Gianni
Kobiety mają swoje miejsce, a kiedy już zaspokoję swoje potrzeby, odsyłam je do domu. Może to czyni ze mnie dupka, ale przynajmniej upewniam się, że są zadowolone, zanim odejdą.
Przejeżdżam dłonią przez gęste włosy, wydychając ciężko powietrze. Nie mogę przestać myśleć, co by się stało, gdybym w końcu poddał się wieloletniej walce z własnym sumieniem i zrealizował swoje pragnienie względem Cateriny. Sama myśl o tym, by potraktować ją jak wszystkie inne – odprawić po wszystkim – niepokoi mnie. Nie tylko ze względu na nią, ale zwłaszcza ze względu na moją córkę.
Jak miałbym spojrzeć jej w oczy i powiedzieć, że przespałem się z jej najlepszą przyjaciółką, po czym wyrzuciłem ją jak wczorajsze śmieci?
Boso przechadzam się po parterze, a kąpielówki przyklejają mi się do umięśnionych nóg.
Nagła chęć, by do niej pójść, niemal całkowicie mnie ogarnia. Ciało mówi tak, ale umysł mówi nie. Nasza brudna mała tajemnica pozostałaby ukryta, czymś, o czym oboje udawalibyśmy, że nigdy się nie wydarzyło, zwłaszcza ze względu na Tatianę. Mogę sobie tylko wyobrazić jej reakcję, gdyby dowiedziała się, co wydarzyło się tej nocy.
Moja córka nigdy nie może się dowiedzieć, ale Caterina się zdziwi, jeśli myśli, że nie poruszę tego, co się stało. Teraz gdy zobaczyłem, co kryje się pod jej niewinną fasadą, nie ma już powrotu.
Pochłania mnie pożądanie, ale pozwalam rozsądkowi podjąć ostateczną decyzję i zamiast iść dalej korytarzem, wchodzę do gabinetu. Pierwsze, co robię, to podchodzę do barku i nalewam sobie drinka, mając nadzieję, że ochłodzę rozpalone libido. Bardziej niż czegokolwiek innego potrzebuję stłumić zmysły i uspokoić pragnienie, które grozi, że ponownie mnie usztywni tak krótko po szczycie. Obrazy, jak ją pieprzę i wypełniam swoim nasieniem, jak całkowicie ją sobie przywłaszczam, przewijają się przez moją głowę. Pierwszy łyk nie wystarcza, by pozbyć się wizji ciężarnej Cateriny, jej ciała nabrzmiałego dzięki życiu, które w niej zasiałem. Temu życiu, które tam umieściłem. Zbyt kuszące jest, by odrzucić ten obraz, więc pozwalam mu przenikać do mojej wyobraźni, gdy sączę szkocką i krążę po pokoju. Słodka, ufna Caterina. Promienna, rozświetlona, nosząca moje dziecko. Jakie to byłoby doskonałe? Sama myśl rozlewa ciepło w mojej piersi, zupełnie nie związane z alkoholem w dłoni. Przyjemność wykraczająca poza fizyczność. Gdybym jeszcze nie wiedział, że pójdę do piekła za to, co zrobiłem, na pewno zasłużyłbym na to przez kierunek, w którym zmierzają moje myśli. Dziewczyna jest o dwadzieścia lat młodsza ode mnie. Całe życie przed nią. Przyszłość. Cholerny chłopak. Zaciskam zęby na tę ostatnią myśl. Mam ochotę zabić drania. Nie zasługuje na nią. A jednak to on ją ma. A ja tu siedzę, wyobrażając sobie, że ją sobie przywłaszczam. Że posiadam jej ciało, zapładniam ją, pozwalam, by nosiła dowód mojego roszczenia na oczach całego świata. Nie ma na to żadnego usprawiedliwienia.
Spoglądam na ciemny, cichy ogród za panoramicznymi oknami za moim biurkiem. Nawet w ciszy wiem, że zawsze czuwają oczy wypatrujące kłopotów. Ochroniarze są tu stale obecni, nie tylko dla mojego bezpieczeństwa, ale przede wszystkim dla mojej córki. Nie powinna cierpieć przez niebezpieczny świat, którego jestem częścią.
Myśli znów wracają do Cateriny. Jak mógłbym w ogóle rozważać wciągnięcie jej w to życie? Jest ode mnie tyle lat młodsza. Czy mógłbym jej zaufać, że zachowa moje sekrety albo będzie słuchać moich poleceń dla własnego bezpieczeństwa?
