passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I Slept With a Wrong Boss - Rozdział #6 - autor itsvlada

I Slept With a Wrong Boss

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Test jest negatywny. Jedna kreska, nie dwie, i wpatruję się w nią tak długo, aż światło w łazience zaczyna brzęczeć – albo to tylko moje ciśnienie krwi opada z powrotem do ludzkiego poziomu.

Siadam na krawędzi wanny, opuszczam głowę między kolana i oddycham. Nie jestem w ciąży. Nie noszę dziecka prezesa. Nie zostanę najwspanialszym przypadkiem HR w historii korporacyjnej Ameryki.

Ulga jest tak totalna, że aż boli — wydech całym ciałem, po którym zostaję roztrzęsiona, pusta, ściskająca porcelanę jakby to była jedyna solidna rzecz, jaka mi została. Ale to szybko mija, bo ciąża była tylko nagłym przypadkiem.

To, co zostaje, to prawdziwy problem, i stoi na ostatnim piętrze Reidfield Global. Thomas Reidfield, który wie, jak brzmię w ciemności, ale nie zna mojego imienia.

Trzy dni później jego asystentki nie ma, a prognozy na trzeci kwartał muszą trafić na jego biurko przed rozmową zarządu. Moja menadżerka rozgląda się po piętrze i, bo wszechświat ma poczucie humoru tak czarne, że podpada pod paragraf, jej wzrok zatrzymuje się na mnie.

Jego biuro jest na ostatnim piętrze — szklane ściany, panorama miasta, cisza, która kosztuje za metr więcej niż moje mieszkanie. Pukam, a głos mówi „Proszę wejść”, i jego niski rejestr przebiega przez drzwi, aż po kręgosłup, zanim zdążę się przygotować.

Siedzi przy biurku, bez marynarki, rękawy podwinięte do przedramion, czyta z koncentracją człowieka, który nie lubi, gdy mu się przerywa. Daje mi dokładnie to, co każdemu — uprzejmy skinienie głową, pół sekundy kontaktu wzrokowego i nic więcej.

– Prognozy na trzeci kwartał. – Kładę teczkę na biurku i, na własną chwałę, moja ręka nie drży. – Miranda poprosiła, żebym je przyniosła przed rozmową.

– Dziękuję. – Przysuwa teczkę do siebie, nie podnosząc wzroku. – Zamkniesz drzwi wychodząc?

Moje usta otwierają się, zanim mądrzejsza część mózgu zdąży powstrzymać tę, która płonie od windy. – Najtrudniej było mi znaleźć ten budynek pierwszego dnia. GPS ciągle prowadził mnie przez West End — Langford Row. Znasz ją?

Langford Row. Ulica, przy której jest hotel, ta sama, którą szłam o ósmej rano w sukience z poprzedniej nocy, bez bielizny.

Spogląda na mnie i nic — żadnego drgnięcia, żadnej zdrady, żadnego mikrogestu sugerującego, że ta nazwa znaczy coś więcej niż geografia. – Nie mogę powiedzieć, żebym znał. To blisko?

– Niedaleko. – Mój głos jest swobodny, ale paznokcie wbijają mi się w dłonie pod krawędzią biurka. – Ładna okolica. Droga.

– Większość West End taka jest. – Przerzuca stronę w teczce — miarowo, bez pośpiechu, poświęcając mi dokładnie tyle uwagi, ile zasługują prognozy na trzeci kwartał, i ani odrobinę więcej.

Stoję, podczas gdy mój puls robi coś katastrofalnego. Próbuję zdecydować, czy jest najlepszym kłamcą na świecie, czy naprawdę straciłam rozum.

Utrzymuję kontakt wzrokowy o ułamek sekundy za długo, pozwalam ciszy wypełnić pokój i przycisnąć się do szkła. Spotyka ją z lekką, cierpliwą ciekawością zarezerwowaną na sytuacje typu „mój pracownik zachowuje się trochę dziwnie”, ale jest zbyt wyrobiony, żeby to skomentować.

– Czy coś jeszcze? – Odkłada teczkę i patrzy na mnie bezpośrednio po raz pierwszy — wystarczająco ciepło, by być uprzejmym, wystarczająco chłodno, by być murem. – Wydajesz się, jakbyś chciała coś powiedzieć.

