Wyobrażam sobie jej ciało wciąż drżące po orgazmie, jej sutki sterczące, cipkę mokrą i gotową. Jak bardzo chciałaby teraz siedzieć na tym krześle, dławiąc się moim kutasem?
Kurwa.
Moje jądra się napinają. Przyjemność narasta u podstawy mojego kręgosłupa. Rzadko zdarza mi się być tak podniecony, że jestem gotów wybuchnąć w ciągu kilku minut, ale nigdy wcześniej nie przeżyłem czegoś takiego. „Kurwa, twoje usta są idealne”, chwalę, choć mówię o Caterinie. „Ssij mnie mocno i głęboko.” Dociskam się do twarzy Chelsea. Moje jądra opierają się o jej podbródek, a ja trzymam się tak, rozkoszując się jej walką o kontrolę. Po chwili okazuję litość i się wycofuję, dając jej szansę, żeby złapała oddech, cały czas nie spuszczając wzroku z Cateriny.
Te słodkie, niewinne, niebieskie oczy patrzą na mnie. Chcę zobaczyć, jak wypełniają się łzami. Chcę zobaczyć, jak jej policzki się zapadają, usta puchną i oplatają mojego kutasa, gdy ślina i sperma spływają po jej brodzie. Te wirujące myśli wystarczają, by doprowadzić mnie na skraj. Wysuwam się z mokrych ust Chelsea z głośnym cmoknięciem i biorę swojego kutasa do ręki, zaczynając się szybciej masturbować. „Kurwa, otwórz usta i wystaw język. Spuszczę ci się na twarz.” To nie jest pytanie, to rozkaz. Kątem oka widzę Caterinę, tę brudną małą dziewczynkę, która wbija zęby w dolną wargę. To właśnie to mnie przełamuje. To wysyła ostatnią falę napięcia przez moje jądra i sprawia, że eksploduję. Mięśnie brzucha się napinają, a palce u stóp wbijają w beton pod moimi stopami. W mojej głowie widzę tylko Caterinę. Niewinną. Słodką. Jej śliczną twarz pomalowaną moją spermą. Boże. Zamierzam ją tak kurewsko zepsuć.
„Kuuuuurwa”, ryczę, gdy strumienie spermy wystrzeliwują z czubka, rozpryskując się na twarzy kobiety przede mną. Każda kropla tego płynu należy do anielskiej istoty w kuchni, która nieświadomie ujawniła swoją prawdziwą naturę.
„Mmm…” Jęk przy moich kolanach odciąga moją uwagę od Cateriny. Zapomniałbym o blondynce przede mną, gdyby nie dźwięk, który właśnie wydała. Doszedłem kilka sekund temu, a moja zwyczajowa odpowiedź już czai się na końcu języka.
Bez względu na to, co robię, ile mam randek, jeszcze nie spotkałem kobiety, która by mnie nie nudziła. W chwili, gdy wyczułem obecność Cateriny, wszystko inne przestało istnieć. Nie mogę jednak zostawić Chelsea w takim stanie. To byłoby chamskie.
„Zostań tu. Przyniosę ci ręcznik.”
Sięgam po ręcznik ze stosu przy basenie, żeby pomóc Chelsea oczyścić twarz. Spoglądam z powrotem na dom – Cateriny nigdzie nie widać, co mnie niepokoi. Chelsea zakłada lekką bawełnianą sukienkę i sandały, które miała wcześniej, i prowadzę ją do środka, by dokończyła odświeżanie się w łazience.
Nie dziwi mnie, że Caterina zniknęła z kuchni. Nie mogę się powstrzymać od wpatrywania się w miejsce, gdzie siedziała, gdy prowadzę Chelsea do toaletki. Czekając, aż skończy, organizuję kierowcę, by podstawił samochód.
Myśli wciąż krążą wokół Cateriny. Wyobrażam ją sobie ukrywającą się w pokoju Tatiany, czekającą, czy ją skonfrontuję z tym, co widziała. Uśmiecham się do siebie. Spodziewałem się, że będą poza domem do późna, wracając nad ranem – tak jak ja robiłem w wieku dwudziestu jeden lat.
Gdybym wiedział, że wrócą tak wcześnie, może zastanowiłbym się dwa razy, zanim zrobiłem to przy basenie.
Caterina jest odpowiedzialna, słodka i wydaje się naiwna. Nie spodziewałem się, że będzie chciała patrzeć. Zastanawiam się, jakie jeszcze sekrety może mieć. Starszy, doświadczony partner mógłby pokazać jej świat możliwości, których jeszcze nie odkryła.
Myśl o tym, czego mógłbym ją nauczyć, co mógłbym jej zrobić, jest niemal przytłaczająca.
„Samochód czeka na ciebie na zewnątrz”, mówię Chelsea, gdy wychodzi z łazienki.
