Caterina
Tatiana: Przepraszam, spóźnię się. Długa historia.
Znam ją na tyle dobrze, by zgadnąć, że Christopher pewnie maczał w tym palce—on zawsze wprowadza zamieszanie albo ignoruje plany, a Tatiana nigdy mu tego nie odpuszcza. Chciałabym jej powiedzieć, żeby go rzuciła, ale jako przyjaciółka to nie jest moje miejsce.
Ja: Będę czekać :)
Dodaję uśmiech, żeby podtrzymać dobry nastrój, choć tak naprawdę chcę powiedzieć, jak bardzo cieszę się na to spotkanie. To dziwne uczucie, które miałam w drodze tutaj, jakby ktoś mnie śledził, to coś, czego nigdy bym nie przyznała. Nie chcę, żeby Tatiana pomyślała, że jestem paranoiczna.
Na razie otaczają mnie ludzie w klubie, więc powinnam być bezpieczna. Uwaga, którą przyciągam, wynika tylko z tego, że jestem sama, a z tym sobie radzę.
Wdech, wydech. Po prostu jesteś paranoiczna.
Bar jest teraz spokojny. Kilka osób rozsiadło się przy barze i stolikach wokół parkietu, a balkon powyżej jest w większości pusty. Przyszłam wcześniej, żeby uniknąć hałasu i spędzić chwilę z Tatianą, zanim za dwa dni wyjedzie do Francji.
W tym tempie może się okazać, że nie zdążymy się zobaczyć, a potem nie zobaczę jej przez miesiąc. Marszczę brwi, wpatrując się w kieliszek wina, czekając.
— Co z tą smutną miną?
To pytanie wyrywa mnie z ponurych myśli. To nie jakiś czający się typ próbujący zagadać, tylko barman. Jest przystojny w znajomy sposób, z głęboko osadzonymi ciemnymi oczami i ujmującym uśmiechem, który podkreśla jego dołeczki.
— Moja najlepsza przyjaciółka wyjeżdża na miesiąc na południe Francji i nie wiem, jak sobie bez niej poradzę. — Wzruszam ramionami, zauważając jego grymas. — Wiem, mogłoby być gorzej, ale…
— To faktycznie słabo — zgadza się, układając szklanki w imponującą wieżę.
— No właśnie. Będę miała masę wolnego czasu i nic, czym mogłabym go zapełnić.
Luciano, jak zwykle, jest zajęty i dziś do nas nie dołączy. To raczej się nie zmieni podczas nieobecności Tatiany. Często mam wrażenie, że mieszkam sama, ale sterty brudnych ubrań, które zostawia, stale przypominają mi o jego obecności.
Barman opiera się o bar, unosząc brwi. Mój wzrok przyciągają jego bicepsy, świetnie podkreślone przez obcisłe rękawy T-shirta. — Jeśli się nudzisz, zawsze szukamy dodatkowej pomocy tutaj.
— Naprawdę? — odpowiadam, zaintrygowana.
— Tak, przydałyby się dodatkowe ręce. Byłabyś idealna — mówi z zalotnym uśmiechem i puszcza oczko.
Nie mogę powstrzymać ciepłego rumieńca, który rozlewa się po moim ciele, choć nie jestem singielką i nie powinnam zachęcać do flirtu z kimś, kogo dopiero poznałam. Ciekawe, czy jego ramiona przyciągają moją uwagę, bo ostatnio czuję się zaniedbana i samotna.
— Najpierw musiałabym zapytać chłopaka — mruczę, a jego skinienie pokazuje, że zrozumiał przekaz, zanim odchodzi obsłużyć kolejnego klienta kilka stołków dalej.
Tatiana pewnie stuknęłaby mnie w głowę, gdyby tu była i widziała, jak odrzucam zaloty przystojniaka. Nie rozumie, jak to jest być z kimś tak długo, inwestować tyle czasu i energii w związek. Nie chcę myśleć, że to wszystko na nic. Związki wymagają cierpliwości, wysiłku i pracy z obu stron.
Kogo próbuję przekonać?
