Catarina
Z tego, co widzę, jest drobną, krągłą rudowłosą. Jest ładna, ktoś, kogo zna mój chłopak. Mój stłumiony jęk przyciąga jej uwagę. Można niemal zobaczyć, jak układa sobie całą sytuację w głowie. Jej wzrok przeskakuje między nami.
— O cholera — szepcze, marszcząc brwi. — Nie wiedziałam. Przysięgam.
— Ty skurwysynu — warczy Tatiana. — Ty pieprzony, głupi draniu.
— Nie! — jęczy Luciano, a jego twarz blednie. Kręci gwałtownie głową, wyczuwając nadchodzącą katastrofę. — Nie, to nie to, co myślisz, Caterino.
Przeprosiny rudowłosej nie zmieniają sytuacji, ale przynajmniej okazuje przyzwoitość. Mogłabym się na nią wściec, ale to nie jej wina. Nawet jeśli wiedziała i mimo to spała z nim, jedyną osobą winną tutaj jest Luciano. Jego brak kontroli, lekceważenie naszego związku — to wszystko jego zasługa.
— Proszę... nie musisz się tłumaczyć — mówię do niej, a jej policzki czerwienią się ze wstydu. Kiwa głową i przeciska się obok nas, kierując się na parkiet.
— Okłamałeś mnie — mówię, starając się, by mój głos był cichy, ale stanowczy.
— Mówiłem ci, to nie to, co myślisz. To wszystko nieporozumienie. Wiesz, że cię kocham.
Próbuje mnie uspokoić, ale jego słowa tylko potęgują złość i rozczarowanie, które we mnie kipią. Nie mogę mu teraz uwierzyć. Sięgam do niego, ale gdy próbuje mnie dotknąć, odtrącam jego rękę. Moje serce jest ciężkie, przytłoczone zdradą.
— Przez cały ten czas. Przez te wszystkie lata i robisz mi coś takiego? Było ciężko, nie byłam idealna, ale... — Trudno mi pojąć tę sytuację. Nie byliśmy idealni, był między nami kryzys, ale zdrada nigdy nie była potrzebna.
— Masz rację — zgadza się szybko. — Te wszystkie lata razem. Chcesz to wszystko wyrzucić przez coś takiego? Coś tak małego.
Nic w tym nie jest małe. Tylko on mógłby uznać zdradę za drobiazg, coś, nad czym można przejść do porządku dziennego. To, że zakłada, iż po prostu to zaakceptuję i pójdę dalej, doprowadza mnie do szału.
— Pieprzona racja, że chce — wtrąca Tatiana ostro.
Luciano przewraca oczami. — Czemu się nie zajmiesz wreszcie własnymi sprawami?
— Nie mów do niej w ten sposób! — mówię lodowatym, nieugiętym głosem.
Buduję mur między kotłującymi się we mnie emocjami a resztą świata. Nie załamię się tutaj. Przechodzi mnie lodowaty dreszcz, pot spływa mi na czoło. Nóż zdrady wbija się głębiej w brzuch, ale zmuszam się do oddechu, postanawiając nie stracić panowania przy tym pieprzonym zdrajcy i tłumie obcych ludzi.
Błagania Luciano trafiają w próżnię, gdy dociera do mnie cała prawda. Jego próby dotyku, błagania o drugą szansę, tylko pogłębiają moje poczucie zdrady. Odpieram łzy, czując pod skórą wrzącą wściekłość, taką, która każe krzyczeć i niszczyć wszystko wokół.
— Nie sądzę, żebyś wiedział, czym jest miłość, Luciano — udaje mi się warknąć, mój głos drży od ledwie powstrzymywanego gniewu. — Ale to już nie ma znaczenia, bo skończyliśmy. To koniec. Mam do siebie zbyt dużo szacunku, by zostać z tobą, wiedząc, że sypiasz z innymi kobietami. Kiedy stąd wyjdziesz, wróć do naszego mieszkania i spakuj tyle, ile zdołasz unieść. Poszukaj sobie gdzieś indziej miejsca. Jeśli tam dotrę i cię jeszcze będzie, dzwonię na policję. Wiesz, tych w niebieskim, którzy mnie znają i szanują mojego ojca. Myślę, że potrafisz sobie wyobrazić, co się wtedy stanie.
Do mojego głosu dołącza Tatiana, przesycona jadem. — Lepiej się pośpiesz. Może zadzwonię jeszcze do mojego ojca. Tak po prostu, bo jestem taką suką.
Twarz Luciano wykrzywia szok i panika, kiedy uświadamia sobie powagę sytuacji. Otwiera usta, pewnie żeby podać kolejną wymówkę lub błagać o wybaczenie, ale chyba uznaje, że to bez sensu. Zaciśnięte usta, odwraca się i odchodzi, zostawiając mnie samą z pustką w środku.