Otwarcie się przed nią wydaje się ryzykowne, zwłaszcza biorąc pod uwagę moje dotychczasowe doświadczenia. Zaufałem tylko jednej kobiecie wcześniej i skończyło się to źle. Sama myśl, że Caterina mogłaby być w ciąży, przeraża mnie – to koszmar, którego najbardziej się obawiam. A jednak pragnienie, by ją sobie przywłaszczyć, uczynić ją moją, płonie we mnie z ogromną siłą.
Odpowiedź jest prosta. Nigdy nie mógłbym jej zaufać. Ale to nie powstrzyma mnie przed rozważaniem scenariusza, w którym wpadam do sypialni mojej córki, by ją znaleźć. Wyciągam ją na korytarz, prowadzę do własnej sypialni, przywiązuję do łóżka, żeby nie mogła uciec, i delektuję się jej cipką, aż zemdleje. Jestem pewien, że zesztywniałaby ze strachu, przerażona wizją, że ten wielki, groźny drań, którego w sekrecie pożąda, w końcu daje jej to, o czym marzyła przez cały ten czas. Prawie słyszę jej szybki, płytki oddech przy moim uchu. Te drobne westchnienia i ledwie tłumione jęki, gdy budzę jej ciało dłońmi, ustami, językiem. Dowiedziałaby się, jak niebezpieczna jest zabawa ogniem, jak ryzykowne jest wyznawanie swoich mrocznych pragnień. Dla nas obu byłoby lepiej, gdyby dzisiaj po prostu odeszła. Teraz już za późno.
Nigdy nie zapomnę, jak spojrzała mi prosto w duszę, przenikając mnie na wylot, gdy doprowadzała się do ekstazy na własnych palcach. Kurwa, znowu mam twardego. Opadam na fotel przy biurku, odstawiam drinka i zamiast tego wyciągam się ze spodenek. Ile czasu minęło, odkąd ktokolwiek lub cokolwiek podnieciło mnie na tyle, żebym tak szybko po wytrysku znowu był gotowy? Szczerze mówiąc, nie pamiętam. Jestem aż tak zblazowany, nie wspominając o tym, że nie jestem już taki młody jak kiedyś. Dzwoniący telefon na biurku wyrywa mnie z zamyślenia i w tej samej chwili, gdy rozpoznaję numer na ekranie, przeszywa mnie niepotrzebne poczucie winy. Ze wszystkich momentów właśnie teraz moja była postanowiła zadzwonić. Jakby wiedziała, że dobrze się bawię i chciała to zakończyć. Czasem zastanawiam się, co w niej widziałem. Jak mogłem być taki ślepy? Jak mogłem nie dostrzec tej pustki w niej? Nieskończonej jaskini wrzeszczącej rozpaczy, którą maskowała zgrabnym ciałem. Dałem się nabrać. Dupa potrafi tak zadziałać na faceta, chyba już się tego nauczyłem. Lekcja zdobyta w najgorszy możliwy sposób.
— Amalia — warczę, przytrzymując słuchawkę między uchem a ramieniem. — Czemu zawdzięczam tę wątpliwą przyjemność?
Milczy wystarczająco długo, żebym zaczął się zastanawiać, czy w ogóle jest po drugiej stronie, zanim mruknie: — Och, cześć. Nie spodziewałam się, że odbierzesz.
Mrugam powoli. Co do chuja?
— Dzwonisz o drugiej w nocy, zakładając, że nie będę czuwał, tak? Po co? Żeby zostawić wiadomość jak tchórz?
To aż za bardzo przewidywalne.
— Nie powinnaś już wiedzieć, żeby mnie nie lekceważyć?
— I jak tam pogoda na twoim wysokim koniu? Miałam zajęty dzień i dopiero teraz mogłam zadzwonić. Wyobrażam sobie, że Tatiana wciąż świętuje. Jak poszła uroczystość?
— Zdajesz sobie sprawę, że mogłaś to zobaczyć na własne oczy, prawda? Odłożyła dla swojej kochanej matki bilet na ceremonię.
