PERSPEKTYWA KAELA
"Kael Veridan, potrzebuję z tobą natychmiast porozmawiać."
Głos gubernatora rozbrzmiał z głośnika z taką siłą, że aż zacisnąłem szczęki. Przeglądałem kontrakty przez cały ranek, wciąż kipiąc złością po ultimatum Zoriny z wczoraj. Nie wróciła w nocy do naszej sypialni, a ja nawet nie sprawdziłem, gdzie poszła. Niech się dąsa. W końcu zmądrzeje.
"Co może być aż tak pilne?" odpowiedziałem, nie potrafiąc ukryć zniecierpliwienia w głosie. Gubernator rzadko dzwonił do mnie bezpośrednio, zwykle nasze rozmowy przechodziły przez warstwy asystentów i doradców.
"Chodzi o twój nadchodzący ślub z Liorą. Natychmiast przyjdź do mojego gabinetu."
Połączenie zostało przerwane, nim zdążyłem zaprotestować. W żołądku poczułem nagłe, niewytłumaczalne napięcie. Chwyciłem marynarkę i wybiegłem, rzucając polecenia asystentowi, by przełożył moje spotkania.
W drodze do rezydencji gubernatora usiłowałem nadać sens temu wezwaniu. Może chodziło o miejsce ceremonii, albo jakiś nieoczekiwany problem z protokołem. Nic, czego nie dałoby się szybko rozwiązać. Małżeństwo z Liorą było zbyt ważne – dla mnie, dla interesów mojej rodziny, dla naszej pozycji społecznej – by cokolwiek mogło je teraz wykoleić.
Kilka minut później wszedłem do wystawnego salonu gubernatora, zbywając go uprzejmym ukłonem, mimo narastającej irytacji. "Gubernatorze, o co chodzi?"
Gubernator Hestrel siedział w swoim skórzanym fotelu z wyrazem twarzy, który wzbudzał niepokój. Wskazał mi miejsce, ale pozostałem stojąc – byłem zbyt spięty, by usiąść.
"Twój ślub z moją córką zostaje przełożony," oznajmił bez zbędnych ceregieli.
Te słowa uderzyły we mnie jak cios. "Przełożony? Na jak długo?"
"Na rok, może dłużej."
Poczułem, jak krew napływa mi do twarzy. "Dlaczego? Już wystarczająco długo czekałem na Liorę. Nie mogę znów tego odwlekać." Wszystkie interesy, kontrakty, strategiczne sojusze, które zawierałem, zależały od tego, by ślub odbył się zgodnie z planem.
Gubernator pochylił się do przodu, jego spojrzenie było lodowate. "Odłożysz to, bo Celestina — nie, Zorina — przyszła do mnie po rozwód. I go jej udzieliłem."
Zamarłem na dźwięk imienia Zoriny. A więc naprawdę spełniła swoją groźbę. "Przyszła tutaj?" — słowa zabrzmiały ciszej, niż zamierzałem, zdradzając moje zaskoczenie.
"Tak," potwierdził, nie pozostawiając miejsca na dyskusję. "Poprosiła, bym pozwolił jej sfinalizować rozwód przed twoim ślubem z moją córką. I się zgodziłem."
Moje dłonie zacisnęły się w pięści. "To absurd! Kocham Liorę. Zorina nic dla mnie nie znaczy." To wyznanie wyrwało mi się, zanim zdążyłem je powstrzymać. "Nie wierzę, że wszystko wstrzymujemy przez kobietę, której nawet nie chciałem poślubić."
Spojrzenie gubernatora stwardniało. "To dlaczego ją poślubiłeś?"
Otworzyłem usta, by odpowiedzieć, lecz zabrakło mi słów. Dlaczego poślubiłem Zorinę? Bo mój ojciec tak postanowił. Bo wtedy wydawało się to wygodne. Bo była wystarczająco ładna i wdzięczna, a mnie nie obchodziło to na tyle, by zaprotestować.