– Nie. – Słowo wychodzi mi z gardła chrapliwie i wymuszam profesjonalny uśmiech, który pewnie wygląda na szalony. – To wszystko. Przepraszam za przeszkodzenie.

– Nie przeszkodziłaś. – Sięga po długopis — nie ten długopis, inny, srebrny — i wraca do czytania. – Dziękuję, Hailee.

Zna moje imię. I to właśnie ten szczegół prawie podcina mi nogi — nie pierścionek, nie głos, nie jego zapach, ale to, że powiedział moje imię i wyszło z niego zwyczajnie, płasko, kompletnie wolne od jakiejkolwiek historii.

Wychodzę i docieram do windy, zanim zaczynają mi się trząść ręce. Albo zakopuje to tak głęboko, że żadna technologia tego nie znajdzie, albo mężczyzna z tamtego łóżka — którego dłonie poznałabym w zupełnych ciemnościach — naprawdę mnie nie pamięta. Bycie zapomnianą może być najgorszym wynikiem.

Tej nocy leżę w łóżku, wciąż odtwarzając tę scenę w głowie jak detektyw analizujący nagranie własnego upokorzenia, gdy mój telefon się rozświetla. Nieznany numer.

Po raz pierwszy ten widok nie sprawia, że żołądek mi się zaciska. Creig kłamał — te wiadomości nigdy nie były jego. Ktokolwiek jest po drugiej stronie, naprawdę był wtedy w tym łóżku, i teraz, kiedy zagrożenie zniknęło, zostaje tylko mężczyzna sięgający przez ekran, którego nie widzę.

Pamiętasz, co powiedziałaś w barze? Zanim tańczyliśmy? Jego wiadomość świeci w ciemności. Powiedziałaś, że możesz wypić więcej niż każdy facet w tym lokalu, a potem spróbowałaś to udowodnić. Najbardziej ryzykowna, najpiękniejsza rzecz, jaką widziałem tej nocy.

Półprzytomnie to pamiętam — odwagę, płynną pewność siebie, wersję mnie sprzed przemowy Ryana, która jeszcze do mnie nie dotarła. Piszę, zanim zdążę się powstrzymać: Próbowałam ci zaimponować. Udało się?

Nie musiałaś próbować . Natychmiast. Miałem cię od pierwszego spojrzenia. Picie było tylko bonusem. Moja klatka piersiowa robi coś niewygodnego, uśmiecham się do telefonu jak nastolatka i wiem, jak to głupie, ale nie obchodzi mnie to.

Jesteś bardzo czarujący, jak na faceta, który nie chce mi zdradzić swojego imienia, piszę.

Odpowiedź natychmiastowa: Nie zapytałaś.

I moja odpowiedź przychodzi szybciej, niż powinna: Nie jestem pewna, czy chcę wiedzieć.

Bo teraz jest możliwością bez konsekwencji — głosem bez twarzy. W chwili, gdy poznam jego imię, to stanie się czymś, z czym muszę się zmierzyć, zamiast czymś, co mogę po prostu czuć.

To nie pytaj , odpisuje. Pauza, na tyle długa, że mój oddech zwalnia, a potem: Po prostu powiedz mi, co masz na sobie.

Mój kciuk zawisa. Powinnam to zakończyć — powinnam przestać już trzy wiadomości temu. Zamiast tego piszę: Stary t-shirt. I nic więcej.

Odpowiada celowo i powoli: Dobrze. A teraz powiedz mi, gdzie masz rękę.

Zatrzymuję oddech, a ciało odpowiada szybciej niż mózg — powolne ciepło spływa mi po brzuchu, uda ściskają się pod prześcieradłem, a skóra mrowi tam, gdzie dotyka jej materiał. Odpisuję: Nigdzie jeszcze. Przekonaj mnie.

Przekonam , odpisuje. Jestem cierpliwy. I pamiętam dokładnie, co sprawia, że przestajesz myśleć. Kładę telefon na klatce piersiowej i wpatruję się w sufit, podczas gdy całe ciało pulsuje specyficznym bólem czegoś, czego nie mogę zobaczyć, nazwać ani przestać pragnąć.