Uśmiecha się, jej zęby błyszczą. „Myślałam, że może wypijemy jeszcze jednego drinka. Usiądziemy, pogadamy, poznamy się trochę lepiej.” Jej pełne nadziei spojrzenie jest urocze, ale niewystarczające, by zmienić moje zdanie.
Jest atrakcyjna z długimi blond włosami i szczupłą sylwetką, ale dzisiejsza noc nie jest o niej. Próbuję odwlec nieuniknione, ale ta noc nie skończy się tym, że wyląduje w moim łóżku.
„Nie chcę być nieuprzejmy, Chelsea, ale znasz zasady”, mówię, starając się zabrzmieć jak najbardziej uprzejmie.
„Miałam nadzieję, że tym razem będzie inaczej”, odpowiada cicho.
Nie odpowiadam. Po co? Nic nie zmieni rezultatu. Dawno temu nauczyłem się, że będąc bogatym i odnoszącym sukcesy, każda sfera twojego życia może zostać przeciwko tobie wykorzystana, szczególnie jeśli chodzi o intymność. Nikt nie wygrywa, gdy kobieta próbuje cię usidlić dzieckiem.
Chelsea łapie przekaz i wychodzi bez dalszego protestu. Zamykam za nią drzwi i idę dalej, ale moje myśli już są gdzie indziej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kobiety mają swoje miejsce, a kiedy już się nasycę, odsyłam je do domu. Może czyni mnie to dupkiem, ale przynajmniej dbam o to, by były zadowolone, zanim odejdą.
Przeczesuję dłonią swoje gęste włosy, wypuszczając głębokie westchnienie. Nie mogę przestać myśleć o tym, co by się stało, gdybym w końcu uległ tej wieloletniej walce z własnym sumieniem i poddał się pragnieniu wobec Cateriny. Myśl o odesłaniu jej jak wszystkich innych mnie niepokoi — nie tylko ze względu na nią, ale szczególnie ze względu na moją córkę.
Jak mógłbym spojrzeć jej w oczy i powiedzieć, że przespałem się z jej najlepszą przyjaciółką i wyrzuciłem ją jak wczorajsze wiadomości?
Boso przechodzę przez parter, moje kąpielówki przyklejają się do umięśnionych nóg.
Nagła potrzeba pójścia do niej niemal mnie obezwładnia. Ciało mówi „tak”, ale rozum mówi „nie”. Nasza brudna, mała tajemnica pozostałaby ukryta, czymś, o czym oboje udawalibyśmy, że nigdy się nie wydarzyło, zwłaszcza dla dobra Tatiany. Mogę sobie tylko wyobrazić jej reakcję, gdyby dowiedziała się, co wydarzyło się tej nocy.
Moja córka nie może się nigdy dowiedzieć, ale Caterinę czeka szok, jeśli myśli, że nie poruszę tego, co się stało. Teraz, gdy zobaczyłem, co kryje się pod jej niewinną fasadą, nie ma już odwrotu.
Pochłania mnie pożądanie, ale pozwalam, by mózg podjął ostateczną decyzję i zamiast iść dalej korytarzem, wchodzę do gabinetu. Pierwsze, co robię, to podchodzę do barku i nalewam sobie drinka, licząc, że ochłodzę rozpalone libido. Bardziej niż czegokolwiek potrzebuję stłumić zmysły i uspokoić pragnienie, które grozi, że znów mnie stwardnieje tak krótko po tym, jak już doszedłem. Obrazy ruchania jej i wypełniania swoim nasieniem, całkowitego zawłaszczenia jej, przewijają się przez moją głowę. Pierwszy łyk nie wystarcza, by pozbyć się mentalnego obrazu ciężarnej Cateriny, jej ciała nabrzmiałego od życia, które nosi w sobie. Życia, które ja tam umieściłem. Ten obraz jest zbyt kuszący, by go odrzucić, więc pozwalam mu krążyć w mojej wyobraźni, podczas gdy popijam szkocką i krążę po pokoju. Słodka, ufna Caterina. Promienna, rozświetlona, nosząca moje dziecko. Jakże to byłoby idealne? Sama myśl rozlewa ciepło w mojej piersi, które nie ma nic wspólnego z alkoholem w dłoni. Przyjemność wykraczająca poza fizyczność. Gdybym już nie wiedział, że pójdę do piekła za to, co zrobiłem, na pewno zasłużyłbym na miejsce tam przez to, o czym teraz myślę. Dziewczyna jest o dwadzieścia lat młodsza. Całe życie przed nią. Przyszłość. Pieprzony chłopak. Zaciskam zęby na tę ostatnią myśl. Chciałbym zabić drania. Nie zasługuje na nią. A jednak to on ją ma. A ja tu siedzę, wyobrażając sobie, jak ją sobie przywłaszczam. Jak posiadam jej ciało, zapładniam ją, pozwalam jej nieść dowód mojej własności na oczach świata. Nie ma na to żadnego usprawiedliwienia.