Ogarnia mnie głębokie poczucie niespełnienia i wypijam resztę wina. Mam nadzieję, że tak nie będzie wyglądać moja przyszłość—przekonuję siebie, że jestem bezpieczna i powinnam zadowolić się tym, co znam, zamiast szukać czegoś więcej. Ale czym miałoby być to „więcej”? Odejście od Luciano? Rzucenie pracy, zanim ją zacznę? Nie widzę żadnych realnych alternatyw.
Nigdy nie byłam osobą, która ryzykuje. Chciałabym nią być. Żałuję, że nie potrafię. Ale to po prostu nie leży w mojej naturze. Poza tym całe życie uczono mnie, jak niepewny jest świat, jak wszystko może się zmienić w jednej chwili i jak ważne jest przygotowanie się na to, co nadejdzie. Dzięki, tato.
To nie irytacja do niego tli się we mnie—on robił, co mógł, zwłaszcza po śmierci mamy. Nie, to irytacja do samej siebie. Czego tak naprawdę się boję? Dopiero gdy zauważam, że mam zaciśniętą szczękę, zdaję sobie sprawę, że serce przyspiesza na wspomnienie tamtej nocy.
Wtedy zaryzykowałam—z Giannim. To było ekscytujące, upajające. Raz w życiu pozwoliłam sobie na niebezpieczną grę, zamiast walczyć z tym, czego pragnę. Jasne, teraz jest mi wstyd, ale głównie dlatego, że wiem, iż to było niezgodne z zasadami.
Nie dlatego, że mi się nie podobało.
To taki dreszcz, od którego mogłabym się uzależnić—brać to, czego chcę, niezależnie od opinii innych.
Może wypiłam za dużo wina.
Trzeźwa Caterina nie myślałaby o takich rzeczach.
Sprawdzam jeszcze raz telefon, czy Tatiana odpisała. Nic z tego. Westchnienie, podnoszę wzrok znad ekranu i dostrzegam ją stojącą na środku parkietu.
Jak zawsze wygląda obłędnie w krótkiej czarnej sukience z dekoltem halter, która niczego nie pozostawia wyobraźni. Idealnie podkreśla jej krągłe ciało. Chciałabym mieć odwagę założyć coś seksownego, pokazać się światu.
Zawsze ta grzeczna dziewczynka.
Ale nie zawsze, prawda? Nie gdy w grę wchodzi pewien seksowny miliarder.
— Hej! — wołam, machając ręką nad głową, aż mnie zauważa. Uśmiech znika mi z twarzy, gdy nie odpowiada tym samym. Spodziewam się, że podejdzie prosto do mnie, ale ona skręca w wąski korytarz prowadzący do toalet. Cholera. Brak Christophera daje mi pewne wyobrażenie, co się dzieje.
Pędzę za nią do łazienki. Ledwo przechodzę przez wahadłowe drzwi, gdy zaczyna się tłumaczyć, próbując śmiechem zatuszować rozpacz wypisaną na twarzy.
— Za krótka. Moja sukienka jest za krótka. Wiedziałaś o tym? — Odrzuca blond loki na plecy, wydychając teatralnie powietrze.
Cześć, i tobie. — O to się kłóciliście?
— Nie kłóciliśmy się… — mamrocze, jej głos mięknie, a postanowienie się kruszy. — Właściwie tak, o to się kłóciliśmy. Jakbym potrzebowała, żeby mi mówił, jak mam się ubierać. Ten facet chodziłby w skarpetkach i sandałach, gdybym nie narzekała. Zachowuje się jak mój ojciec, a jeden tata mi wystarczy. Jestem dorosłą kobietą. Nie potrzebuję jego aprobaty.
Ma rację.
— Przykro mi, że jest dupkiem, ale na pocieszenie powiem ci, że wyglądasz świetnie.
Marszczy brwi, patrząc w lustro, zanim spotyka się ze mną wzrokiem w odbiciu. — Tak? — Nie przywykłam widzieć jej tak niepewnej. Rozdziera mnie myśl, że on ma moc, by ją tak złamać.
— Dobrze o tym wiesz — zapewniam ją z uśmiechem. — Chętniej miałabym cię tylko dla siebie. Potrzebujemy babskiego wieczoru, zanim mnie na miesiąc porzucisz.
Staję za nią, obejmuję ją w pasie i przytulam. — Gdybym miała słabość do dziewczyn, już bym cię mu ukradła.