Dwóch mężczyzn. Jeden, który dziś stał ode mnie trzy metry i patrzył przez mnie jak przez szkło, jakbym nie istniała. Jeden, który co noc sięga przez ciemność i odnajduje mnie bez najmniejszego wysiłku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Jestem teraz na projekcie—Thomas poprosił o dodatkowe wsparcie przy koncie Morrow i moja teczka trafiła na samą górę stosu. Długie godziny, ciasne pomieszczenia, taka bliskość, która byłaby w porządku, gdyby mężczyzna, o którym mowa, nie był kimś, z kim spałam i nie mogę tego udowodnić.

W drodze do jego biura mijam Creiga na korytarzu. Zrównuje ze mną krok, ten znajomy uśmiech już wyćwiczony, głos obniżony do konspiracyjnego szeptu.

"Hailee. Mam raport, który potrzebuje świeżych oczu przed końcem dnia. Zerkniesz na to, jako przysługę?"

Zatrzymuję się. On też staje, a coś w jego wyrazie twarzy drga, gdy czyta moją minę. "Nie robię już dla ciebie przysług, Creig. Oboje wiemy dlaczego."

Jego uśmiech pozostaje, ale ciepło za nim znika. Patrzę, jak przelicza—przypomina sobie, co wiem, waży koszt i decyduje, że nie warto. "Oczywiście. Mój błąd."

"Tak, to był błąd." Idę dalej, a moje obcasy brzmią tu inaczej—ostrzej, bardziej zdecydowanie. Po raz pierwszy odkąd tu pracuję, mam grunt pod nogami i czuję to w każdym kroku.

Reszta dnia należy do Thomasa. Jego biuro, jego zadania, jego orbita—przeglądamy konto Morrow linia po linii, podczas gdy pokój z każdą godziną się kurczy.

Jest w koszuli, marynarka na oparciu krzesła, sygnet łapie światło za każdym razem, gdy przewraca stronę. Gdy myśli na głos, jego głos obniża się o pół tonu, niemal do siebie, i muszę fizycznie przekierować uwagę na arkusz, bo moje oczy nieustannie zdradzają.

"Ta prognoza jest ambitna." Stuka palcem w jedną z liczb na stronie. "Optymistyczna czy szalona—jak myślisz?"

"Optymistyczna z szaloną marginesem bezpieczeństwa." Odpowiedź wychodzi ostrzejsza, niż zamierzałam, i on podnosi wzrok—nie urażony, bo wtedy pewnie już bym była zwolniona. Kącik jego ust drga.

"Dobrze. Dokładnie tak myślę." Przez chwilę patrzy mi w oczy trochę zbyt długo i zapominam, co miałam powiedzieć, co stanowi problem, gdy próbujesz wykazać się profesjonalizmem.

Pracujemy przez całe popołudnie—on zadaje pytania, ja odpowiadam szybciej, niż się spodziewam. Buduje się między nami rytm, który przypomina bardziej współpracę niż hierarchię, jakbyśmy oboje myśleli w tym samym tempie.

Przesuwa dokument przez biurko, a jego palce muskają moje. Żadne z nas tego nie komentuje, ale powietrze między nami gęstnieje jak lont czekający na iskrę.

"Masz dobre wyczucie." Mówi to jak stwierdzenie, nie pochwałę—jakby komentował pogodę. "Większość osób na tym piętrze nie zauważyłaby tej niezgodności w sekcji czwartej."

"Większość osób na tym piętrze nie czyta przypisów." Podnoszę wzrok, a on patrzy na mnie z intensywnością, która nie ma nic wspólnego z kontem Morrow. Potem to znika—zamyka się, wraca do profesjonalizmu, sięga po telefon.

Telefon dzwoni. Połączenie z klientem na głośniku—głos po drugiej stronie agresywny w sprawie terminów. Thomas nie zmienia wyrazu twarzy, ale jego ton robi się zimny i chirurgiczny, każde słowo jak skalpel. Nie podnosi głosu; nie musi.

Kiedy odkłada słuchawkę, klient zgadza się na wszystkie warunki, a ja siedzę naprzeciwko, próbując sobie przypomnieć, jak się połyka ślinę. "Przepraszam za to." Odwraca się do mnie, jakby nic się nie stało. "Na czym skończyliśmy?"

