passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I Ran From My Ex, Straight Into My Best Friend's Father - Rozdział #7 - autor itsvlada

I Ran From My Ex, Straight Into My Best Friend's Father

/

Rozdział 7

ROZDZIAŁ 6

Kobiety mają swoje miejsce, a kiedy już się nasycę, odsyłam je do domu. Może czyni mnie to dupkiem, ale przynajmniej dbam o to, by były zadowolone, zanim odejdą.

Przeczesuję dłonią swoje gęste włosy, wypuszczając głębokie westchnienie. Nie mogę przestać myśleć o tym, co by się stało, gdybym w końcu uległ tej wieloletniej walce z własnym sumieniem i poddał się pragnieniu wobec Cateriny. Myśl o odesłaniu jej jak wszystkich innych mnie niepokoi — nie tylko ze względu na nią, ale szczególnie ze względu na moją córkę.

Jak mógłbym spojrzeć jej w oczy i powiedzieć, że przespałem się z jej najlepszą przyjaciółką i wyrzuciłem ją jak wczorajsze wiadomości?

Boso przechodzę przez parter, moje kąpielówki przyklejają się do umięśnionych nóg.

Nagła potrzeba pójścia do niej niemal mnie obezwładnia. Ciało mówi „tak”, ale rozum mówi „nie”. Nasza brudna, mała tajemnica pozostałaby ukryta, czymś, o czym oboje udawalibyśmy, że nigdy się nie wydarzyło, zwłaszcza dla dobra Tatiany. Mogę sobie tylko wyobrazić jej reakcję, gdyby dowiedziała się, co wydarzyło się tej nocy.

Moja córka nie może się nigdy dowiedzieć, ale Caterinę czeka szok, jeśli myśli, że nie poruszę tego, co się stało. Teraz, gdy zobaczyłem, co kryje się pod jej niewinną fasadą, nie ma już odwrotu.

Pochłania mnie pożądanie, ale pozwalam, by mózg podjął ostateczną decyzję i zamiast iść dalej korytarzem, wchodzę do gabinetu. Pierwsze, co robię, to podchodzę do barku i nalewam sobie drinka, licząc, że ochłodzę rozpalone libido. Bardziej niż czegokolwiek potrzebuję stłumić zmysły i uspokoić pragnienie, które grozi, że znów mnie stwardnieje tak krótko po tym, jak już doszedłem. Obrazy ruchania jej i wypełniania swoim nasieniem, całkowitego zawłaszczenia jej, przewijają się przez moją głowę. Pierwszy łyk nie wystarcza, by pozbyć się mentalnego obrazu ciężarnej Cateriny, jej ciała nabrzmiałego od życia, które nosi w sobie. Życia, które ja tam umieściłem. Ten obraz jest zbyt kuszący, by go odrzucić, więc pozwalam mu krążyć w mojej wyobraźni, podczas gdy popijam szkocką i krążę po pokoju. Słodka, ufna Caterina. Promienna, rozświetlona, nosząca moje dziecko. Jakże to byłoby idealne? Sama myśl rozlewa ciepło w mojej piersi, które nie ma nic wspólnego z alkoholem w dłoni. Przyjemność wykraczająca poza fizyczność. Gdybym już nie wiedział, że pójdę do piekła za to, co zrobiłem, na pewno zasłużyłbym na miejsce tam przez to, o czym teraz myślę. Dziewczyna jest o dwadzieścia lat młodsza. Całe życie przed nią. Przyszłość. Pieprzony chłopak. Zaciskam zęby na tę ostatnią myśl. Chciałbym zabić drania. Nie zasługuje na nią. A jednak to on ją ma. A ja tu siedzę, wyobrażając sobie, jak ją sobie przywłaszczam. Jak posiadam jej ciało, zapładniam ją, pozwalam jej nieść dowód mojej własności na oczach świata. Nie ma na to żadnego usprawiedliwienia.

Kieruję wzrok na ciemne, ciche tereny widoczne przez panoramiczne okna za moim biurkiem. Nawet w ciszy wiem, że zawsze są oczy wypatrujące oznak kłopotów. Ochrona jest obecna stale, nie tylko dla mojego bezpieczeństwa, ale przede wszystkim dla mojej córki. Nie powinna cierpieć przez niebezpieczny świat, którego jestem częścią.

Myśli wracają do Cateriny. Jak mógłbym w ogóle rozważać wciągnięcie jej w to życie? Jest ode mnie o wiele młodsza. Czy mógłbym jej zaufać, że dochowa moich sekretów lub podporządkuje się moim poleceniom dla własnego bezpieczeństwa?