— A ja bym ci nie przeszkodziła. — Jej uśmiech jest szczery, a łzy już zniknęły. — Upijmy się.
— O tak, to jest to. — Śmieję się, otwierając drzwi, gotowa skupić całą energię na poprawianiu jej nastroju. Ale ziemia usuwa mi się spod nóg, gdy widzę ostatnią osobę, jakiej się spodziewałam: Luciano. Jego ciemne oczy rozszerzają się ze zdumienia na mój widok.
— Luciano? — Tatiana wpada na moje plecy, ale ledwo to czuję. Jestem zbyt zajęta wpatrywaniem się w mojego chłopaka. Tu nie pasuje. Nie powinno go tu być. — Myślałam, że pracujesz.
Raz przyłapałam go, jak walił sobie do hardcorowego porno BDSM z moimi majtkami owiniętymi wokół fiuta. Wyraz jego twarzy teraz—szok i poczucie winy—przypomina mi tamten dzień.
Przeczesuje krótkie, jasne włosy dłonią, próbując wymyślić jakieś wytłumaczenie. — Co ty tu robisz? — żądam odpowiedzi. — Mówiłeś, że musisz dziś zamykać siłownię.
Jego oczy rozjaśniają się. — Skończyłem wcześniej i chciałem ci zrobić niespodziankę — mówi, śmiejąc się nerwowo.
— Może bym uwierzyła, ale nie mówiłam ci, dokąd idziemy. — Krzyżuję ramiona na piersi.
— Usłyszałem, jak o tym rozmawiałaś z Tatianą — wzrusza ramionami, uśmiechając się w sposób, który kiedyś uważałam za seksowny. Teraz mnie mdli. — Niespodzianka?
Nie, to nie jest niespodzianka. Prawdziwy szok przychodzi, gdy drzwi za nim się otwierają, a czyjeś ręce oplatają jego talię.
— Mmm, to było zabawne — mruczy kobieta, pochylając się i zadzierając głowę, by spojrzeć na niego. — Ale następnym razem przenieśmy się w jakieś bardziej prywatne miejsce niż męska toaleta.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Catarina
Z tego, co widzę, jest drobną, krągłą rudowłosą. Jest ładna, ktoś, kogo zna mój chłopak. Mój stłumiony jęk przyciąga jej uwagę. Można niemal zobaczyć, jak układa sobie całą sytuację w głowie. Jej wzrok przeskakuje między nami.
— O cholera — szepcze, marszcząc brwi. — Nie wiedziałam. Przysięgam.
— Ty skurwysynu — warczy Tatiana. — Ty pieprzony, głupi draniu.
— Nie! — jęczy Luciano, a jego twarz blednie. Kręci gwałtownie głową, wyczuwając nadchodzącą katastrofę. — Nie, to nie to, co myślisz, Caterino.
Przeprosiny rudowłosej nie zmieniają sytuacji, ale przynajmniej okazuje przyzwoitość. Mogłabym się na nią wściec, ale to nie jej wina. Nawet jeśli wiedziała i mimo to spała z nim, jedyną osobą winną tutaj jest Luciano. Jego brak kontroli, lekceważenie naszego związku — to wszystko jego zasługa.
— Proszę... nie musisz się tłumaczyć — mówię do niej, a jej policzki czerwienią się ze wstydu. Kiwa głową i przeciska się obok nas, kierując się na parkiet.
— Okłamałeś mnie — mówię, starając się, by mój głos był cichy, ale stanowczy.
— Mówiłem ci, to nie to, co myślisz. To wszystko nieporozumienie. Wiesz, że cię kocham.
Próbuje mnie uspokoić, ale jego słowa tylko potęgują złość i rozczarowanie, które we mnie kipią. Nie mogę mu teraz uwierzyć. Sięgam do niego, ale gdy próbuje mnie dotknąć, odtrącam jego rękę. Moje serce jest ciężkie, przytłoczone zdradą.
— Przez cały ten czas. Przez te wszystkie lata i robisz mi coś takiego? Było ciężko, nie byłam idealna, ale... — Trudno mi pojąć tę sytuację. Nie byliśmy idealni, był między nami kryzys, ale zdrada nigdy nie była potrzebna.