"Właśnie," powiedział gubernator, doskonale odczytując moją ciszę. "Poślubiłeś ją, bo tak było ci wygodniej. Może to był kaprys. Ale teraz jesteś jej winien godność, jeśli już nic więcej. A jeśli zostało ci choć odrobinę przyzwoitości, naprawisz to, jak ją traktowałeś."
Wściekłość wezbrała mi w piersi. Kim on jest, by mnie pouczać o przyzwoitości? "Naprawić? Gubernatorze, ja—"
"Podpiszesz te papiery rozwodowe, Kaelu," przerwał mi ostro. "I zrobisz to teraz. To nie prośba, to rozkaz."
Ciężar jego słów spadł na mnie jak całun. Chciałem protestować, buntować się przeciw temu upokorzeniu, ale wiedziałem, że nie warto. Ten człowiek trzymał moją przyszłość w swoich rękach. Bez jego błogosławieństwa nie będzie ślubu z Liorą, nie będzie awansu nazwiska Veridan, nie dostanę dostępu do korytarzy władzy, o których marzyłem od lat.
Wziąłem głęboki wdech, połykając dumę. "Dobrze. Jeśli podpisanie tych papierów oznacza, że w końcu będę mógł poślubić Liorę, niech tak będzie."
W tej chwili stukot obcasów na marmurze rozległ się echem w pokoju. Odwróciłem się i zobaczyłem Zorinę, moją wkrótce byłą żonę, stojącą w drzwiach. Wyglądała inaczej. Wyższa, pewna siebie, z uniesioną brodą i cichą, spokojną determinacją. W dłoni ściskała papiery rozwodowe.
Podeszła bez wahania i położyła dokumenty na stoliku przede mną. "Proszę. Domyślam się, że wiesz, co z nimi zrobić."
Spojrzałem na papiery, potem z powrotem na jej twarz. Nie było śladu po tej potulnej, zawsze gotowej się przypodobać kobiecie, którą poślubiłem. "Więc tak właśnie chcesz to zakończyć?"
Zorina skrzyżowała ramiona, jej głos był spokojny i pozbawiony emocji. "Tak to powinno się skończyć już dawno temu. Podpisz papiery, Kaelu. Przestańmy udawać, że jest tu jeszcze co ratować."
Niechętnie podniosłem długopis, obracając go w palcach. Ostatnia, drobna chęć, by ją zranić, pojawiła się we mnie. "Wiesz, co to oznacza? Przez ciebie opóźniam ślub z Liorą."
Nie drgnęła. Uniosła brew, jej głos był lodowaty. "Opóźniasz go przez własne decyzje, nie przez moje. Nie próbuj robić ze mnie czarnego charakteru swojej historii."
Gubernator znacząco odchrząknął. "Kaelu, to nie jest dyskusja. Podpisz papiery."
W gardle paliła mnie złość i upokorzenie, gdy pochyliłem się i zacząłem podpisywać kolejne strony. Każdy ruch piórem był jak przyznanie się do porażki. Dramatycznie niedoceniłem Zoriny. Kobieta, którą uważałem za nieistotną, całkowicie mnie przechytrzyła.
"Gotowe," rzuciłem, odkładając długopis, kiedy skończyłem. Oparłem się, nie kryjąc goryczy w głosie. "Zadowolona?"
Zorina dokładnie zebrała papiery, sprawdzając każdy podpis z metodyczną precyzją. A potem – ku mojemu zaskoczeniu – uśmiechnęła się, szczerze, z ulgą, której nie widziałem na jej twarzy od lat.
"Tak, Kaelu. Jestem zadowolona. Po raz pierwszy od dawna czuję się wolna."
Jej zadowolenie tylko podsyciło moją urazę. "Cieszę się," burknąłem, z sarkazmem w głosie.
Zupełnie mnie zignorowała, zwracając się do gubernatora. "Dziękuję, gubernatorze. Doceniam pańską wyrozumiałość."