Gdy znika mi z oczu, siła, której się kurczowo trzymałam, ulatnia się, a ja się rozsypuję. Tatiana obejmuje mnie ramieniem i odprowadza z dala od tej sceny. Jej opiekuńcza obecność to jedyny punkt zaczepienia w tej chwili.
— Przepraszam, C. Tak mi przykro — mówi cicho.
Kręcę głową, czując w środku otępienie. — Miałaś rację. Byłam taka głupia, taka ślepa. Myślałam, że pracuje, a on był z kimś innym. Jak mogłam być aż tak naiwna? — Słowa wypadają ze mnie potokiem bólu i zamętu.
— Chodź. — Tatiana delikatnie prowadzi mnie korytarzem, z dala od głównej części klubu. — Napijemy się na umór. Tam pójdziemy.
Jej determinacja, by zabrać mnie w bezpieczne miejsce, z dala od ciekawskich spojrzeń, jest pocieszająca, nawet jeśli nie mam pewności, czy mam w sobie siłę, by to docenić. Gdy wychodzimy z korytarza, Tatiana daje znak kelnerce. — Potrzebujemy prywatnego stolika i butelki szampana. I żeby donosić kolejne.
Kelnerka patrzy na nas z ciekawością, ale przytakuje i rusza załatwić wszystko.
— Co świętujecie? — pyta, próbując rozluźnić atmosferę.
Tatiana uśmiecha się krzywo. — Moja przyjaciółka właśnie schudła. Jakieś siedemdziesiąt pięć kilo zbędnego dupka.
Kelnerka chichocze i zostawia nas samych. Doceniam próbę Tatiany, by rozluźnić atmosferę, nawet jeśli jestem zbyt rozbita, by naprawdę się tym cieszyć.
Siadamy i gdy szampan zaczyna płynąć, pozwalam sobie oprzeć się na wsparciu Tatiany, gotowa utopić smutki i spróbować poskładać kawałki mojego roztrzaskanego serca.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Catarina
Zarówno Tatiana, jak i ja drgniemy, gdy Roger otwiera drzwi samochodu i pochyla się do środka. „Wszystko czysto”, oznajmia, omiatając nas wzrokiem. „W sypialni są pootwierane szuflady, ale poza tym mieszkanie jest puste. Zabrał wszystkie swoje rzeczy. Wątpię, żeby wrócił, ale na wszelki wypadek załatwię, żeby któryś z chłopaków wymienił zamki.”
„Dzięki”, mówię cicho, gdy oddaje mi klucz. „Doceniam, że sprawdziłeś.”
„Nie ma sprawy.” Wyciąga rękę i pomaga mi wysiąść z samochodu. Gdy już stoję na nogach, wraca po Tatianę. „Ruszamy, księżniczko. Nie zamierzam tu siedzieć całą noc.”
„Jesteś okropny,” mruczy Tatiana, wychodząc z auta. „Nie potrzebuję podwózki rano. Sama coś załatwię.”
„Będę tu o ósmej. Nie kombinuj z alternatywą, bo powiadomię tatusia, że lekceważysz moje polecenia i twoje bezpieczeństwo może być zagrożone.”
Jego ton jest ostry, wyraźnie inny niż wobec mnie. „Bądź gotowa, inaczej poniesiesz konsekwencje.”
„Jak sobie chcesz”, szepcze, dołączając do mnie, gdy kierujemy się w stronę wejścia do mojego bloku. Napięcie między nimi rośnie, ona ma ochotę go udusić, a on jest wyraźnie zirytowany.
Czeka, aż wejdziemy do środka, zanim odjeżdża, zostawiając nas, byśmy powoli pokonały dwa piętra schodów. Po kilku minutach docieramy na drugie piętro. Na szczęście moje mieszkanie jest tuż za rogiem. Zatrzymujemy się przed drzwiami, a Tatiana opiera się o mnie.
„Nie planowałam dziś cardio,” wzdycha. Nie mogę się nie zgodzić.
Klucze brzęczą, gdy wybieram jeden i wkładam go do zamka. Gdy zaskakuje, przekręcam gałkę i otwieram drzwi. Wstrzymuję oddech, serce mi ciąży.
„Nienawidzę go,” mówi Tatiana, idąc do kuchni po wodę, podczas gdy ja ostrożnie wchodzę do środka.
Wspomnienia wspólnych chwil przewijają mi się w głowie—wieczory filmowe, kłótnie, bliskość. Ogarnia mnie rozpacz. Były dobre momenty, ale przeważnie była samotność.
„Roger?” mamroczę, tylko częściowo przytomna.