Kieruję wzrok na ciemne, ciche tereny widoczne przez panoramiczne okna za moim biurkiem. Nawet w ciszy wiem, że zawsze są oczy wypatrujące oznak kłopotów. Ochrona jest obecna stale, nie tylko dla mojego bezpieczeństwa, ale przede wszystkim dla mojej córki. Nie powinna cierpieć przez niebezpieczny świat, którego jestem częścią.
Myśli wracają do Cateriny. Jak mógłbym w ogóle rozważać wciągnięcie jej w to życie? Jest ode mnie o wiele młodsza. Czy mógłbym jej zaufać, że dochowa moich sekretów lub podporządkuje się moim poleceniom dla własnego bezpieczeństwa?
Otwarcie się przed nią wydaje się ryzykowne, zwłaszcza w świetle moich wcześniejszych doświadczeń. Ufałem wcześniej tylko jednej kobiecie i skończyło się to źle. Sama myśl o tym, że Caterina mogłaby zajść w ciążę, przeraża mnie, to koszmar, którego realizacji się boję. A jednak pragnienie, by ją sobie przywłaszczyć, uczynić swoją, płonie we mnie z ogromną siłą.
Odpowiedź jest prosta. Nigdy nie mógłbym jej zaufać. Ale nie powstrzyma mnie to przed rozważaniem wtargnięcia do sypialni mojej córki, by ją tam znaleźć. Przeciągnięcia jej korytarzem do mojego pokoju, żebym mógł przywiązać ją do łóżka i upewnić się, że nie ucieknie, podczas gdy będę ucztował na jej cipce, aż zemdleje. Bez wątpienia zesztywniałaby ze strachu, przerażona perspektywą, że ten duży, zły, niebezpieczny drań, za którym po cichu tęskniła, wreszcie da jej to, czego pragnęła przez cały ten czas. Niemal słyszę jej ostre, szybkie oddechy przy moim uchu. Te drobne westchnienia i ledwo tłumione jęki, które wydawałaby, gdybym budził jej ciało swoimi dłońmi, ustami i językiem. Nauczyłaby się, jak niebezpiecznie jest igrać z ogniem, wyznawać mroczne pragnienia, które w sobie nosiła. Byłoby lepiej dla nas obojga, gdyby odeszła tej nocy. Teraz jest już za późno.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nigdy nie zapomnę, jak spojrzała mi prosto w duszę, jakby patrzyła przez mnie na samo dno mojej istoty, gdy dochodziła na własnych palcach. Kurwa, znowu mam twardego fiuta. Opadam na fotel przy biurku i odstawiam drinka, żeby zamiast tego wyciągnąć się ze spodenek. Kiedy ostatni raz ktoś lub coś tak mnie podnieciło, żebym znowu był gotowy tak krótko po tym, jak doszedłem? Szczerze mówiąc, nie pamiętam. Jestem aż tak zblazowany, nie wspominając już o tym, że nie jestem tak młody, jak kiedyś.
Dźwięk dzwoniącego telefonu na biurku wyrywa mnie z zamyślenia, a niepotrzebne poczucie winy przeszywa mi pierś, gdy tylko rozpoznaję numer na ekranie. Ze wszystkich momentów musiała zadzwonić akurat moja była. Jakby wiedziała, że dobrze się bawię i chciała to przerwać.
Czasem zastanawiam się, co w niej widziałem. Jak mogłem być tak ślepy? Jak mogłem nie dostrzec tej pustki w niej? Nieskończona jaskinia krzyczącej rozpaczy, którą ukrywała pod napiętym ciałem. Dałem się nabrać. Cipa potrafi to zrobić z facetem, jak sądzę. Lekcja, której nauczyłem się w najgorszy możliwy sposób.
„Amalia,” warczę, przytrzymując słuchawkę między uchem a ramieniem. „Czemu zawdzięczam tę wątpliwą przyjemność?”
Milczy wystarczająco długo, żebym zaczął się zastanawiać, czy w ogóle jest po drugiej stronie, zanim mruknie: „Och, cześć. Nie spodziewałam się, że odbierzesz.”
Mrugam powoli. Co jest, kurwa? „Zadzwoniłaś o drugiej w nocy, sądząc, że nie będę czuwał, tak? Po co? Żeby zostawić wiadomość jak tchórz?” Wszystko jest zbyt przewidywalne. „Nie nauczyłaś się jeszcze, żeby mnie nie lekceważyć?”
„Jak tam pogoda na twoim wysokim koniu? Miałam ciężki dzień i dopiero teraz znalazłam chwilę, żeby zadzwonić. Wyobrażam sobie, że Tatiana wciąż świętuje. Jak poszła matura?”