Cisza po drugiej stronie mówi wszystko. Umysł mojej byłej wcale nie jest taką zagadką, za jaką chce uchodzić. Wścieka ją to, że tak łatwo odczytuję jej myśli — a przynajmniej te egoistyczne motywacje, które stoją za jej zachowaniem. Gdy w milczeniu szuka sensownej wymówki, podpowiadam:
— Pozwól, że zgadnę. Zapomniałaś o tym.
— A jeśli tak?
— Jeśli tak bardzo unikasz odpowiedzialności, powinnaś szukać poważnej pomocy specjalisty. Nasza córka próbowała się z tobą kontaktować wiele razy.
— Wiesz w ogóle, ile—
— Jeśli ja potrafię zapamiętać wydarzenie mimo wszystkiego, co mam na głowie, ty też powinnaś dać radę.
— Czy pomyślałeś, że może to ciebie próbowałam uniknąć?
Ma talent do obracania każdej sytuacji na swoją korzyść. Czy to odgłos pociągania nosem? Oczywiście. Jest mistrzynią manipulowania narracją.
— Jeśli ja potrafię odłożyć przeszłość na bok dla Tatiany, ty też możesz.
Kiedy zaczyna sypać kolejnymi wymówkami, przerywam jej warczeniem.
— Daj spokój. Tatiana cię dziś nie potrzebowała i pewnie już zrozumiała, że nie może na ciebie liczyć.
Prycha.
— Och, a ty jesteś idealnym ojcem?
Ani trochę. Zawiodłem na więcej sposobów, niż chciałbym przyznać. Nie jestem tym idealnym, sentymentalnym ojcem z serialu. To nie ja.
Ale mam nadzieję, że moja córka wie, że może na mnie polegać, że jej dobro i szczęście są dla mnie najważniejsze. Chronię ją przed ciemniejszymi stronami swojego życia, jak wielu rodziców, gdy ich praca nie jest do końca familijna. Może nie należę do czułych, ale wierzę, że jestem dobrym ojcem.
— Jestem cholernie dobrym rodzicem i oboje o tym wiemy. Nawet jeśli nie byłbym, przynajmniej się staram.
Na chwilę zapada cisza, zanim kontynuuję:
— A skoro tyle zapomniałaś, pozwól, że ci przypomnę.
Obniżam głos do groźnego pomruku.
— Oboje wiemy, że unikasz podpisania papierów, o których tak wygodnie zapomniałaś. Rada na przyszłość: radzenie sobie z twoim zwlekaniem jest mniej wygodne niż pozbycie się ciebie. Rozumiesz?
— To groźba? — śmieje się, ale słyszę w jej głosie strach. Wie, że to nie do końca blef. Jeśli ktoś wie, do czego jestem zdolny, to ona. Jeśli chodzi o ochronę mojej córki i mojego biznesu, nie cofnę się przed niczym — nawet jeśli grozi mi przez to poważne kłopoty.
— Małe przypomnienie — mruczę. — Słyszysz to tykanie w głowie? To nie twój zegar biologiczny — choć ten pewnie już krzyczy. To tykanie zaczęło się w momencie, gdy te papiery dotarły pod twoje drzwi. Moja oferta już się nie poprawi. To twoja ostatnia szansa. Podpisz je albo przekonasz się, jak bardzo potrafię być nieprzyjemny.
— Ooo, aż się trzęsę — szydzi.
— Zegar tyka — powtarzam, ignorując jej próby prowokacji. Mam ważniejsze sprawy niż wciąganie się w dziecinną kłótnię. Kończę rozmowę bez ostrzeżenia i udaję się do prywatnej łazienki w swoim biurze, żeby się rozładować. Amalia to rozdział, którego nie mogę całkiem wymazać ze swojego życia, choć dała mi Tatianę — największy dar, jaki kiedykolwiek otrzymałem.
Ale ona należy do przeszłości.
Myśli szybko mi uciekają: czy to znaczy, że Caterina jest przyszłością?
Łapię swoje odbicie w lustrze. Gorąca woda paruje na szkle, gdy obserwuję zmagania anioła i diabła na moich ramionach. Zmarszczki na czole pokazują ciężar mojej walki.
To wydaje się fundamentalnie złe, na poziomie głębszym niż wszystko, co zrobiłem wcześniej.
Bez względu na to, jak bardzo się staram, nie mogę wyrzucić Cateriny z głowy. Sama myśl o niej nie daje mi spokoju. Już wcześniej ledwo się powstrzymałem, zanim zobaczyłem, jak na mnie patrzy.