Gubernator skinął głową z powagą. "Mam nadzieję, że ta decyzja przyniesie pani spokój, na jaki pani zasługuje."
Coś w ich relacji wydało mi się dziwne – zbyt bliskie, zbyt uprzejme. Zanim jednak zdołałem się nad tym zastanowić, sam zacząłem mówić, desperacko próbując odzyskać kontrolę. "I co teraz? Jedziemy prosto do sądu, czy planujesz jeszcze jakieś dramatyczne wejścia?"
Zorina nie zbiła się z tropu. "Tak, jedziemy do sądu. Im szybciej to sfinalizujemy, tym szybciej wszyscy ruszymy dalej."
Rzuciłem jej gniewne spojrzenie, ale ona po prostu odwróciła się i wyszła, wyprostowana, z godnością, której nigdy wcześniej u niej nie dostrzegałem. Drzwi cicho zamknęły się za nią, zostawiając mnie samego z gubernatorem.
Odchylił się w fotelu, przyglądając mi się z wyrazem, którego nie potrafiłem odczytać. "Być może jeszcze tego nie rozumiesz, Kaelu, ale właśnie straciłeś coś znacznie cenniejszego, niż byłeś w stanie pojąć."
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA KAELA
Oparłem się na twardym, sądowym krześle, ramiona skrzyżowane mocno na piersi, obserwowałem przebieg rozprawy z udawaną obojętnością. Obok mnie Zorina siedziała zupełnie nieruchomo, wzrok miała utkwiony w stercie papierów rozwodowych leżących przed nami. Pięć lat małżeństwa sprowadzone do kupki dokumentów i podpisów.
"To koniec," ogłosił sędzia, opuszczając pieczęć z decydującym stukiem, który rozszedł się echem po sali sądowej.
Ostateczność tego dźwięku—tego prostego, urzędowego gestu—spadła na mnie z nieoczekiwanym ciężarem. Spodziewałem się ulgi, może nawet triumfu. Zamiast tego poczułem dziwną pustkę.
Zorina westchnęła obok mnie, odwracając się, by spojrzeć na mnie być może po raz ostatni jako moja żona. Była żona, poprawiłem się w myślach. Coś w jej wyrazie twarzy sprawiło, że ścisnęło mi się w piersi—nie była to całkiem smutek, raczej pewnego rodzaju zmęczenie, którego wcześniej nie dostrzegłem.
"Jesteś teraz zadowolony?" zapytałem, nie mogąc powstrzymać ostrości w głosie.
Kiwnęła głową, zmuszając się do lekkiego uśmiechu, który nie sięgał jej oczu. Potem, ku mojemu zaskoczeniu, wyciągnęła do mnie rękę. "Żegnaj, Kaelu."
Wpatrywałem się w jej wyciągniętą dłoń, ten nieoczekiwany gest uprzejmości po wszystkim, co się wydarzyło. Część mnie chciała ją uścisnąć, odpowiedzieć jej godnością na godność. Zamiast tego poczułem, jak usta wykrzywiają mi się w kpiącym uśmiechu, odruchowo, w obronie.
"Gdzie teraz zamierzasz się udać?" zapytałem, zdając sobie za późno sprawę, jak protekcjonalnie to zabrzmiało.
Jej uśmiech zadrżał, choćby nieznacznie. "Poradzę sobie. Nie martw się o mnie."
Parsknąłem, obstając przy swojej arogancji zamiast przyznać się do ukłucia troski, jakie wywołała jej odpowiedź. "Martwić się o ciebie? Chciałem się tylko upewnić, że będziesz miała dach nad głową, skoro już nie jesteś moją żoną."
Wiedziałem, że to było okrutne i niepotrzebne. Ale coś w jej nowo zdobytej pewności siebie wytrącało mnie z równowagi, sprawiało, że chciałem jej przypomnieć o jej miejscu, o tym, jak bardzo była przez te wszystkie lata zależna od nazwiska Veridanów.