Otwarcie się przed nią wydaje się ryzykowne, zwłaszcza w świetle moich wcześniejszych doświadczeń. Ufałem wcześniej tylko jednej kobiecie i skończyło się to źle. Sama myśl o tym, że Caterina mogłaby zajść w ciążę, przeraża mnie, to koszmar, którego realizacji się boję. A jednak pragnienie, by ją sobie przywłaszczyć, uczynić swoją, płonie we mnie z ogromną siłą.

Odpowiedź jest prosta. Nigdy nie mógłbym jej zaufać. Ale nie powstrzyma mnie to przed rozważaniem wtargnięcia do sypialni mojej córki, by ją tam znaleźć. Przeciągnięcia jej korytarzem do mojego pokoju, żebym mógł przywiązać ją do łóżka i upewnić się, że nie ucieknie, podczas gdy będę ucztował na jej cipce, aż zemdleje. Bez wątpienia zesztywniałaby ze strachu, przerażona perspektywą, że ten duży, zły, niebezpieczny drań, za którym po cichu tęskniła, wreszcie da jej to, czego pragnęła przez cały ten czas. Niemal słyszę jej ostre, szybkie oddechy przy moim uchu. Te drobne westchnienia i ledwo tłumione jęki, które wydawałaby, gdybym budził jej ciało swoimi dłońmi, ustami i językiem. Nauczyłaby się, jak niebezpiecznie jest igrać z ogniem, wyznawać mroczne pragnienia, które w sobie nosiła. Byłoby lepiej dla nas obojga, gdyby odeszła tej nocy. Teraz jest już za późno.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

Nigdy nie zapomnę, jak spojrzała mi prosto w duszę, jakby patrzyła przez mnie na samo dno mojej istoty, gdy dochodziła na własnych palcach. Kurwa, znowu mam twardego fiuta. Opadam na fotel przy biurku i odstawiam drinka, żeby zamiast tego wyciągnąć się ze spodenek. Kiedy ostatni raz ktoś lub coś tak mnie podnieciło, żebym znowu był gotowy tak krótko po tym, jak doszedłem? Szczerze mówiąc, nie pamiętam. Jestem aż tak zblazowany, nie wspominając już o tym, że nie jestem tak młody, jak kiedyś.

Dźwięk dzwoniącego telefonu na biurku wyrywa mnie z zamyślenia, a niepotrzebne poczucie winy przeszywa mi pierś, gdy tylko rozpoznaję numer na ekranie. Ze wszystkich momentów musiała zadzwonić akurat moja była. Jakby wiedziała, że dobrze się bawię i chciała to przerwać.

Czasem zastanawiam się, co w niej widziałem. Jak mogłem być tak ślepy? Jak mogłem nie dostrzec tej pustki w niej? Nieskończona jaskinia krzyczącej rozpaczy, którą ukrywała pod napiętym ciałem. Dałem się nabrać. Cipa potrafi to zrobić z facetem, jak sądzę. Lekcja, której nauczyłem się w najgorszy możliwy sposób.

„Amalia,” warczę, przytrzymując słuchawkę między uchem a ramieniem. „Czemu zawdzięczam tę wątpliwą przyjemność?”

Milczy wystarczająco długo, żebym zaczął się zastanawiać, czy w ogóle jest po drugiej stronie, zanim mruknie: „Och, cześć. Nie spodziewałam się, że odbierzesz.”

Mrugam powoli. Co jest, kurwa? „Zadzwoniłaś o drugiej w nocy, sądząc, że nie będę czuwał, tak? Po co? Żeby zostawić wiadomość jak tchórz?” Wszystko jest zbyt przewidywalne. „Nie nauczyłaś się jeszcze, żeby mnie nie lekceważyć?”

„Jak tam pogoda na twoim wysokim koniu? Miałam ciężki dzień i dopiero teraz znalazłam chwilę, żeby zadzwonić. Wyobrażam sobie, że Tatiana wciąż świętuje. Jak poszła matura?”

„Wiesz, że mogłaś to zobaczyć na własne oczy, prawda? Odłożyła dla swojej kochającej matki bilet na uroczystość.”

Cisza po drugiej stronie mówi więcej niż słowa. Umysł mojej byłej nie jest taką tajemnicą, za jaką chciałaby go uważać. Wkurza ją to, że z łatwością odczytuję jej myśli – albo przynajmniej egoistyczne pobudki jej zachowania.

Gdy w milczeniu szuka wymówki, podpowiadam: „Niech zgadnę. Zapomniałaś o tym.”

„A co jeśli tak?”

„Jeśli tak bardzo unikasz odpowiedzialności, potrzebujesz poważnej pomocy specjalisty. Nasza córka próbowała się do ciebie wielokrotnie dodzwonić.”

„Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, ile—”

„Jeśli ja mogę pamiętać o tym wydarzeniu, mimo całego zamieszania, ty też powinnaś dać radę.”

„Nie pomyślałeś, że to ciebie próbowałam unikać?” Ma talent do obracania każdej sytuacji na swoją korzyść. Czy to dźwięk pociągania nosem? Oczywiście. Jest mistrzynią w manipulowaniu narracją.

„Jeśli dla dobra Tatiany potrafię odłożyć przeszłość na bok, ty też możesz.” Gdy zaczyna rzucać kolejne wymówki, przerywam jej warczeniem. „Daj spokój. Tatiana cię dziś nie potrzebowała i pewnie już się zorientowała, że nie może na ciebie liczyć.”

Parska. „Och, a ty jesteś idealnym ojcem?”

Ani trochę. Popełniłem więcej błędów, niż chciałbym przyznać. Nie jestem tym idealnym, wrażliwym ojcem z sitcomu. To nie ja.

Ale mam nadzieję, że moja córka wie, że może na mnie polegać, że jej dobro i szczęście są dla mnie najważniejsze. Chronię ją przed ciemniejszą stroną mojego życia, jak robi to wielu rodziców, gdy ich praca nie jest do końca przyjazna rodzinie. Może nie jestem czułym typem, ale wierzę, że jestem dobrym ojcem.

„Jestem cholernie dobrym ojcem i oboje o tym wiemy. Nawet jeśli nie, przynajmniej się staram.” Linia cichnie na moment, zanim kontynuuję. „A skoro tak wiele ci umknęło, pozwól, że ci odświeżę pamięć.”

Obniżam głos do groźnego pomruku. „Oboje wiemy, że celowo unikasz podpisania papierów, o których tak wygodnie zapomniałaś. Mała rada: znoszenie twojego przeciągania jest mniej wygodne niż pozbycie się ciebie na dobre. Rozumiesz?”

„To groźba?” Śmieje się, ale słyszę strach w jej głosie. Wie, że nie do końca blefuję. Jeśli ktoś wie, do czego jestem zdolny, to ona. Gdy chodzi o ochronę córki i biznesu, posunę się do wszystkiego – nawet jeśli miałoby mnie to kosztować poważne kłopoty.

„Mała przypominajka,” mruczę. „Słyszysz to tykanie z tyłu głowy? To nie twój zegar biologiczny – choć ten pewnie już wyje. To tykanie zaczęło się w chwili, gdy te papiery trafiły pod twoje drzwi. Moja oferta lepsza nie będzie. To ostatnia szansa. Podpisz je, albo zobaczysz, jak bardzo potrafię być nieprzyjemny.”

„Ooo, aż się trzęsę,” szydzi.

„Czas ucieka,” powtarzam, ignorując jej zaczepki. Mam ważniejsze sprawy niż dać się wciągnąć w głupią kłótnię. Kończę rozmowę bez słowa i kieruję się do prywatnej łazienki w biurze, żeby się odlać. Amalia to rozdział, którego nie mogę całkiem wykreślić z życia, choć dała mi Tatianę – największy dar, jaki kiedykolwiek dostałem.

Ale ona należy do przeszłości.

Myśli szybko mi uciekają: czy to znaczy, że Caterina jest przyszłością?

Widzę swoje odbicie w lustrze. Gorąca woda paruje szybę, gdy obserwuję walkę anioła i diabła na moich ramionach. Zmarszczki na czole pokazują ciężar tej walki.

To wydaje się fundamentalnie złe, na głębszym poziomie niż wszystko, co do tej pory zrobiłem.

Nie ważne, jak bardzo próbuję, nie mogę wyrzucić Cateriny z głowy. Myśl o niej nie daje mi spokoju. Już wcześniej ledwo mogłem się jej oprzeć, zanim zobaczyłem, jak mnie obserwuje.

Teraz? Do głowy przychodzi mi tylko jedno słowo: „niemożliwe”.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 8

Tatiana: Przepraszam, spóźnię się. Długa historia.

Znam ją na tyle dobrze, by zgadnąć, że Christopher pewnie jest zamieszany — to ten typ faceta, który wywołuje kłopoty albo lekceważy plany, a Tatiana nigdy tego nie odpuszcza. Chciałabym jej powiedzieć, żeby go rzuciła, ale to nie moja rola jako przyjaciółki.

Ja: Będę czekać. :)

Dodaję uśmiech, żeby utrzymać pogodny ton, chociaż tak naprawdę mam ochotę napisać, jak bardzo nie mogę się doczekać naszego spotkania. Tego dziwnego uczucia, które miałam po drodze tutaj, jakby ktoś mnie śledził, nigdy bym nie przyznała. Nie chcę, żeby Tatiana pomyślała, że jestem przewrażliwiona.