Teraz? Na myśl przychodzi mi tylko jedno słowo: niemożliwe.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Caterina
Tatiana: Przepraszam, spóźnię się. Długa historia.
Znam ją na tyle dobrze, by zgadnąć, że Christopher pewnie maczał w tym palce—on zawsze wprowadza zamieszanie albo ignoruje plany, a Tatiana nigdy mu tego nie odpuszcza. Chciałabym jej powiedzieć, żeby go rzuciła, ale jako przyjaciółka to nie jest moje miejsce.
Ja: Będę czekać :)
Dodaję uśmiech, żeby podtrzymać dobry nastrój, choć tak naprawdę chcę powiedzieć, jak bardzo cieszę się na to spotkanie. To dziwne uczucie, które miałam w drodze tutaj, jakby ktoś mnie śledził, to coś, czego nigdy bym nie przyznała. Nie chcę, żeby Tatiana pomyślała, że jestem paranoiczna.
Na razie otaczają mnie ludzie w klubie, więc powinnam być bezpieczna. Uwaga, którą przyciągam, wynika tylko z tego, że jestem sama, a z tym sobie radzę.
Wdech, wydech. Po prostu jesteś paranoiczna.
Bar jest teraz spokojny. Kilka osób rozsiadło się przy barze i stolikach wokół parkietu, a balkon powyżej jest w większości pusty. Przyszłam wcześniej, żeby uniknąć hałasu i spędzić chwilę z Tatianą, zanim za dwa dni wyjedzie do Francji.
W tym tempie może się okazać, że nie zdążymy się zobaczyć, a potem nie zobaczę jej przez miesiąc. Marszczę brwi, wpatrując się w kieliszek wina, czekając.
— Co z tą smutną miną?
To pytanie wyrywa mnie z ponurych myśli. To nie jakiś czający się typ próbujący zagadać, tylko barman. Jest przystojny w znajomy sposób, z głęboko osadzonymi ciemnymi oczami i ujmującym uśmiechem, który podkreśla jego dołeczki.
— Moja najlepsza przyjaciółka wyjeżdża na miesiąc na południe Francji i nie wiem, jak sobie bez niej poradzę. — Wzruszam ramionami, zauważając jego grymas. — Wiem, mogłoby być gorzej, ale…
— To faktycznie słabo — zgadza się, układając szklanki w imponującą wieżę.
— No właśnie. Będę miała masę wolnego czasu i nic, czym mogłabym go zapełnić.
Luciano, jak zwykle, jest zajęty i dziś do nas nie dołączy. To raczej się nie zmieni podczas nieobecności Tatiany. Często mam wrażenie, że mieszkam sama, ale sterty brudnych ubrań, które zostawia, stale przypominają mi o jego obecności.
Barman opiera się o bar, unosząc brwi. Mój wzrok przyciągają jego bicepsy, świetnie podkreślone przez obcisłe rękawy T-shirta. — Jeśli się nudzisz, zawsze szukamy dodatkowej pomocy tutaj.
— Naprawdę? — odpowiadam, zaintrygowana.
— Tak, przydałyby się dodatkowe ręce. Byłabyś idealna — mówi z zalotnym uśmiechem i puszcza oczko.
Nie mogę powstrzymać ciepłego rumieńca, który rozlewa się po moim ciele, choć nie jestem singielką i nie powinnam zachęcać do flirtu z kimś, kogo dopiero poznałam. Ciekawe, czy jego ramiona przyciągają moją uwagę, bo ostatnio czuję się zaniedbana i samotna.
— Najpierw musiałabym zapytać chłopaka — mruczę, a jego skinienie pokazuje, że zrozumiał przekaz, zanim odchodzi obsłużyć kolejnego klienta kilka stołków dalej.
Tatiana pewnie stuknęłaby mnie w głowę, gdyby tu była i widziała, jak odrzucam zaloty przystojniaka. Nie rozumie, jak to jest być z kimś tak długo, inwestować tyle czasu i energii w związek. Nie chcę myśleć, że to wszystko na nic. Związki wymagają cierpliwości, wysiłku i pracy z obu stron.
Kogo próbuję przekonać?
Ogarnia mnie głębokie poczucie niespełnienia i wypijam resztę wina. Mam nadzieję, że tak nie będzie wyglądać moja przyszłość—przekonuję siebie, że jestem bezpieczna i powinnam zadowolić się tym, co znam, zamiast szukać czegoś więcej. Ale czym miałoby być to „więcej”? Odejście od Luciano? Rzucenie pracy, zanim ją zacznę? Nie widzę żadnych realnych alternatyw.
