Nigdy nie zapomnę, jak spojrzała mi prosto w duszę, jakby patrzyła przez mnie na samo dno mojej istoty, gdy dochodziła na własnych palcach. Kurwa, znowu mam twardego fiuta. Opadam na fotel przy biurku i odstawiam drinka, żeby zamiast tego wyciągnąć się ze spodenek. Kiedy ostatni raz ktoś lub coś tak mnie podnieciło, żebym znowu był gotowy tak krótko po tym, jak doszedłem? Szczerze mówiąc, nie pamiętam. Jestem aż tak zblazowany, nie wspominając już o tym, że nie jestem tak młody, jak kiedyś.
Dźwięk dzwoniącego telefonu na biurku wyrywa mnie z zamyślenia, a niepotrzebne poczucie winy przeszywa mi pierś, gdy tylko rozpoznaję numer na ekranie. Ze wszystkich momentów musiała zadzwonić akurat moja była. Jakby wiedziała, że dobrze się bawię i chciała to przerwać.
Czasem zastanawiam się, co w niej widziałem. Jak mogłem być tak ślepy? Jak mogłem nie dostrzec tej pustki w niej? Nieskończona jaskinia krzyczącej rozpaczy, którą ukrywała pod napiętym ciałem. Dałem się nabrać. Cipa potrafi to zrobić z facetem, jak sądzę. Lekcja, której nauczyłem się w najgorszy możliwy sposób.
„Amalia,” warczę, przytrzymując słuchawkę między uchem a ramieniem. „Czemu zawdzięczam tę wątpliwą przyjemność?”
Milczy wystarczająco długo, żebym zaczął się zastanawiać, czy w ogóle jest po drugiej stronie, zanim mruknie: „Och, cześć. Nie spodziewałam się, że odbierzesz.”
Mrugam powoli. Co jest, kurwa? „Zadzwoniłaś o drugiej w nocy, sądząc, że nie będę czuwał, tak? Po co? Żeby zostawić wiadomość jak tchórz?” Wszystko jest zbyt przewidywalne. „Nie nauczyłaś się jeszcze, żeby mnie nie lekceważyć?”
„Jak tam pogoda na twoim wysokim koniu? Miałam ciężki dzień i dopiero teraz znalazłam chwilę, żeby zadzwonić. Wyobrażam sobie, że Tatiana wciąż świętuje. Jak poszła matura?”
„Wiesz, że mogłaś to zobaczyć na własne oczy, prawda? Odłożyła dla swojej kochającej matki bilet na uroczystość.”
Cisza po drugiej stronie mówi więcej niż słowa. Umysł mojej byłej nie jest taką tajemnicą, za jaką chciałaby go uważać. Wkurza ją to, że z łatwością odczytuję jej myśli – albo przynajmniej egoistyczne pobudki jej zachowania.
Gdy w milczeniu szuka wymówki, podpowiadam: „Niech zgadnę. Zapomniałaś o tym.”
„A co jeśli tak?”
„Jeśli tak bardzo unikasz odpowiedzialności, potrzebujesz poważnej pomocy specjalisty. Nasza córka próbowała się do ciebie wielokrotnie dodzwonić.”
„Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, ile—”
„Jeśli ja mogę pamiętać o tym wydarzeniu, mimo całego zamieszania, ty też powinnaś dać radę.”
„Nie pomyślałeś, że to ciebie próbowałam unikać?” Ma talent do obracania każdej sytuacji na swoją korzyść. Czy to dźwięk pociągania nosem? Oczywiście. Jest mistrzynią w manipulowaniu narracją.
„Jeśli dla dobra Tatiany potrafię odłożyć przeszłość na bok, ty też możesz.” Gdy zaczyna rzucać kolejne wymówki, przerywam jej warczeniem. „Daj spokój. Tatiana cię dziś nie potrzebowała i pewnie już się zorientowała, że nie może na ciebie liczyć.”
Parska. „Och, a ty jesteś idealnym ojcem?”
Ani trochę. Popełniłem więcej błędów, niż chciałbym przyznać. Nie jestem tym idealnym, wrażliwym ojcem z sitcomu. To nie ja.
Ale mam nadzieję, że moja córka wie, że może na mnie polegać, że jej dobro i szczęście są dla mnie najważniejsze. Chronię ją przed ciemniejszą stroną mojego życia, jak robi to wielu rodziców, gdy ich praca nie jest do końca przyjazna rodzinie. Może nie jestem czułym typem, ale wierzę, że jestem dobrym ojcem.