„Tak, jego też. Obaj są dupkami,” odpowiada Tatiana, unosząc szklankę.
Dziś wieczorem wielokrotnie ustaliłyśmy, że bez Luciano będzie mi lepiej. Jego zdrada zmusiła mnie do wcześniejszego zmierzenia się z końcem naszego związku.
„Chyba powinnam zacząć się pakować,” mówię, zrzucając buty. Ledwo dawałam radę płacić czynsz, gdy Luciano się dokładał, a bez niego? To nie do utrzymania.
„Nie chcę teraz jechać do Francji,” stwierdza Tatiana, robiąc nadąsaną minę i przytulając się, niemal przewracając się na wysokich obcasach. „Czemu musiał złamać ci serce tuż przed moim wyjazdem?”
„Nic nie szkodzi. To i tak by się w końcu skończyło,” mówię jej. „Zdejmij te buty, zanim się połamiesz i będziesz musiała chodzić o kulach podczas wyjazdu.” Łatwiej skupić mi się na jej potrzebach niż na własnych uczuciach.
Wypłakałam się w samochodzie zaraz po tym, jak Roger nas odebrał. Nie chodziło tylko o koniec związku. To była zdrada i kłamstwa. Tak dużo zainwestowałam w bycie z nim, że zapomniałam, kim jestem i czego chcę. Zrezygnowałam z własnych standardów dla kogoś, komu na mnie nie zależało, i przekonałam się o tym w najgorszy sposób.
Oczy Tatiany rozświetlają się ekscytacją.
„Nie jestem pewna, czy podoba mi się ten wyraz twarzy,” przyznaję.
Szeroko się uśmiecha. „Pewnie nie, ale mam to gdzieś, bo wpadłam na genialny pomysł.”
„No to słucham,” gestykuluję, by mówiła dalej.
„Dobra, słuchaj.” Robi pauzę dla efektu. „Powinnaś pojechać ze mną do Francji. Byłoby o niebo lepiej niż siedzieć tu i męczyć się przez tego dupka. Mogłybyśmy robić zakupy, chodzić na plażę i jeść tyle ciastek, aż nie będziemy mogły się ruszać.” Składa dłonie na piersi, a jej oczy błyszczą.
Nie mogę powstrzymać uśmiechu na tę myśl. Przez krótką chwilę niemal widzę nas tam razem.
Ale potem nadchodzi rzeczywistość. Choć kuszące jest zniknąć na miesiąc, zwłaszcza jeśli oznacza to zostawienie Luciano i wszystkiego za sobą, trzeba myśleć praktycznie. Obowiązki dorosłego są bezlitosne.
„Nie mogę. Wkrótce zaczynam nową pracę, a branie wolnego przez pierwszy miesiąc to raczej kiepski start. Poza tym potrzebuję pieniędzy. Od teraz będę opłacać wszystkie rachunki sama.” Te słowa ledwo przechodzą mi przez gardło, ale wypowiadam je na głos.
Uświadomienie sobie, że spędziłam pięć lat z kimś, kto mnie ostatecznie zdradził, boli.
Tatiana się krzywi. „Mogłabym pomóc z tym—”
„Nie,” przerywam jej. Jej zaskoczenie jest aż nazbyt widoczne. Biorę głęboki oddech, zanim mówię dalej. „To moje życie, moja odpowiedzialność. Muszę sobie z tym poradzić sama. Doceniam twoją chęć pomocy, ale muszę sama się tym zająć.”
„Więc co zrobisz? Gdzie będziesz mieszkać?” Jest wyraźnie zmartwiona, chyba bardziej niż ja. Jej broda drży, a troska o to, że zostanę tu sama, jest oczywista. „Nie mogę wyjechać, wiedząc, że masz kłopoty. A co, jeśli on coś spróbuje?”
„Poradzę sobie,” zapewniam ją. „Zawsze mogę wrócić do domu. Tata na pewno mnie przyjmie.” Staram się brzmieć optymistycznie, ale ta myśl napawa mnie rozczarowaniem i lękiem.
Mogłabym wytrzymać i w końcu uzbierać na swoje miejsce. Ojciec na pewno by mnie przyjął, ale wizja powrotu po latach samodzielności mnie przeraża. Od kiedy się wyprowadziłam, namawiał mnie do powrotu i boję się, że wykorzysta każdą okazję, by mnie zatrzymać, powołując się na wszelkie możliwe zagrożenia samotnego życia.
„Wiesz, jak to będzie. Bez urazy, ale twój tata jest totalnie nadopiekuńczy. Jak możesz tam wrócić po tak długiej niezależności?”
„Wcale mi nie pomagasz,” rzucam z przekąsem.
Tatiana zrzuca buty i pstryka palcami. „Czekaj, mam to.” Kieruje się do sypialni, rozpinając sukienkę.