Jej klatka piersiowa uniosła się i opadła w głębokim oddechu, ale zachowała spokój. Zamiast riposty, znowu się uśmiechnęła, tym razem z większą stanowczością. "Dziękuję za te pięć lat."
Po tym odwróciła się i wyszła z sali sądowej z podniesioną głową. Patrzyłem za nią, śledząc prostą linię jej pleców, aż drzwi zamknęły się za nią. Niewytłumaczalne ukłucie winy rozdarło mnie mocniej, niż się spodziewałem.
Westchnąłem ciężko, przeczesując dłonią włosy, pozostając na miejscu w teraz już pustej sali sądowej.
"Władza," mruknąłem pod nosem, przypominając sobie, o co tak naprawdę tu chodziło. O co zawsze chodziło.
Niewielu wiedziało prawdę, że pozory bogactwa i wpływów Veridanów były tylko tym—pozorami. Ojciec uratował nas przed bankructwem lata temu dzięki sprytnym manewrom i strategicznym sojuszom, ale dorastałem z nieustannym, dręczącym lękiem, że wszystko znów może runąć.
Ten lęk kształtował każdą moją decyzję. Małżeństwo z Zoriną było pomysłem ojca, nie moim, ale uznałem je za konieczne. Teraz, poślubienie córki gubernatora było moją szansą na prawdziwe bogactwo i wpływy. Tradycja dawała mi prawo do połowy majątku gubernatora po ślubie, a tej poduszki bezpieczeństwa potrzebowałem rozpaczliwie.
Gdy stałem na korytarzu, pogrążony w tych znajomych usprawiedliwieniach, głośny głos wyrwał mnie z zamyślenia.
"Kael!"
Uniósłem głowę, zaskoczony, gdy zobaczyłem Kaelę biegnącą w moją stronę korytarzem sądu, z twarzą bladą i oczami rozszerzonymi ze strachu. Widok jej rozczochranej sylwetki przeszył mnie nagłym niepokojem.
"Co się stało?" zapytałem, marszcząc brwi, gdy dobiegła do mnie, zdyszana.
"Nie finalizuj jeszcze rozwodu!" wyrzuciła z siebie drżącym głosem.
Ogarnęło mnie zamieszanie. "Co? O czym ty mówisz? To już się stało."
Musiała minąć Zorinę po drodze.
Zanim Kaela zdążyła odpowiedzieć, kolejny głos przeciął powietrze. "Gdzie jest Zorina?"
Odwróciłem się i zobaczyłem matkę, która przybiegła do nas, jej twarz odbijała panikę Kaeli. Widok ten był tak niespodziewany, tak nie w jej stylu—szczególnie u mojej zwykle opanowanej matki—że poczułem, jak zimny dreszcz lęku przebiega mi po kręgosłupie.
"Dlaczego wszyscy nagle tak bardzo troszczycie się o Zorinę?" zapytałem, zniecierpliwiony, próbując ukryć narastający niepokój. Jeszcze kilka dni temu byli wobec niej tylko lekceważący.
Matka chwyciła mnie za ramię, jej uścisk był zaskakująco mocny. W oczach błyszczało jej uczucie, którego nie potrafiłem nazwać. "Powiedz, że jeszcze nie sfinalizowałeś rozwodu!"
Zmarszczyłem brwi, a niepokój narastał. "Właśnie skończyliśmy. O co chodzi?"
Moja siostra zamarła teatralnie, zasłaniając usta z niedowierzania. Twarz matki pobladła, a zanim ktokolwiek zdążył zareagować, osunęła się na podłogę.
"Mamo!" Kaela krzyknęła, klękając przy niej.
Stałem sparaliżowany, nie mogąc zrozumieć, co się dzieje, aż Kaela wrzasnęła: "Niech ktoś wezwie karetkę."