„Jestem cholernie dobrym ojcem i oboje o tym wiemy. Nawet jeśli nie, przynajmniej się staram.” Linia cichnie na moment, zanim kontynuuję. „A skoro tak wiele ci umknęło, pozwól, że ci odświeżę pamięć.”
Obniżam głos do groźnego pomruku. „Oboje wiemy, że celowo unikasz podpisania papierów, o których tak wygodnie zapomniałaś. Mała rada: znoszenie twojego przeciągania jest mniej wygodne niż pozbycie się ciebie na dobre. Rozumiesz?”
„To groźba?” Śmieje się, ale słyszę strach w jej głosie. Wie, że nie do końca blefuję. Jeśli ktoś wie, do czego jestem zdolny, to ona. Gdy chodzi o ochronę córki i biznesu, posunę się do wszystkiego – nawet jeśli miałoby mnie to kosztować poważne kłopoty.
„Mała przypominajka,” mruczę. „Słyszysz to tykanie z tyłu głowy? To nie twój zegar biologiczny – choć ten pewnie już wyje. To tykanie zaczęło się w chwili, gdy te papiery trafiły pod twoje drzwi. Moja oferta lepsza nie będzie. To ostatnia szansa. Podpisz je, albo zobaczysz, jak bardzo potrafię być nieprzyjemny.”
„Ooo, aż się trzęsę,” szydzi.
„Czas ucieka,” powtarzam, ignorując jej zaczepki. Mam ważniejsze sprawy niż dać się wciągnąć w głupią kłótnię. Kończę rozmowę bez słowa i kieruję się do prywatnej łazienki w biurze, żeby się odlać. Amalia to rozdział, którego nie mogę całkiem wykreślić z życia, choć dała mi Tatianę – największy dar, jaki kiedykolwiek dostałem.
Ale ona należy do przeszłości.
Myśli szybko mi uciekają: czy to znaczy, że Caterina jest przyszłością?
Widzę swoje odbicie w lustrze. Gorąca woda paruje szybę, gdy obserwuję walkę anioła i diabła na moich ramionach. Zmarszczki na czole pokazują ciężar tej walki.
To wydaje się fundamentalnie złe, na głębszym poziomie niż wszystko, co do tej pory zrobiłem.
Nie ważne, jak bardzo próbuję, nie mogę wyrzucić Cateriny z głowy. Myśl o niej nie daje mi spokoju. Już wcześniej ledwo mogłem się jej oprzeć, zanim zobaczyłem, jak mnie obserwuje.
Teraz? Do głowy przychodzi mi tylko jedno słowo: „niemożliwe”.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Tatiana: Przepraszam, spóźnię się. Długa historia.
Znam ją na tyle dobrze, by zgadnąć, że Christopher pewnie jest zamieszany — to ten typ faceta, który wywołuje kłopoty albo lekceważy plany, a Tatiana nigdy tego nie odpuszcza. Chciałabym jej powiedzieć, żeby go rzuciła, ale to nie moja rola jako przyjaciółki.
Ja: Będę czekać. :)
Dodaję uśmiech, żeby utrzymać pogodny ton, chociaż tak naprawdę mam ochotę napisać, jak bardzo nie mogę się doczekać naszego spotkania. Tego dziwnego uczucia, które miałam po drodze tutaj, jakby ktoś mnie śledził, nigdy bym nie przyznała. Nie chcę, żeby Tatiana pomyślała, że jestem przewrażliwiona.
Na razie jestem otoczona ludźmi w klubie, więc powinnam być bezpieczna. To, że przyciągam uwagę, wynika tylko z tego, że jestem sama, a z tym potrafię sobie poradzić.
Wdech, wydech. Po prostu przesadzasz.
Bar jest teraz spokojny. Kilka osób rozsiadło się przy barze i przy stolikach wokół parkietu, a balkon powyżej jest prawie pusty. Przyszłam wcześniej, żeby uniknąć hałasu i nadrobić z Tatianą, zanim za dwa dni wyjedzie do Francji.
W tym tempie może w ogóle nie zdążyć, a ja nie zobaczę jej przez miesiąc. Marszczę brwi, wpatrując się w kieliszek wina i czekając.
"Czemu taka smutna mina?"
Pytanie wyrywa mnie z zamyślonych, niespokojnych myśli. To nie żaden czyhający prześladowca próbuje się do mnie dosiąść, tylko barman. Jest przystojny w znajomy sposób, ma głęboko osadzone ciemne oczy i uśmiech, który podkreśla dołeczki w policzkach.