Pracujemy, aż przychodzi ekipa sprzątająca. Złapuję się na tym, że porównuję jego sposób mówienia z tym, jak pisze do mnie nieznajomy—ta sama bezpośredniość, ta sama precyzja, ten sam sposób sprawiania, że czuję się jedyną osobą w pokoju. Ta równoległość jest niebezpiecznie blisko i zakopuję ją, zanim zapuści korzenie.

Wychodzę z budynku z buzującą skórą i czymś mocno ściśniętym pod żebrami. Pociąg do domu jest zatłoczony, ale wciąż czuję na marynarce zapach jego bergamotowego wody po goleniu, kiedy pochylił się nade mną, żeby wskazać liczbę, jego ramię dotknęło mojego i zapomniałam oddychać.

Biorę prysznic, przebieram się i leżę w łóżku, wpatrując się w sufit, podczas gdy moje ciało odmawia uspokojenia. Myślę o jego przedramionach, gdy telefon rozświetla się. Nieznany numer i już zanim przeczytam wiadomość, czuję ciepło w piersi. Długi dzień? Prosto, łatwo.

Odpisuję: Najdłuższy. Jestem wykończona i pobudzona, nie mogę wyłączyć myśli.

Jego odpowiedź: Mogę z tym pomóc. Powiedz mi, co nie daje ci spać.

Facet, z którym pracuję, piszę, zanim zdążę się powstrzymać. Niemożliwy, błyskotliwy, cały dzień walczyłam, żeby nie patrzeć na jego dłonie.

Prawie słyszę jego uśmiech przez ekran: Jego dłonie? Powiedz mi, co te dłonie z tobą robią.

Rozmowa się przechyla. Jego wiadomości robią się dłuższe, śmielsze—co by zrobił, gdyby tu był, od czego zacząłby swoim ustami, jak powoli rozbierałby mnie z każdej warstwy.

Przypiąłbym twoje nadgarstki nad głową i przesuwałbym się w dół twojej szyi, aż przestaniesz próbować mówić. Oddech mi przyspiesza. Pamiętam, jak smakujesz tuż pod uchem—zesztywniałaś zupełnie, gdy znalazłem to miejsce.

Leżę w ciemności, czytając jego słowa, a moja wolna dłoń sama przesuwa się na brzuch, palce schodzą niżej, powoli i testująco. On pisze dalej, jakby dokładnie wiedział, co robię.

Nie spieszyłbym się z tobą. Usta na twoim obojczyku, potem niżej. Próbowałabyś przyciągnąć mnie bliżej, a ja przytrzymałbym cię i kazał czekać, aż twoje biodra zaczną mnie błagać.

Moja ręka wsuwa się pod gumkę, a biodra przesuwają po prześcieradle. Odpisuję jedną ręką, ledwo składnie— Zabijasz mnie —jego odpowiedź natychmiast: Jeszcze nie. Ale jestem blisko.

Rozsunąłbym twoje uda i patrzył ci w twarz, gdy w końcu cię dotknę. Powoli, bo twoje ciało mnie pamięta, nawet jeśli umysł nie. Palce odnajdują rytm jego słów, narastając z każdym zdaniem, moje plecy wyginają się na materacu.

Nie mogę już pisać—tylko czytam, tylko czuję, tylko pozwalam, by jego głos wlewał się we mnie przez ekran. Oddycham płytko, nie mogę się opanować, gorąco wije się coraz mocniej z każdym słowem, aż nie ma już dokąd pójść.

Jego ostatnia wiadomość przychodzi dokładnie wtedy, gdy tego potrzebuję: Dojdź dla mnie. Wiem, że jesteś blisko. Robię to—ostro, z trudem łapiąc oddech, jego słowa wciąż świecą na suficie, całe ciało drży, podczas gdy telefon świeci na mojej piersi, a prześcieradła plączą się wokół nóg.

Wciąż łapię oddech, gdy telefon znowu wibruje. Zupełnie inny ton—bez ciepła, bez czułości, tylko polecenie: Załóż jutro coś czerwonego. Chcę wiedzieć, że o mnie myślisz.

Wpatruję się w nie, puls wciąż wali, ciało ciężkie i płynne po tym, co właśnie zrobiłam. To nie prośba—to instrukcja, wypowiedziana z pewnością, jakby już znał odpowiedź. Odpisuję: A jeśli nie?

Jego odpowiedź natychmiast: Założysz.