Nigdy nie byłam osobą, która ryzykuje. Chciałabym nią być. Żałuję, że nie potrafię. Ale to po prostu nie leży w mojej naturze. Poza tym całe życie uczono mnie, jak niepewny jest świat, jak wszystko może się zmienić w jednej chwili i jak ważne jest przygotowanie się na to, co nadejdzie. Dzięki, tato.
To nie irytacja do niego tli się we mnie—on robił, co mógł, zwłaszcza po śmierci mamy. Nie, to irytacja do samej siebie. Czego tak naprawdę się boję? Dopiero gdy zauważam, że mam zaciśniętą szczękę, zdaję sobie sprawę, że serce przyspiesza na wspomnienie tamtej nocy.
Wtedy zaryzykowałam—z Giannim. To było ekscytujące, upajające. Raz w życiu pozwoliłam sobie na niebezpieczną grę, zamiast walczyć z tym, czego pragnę. Jasne, teraz jest mi wstyd, ale głównie dlatego, że wiem, iż to było niezgodne z zasadami.
Nie dlatego, że mi się nie podobało.
To taki dreszcz, od którego mogłabym się uzależnić—brać to, czego chcę, niezależnie od opinii innych.
Może wypiłam za dużo wina.
Trzeźwa Caterina nie myślałaby o takich rzeczach.
Sprawdzam jeszcze raz telefon, czy Tatiana odpisała. Nic z tego. Westchnienie, podnoszę wzrok znad ekranu i dostrzegam ją stojącą na środku parkietu.
Jak zawsze wygląda obłędnie w krótkiej czarnej sukience z dekoltem halter, która niczego nie pozostawia wyobraźni. Idealnie podkreśla jej krągłe ciało. Chciałabym mieć odwagę założyć coś seksownego, pokazać się światu.
Zawsze ta grzeczna dziewczynka.
Ale nie zawsze, prawda? Nie gdy w grę wchodzi pewien seksowny miliarder.
— Hej! — wołam, machając ręką nad głową, aż mnie zauważa. Uśmiech znika mi z twarzy, gdy nie odpowiada tym samym. Spodziewam się, że podejdzie prosto do mnie, ale ona skręca w wąski korytarz prowadzący do toalet. Cholera. Brak Christophera daje mi pewne wyobrażenie, co się dzieje.
Pędzę za nią do łazienki. Ledwo przechodzę przez wahadłowe drzwi, gdy zaczyna się tłumaczyć, próbując śmiechem zatuszować rozpacz wypisaną na twarzy.
— Za krótka. Moja sukienka jest za krótka. Wiedziałaś o tym? — Odrzuca blond loki na plecy, wydychając teatralnie powietrze.
Cześć, i tobie. — O to się kłóciliście?
— Nie kłóciliśmy się… — mamrocze, jej głos mięknie, a postanowienie się kruszy. — Właściwie tak, o to się kłóciliśmy. Jakbym potrzebowała, żeby mi mówił, jak mam się ubierać. Ten facet chodziłby w skarpetkach i sandałach, gdybym nie narzekała. Zachowuje się jak mój ojciec, a jeden tata mi wystarczy. Jestem dorosłą kobietą. Nie potrzebuję jego aprobaty.
Ma rację.
— Przykro mi, że jest dupkiem, ale na pocieszenie powiem ci, że wyglądasz świetnie.
Marszczy brwi, patrząc w lustro, zanim spotyka się ze mną wzrokiem w odbiciu. — Tak? — Nie przywykłam widzieć jej tak niepewnej. Rozdziera mnie myśl, że on ma moc, by ją tak złamać.
— Dobrze o tym wiesz — zapewniam ją z uśmiechem. — Chętniej miałabym cię tylko dla siebie. Potrzebujemy babskiego wieczoru, zanim mnie na miesiąc porzucisz.
Staję za nią, obejmuję ją w pasie i przytulam. — Gdybym miała słabość do dziewczyn, już bym cię mu ukradła.
— A ja bym ci nie przeszkodziła. — Jej uśmiech jest szczery, a łzy już zniknęły. — Upijmy się.