"Moja najlepsza przyjaciółka wyjeżdża na miesiąc na południe Francji i nie mam pojęcia, jak sobie bez niej poradzę." Wzruszam ramionami, zauważając, jak się krzywi. "Wiem, że mogłoby być gorzej, ale..."
"No tak, to dołujące," zgadza się, układając szklanki w imponującą wieżę.
"Serio. Będę miała masę wolnego czasu i niczym go nie zapełnię."
Luciano, jak zwykle, jest zajęty i dziś wieczorem nie może do nas dołączyć. To się raczej nie zmieni, kiedy Tatiany nie będzie. Często mam wrażenie, że mieszkam sama, ale porozrzucane po domu brudne ubrania są ciągłym przypomnieniem o jego obecności.
Barman opiera się o blat, unosząc brwi. Mój wzrok przyciągają jego bicepsy, świetnie podkreślone przez obcisłe rękawy T-shirtu. "Jeśli się nudzisz, zawsze szukamy tu dodatkowej pomocy."
"Naprawdę?" pytam, zaintrygowana.
"Tak, przydałaby mi się dodatkowa para rąk. Byłabyś świetna," mówi z zalotnym uśmiechem i puszcza oczko.
Nie mogę powstrzymać ciepłego rumieńca, który rozlewa się po moim ciele, chociaż nie jestem singielką i nie powinnam zachęcać do flirtu z kimś, kogo dopiero poznałam. Zastanawiam się, czy to jego ramiona przyciągają moją uwagę, bo ostatnio czuję się zaniedbana i samotna.
"Musiałabym najpierw zapytać chłopaka," mruczę, a jego skinienie głową pokazuje, że zrozumiał, zanim odejdzie obsłużyć nowego klienta kilka stołków dalej.
Tatiana pewnie stuknęłaby mnie w głowę, gdyby tu była i zobaczyła, jak odrzucam przystojnego chłopaka. Ona nie rozumie, jak to jest być z kimś tak długo, inwestować tyle czasu i energii w związek. Nie chcę myśleć, że to wszystko na nic. Związki wymagają cierpliwości, wysiłku i pracy z obu stron.
Kogo ja próbuję przekonać?
Ogarnia mnie głębokie poczucie niezadowolenia i dopijam resztę wina. Mam nadzieję, że tak nie będzie wyglądać moja przyszłość — ja przekonująca samą siebie, że jestem bezpieczna i powinnam zadowolić się tym, co znam, zamiast szukać czegoś więcej. Ale czym miałoby to być? Odejściem od Luciano? Rzuceniem pracy, zanim ją zacznę? Nie widzę żadnych realnych alternatyw.
Nigdy nie byłam osobą, która ryzykuje. Chcę nią być. Chciałabym. Ale to po prostu nie leży w mojej naturze. Poza tym całe życie uczono mnie, jak niepewny jest świat, jak wszystko może się zmienić w jednej chwili i jak ważne jest przygotowanie się na to, co nadejdzie. Dzięki, tato.
To nie irytacja wobec niego tli się głęboko w moim wnętrzu — robił, co mógł, zwłaszcza po śmierci mamy. Nie, to irytacja wobec siebie samej. Czego tak naprawdę się boję? Dopiero gdy zauważam, że mam zaciśniętą szczękę, dostrzegam, jak serce przyspiesza mi na wspomnienie tamtej nocy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zaryzykowałam wtedy—z Giannim. To było ekscytujące, upajające. Po raz pierwszy poddałam się niepewnemu zakładowi, zamiast walczyć z tym, czego pragnęłam. Jasne, teraz czuję się zawstydzona, ale głównie dlatego, że wiem, iż to było niezgodne z zasadami.
Nie dlatego, że mi się to nie podobało.
To był ten rodzaj dreszczu, do którego mogłabym się uzależnić—brać to, czego chcę, bez względu na opinię innych.
Może wypiłam za dużo wina.
Trzeźwa Caterina nie myślałaby o takich rzeczach.
Sprawdzam telefon jeszcze raz, żeby zobaczyć, czy Tatiana odpisała. Niestety, nie. Wzdycham i odrywam wzrok od ekranu, dostrzegając ją na środku parkietu.
Jak zawsze wygląda fantastycznie w krótkiej czarnej sukience z dekoltem typu halter, która nie pozostawia wiele dla wyobraźni. Idealnie podkreśla jej krągłe ciało. Chciałabym mieć tyle odwagi, by założyć coś seksownego, pokazać się.