Na razie jestem otoczona ludźmi w klubie, więc powinnam być bezpieczna. To, że przyciągam uwagę, wynika tylko z tego, że jestem sama, a z tym potrafię sobie poradzić.

Wdech, wydech. Po prostu przesadzasz.

Bar jest teraz spokojny. Kilka osób rozsiadło się przy barze i przy stolikach wokół parkietu, a balkon powyżej jest prawie pusty. Przyszłam wcześniej, żeby uniknąć hałasu i nadrobić z Tatianą, zanim za dwa dni wyjedzie do Francji.

W tym tempie może w ogóle nie zdążyć, a ja nie zobaczę jej przez miesiąc. Marszczę brwi, wpatrując się w kieliszek wina i czekając.

"Czemu taka smutna mina?"

Pytanie wyrywa mnie z zamyślonych, niespokojnych myśli. To nie żaden czyhający prześladowca próbuje się do mnie dosiąść, tylko barman. Jest przystojny w znajomy sposób, ma głęboko osadzone ciemne oczy i uśmiech, który podkreśla dołeczki w policzkach.

"Moja najlepsza przyjaciółka wyjeżdża na miesiąc na południe Francji i nie mam pojęcia, jak sobie bez niej poradzę." Wzruszam ramionami, zauważając, jak się krzywi. "Wiem, że mogłoby być gorzej, ale..."

"No tak, to dołujące," zgadza się, układając szklanki w imponującą wieżę.

"Serio. Będę miała masę wolnego czasu i niczym go nie zapełnię."

Luciano, jak zwykle, jest zajęty i dziś wieczorem nie może do nas dołączyć. To się raczej nie zmieni, kiedy Tatiany nie będzie. Często mam wrażenie, że mieszkam sama, ale porozrzucane po domu brudne ubrania są ciągłym przypomnieniem o jego obecności.

Barman opiera się o blat, unosząc brwi. Mój wzrok przyciągają jego bicepsy, świetnie podkreślone przez obcisłe rękawy T-shirtu. "Jeśli się nudzisz, zawsze szukamy tu dodatkowej pomocy."

"Naprawdę?" pytam, zaintrygowana.

"Tak, przydałaby mi się dodatkowa para rąk. Byłabyś świetna," mówi z zalotnym uśmiechem i puszcza oczko.

Nie mogę powstrzymać ciepłego rumieńca, który rozlewa się po moim ciele, chociaż nie jestem singielką i nie powinnam zachęcać do flirtu z kimś, kogo dopiero poznałam. Zastanawiam się, czy to jego ramiona przyciągają moją uwagę, bo ostatnio czuję się zaniedbana i samotna.

"Musiałabym najpierw zapytać chłopaka," mruczę, a jego skinienie głową pokazuje, że zrozumiał, zanim odejdzie obsłużyć nowego klienta kilka stołków dalej.

Tatiana pewnie stuknęłaby mnie w głowę, gdyby tu była i zobaczyła, jak odrzucam przystojnego chłopaka. Ona nie rozumie, jak to jest być z kimś tak długo, inwestować tyle czasu i energii w związek. Nie chcę myśleć, że to wszystko na nic. Związki wymagają cierpliwości, wysiłku i pracy z obu stron.

Kogo ja próbuję przekonać?

Ogarnia mnie głębokie poczucie niezadowolenia i dopijam resztę wina. Mam nadzieję, że tak nie będzie wyglądać moja przyszłość — ja przekonująca samą siebie, że jestem bezpieczna i powinnam zadowolić się tym, co znam, zamiast szukać czegoś więcej. Ale czym miałoby to być? Odejściem od Luciano? Rzuceniem pracy, zanim ją zacznę? Nie widzę żadnych realnych alternatyw.

Nigdy nie byłam osobą, która ryzykuje. Chcę nią być. Chciałabym. Ale to po prostu nie leży w mojej naturze. Poza tym całe życie uczono mnie, jak niepewny jest świat, jak wszystko może się zmienić w jednej chwili i jak ważne jest przygotowanie się na to, co nadejdzie. Dzięki, tato.

To nie irytacja wobec niego tli się głęboko w moim wnętrzu — robił, co mógł, zwłaszcza po śmierci mamy. Nie, to irytacja wobec siebie samej. Czego tak naprawdę się boję? Dopiero gdy zauważam, że mam zaciśniętą szczękę, dostrzegam, jak serce przyspiesza mi na wspomnienie tamtej nocy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

I Ran From My Ex, Straight Into My Best Friend's Father

I Ran From My Ex, Straight Into My Best Friend's Father

102 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

102

Treść

Aa