— O tak, to jest to. — Śmieję się, otwierając drzwi, gotowa skupić całą energię na poprawianiu jej nastroju. Ale ziemia usuwa mi się spod nóg, gdy widzę ostatnią osobę, jakiej się spodziewałam: Luciano. Jego ciemne oczy rozszerzają się ze zdumienia na mój widok.
— Luciano? — Tatiana wpada na moje plecy, ale ledwo to czuję. Jestem zbyt zajęta wpatrywaniem się w mojego chłopaka. Tu nie pasuje. Nie powinno go tu być. — Myślałam, że pracujesz.
Raz przyłapałam go, jak walił sobie do hardcorowego porno BDSM z moimi majtkami owiniętymi wokół fiuta. Wyraz jego twarzy teraz—szok i poczucie winy—przypomina mi tamten dzień.
Przeczesuje krótkie, jasne włosy dłonią, próbując wymyślić jakieś wytłumaczenie. — Co ty tu robisz? — żądam odpowiedzi. — Mówiłeś, że musisz dziś zamykać siłownię.
Jego oczy rozjaśniają się. — Skończyłem wcześniej i chciałem ci zrobić niespodziankę — mówi, śmiejąc się nerwowo.
— Może bym uwierzyła, ale nie mówiłam ci, dokąd idziemy. — Krzyżuję ramiona na piersi.
— Usłyszałem, jak o tym rozmawiałaś z Tatianą — wzrusza ramionami, uśmiechając się w sposób, który kiedyś uważałam za seksowny. Teraz mnie mdli. — Niespodzianka?
Nie, to nie jest niespodzianka. Prawdziwy szok przychodzi, gdy drzwi za nim się otwierają, a czyjeś ręce oplatają jego talię.
— Mmm, to było zabawne — mruczy kobieta, pochylając się i zadzierając głowę, by spojrzeć na niego. — Ale następnym razem przenieśmy się w jakieś bardziej prywatne miejsce niż męska toaleta.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Catarina
Z tego, co widzę, jest drobną, krągłą rudowłosą. Jest ładna, ktoś, kogo zna mój chłopak. Mój stłumiony jęk przyciąga jej uwagę. Można niemal zobaczyć, jak układa sobie całą sytuację w głowie. Jej wzrok przeskakuje między nami.
— O cholera — szepcze, marszcząc brwi. — Nie wiedziałam. Przysięgam.
— Ty skurwysynu — warczy Tatiana. — Ty pieprzony, głupi draniu.
— Nie! — jęczy Luciano, a jego twarz blednie. Kręci gwałtownie głową, wyczuwając nadchodzącą katastrofę. — Nie, to nie to, co myślisz, Caterino.
Przeprosiny rudowłosej nie zmieniają sytuacji, ale przynajmniej okazuje przyzwoitość. Mogłabym się na nią wściec, ale to nie jej wina. Nawet jeśli wiedziała i mimo to spała z nim, jedyną osobą winną tutaj jest Luciano. Jego brak kontroli, lekceważenie naszego związku — to wszystko jego zasługa.
— Proszę... nie musisz się tłumaczyć — mówię do niej, a jej policzki czerwienią się ze wstydu. Kiwa głową i przeciska się obok nas, kierując się na parkiet.
— Okłamałeś mnie — mówię, starając się, by mój głos był cichy, ale stanowczy.
— Mówiłem ci, to nie to, co myślisz. To wszystko nieporozumienie. Wiesz, że cię kocham.
Próbuje mnie uspokoić, ale jego słowa tylko potęgują złość i rozczarowanie, które we mnie kipią. Nie mogę mu teraz uwierzyć. Sięgam do niego, ale gdy próbuje mnie dotknąć, odtrącam jego rękę. Moje serce jest ciężkie, przytłoczone zdradą.
— Przez cały ten czas. Przez te wszystkie lata i robisz mi coś takiego? Było ciężko, nie byłam idealna, ale... — Trudno mi pojąć tę sytuację. Nie byliśmy idealni, był między nami kryzys, ale zdrada nigdy nie była potrzebna.
— Masz rację — zgadza się szybko. — Te wszystkie lata razem. Chcesz to wszystko wyrzucić przez coś takiego? Coś tak małego.
Nic w tym nie jest małe. Tylko on mógłby uznać zdradę za drobiazg, coś, nad czym można przejść do porządku dziennego. To, że zakłada, iż po prostu to zaakceptuję i pójdę dalej, doprowadza mnie do szału.