„Wiesz, że mogłaś to zobaczyć na własne oczy, prawda? Odłożyła dla swojej kochającej matki bilet na uroczystość.”
Cisza po drugiej stronie mówi więcej niż słowa. Umysł mojej byłej nie jest taką tajemnicą, za jaką chciałaby go uważać. Wkurza ją to, że z łatwością odczytuję jej myśli – albo przynajmniej egoistyczne pobudki jej zachowania.
Gdy w milczeniu szuka wymówki, podpowiadam: „Niech zgadnę. Zapomniałaś o tym.”
„A co jeśli tak?”
„Jeśli tak bardzo unikasz odpowiedzialności, potrzebujesz poważnej pomocy specjalisty. Nasza córka próbowała się do ciebie wielokrotnie dodzwonić.”
„Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, ile—”
„Jeśli ja mogę pamiętać o tym wydarzeniu, mimo całego zamieszania, ty też powinnaś dać radę.”
„Nie pomyślałeś, że to ciebie próbowałam unikać?” Ma talent do obracania każdej sytuacji na swoją korzyść. Czy to dźwięk pociągania nosem? Oczywiście. Jest mistrzynią w manipulowaniu narracją.
„Jeśli dla dobra Tatiany potrafię odłożyć przeszłość na bok, ty też możesz.” Gdy zaczyna rzucać kolejne wymówki, przerywam jej warczeniem. „Daj spokój. Tatiana cię dziś nie potrzebowała i pewnie już się zorientowała, że nie może na ciebie liczyć.”
Parska. „Och, a ty jesteś idealnym ojcem?”
Ani trochę. Popełniłem więcej błędów, niż chciałbym przyznać. Nie jestem tym idealnym, wrażliwym ojcem z sitcomu. To nie ja.
Ale mam nadzieję, że moja córka wie, że może na mnie polegać, że jej dobro i szczęście są dla mnie najważniejsze. Chronię ją przed ciemniejszą stroną mojego życia, jak robi to wielu rodziców, gdy ich praca nie jest do końca przyjazna rodzinie. Może nie jestem czułym typem, ale wierzę, że jestem dobrym ojcem.
„Jestem cholernie dobrym ojcem i oboje o tym wiemy. Nawet jeśli nie, przynajmniej się staram.” Linia cichnie na moment, zanim kontynuuję. „A skoro tak wiele ci umknęło, pozwól, że ci odświeżę pamięć.”
Obniżam głos do groźnego pomruku. „Oboje wiemy, że celowo unikasz podpisania papierów, o których tak wygodnie zapomniałaś. Mała rada: znoszenie twojego przeciągania jest mniej wygodne niż pozbycie się ciebie na dobre. Rozumiesz?”
„To groźba?” Śmieje się, ale słyszę strach w jej głosie. Wie, że nie do końca blefuję. Jeśli ktoś wie, do czego jestem zdolny, to ona. Gdy chodzi o ochronę córki i biznesu, posunę się do wszystkiego – nawet jeśli miałoby mnie to kosztować poważne kłopoty.
„Mała przypominajka,” mruczę. „Słyszysz to tykanie z tyłu głowy? To nie twój zegar biologiczny – choć ten pewnie już wyje. To tykanie zaczęło się w chwili, gdy te papiery trafiły pod twoje drzwi. Moja oferta lepsza nie będzie. To ostatnia szansa. Podpisz je, albo zobaczysz, jak bardzo potrafię być nieprzyjemny.”
„Ooo, aż się trzęsę,” szydzi.
„Czas ucieka,” powtarzam, ignorując jej zaczepki. Mam ważniejsze sprawy niż dać się wciągnąć w głupią kłótnię. Kończę rozmowę bez słowa i kieruję się do prywatnej łazienki w biurze, żeby się odlać. Amalia to rozdział, którego nie mogę całkiem wykreślić z życia, choć dała mi Tatianę – największy dar, jaki kiedykolwiek dostałem.
Ale ona należy do przeszłości.
Myśli szybko mi uciekają: czy to znaczy, że Caterina jest przyszłością?
Widzę swoje odbicie w lustrze. Gorąca woda paruje szybę, gdy obserwuję walkę anioła i diabła na moich ramionach. Zmarszczki na czole pokazują ciężar tej walki.
To wydaje się fundamentalnie złe, na głębszym poziomie niż wszystko, co do tej pory zrobiłem.
Nie ważne, jak bardzo próbuję, nie mogę wyrzucić Cateriny z głowy. Myśl o niej nie daje mi spokoju. Już wcześniej ledwo mogłem się jej oprzeć, zanim zobaczyłem, jak mnie obserwuje.
Teraz? Do głowy przychodzi mi tylko jedno słowo: „niemożliwe”.
Przesuń w górę, aby kontynuować