— Masz rację — zgadza się szybko. — Te wszystkie lata razem. Chcesz to wszystko wyrzucić przez coś takiego? Coś tak małego.
Nic w tym nie jest małe. Tylko on mógłby uznać zdradę za drobiazg, coś, nad czym można przejść do porządku dziennego. To, że zakłada, iż po prostu to zaakceptuję i pójdę dalej, doprowadza mnie do szału.
— Pieprzona racja, że chce — wtrąca Tatiana ostro.
Luciano przewraca oczami. — Czemu się nie zajmiesz wreszcie własnymi sprawami?
— Nie mów do niej w ten sposób! — mówię lodowatym, nieugiętym głosem.
Buduję mur między kotłującymi się we mnie emocjami a resztą świata. Nie załamię się tutaj. Przechodzi mnie lodowaty dreszcz, pot spływa mi na czoło. Nóż zdrady wbija się głębiej w brzuch, ale zmuszam się do oddechu, postanawiając nie stracić panowania przy tym pieprzonym zdrajcy i tłumie obcych ludzi.
Błagania Luciano trafiają w próżnię, gdy dociera do mnie cała prawda. Jego próby dotyku, błagania o drugą szansę, tylko pogłębiają moje poczucie zdrady. Odpieram łzy, czując pod skórą wrzącą wściekłość, taką, która każe krzyczeć i niszczyć wszystko wokół.
— Nie sądzę, żebyś wiedział, czym jest miłość, Luciano — udaje mi się warknąć, mój głos drży od ledwie powstrzymywanego gniewu. — Ale to już nie ma znaczenia, bo skończyliśmy. To koniec. Mam do siebie zbyt dużo szacunku, by zostać z tobą, wiedząc, że sypiasz z innymi kobietami. Kiedy stąd wyjdziesz, wróć do naszego mieszkania i spakuj tyle, ile zdołasz unieść. Poszukaj sobie gdzieś indziej miejsca. Jeśli tam dotrę i cię jeszcze będzie, dzwonię na policję. Wiesz, tych w niebieskim, którzy mnie znają i szanują mojego ojca. Myślę, że potrafisz sobie wyobrazić, co się wtedy stanie.
Do mojego głosu dołącza Tatiana, przesycona jadem. — Lepiej się pośpiesz. Może zadzwonię jeszcze do mojego ojca. Tak po prostu, bo jestem taką suką.
Twarz Luciano wykrzywia szok i panika, kiedy uświadamia sobie powagę sytuacji. Otwiera usta, pewnie żeby podać kolejną wymówkę lub błagać o wybaczenie, ale chyba uznaje, że to bez sensu. Zaciśnięte usta, odwraca się i odchodzi, zostawiając mnie samą z pustką w środku.
Gdy znika mi z oczu, siła, której się kurczowo trzymałam, ulatnia się, a ja się rozsypuję. Tatiana obejmuje mnie ramieniem i odprowadza z dala od tej sceny. Jej opiekuńcza obecność to jedyny punkt zaczepienia w tej chwili.
— Przepraszam, C. Tak mi przykro — mówi cicho.
Kręcę głową, czując w środku otępienie. — Miałaś rację. Byłam taka głupia, taka ślepa. Myślałam, że pracuje, a on był z kimś innym. Jak mogłam być aż tak naiwna? — Słowa wypadają ze mnie potokiem bólu i zamętu.
— Chodź. — Tatiana delikatnie prowadzi mnie korytarzem, z dala od głównej części klubu. — Napijemy się na umór. Tam pójdziemy.
Jej determinacja, by zabrać mnie w bezpieczne miejsce, z dala od ciekawskich spojrzeń, jest pocieszająca, nawet jeśli nie mam pewności, czy mam w sobie siłę, by to docenić. Gdy wychodzimy z korytarza, Tatiana daje znak kelnerce. — Potrzebujemy prywatnego stolika i butelki szampana. I żeby donosić kolejne.
Kelnerka patrzy na nas z ciekawością, ale przytakuje i rusza załatwić wszystko.
— Co świętujecie? — pyta, próbując rozluźnić atmosferę.
Tatiana uśmiecha się krzywo. — Moja przyjaciółka właśnie schudła. Jakieś siedemdziesiąt pięć kilo zbędnego dupka.