— Pieprzona racja, że chce — wtrąca Tatiana ostro.
Luciano przewraca oczami. — Czemu się nie zajmiesz wreszcie własnymi sprawami?
— Nie mów do niej w ten sposób! — mówię lodowatym, nieugiętym głosem.
Buduję mur między kotłującymi się we mnie emocjami a resztą świata. Nie załamię się tutaj. Przechodzi mnie lodowaty dreszcz, pot spływa mi na czoło. Nóż zdrady wbija się głębiej w brzuch, ale zmuszam się do oddechu, postanawiając nie stracić panowania przy tym pieprzonym zdrajcy i tłumie obcych ludzi.
Błagania Luciano trafiają w próżnię, gdy dociera do mnie cała prawda. Jego próby dotyku, błagania o drugą szansę, tylko pogłębiają moje poczucie zdrady. Odpieram łzy, czując pod skórą wrzącą wściekłość, taką, która każe krzyczeć i niszczyć wszystko wokół.
— Nie sądzę, żebyś wiedział, czym jest miłość, Luciano — udaje mi się warknąć, mój głos drży od ledwie powstrzymywanego gniewu. — Ale to już nie ma znaczenia, bo skończyliśmy. To koniec. Mam do siebie zbyt dużo szacunku, by zostać z tobą, wiedząc, że sypiasz z innymi kobietami. Kiedy stąd wyjdziesz, wróć do naszego mieszkania i spakuj tyle, ile zdołasz unieść. Poszukaj sobie gdzieś indziej miejsca. Jeśli tam dotrę i cię jeszcze będzie, dzwonię na policję. Wiesz, tych w niebieskim, którzy mnie znają i szanują mojego ojca. Myślę, że potrafisz sobie wyobrazić, co się wtedy stanie.
Do mojego głosu dołącza Tatiana, przesycona jadem. — Lepiej się pośpiesz. Może zadzwonię jeszcze do mojego ojca. Tak po prostu, bo jestem taką suką.
Twarz Luciano wykrzywia szok i panika, kiedy uświadamia sobie powagę sytuacji. Otwiera usta, pewnie żeby podać kolejną wymówkę lub błagać o wybaczenie, ale chyba uznaje, że to bez sensu. Zaciśnięte usta, odwraca się i odchodzi, zostawiając mnie samą z pustką w środku.
Gdy znika mi z oczu, siła, której się kurczowo trzymałam, ulatnia się, a ja się rozsypuję. Tatiana obejmuje mnie ramieniem i odprowadza z dala od tej sceny. Jej opiekuńcza obecność to jedyny punkt zaczepienia w tej chwili.
— Przepraszam, C. Tak mi przykro — mówi cicho.
Kręcę głową, czując w środku otępienie. — Miałaś rację. Byłam taka głupia, taka ślepa. Myślałam, że pracuje, a on był z kimś innym. Jak mogłam być aż tak naiwna? — Słowa wypadają ze mnie potokiem bólu i zamętu.
— Chodź. — Tatiana delikatnie prowadzi mnie korytarzem, z dala od głównej części klubu. — Napijemy się na umór. Tam pójdziemy.
Jej determinacja, by zabrać mnie w bezpieczne miejsce, z dala od ciekawskich spojrzeń, jest pocieszająca, nawet jeśli nie mam pewności, czy mam w sobie siłę, by to docenić. Gdy wychodzimy z korytarza, Tatiana daje znak kelnerce. — Potrzebujemy prywatnego stolika i butelki szampana. I żeby donosić kolejne.
Kelnerka patrzy na nas z ciekawością, ale przytakuje i rusza załatwić wszystko.
— Co świętujecie? — pyta, próbując rozluźnić atmosferę.
Tatiana uśmiecha się krzywo. — Moja przyjaciółka właśnie schudła. Jakieś siedemdziesiąt pięć kilo zbędnego dupka.
Kelnerka chichocze i zostawia nas samych. Doceniam próbę Tatiany, by rozluźnić atmosferę, nawet jeśli jestem zbyt rozbita, by naprawdę się tym cieszyć.
Siadamy i gdy szampan zaczyna płynąć, pozwalam sobie oprzeć się na wsparciu Tatiany, gotowa utopić smutki i spróbować poskładać kawałki mojego roztrzaskanego serca.
Przesuń w górę, aby kontynuować