Zawsze ta grzeczna dziewczynka.
Ale nie zawsze, prawda? Nie gdy w grę wchodzi pewien seksowny miliarder.
„Hej!” wołam, machając ręką nad głową, aż mnie zauważa. Mój uśmiech gaśnie, gdy nie odwzajemnia mojego. Spodziewam się, że podejdzie prosto do mnie, ale ona skręca w wąski korytarz prowadzący do toalet. Cholera. Nieobecność Christophera daje mi niejasną wskazówkę, co się dzieje.
Pędzę za nią do łazienki. Ledwo przepycham się przez wahadłowe drzwi, kiedy zaczyna się bronić, próbując wyśmiać dewastację wypisaną na jej twarzy.
„Za krótka. Moja sukienka jest za krótka. Wiedziałaś o tym?” Odrzuca blond loki na ramię, wydychając dramatycznie powietrze.
Cześć, miło cię widzieć. „O to się kłóciliście?”
„Nie kłóciliśmy się…” mamrocze, jej głos łagodnieje, a stanowczość się rozpada. „Właściwie, tak, o to się kłóciliśmy. Jakby mi był potrzebny, żeby mówił, jak mam się ubierać. Gdybym nie zwracała mu uwagi, chodziłby w skarpetach i sandałach. Zachowuje się jak mój ojciec, a jeden tatuś mi wystarczy. Jestem dorosłą kobietą. Nie potrzebuję jego aprobaty.”
Nie myli się.
„Przykro mi, że jest dupkiem, ale na pocieszenie powiem ci, że wyglądasz bosko.”
Marszczy brwi, patrząc w swoje odbicie, zanim spotka mój wzrok w lustrze. „Serio?” Nie jestem przyzwyczajona widzieć ją tak niepewną. Rozdziera mnie świadomość, że on ma moc, by ją tak złamać.
„Wiesz, że tak,” zapewniam ją z uśmiechem. „I tak wolę mieć cię tylko dla siebie. Musimy urządzić babski wieczór, zanim mnie porzucisz na miesiąc.”
Staję za nią, obejmuję ją w pasie i przytulam. „Gdybym miała słabość do dziewczyn, zupełnie bym cię mu ukradła.”
„A ja bym ci nie przeszkadzała.” Jej uśmiech jest szczery, a łzy w oczach znikają. „Upijmy się.”
„I o to chodzi.” Śmieję się, otwierając drzwi, gotowa skierować swoją energię na poprawę jej humoru. Ale ziemia usuwa mi się spod nóg, gdy widzę ostatnią osobę, jakiej się spodziewałam: Luciano. Jego ciemne oczy rozszerzają się ze zdziwienia na mój widok.
„Luciano?” Tatiana wpada na moje plecy, ale ledwie to czuję. Jestem zbyt zajęta wpatrywaniem się w mojego chłopaka. Nie pasuje tutaj. Nie powinno go tu być. „Myślałam, że pracujesz.”
Raz przyłapałam go, jak walił sobie do hardkorowego porno BDSM z moimi majtkami owiniętymi wokół kutasa. Wyraz twarzy, który ma teraz—szok i poczucie winy—przypomina mi tamten dzień.
Przeczesuje ręką swoje krótkie, piaskowe włosy, szukając wyjaśnienia. „Co ty tutaj robisz?”
Pytam. „Mówiłeś, że musisz dziś zamknąć siłownię.”
Jego oczy rozjaśniają się. „Skończyłem wcześniej i chciałem cię zaskoczyć,” mówi z lekkim śmiechem.
„Mogłabym w to uwierzyć, ale nie powiedziałam ci, dokąd idziemy.” Krzyżuję ramiona na piersi.
„Usłyszałem, jak o tym rozmawiałaś z Tatianą,” wzrusza ramionami, uśmiechając się w sposób, który kiedyś uważałam za seksowny. Teraz mnie mdli. „Niespodzianka?”
Nie, to nie jest niespodzianka. Prawdziwy szok przychodzi, gdy drzwi za nim się otwierają, a para rąk oplata jego biodra.
„Mm, to była zabawa,” mruczy kobieta, pochylając się i zadzierając głowę, by na niego spojrzeć. „Ale następnym razem chodźmy w jakieś bardziej prywatne miejsce niż męska toaleta.”
Przesuń w górę, aby kontynuować