – dla mnie, dla interesów mojej rodziny, dla naszej pozycji społecznej – by cokolwiek mogło je teraz wykoleić.
Kilka minut później wszedłem do wystawnego salonu gubernatora, zbywając go uprzejmym ukłonem, mimo narastającej irytacji. "Gubernatorze, o co chodzi?"
Gubernator Hestrel siedział w swoim skórzanym fotelu z wyrazem twarzy, który wzbudzał niepokój. Wskazał mi miejsce, ale pozostałem stojąc – byłem zbyt spięty, by usiąść.
"Twój ślub z moją córką zostaje przełożony," oznajmił bez zbędnych ceregieli.
Te słowa uderzyły we mnie jak cios. "Przełożony? Na jak długo?"
"Na rok, może dłużej."
Poczułem, jak krew napływa mi do twarzy. "Dlaczego? Już wystarczająco długo czekałem na Liorę. Nie mogę znów tego odwlekać." Wszystkie interesy, kontrakty, strategiczne sojusze, które zawierałem, zależały od tego, by ślub odbył się zgodnie z planem.
Gubernator pochylił się do przodu, jego spojrzenie było lodowate. "Odłożysz to, bo Celestina — nie, Zorina — przyszła do mnie po rozwód. I go jej udzieliłem."
Zamarłem na dźwięk imienia Zoriny. A więc naprawdę spełniła swoją groźbę. "Przyszła tutaj?" — słowa zabrzmiały ciszej, niż zamierzałem, zdradzając moje zaskoczenie.
"Tak," potwierdził, nie pozostawiając miejsca na dyskusję. "Poprosiła, bym pozwolił jej sfinalizować rozwód przed twoim ślubem z moją córką. I się zgodziłem."
Moje dłonie zacisnęły się w pięści. "To absurd! Kocham Liorę. Zorina nic dla mnie nie znaczy." To wyznanie wyrwało mi się, zanim zdążyłem je powstrzymać. "Nie wierzę, że wszystko wstrzymujemy przez kobietę, której nawet nie chciałem poślubić."
Spojrzenie gubernatora stwardniało. "To dlaczego ją poślubiłeś?"
Otworzyłem usta, by odpowiedzieć, lecz zabrakło mi słów. Dlaczego poślubiłem Zorinę? Bo mój ojciec tak postanowił. Bo wtedy wydawało się to wygodne. Bo była wystarczająco ładna i wdzięczna, a mnie nie obchodziło to na tyle, by zaprotestować.
"Właśnie," powiedział gubernator, doskonale odczytując moją ciszę. "Poślubiłeś ją, bo tak było ci wygodniej. Może to był kaprys. Ale teraz jesteś jej winien godność, jeśli już nic więcej. A jeśli zostało ci choć odrobinę przyzwoitości, naprawisz to, jak ją traktowałeś."
Wściekłość wezbrała mi w piersi. Kim on jest, by mnie pouczać o przyzwoitości? "Naprawić? Gubernatorze, ja—"
"Podpiszesz te papiery rozwodowe, Kaelu," przerwał mi ostro. "I zrobisz to teraz. To nie prośba, to rozkaz."
Ciężar jego słów spadł na mnie jak całun. Chciałem protestować, buntować się przeciw temu upokorzeniu, ale wiedziałem, że nie warto. Ten człowiek trzymał moją przyszłość w swoich rękach. Bez jego błogosławieństwa nie będzie ślubu z Liorą, nie będzie awansu nazwiska Veridan, nie dostanę dostępu do korytarzy władzy, o których marzyłem od lat.
Wziąłem głęboki wdech, połykając dumę. "Dobrze. Jeśli podpisanie tych papierów oznacza, że w końcu będę mógł poślubić Liorę, niech tak będzie."
W tej chwili stukot obcasów na marmurze rozległ się echem w pokoju. Odwróciłem się i zobaczyłem Zorinę, moją wkrótce byłą żonę, stojącą w drzwiach. Wyglądała inaczej. Wyższa, pewna siebie, z uniesioną brodą i cichą, spokojną determinacją. W dłoni ściskała papiery rozwodowe.
Podeszła bez wahania i położyła dokumenty na stoliku przede mną. "Proszę. Domyślam się, że wiesz, co z nimi zrobić."
Spojrzałem na papiery, potem z powrotem na jej twarz. Nie było śladu po tej potulnej, zawsze gotowej się przypodobać kobiecie, którą poślubiłem. "Więc tak właśnie chcesz to zakończyć?"
Zorina skrzyżowała ramiona, jej głos był spokojny i pozbawiony emocji. "Tak to powinno się skończyć już dawno temu. Podpisz papiery, Kaelu. Przestańmy udawać, że jest tu jeszcze co ratować."
