passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I Ran From My Ex, Straight Into My Best Friend's Father - Rozdział #9 - autor itsvlada

I Ran From My Ex, Straight Into My Best Friend's Father

/

Rozdział 9

ROZDZIAŁ 8

Tatiana: Przepraszam, spóźnię się. Długa historia.

Znam ją na tyle dobrze, by zgadnąć, że Christopher pewnie jest zamieszany — to ten typ faceta, który wywołuje kłopoty albo lekceważy plany, a Tatiana nigdy tego nie odpuszcza. Chciałabym jej powiedzieć, żeby go rzuciła, ale to nie moja rola jako przyjaciółki.

Ja: Będę czekać. :)

Dodaję uśmiech, żeby utrzymać pogodny ton, chociaż tak naprawdę mam ochotę napisać, jak bardzo nie mogę się doczekać naszego spotkania. Tego dziwnego uczucia, które miałam po drodze tutaj, jakby ktoś mnie śledził, nigdy bym nie przyznała. Nie chcę, żeby Tatiana pomyślała, że jestem przewrażliwiona.

Na razie jestem otoczona ludźmi w klubie, więc powinnam być bezpieczna. To, że przyciągam uwagę, wynika tylko z tego, że jestem sama, a z tym potrafię sobie poradzić.

Wdech, wydech. Po prostu przesadzasz.

Bar jest teraz spokojny. Kilka osób rozsiadło się przy barze i przy stolikach wokół parkietu, a balkon powyżej jest prawie pusty. Przyszłam wcześniej, żeby uniknąć hałasu i nadrobić z Tatianą, zanim za dwa dni wyjedzie do Francji.

W tym tempie może w ogóle nie zdążyć, a ja nie zobaczę jej przez miesiąc. Marszczę brwi, wpatrując się w kieliszek wina i czekając.

"Czemu taka smutna mina?"

Pytanie wyrywa mnie z zamyślonych, niespokojnych myśli. To nie żaden czyhający prześladowca próbuje się do mnie dosiąść, tylko barman. Jest przystojny w znajomy sposób, ma głęboko osadzone ciemne oczy i uśmiech, który podkreśla dołeczki w policzkach.

"Moja najlepsza przyjaciółka wyjeżdża na miesiąc na południe Francji i nie mam pojęcia, jak sobie bez niej poradzę." Wzruszam ramionami, zauważając, jak się krzywi. "Wiem, że mogłoby być gorzej, ale..."

"No tak, to dołujące," zgadza się, układając szklanki w imponującą wieżę.

"Serio. Będę miała masę wolnego czasu i niczym go nie zapełnię."

Luciano, jak zwykle, jest zajęty i dziś wieczorem nie może do nas dołączyć. To się raczej nie zmieni, kiedy Tatiany nie będzie. Często mam wrażenie, że mieszkam sama, ale porozrzucane po domu brudne ubrania są ciągłym przypomnieniem o jego obecności.

Barman opiera się o blat, unosząc brwi. Mój wzrok przyciągają jego bicepsy, świetnie podkreślone przez obcisłe rękawy T-shirtu. "Jeśli się nudzisz, zawsze szukamy tu dodatkowej pomocy."

"Naprawdę?" pytam, zaintrygowana.

"Tak, przydałaby mi się dodatkowa para rąk. Byłabyś świetna," mówi z zalotnym uśmiechem i puszcza oczko.

Nie mogę powstrzymać ciepłego rumieńca, który rozlewa się po moim ciele, chociaż nie jestem singielką i nie powinnam zachęcać do flirtu z kimś, kogo dopiero poznałam. Zastanawiam się, czy to jego ramiona przyciągają moją uwagę, bo ostatnio czuję się zaniedbana i samotna.

"Musiałabym najpierw zapytać chłopaka," mruczę, a jego skinienie głową pokazuje, że zrozumiał, zanim odejdzie obsłużyć nowego klienta kilka stołków dalej.

Tatiana pewnie stuknęłaby mnie w głowę, gdyby tu była i zobaczyła, jak odrzucam przystojnego chłopaka. Ona nie rozumie, jak to jest być z kimś tak długo, inwestować tyle czasu i energii w związek. Nie chcę myśleć, że to wszystko na nic. Związki wymagają cierpliwości, wysiłku i pracy z obu stron.

Kogo ja próbuję przekonać?

Ogarnia mnie głębokie poczucie niezadowolenia i dopijam resztę wina. Mam nadzieję, że tak nie będzie wyglądać moja przyszłość — ja przekonująca samą siebie, że jestem bezpieczna i powinnam zadowolić się tym, co znam, zamiast szukać czegoś więcej. Ale czym miałoby to być? Odejściem od Luciano? Rzuceniem pracy, zanim ją zacznę? Nie widzę żadnych realnych alternatyw.

Nigdy nie byłam osobą, która ryzykuje. Chcę nią być. Chciałabym. Ale to po prostu nie leży w mojej naturze. Poza tym całe życie uczono mnie, jak niepewny jest świat, jak wszystko może się zmienić w jednej chwili i jak ważne jest przygotowanie się na to, co nadejdzie. Dzięki, tato.

To nie irytacja wobec niego tli się głęboko w moim wnętrzu — robił, co mógł, zwłaszcza po śmierci mamy. Nie, to irytacja wobec siebie samej. Czego tak naprawdę się boję? Dopiero gdy zauważam, że mam zaciśniętą szczękę, dostrzegam, jak serce przyspiesza mi na wspomnienie tamtej nocy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 9

Zaryzykowałam wtedy—z Giannim. To było ekscytujące, upajające. Po raz pierwszy poddałam się niepewnemu zakładowi, zamiast walczyć z tym, czego pragnęłam. Jasne, teraz czuję się zawstydzona, ale głównie dlatego, że wiem, iż to było niezgodne z zasadami.