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA KAELA
Serce waliło mi w piersi, gdy wpadłem przez drzwi szpitala, wspierając kruche ciało matki. Jej twarz była ziemista, oddech urywany. Obok mnie zapłakana twarz Kaeli rozmywała się, gdy szlochała, jej dłonie drżały, gdy kurczowo ściskała rękę naszej matki.
– Mamo, proszę, zostań ze mną – błagała Kaela, głos jej się łamał. – Nie zostawiaj nas.
Nosze pojawiły się przed nami, delikatnie położyłem na nich matkę, patrząc, jak personel medyczny odwozi ją za drzwi izby przyjęć. Nagłe szarpnięcie, gdy drzwi zamknęły się za nią, pozostawiło w poczekalni upiorną ciszę.
Stałem nieruchomo, umysł szalał od domysłów. Co mogło to wywołać? Matka zawsze była ucieleśnieniem siły w naszej rodzinie, niezachwiana, nieugięta, filar, na którym wszyscy się opieraliśmy. Teraz, widząc ją tak bezbronną, poczułem wstrząs aż do głębi.
Szpitalny zapach środków dezynfekujących wypełniał mi nozdrza, gdy krążyłem po poczekalni. Kaela siedziała skulona na niewygodnym krześle, ramiona drżały jej od cichych szlochów. Chciałem ją pocieszyć, ale co miałem powiedzieć? Byłem równie zagubiony, równie przerażony.
– Wszystko będzie dobrze – powiedziałem w końcu, choć nawet dla mnie brzmiało to pusto. – Mama jest silna.
Kaela spojrzała na mnie, jej oczy były czerwone od płaczu. – To nie jest jakaś przypadkowa choroba, Kael. Nie rozumiesz, co się dzieje.
Zanim mogłem zapytać, co ma na myśli, drzwi izby przyjęć otworzyły się z rozmachem. Wysoki, szczupły lekarz w srebrnych okularach wyszedł, twarz miał napiętą w maskę zawodowego zatroskania.
Podbiegłem do niego. – Jak się czuje? Co się stało?
– To był lekki atak paniki – wyjaśnił spokojnym, stanowczym głosem. – Nic poważnego, ale musimy ją jeszcze trochę poobserwować. Przenieśliśmy ją do prywatnej sali.
Poczułem ulgę, ale zaraz pojawiło się zamieszanie. Atak paniki? Matka nigdy nie cierpiała na nerwicę, przynajmniej o tym nie wiedziałem.
– Możemy ją zobaczyć? – zapytała Kaela, już podnosząc się z krzesła.
Lekarz skinął głową. – Już jest w swojej sali. Proszę za mną.
Idąc sterylnym korytarzem, miałem w głowie mętlik pytań. Co mogło wywołać taką reakcję u mojej zwykle opanowanej matki? Czy to miało związek z rodzinnym biznesem? Ze zdrowiem ojca? A może—
Przyszła mi do głowy myśl, którą szybko odrzuciłem. To nie mogło mieć nic wspólnego z moim niedawnym rozwodem z Zoriną. Matka i tak nigdy za nią nie przepadała.
Lekarz zatrzymał się przed salą i gestem zaprosił nas do środka. Matka siedziała na łóżku, blada i zapłakana, wydawała się mniejsza i bardziej krucha niż kiedykolwiek. Kaela natychmiast rzuciła się jej na szyję, znów zalewając się łzami.
– Mamo – zawołałem cicho, podchodząc do łóżka ostrożnym krokiem. Widok jej łez wstrząsnął mną. Przez całe moje dwadzieścia osiem lat rzadko widywałem matkę płaczącą.
Pospiesznie otarła policzki, próbując odzyskać dawną powagę. – Kael, jesteś tutaj.
– Oczywiście, że jestem – odparłem, ujmując jej dłoń. Była zimna, mimo ciepłego szpitalnego pomieszczenia. – Co się stało? Dlaczego ty i Kaela jesteście takie roztrzęsione?