„Co znowu?” pytam, idąc za nią.
Rozglądam się po pokoju. Roger miał rację; Luciano zostawił pootwierane szuflady i puste wieszaki. Przynajmniej niczego nie zniszczył.
„No to jaki ten twój genialny pomysł?” ponaglam.
Tatiana chichocze, wyraźnie pochłonięta swoimi myślami.
„A gdybyś zamieszkała u mnie, w moim skrzydle, gdy mnie nie będzie?”
Wow.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Catarina
Zatrzymuję się, przeszukując komodę w poszukiwaniu czystej piżamy dla nas obu. „Nie jestem tego taka pewna…"
„Dlaczego nie? Jest idealnie,” mówi Tatiana, rzucając się na łóżko po uprzątnięciu kilku wieszaków.
Nasze łóżko. Ta myśl sprawia, że się krzywię. Muszę przestać się skupiać na nim i na tym, co zostało utracone. Pytania krążące w mojej głowie—jak długo mnie zdradzał, czy kiedykolwiek przyprowadził tu kogoś innego—przytłaczają mnie. Jest mi niedobrze.
Tatiana kontynuuje, jej ekscytacja jest wyraźna. „Miałabyś całe skrzydło dla siebie. Mój tata zwykle jest zajęty pracą, więc nie będzie miał nic przeciwko. To dałoby ci czas na znalezienie nowego miejsca bez pośpiechu. A nawet mogłabyś zostać na dłużej, jeśli byś chciała. Dom jest ogromny; mogłybyśmy mieszkać w osobnych skrzydłach i być współlokatorkami.”
Z jednej strony to wydaje się idealnym rozwiązaniem. Miałabym gdzie mieszkać bez natychmiastowej presji znalezienia nowego domu podczas wdrażania się do pracy. Z drugiej strony, nawet jeśli alkohol sprawia, że wszystko wydaje się lżejsze, jestem ostrożna. Mieszkanie z Giannim bez Tatiany to ryzykowny pomysł. To, co kiedyś było nieszkodliwym zauroczeniem, teraz, gdy jestem sama, mogłoby przemienić się w coś bardziej skomplikowanego.
Przygryzam dolną wargę, rozdarta między praktycznymi korzyściami a potencjalnymi pułapkami. Ciężar tej decyzji przytłacza mnie, aż trudno mi oddychać.
Czy mnie widział? Czy wiedział, że obserwowałam go na patio z tamtą kobietą?
Próbuję siebie przekonać, że tak naprawdę mnie nie zauważył. Że to wszystko moja wyobraźnia. Że dla niego wciąż jestem tylko przyjaciółką jego córki, dzieciakiem—nikim więcej. Ale co, jeśli mnie widział? Dlaczego nie skonfrontował się ze mną? Jeśli wie, że nie widzę w nim tylko ojca mojej najlepszej przyjaciółki… Jeśli wie, że chcę mu się oddać?
Drugą kwestią jest mieszkanie tak blisko mężczyzny, którym od lat się zachwycam. To może dodać odrobinę ekscytacji i dreszczyku moim na ogół zwyczajnym dniom. Poza tym wolałabym nie spędzać całego czasu, rozmyślając o rozstaniu z Luciano.
„To lepsze niż powrót do mieszkania z moim tatą”, przyznaję. Kocham go, ale od śmierci mojej mamy jest inny—nie w żałobny sposób, lecz taki, który uczynił go złym i zgorzkniałym. Nierozwiązane morderstwo mojej matki prześladuje go do dziś.
Jako policjant jest obsesyjnie nastawiony na rozwiązywanie każdej sprawy, i nie mogę sobie wyobrazić, jaką to wywiera na nim presję. Pogodziłam się ze śmiercią mamy i zaakceptowałam, że nie mogę zmienić przeszłości. Teraz liczy się przyszłość. Mój ojciec jednak wciąż tkwi w swoim żalu.
Perspektywa zamieszkania z Tatianą z każdą minutą wydaje się coraz bardziej kusząca.
„Najpierw musimy zapytać twojego tatę”, sugeruję.
„Proszę cię.” Tatiana prycha, kierując się do łazienki. „Wątpię, żeby w ogóle zauważył, że tam jesteś.”
Gardło mi się zaciska, gdy przypominam sobie intensywne spojrzenie Gianniego, kiedy był z tamtą kobietą—pożądanie i namiętność.
Ten pomysł wydaje się ryzykowny. Bo w głębi duszy chcę, żeby mnie zauważył. Chcę, żeby czuł to samo pragnienie, co ja. Chcę, żeby widział we mnie kogoś więcej niż tylko Caterinę, przyjaciółkę swojej córki.
Przesuń w górę, aby kontynuować