Niechętnie podniosłem długopis, obracając go w palcach. Ostatnia, drobna chęć, by ją zranić, pojawiła się we mnie. "Wiesz, co to oznacza? Przez ciebie opóźniam ślub z Liorą."
Nie drgnęła. Uniosła brew, jej głos był lodowaty. "Opóźniasz go przez własne decyzje, nie przez moje. Nie próbuj robić ze mnie czarnego charakteru swojej historii."
Gubernator znacząco odchrząknął. "Kaelu, to nie jest dyskusja. Podpisz papiery."
W gardle paliła mnie złość i upokorzenie, gdy pochyliłem się i zacząłem podpisywać kolejne strony. Każdy ruch piórem był jak przyznanie się do porażki. Dramatycznie niedoceniłem Zoriny. Kobieta, którą uważałem za nieistotną, całkowicie mnie przechytrzyła.
"Gotowe," rzuciłem, odkładając długopis, kiedy skończyłem. Oparłem się, nie kryjąc goryczy w głosie. "Zadowolona?"
Zorina dokładnie zebrała papiery, sprawdzając każdy podpis z metodyczną precyzją. A potem – ku mojemu zaskoczeniu – uśmiechnęła się, szczerze, z ulgą, której nie widziałem na jej twarzy od lat.
"Tak, Kaelu. Jestem zadowolona. Po raz pierwszy od dawna czuję się wolna."
Jej zadowolenie tylko podsyciło moją urazę. "Cieszę się," burknąłem, z sarkazmem w głosie.
Zupełnie mnie zignorowała, zwracając się do gubernatora. "Dziękuję, gubernatorze. Doceniam pańską wyrozumiałość."
Gubernator skinął głową z powagą. "Mam nadzieję, że ta decyzja przyniesie pani spokój, na jaki pani zasługuje."
Coś w ich relacji wydało mi się dziwne – zbyt bliskie, zbyt uprzejme. Zanim jednak zdołałem się nad tym zastanowić, sam zacząłem mówić, desperacko próbując odzyskać kontrolę. "I co teraz? Jedziemy prosto do sądu, czy planujesz jeszcze jakieś dramatyczne wejścia?"
Zorina nie zbiła się z tropu. "Tak, jedziemy do sądu. Im szybciej to sfinalizujemy, tym szybciej wszyscy ruszymy dalej."
Rzuciłem jej gniewne spojrzenie, ale ona po prostu odwróciła się i wyszła, wyprostowana, z godnością, której nigdy wcześniej u niej nie dostrzegałem. Drzwi cicho zamknęły się za nią, zostawiając mnie samego z gubernatorem.
Odchylił się w fotelu, przyglądając mi się z wyrazem, którego nie potrafiłem odczytać. "Być może jeszcze tego nie rozumiesz, Kaelu, ale właśnie straciłeś coś znacznie cenniejszego, niż byłeś w stanie pojąć."
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA KAELA
Oparłem się na twardym, sądowym krześle, ramiona skrzyżowane mocno na piersi, obserwowałem przebieg rozprawy z udawaną obojętnością. Obok mnie Zorina siedziała zupełnie nieruchomo, wzrok miała utkwiony w stercie papierów rozwodowych leżących przed nami. Pięć lat małżeństwa sprowadzone do kupki dokumentów i podpisów.
"To koniec," ogłosił sędzia, opuszczając pieczęć z decydującym stukiem, który rozszedł się echem po sali sądowej.
Ostateczność tego dźwięku—tego prostego, urzędowego gestu—spadła na mnie z nieoczekiwanym ciężarem. Spodziewałem się ulgi, może nawet triumfu. Zamiast tego poczułem dziwną pustkę.
Zorina westchnęła obok mnie, odwracając się, by spojrzeć na mnie być może po raz ostatni jako moja żona. Była żona, poprawiłem się w myślach. Coś w jej wyrazie twarzy sprawiło, że ścisnęło mi się w piersi—nie była to całkiem smutek, raczej pewnego rodzaju zmęczenie, którego wcześniej nie dostrzegłem.
"Jesteś teraz zadowolony?" zapytałem, nie mogąc powstrzymać ostrości w głosie.
Kiwnęła głową, zmuszając się do lekkiego uśmiechu, który nie sięgał jej oczu. Potem, ku mojemu zaskoczeniu, wyciągnęła do mnie rękę. "Żegnaj, Kaelu."
Wpatrywałem się w jej wyciągniętą dłoń, ten nieoczekiwany gest uprzejmości po wszystkim, co się wydarzyło. Część mnie chciała ją uścisnąć, odpowiedzieć jej godnością na godność. Zamiast tego poczułem, jak usta wykrzywiają mi się w kpiącym uśmiechu, odruchowo, w obronie.