Kelnerka chichocze i zostawia nas samych. Doceniam próbę Tatiany, by rozluźnić atmosferę, nawet jeśli jestem zbyt rozbita, by naprawdę się tym cieszyć.
Siadamy i gdy szampan zaczyna płynąć, pozwalam sobie oprzeć się na wsparciu Tatiany, gotowa utopić smutki i spróbować poskładać kawałki mojego roztrzaskanego serca.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Catarina
Zarówno Tatiana, jak i ja drgniemy, gdy Roger otwiera drzwi samochodu i pochyla się do środka. „Wszystko czysto”, oznajmia, omiatając nas wzrokiem. „W sypialni są pootwierane szuflady, ale poza tym mieszkanie jest puste. Zabrał wszystkie swoje rzeczy. Wątpię, żeby wrócił, ale na wszelki wypadek załatwię, żeby któryś z chłopaków wymienił zamki.”
„Dzięki”, mówię cicho, gdy oddaje mi klucz. „Doceniam, że sprawdziłeś.”
„Nie ma sprawy.” Wyciąga rękę i pomaga mi wysiąść z samochodu. Gdy już stoję na nogach, wraca po Tatianę. „Ruszamy, księżniczko. Nie zamierzam tu siedzieć całą noc.”
„Jesteś okropny,” mruczy Tatiana, wychodząc z auta. „Nie potrzebuję podwózki rano. Sama coś załatwię.”
„Będę tu o ósmej. Nie kombinuj z alternatywą, bo powiadomię tatusia, że lekceważysz moje polecenia i twoje bezpieczeństwo może być zagrożone.”
Jego ton jest ostry, wyraźnie inny niż wobec mnie. „Bądź gotowa, inaczej poniesiesz konsekwencje.”
„Jak sobie chcesz”, szepcze, dołączając do mnie, gdy kierujemy się w stronę wejścia do mojego bloku. Napięcie między nimi rośnie, ona ma ochotę go udusić, a on jest wyraźnie zirytowany.
Czeka, aż wejdziemy do środka, zanim odjeżdża, zostawiając nas, byśmy powoli pokonały dwa piętra schodów. Po kilku minutach docieramy na drugie piętro. Na szczęście moje mieszkanie jest tuż za rogiem. Zatrzymujemy się przed drzwiami, a Tatiana opiera się o mnie.
„Nie planowałam dziś cardio,” wzdycha. Nie mogę się nie zgodzić.
Klucze brzęczą, gdy wybieram jeden i wkładam go do zamka. Gdy zaskakuje, przekręcam gałkę i otwieram drzwi. Wstrzymuję oddech, serce mi ciąży.
„Nienawidzę go,” mówi Tatiana, idąc do kuchni po wodę, podczas gdy ja ostrożnie wchodzę do środka.
Wspomnienia wspólnych chwil przewijają mi się w głowie—wieczory filmowe, kłótnie, bliskość. Ogarnia mnie rozpacz. Były dobre momenty, ale przeważnie była samotność.
„Roger?” mamroczę, tylko częściowo przytomna.
„Tak, jego też. Obaj są dupkami,” odpowiada Tatiana, unosząc szklankę.
Dziś wieczorem wielokrotnie ustaliłyśmy, że bez Luciano będzie mi lepiej. Jego zdrada zmusiła mnie do wcześniejszego zmierzenia się z końcem naszego związku.
„Chyba powinnam zacząć się pakować,” mówię, zrzucając buty. Ledwo dawałam radę płacić czynsz, gdy Luciano się dokładał, a bez niego? To nie do utrzymania.
„Nie chcę teraz jechać do Francji,” stwierdza Tatiana, robiąc nadąsaną minę i przytulając się, niemal przewracając się na wysokich obcasach. „Czemu musiał złamać ci serce tuż przed moim wyjazdem?”
„Nic nie szkodzi. To i tak by się w końcu skończyło,” mówię jej. „Zdejmij te buty, zanim się połamiesz i będziesz musiała chodzić o kulach podczas wyjazdu.” Łatwiej skupić mi się na jej potrzebach niż na własnych uczuciach.