Zanim zdążyła odpowiedzieć, drzwi otworzyły się ponownie. Ojciec wszedł, jego wysoka sylwetka wypełniła małą salę pewnością siebie. Twarz miał posępną, brwi głęboko ściągnięte – tak wyglądał zawsze, gdy w interesach szło nie po jego myśli.
– Tato – zwróciłem się do niego, wstając. – O co chodzi? Dlaczego mama jest w takim stanie?
Ojciec spojrzał na mnie ciemnym wzrokiem. – Pytali o Zorinę. Powiedziałem im, że się rozwiodłeś, że jej już nie ma. To było dla nich za dużo.
Ogarnęło mnie zamieszanie. Spojrzałem na rodzinę. W oczach matki żal, Kaela ciągle płakała, a ojciec miał twardy wyraz twarzy. Nic z tego nie rozumiałem.
– Co masz na myśli? – dopytywałem, próbując połączyć fakty. – Czemu oni mieliby się przejmować Zoriną? Mama ledwie ją tolerowała, a Kaela ciągle ją obgadywała za plecami.
Ojciec ciężko opadł na krzesło przy łóżku, nagle wyglądając na wszystkie swoje sześćdziesiąt lat. – Zorina nie była przypadkową osobą, Kael. Zaaranżowałem twoje małżeństwo z nią w konkretnym celu.
– Wiem o tym – odpowiedziałem, a w głosie zaczęła pobrzmiewać zniecierpliwienie. Walory biznesowe, koneksje, to wszystko wyjaśnił przecież już na początku. – Co to ma wspólnego ze stanem mamy?
– Dziś rano Zorina przysłała strażników do naszego domu – ciągnął ojciec, z każdym słowem jego głos stawał się cięższy. – Spakowali jej rzeczy, ale także część rzeczy twojej matki i Kaeli.
– Co? Po co miałaby to robić? – Nikt nie odpowiedział, tylko patrzyli na siebie, jakby wiedzieli coś, czego ja nie wiedziałem.
Zmarszczyłem brwi, wciąż nie rozumiejąc. – O to chodzi? Że zabrała jakieś rzeczy? Nie martwcie się, wszystko, co zabrała, zastąpię. To nie jest wielki problem.
Matka pokręciła głową, a nowe łzy spłynęły jej po policzkach. Kaela podniosła na mnie wzrok, w którym mieszało się poczucie winy i rozpacz.
– Nie, Kael – wychrypiała Kaela między szlochami. – To nie o to chodzi. To... to coś więcej. Źle ją traktowałyśmy, a teraz... teraz rozumiem, co straciłyśmy.
Traciłem już cierpliwość. – Może ktoś mi wreszcie wyjaśni, o co chodzi? Dlaczego wszyscy zachowujecie się, jakby świat się kończył?
Ojciec spojrzał mi w oczy. W jego spojrzeniu było coś, co przyprawiło mnie o dreszcz – żal, a może rezygnacja.
– Nie powiedziałem ci wszystkiego, Kael – odezwał się wreszcie, głosem ledwo słyszalnym. – Nie chciałem, żebyś wiedział. Ale teraz musisz.
W pokoju zapadła cisza, przerywana jedynie monotonnym pikaniem monitora serca. Czekałem, narastający niepokój ściskał mi klatkę piersiową.
– Zorina to nie Zorina – powiedział w końcu ojciec.
Mrugnąłem, przekonany, że się przesłyszałem. – Co?
– To ja nadałem jej to imię – kontynuował, unikając mojego wzroku. – Jej prawdziwe nazwisko to Celestina Alvada. Jest jedyną córką prezydenta Alvady.
Świat zawirował mi pod nogami. Oparłem się o krawędź stołu, żeby nie upaść. Słowa odbijały mi się w głowie, ale nie mogłem ich pojąć.
Celestina Alvada. Córka prezydenta.
Przesuń w górę, aby kontynuować