"Gdzie teraz zamierzasz się udać?" zapytałem, zdając sobie za późno sprawę, jak protekcjonalnie to zabrzmiało.
Jej uśmiech zadrżał, choćby nieznacznie. "Poradzę sobie. Nie martw się o mnie."
Parsknąłem, obstając przy swojej arogancji zamiast przyznać się do ukłucia troski, jakie wywołała jej odpowiedź. "Martwić się o ciebie? Chciałem się tylko upewnić, że będziesz miała dach nad głową, skoro już nie jesteś moją żoną."
Wiedziałem, że to było okrutne i niepotrzebne. Ale coś w jej nowo zdobytej pewności siebie wytrącało mnie z równowagi, sprawiało, że chciałem jej przypomnieć o jej miejscu, o tym, jak bardzo była przez te wszystkie lata zależna od nazwiska Veridanów.
Jej klatka piersiowa uniosła się i opadła w głębokim oddechu, ale zachowała spokój. Zamiast riposty, znowu się uśmiechnęła, tym razem z większą stanowczością. "Dziękuję za te pięć lat."
Po tym odwróciła się i wyszła z sali sądowej z podniesioną głową. Patrzyłem za nią, śledząc prostą linię jej pleców, aż drzwi zamknęły się za nią. Niewytłumaczalne ukłucie winy rozdarło mnie mocniej, niż się spodziewałem.
Westchnąłem ciężko, przeczesując dłonią włosy, pozostając na miejscu w teraz już pustej sali sądowej.
"Władza," mruknąłem pod nosem, przypominając sobie, o co tak naprawdę tu chodziło. O co zawsze chodziło.
Niewielu wiedziało prawdę, że pozory bogactwa i wpływów Veridanów były tylko tym—pozorami. Ojciec uratował nas przed bankructwem lata temu dzięki sprytnym manewrom i strategicznym sojuszom, ale dorastałem z nieustannym, dręczącym lękiem, że wszystko znów może runąć.
Ten lęk kształtował każdą moją decyzję. Małżeństwo z Zoriną było pomysłem ojca, nie moim, ale uznałem je za konieczne. Teraz, poślubienie córki gubernatora było moją szansą na prawdziwe bogactwo i wpływy. Tradycja dawała mi prawo do połowy majątku gubernatora po ślubie, a tej poduszki bezpieczeństwa potrzebowałem rozpaczliwie.
Gdy stałem na korytarzu, pogrążony w tych znajomych usprawiedliwieniach, głośny głos wyrwał mnie z zamyślenia.
"Kael!"
Uniósłem głowę, zaskoczony, gdy zobaczyłem Kaelę biegnącą w moją stronę korytarzem sądu, z twarzą bladą i oczami rozszerzonymi ze strachu. Widok jej rozczochranej sylwetki przeszył mnie nagłym niepokojem.
"Co się stało?" zapytałem, marszcząc brwi, gdy dobiegła do mnie, zdyszana.
"Nie finalizuj jeszcze rozwodu!" wyrzuciła z siebie drżącym głosem.
Ogarnęło mnie zamieszanie. "Co? O czym ty mówisz? To już się stało."
Musiała minąć Zorinę po drodze.
Zanim Kaela zdążyła odpowiedzieć, kolejny głos przeciął powietrze. "Gdzie jest Zorina?"
Odwróciłem się i zobaczyłem matkę, która przybiegła do nas, jej twarz odbijała panikę Kaeli. Widok ten był tak niespodziewany, tak nie w jej stylu—szczególnie u mojej zwykle opanowanej matki—że poczułem, jak zimny dreszcz lęku przebiega mi po kręgosłupie.
"Dlaczego wszyscy nagle tak bardzo troszczycie się o Zorinę?" zapytałem, zniecierpliwiony, próbując ukryć narastający niepokój. Jeszcze kilka dni temu byli wobec niej tylko lekceważący.
Matka chwyciła mnie za ramię, jej uścisk był zaskakująco mocny. W oczach błyszczało jej uczucie, którego nie potrafiłem nazwać. "Powiedz, że jeszcze nie sfinalizowałeś rozwodu!"
Zmarszczyłem brwi, a niepokój narastał. "Właśnie skończyliśmy. O co chodzi?"
Moja siostra zamarła teatralnie, zasłaniając usta z niedowierzania. Twarz matki pobladła, a zanim ktokolwiek zdążył zareagować, osunęła się na podłogę.
"Mamo!" Kaela krzyknęła, klękając przy niej.
Stałem sparaliżowany, nie mogąc zrozumieć, co się dzieje, aż Kaela wrzasnęła: "Niech ktoś wezwie karetkę."
Przesuń w górę, aby kontynuować