Wypłakałam się w samochodzie zaraz po tym, jak Roger nas odebrał. Nie chodziło tylko o koniec związku. To była zdrada i kłamstwa. Tak dużo zainwestowałam w bycie z nim, że zapomniałam, kim jestem i czego chcę. Zrezygnowałam z własnych standardów dla kogoś, komu na mnie nie zależało, i przekonałam się o tym w najgorszy sposób.
Oczy Tatiany rozświetlają się ekscytacją.
„Nie jestem pewna, czy podoba mi się ten wyraz twarzy,” przyznaję.
Szeroko się uśmiecha. „Pewnie nie, ale mam to gdzieś, bo wpadłam na genialny pomysł.”
„No to słucham,” gestykuluję, by mówiła dalej.
„Dobra, słuchaj.” Robi pauzę dla efektu. „Powinnaś pojechać ze mną do Francji. Byłoby o niebo lepiej niż siedzieć tu i męczyć się przez tego dupka. Mogłybyśmy robić zakupy, chodzić na plażę i jeść tyle ciastek, aż nie będziemy mogły się ruszać.” Składa dłonie na piersi, a jej oczy błyszczą.
Nie mogę powstrzymać uśmiechu na tę myśl. Przez krótką chwilę niemal widzę nas tam razem.
Ale potem nadchodzi rzeczywistość. Choć kuszące jest zniknąć na miesiąc, zwłaszcza jeśli oznacza to zostawienie Luciano i wszystkiego za sobą, trzeba myśleć praktycznie. Obowiązki dorosłego są bezlitosne.
„Nie mogę. Wkrótce zaczynam nową pracę, a branie wolnego przez pierwszy miesiąc to raczej kiepski start. Poza tym potrzebuję pieniędzy. Od teraz będę opłacać wszystkie rachunki sama.” Te słowa ledwo przechodzą mi przez gardło, ale wypowiadam je na głos.
Uświadomienie sobie, że spędziłam pięć lat z kimś, kto mnie ostatecznie zdradził, boli.
Tatiana się krzywi. „Mogłabym pomóc z tym—”
„Nie,” przerywam jej. Jej zaskoczenie jest aż nazbyt widoczne. Biorę głęboki oddech, zanim mówię dalej. „To moje życie, moja odpowiedzialność. Muszę sobie z tym poradzić sama. Doceniam twoją chęć pomocy, ale muszę sama się tym zająć.”
„Więc co zrobisz? Gdzie będziesz mieszkać?” Jest wyraźnie zmartwiona, chyba bardziej niż ja. Jej broda drży, a troska o to, że zostanę tu sama, jest oczywista. „Nie mogę wyjechać, wiedząc, że masz kłopoty. A co, jeśli on coś spróbuje?”
„Poradzę sobie,” zapewniam ją. „Zawsze mogę wrócić do domu. Tata na pewno mnie przyjmie.” Staram się brzmieć optymistycznie, ale ta myśl napawa mnie rozczarowaniem i lękiem.
Mogłabym wytrzymać i w końcu uzbierać na swoje miejsce. Ojciec na pewno by mnie przyjął, ale wizja powrotu po latach samodzielności mnie przeraża. Od kiedy się wyprowadziłam, namawiał mnie do powrotu i boję się, że wykorzysta każdą okazję, by mnie zatrzymać, powołując się na wszelkie możliwe zagrożenia samotnego życia.
„Wiesz, jak to będzie. Bez urazy, ale twój tata jest totalnie nadopiekuńczy. Jak możesz tam wrócić po tak długiej niezależności?”
„Wcale mi nie pomagasz,” rzucam z przekąsem.
Tatiana zrzuca buty i pstryka palcami. „Czekaj, mam to.” Kieruje się do sypialni, rozpinając sukienkę.
„Co znowu?” pytam, idąc za nią.
Rozglądam się po pokoju. Roger miał rację; Luciano zostawił pootwierane szuflady i puste wieszaki. Przynajmniej niczego nie zniszczył.
„No to jaki ten twój genialny pomysł?” ponaglam.
Tatiana chichocze, wyraźnie pochłonięta swoimi myślami.
„A gdybyś zamieszkała u mnie, w moim skrzydle, gdy mnie nie będzie?”
Wow.
Przesuń w górę, aby kontynuować