Nie dlatego, że mi się to nie podobało.

To był ten rodzaj dreszczu, do którego mogłabym się uzależnić—brać to, czego chcę, bez względu na opinię innych.

Może wypiłam za dużo wina.

Trzeźwa Caterina nie myślałaby o takich rzeczach.

Sprawdzam telefon jeszcze raz, żeby zobaczyć, czy Tatiana odpisała. Niestety, nie. Wzdycham i odrywam wzrok od ekranu, dostrzegając ją na środku parkietu.

Jak zawsze wygląda fantastycznie w krótkiej czarnej sukience z dekoltem typu halter, która nie pozostawia wiele dla wyobraźni. Idealnie podkreśla jej krągłe ciało. Chciałabym mieć tyle odwagi, by założyć coś seksownego, pokazać się.

Zawsze ta grzeczna dziewczynka.

Ale nie zawsze, prawda? Nie gdy w grę wchodzi pewien seksowny miliarder.

„Hej!” wołam, machając ręką nad głową, aż mnie zauważa. Mój uśmiech gaśnie, gdy nie odwzajemnia mojego. Spodziewam się, że podejdzie prosto do mnie, ale ona skręca w wąski korytarz prowadzący do toalet. Cholera. Nieobecność Christophera daje mi niejasną wskazówkę, co się dzieje.

Pędzę za nią do łazienki. Ledwo przepycham się przez wahadłowe drzwi, kiedy zaczyna się bronić, próbując wyśmiać dewastację wypisaną na jej twarzy.

„Za krótka. Moja sukienka jest za krótka. Wiedziałaś o tym?” Odrzuca blond loki na ramię, wydychając dramatycznie powietrze.

Cześć, miło cię widzieć. „O to się kłóciliście?”

„Nie kłóciliśmy się…” mamrocze, jej głos łagodnieje, a stanowczość się rozpada. „Właściwie, tak, o to się kłóciliśmy. Jakby mi był potrzebny, żeby mówił, jak mam się ubierać. Gdybym nie zwracała mu uwagi, chodziłby w skarpetach i sandałach. Zachowuje się jak mój ojciec, a jeden tatuś mi wystarczy. Jestem dorosłą kobietą. Nie potrzebuję jego aprobaty.”

Nie myli się.

„Przykro mi, że jest dupkiem, ale na pocieszenie powiem ci, że wyglądasz bosko.”

Marszczy brwi, patrząc w swoje odbicie, zanim spotka mój wzrok w lustrze. „Serio?” Nie jestem przyzwyczajona widzieć ją tak niepewną. Rozdziera mnie świadomość, że on ma moc, by ją tak złamać.

„Wiesz, że tak,” zapewniam ją z uśmiechem. „I tak wolę mieć cię tylko dla siebie. Musimy urządzić babski wieczór, zanim mnie porzucisz na miesiąc.”

Staję za nią, obejmuję ją w pasie i przytulam. „Gdybym miała słabość do dziewczyn, zupełnie bym cię mu ukradła.”

„A ja bym ci nie przeszkadzała.” Jej uśmiech jest szczery, a łzy w oczach znikają. „Upijmy się.”

„I o to chodzi.” Śmieję się, otwierając drzwi, gotowa skierować swoją energię na poprawę jej humoru. Ale ziemia usuwa mi się spod nóg, gdy widzę ostatnią osobę, jakiej się spodziewałam: Luciano. Jego ciemne oczy rozszerzają się ze zdziwienia na mój widok.

„Luciano?” Tatiana wpada na moje plecy, ale ledwie to czuję. Jestem zbyt zajęta wpatrywaniem się w mojego chłopaka. Nie pasuje tutaj. Nie powinno go tu być. „Myślałam, że pracujesz.”

Raz przyłapałam go, jak walił sobie do hardkorowego porno BDSM z moimi majtkami owiniętymi wokół kutasa. Wyraz twarzy, który ma teraz—szok i poczucie winy—przypomina mi tamten dzień.

Przeczesuje ręką swoje krótkie, piaskowe włosy, szukając wyjaśnienia. „Co ty tutaj robisz?”

Pytam. „Mówiłeś, że musisz dziś zamknąć siłownię.”

Jego oczy rozjaśniają się. „Skończyłem wcześniej i chciałem cię zaskoczyć,” mówi z lekkim śmiechem.

„Mogłabym w to uwierzyć, ale nie powiedziałam ci, dokąd idziemy.” Krzyżuję ramiona na piersi.

„Usłyszałem, jak o tym rozmawiałaś z Tatianą,” wzrusza ramionami, uśmiechając się w sposób, który kiedyś uważałam za seksowny. Teraz mnie mdli. „Niespodzianka?”

Nie, to nie jest niespodzianka. Prawdziwy szok przychodzi, gdy drzwi za nim się otwierają, a para rąk oplata jego biodra.

„Mm, to była zabawa,” mruczy kobieta, pochylając się i zadzierając głowę, by na niego spojrzeć. „Ale następnym razem chodźmy w jakieś bardziej prywatne miejsce niż męska toaleta.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

I Ran From My Ex, Straight Into My Best Friend's Father

I Ran From My Ex, Straight Into My Best Friend's Father

102 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

102

Treść

Aa