Odkładam telefon, wstaję z łóżka na nogach, które ledwo mnie niosą, i otwieram szafę. Czerwona jedwabna bluzka wisi na drugim wieszaku. Rozkładam ją na komodzie, nie pozwalając sobie myśleć, dlaczego słucham mężczyzny, którego nigdy nie widziałam, a jedwab łapie światło lampki jak wyzwanie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

[Perspektywa Thomasa]

Ona ma na sobie czerwień. Jedwabną bluzkę z burgundowym obrzeżem, zapiętą pod szyję, ale nie do końca. Zauważam to tak, jak zauważam wszystko, co dotyczy Hailee Cross—mimochodem, bez chęci, bez najmniejszego zamiaru, by coś z tym zrobić.

Teczka Morrowa jest otwarta, a ona naprzeciwko mnie, nanosi adnotacje do oceny ryzyka. Powinienem czytać sekcję czwartą, ale zamiast tego obserwuję, jak po raz trzeci w ciągu dziesięciu minut odgarnia włosy za ucho—szybkim, niecierpliwym ruchem, jakby te włosy były problemem, którego postanowiła nie rozwiązywać.

Przekierowuję uwagę na ekran. Mam firmę do prowadzenia i prezentację dla zarządu za sześć dni, i nie zamierzam katalogować odcienia czerwieni, który dziś wybrała.

„Klauzula odpowiedzialności wymaga przebudowy.” Nie podnosi wzroku, kiedy to mówi, długopis wciąż w ruchu. „Sformułowanie w punkcie 4.3 daje klientowi zbyt dużo pola do renegocjacji w trakcie cyklu.”

„To standardowa formuła.” Utrzymuję równy ton głosu, wzrok na dokumencie. „Dział prawny zatwierdził ją w zeszłym kwartale.”

„Dział prawny ją zaakceptował, bo nikt nie zaprotestował.” Teraz podnosi wzrok i jest tam to coś—ten ton, ta odmowa uznania mojego słowa za ostateczne. „Standard nie znaczy optymalny, Thomas. Dobrze o tym wiesz.”

Większość osób w tym budynku słyszy: zatwierdzone przez dział prawny i uznaje rozmowę za zakończoną. Ona nie. Trzyma się swojego stanowiska po drugiej stronie biurka z opanowaniem, które przyniosłaby na negocjacje, a coś w mojej piersi napina się tak, jak wtedy, gdy spotykam się z intelektem równym mojemu—i nie cofam się.

„Pokaż mi.” Przesuwam dokument w jej stronę, pilnując opanowanego tonu. „Gdzie dokładnie byś przebudowała?”

Pochyla się do przodu, a jej palec sunie po akapicie. Śledzę ten ruch bez własnej decyzji—jej dłonie, precyzyjne i niespieszne, długopis oparty między drugim a trzecim palcem.

Pachnie wanilią, ciepło i blisko, i nie powinienem tego rejestrować w zawodowym kontekście. Moje ciało najwyraźniej nie dba o kontekst zawodowy, kiedy ona pochyla się nad moim biurkiem.

„Tutaj. I tutaj.” Stuka w stronę dwa razy. „Wyzwalacze eskalacji są zbyt szerokie. Kompetentny prawnik drugiej strony przejechałby przez to jak czołg.”

„Masz rację.” Te słowa padają z moich ust, zanim zdążę zdecydować, że chcę je wypowiedzieć, a zaskoczenie, które pojawia się na jej twarzy, wywołuje we mnie coś, co muszę natychmiast stłumić.

Odwracam się z powrotem do monitora. „Oznacz to do przeglądu prawnego. Chcę poprawione sformułowania do czwartku.”

Kiwnęła głową, a dystans powraca. Tak to musi wyglądać—mur w górę, ona po drugiej stronie, a fakt, że nie kurczy się w mojej obecności, jest cechą, którą mogę docenić zawodowo, nie pozwalając jej przerodzić się w coś innego.

Przegrywam z tym od pierwszego tygodnia. Mur idzie w górę, a ona przechodzi przez niego, nie wiedząc, że tam jest.

Obserwowałem ją, kiedy nie patrzyła. Sposób, w jaki przygryza kącik wargi, zanim się ze mną nie zgodzi, fizycznie powstrzymując argument, zanim go wypuści.

Sposób, w jaki spotyka mój wzrok bez udawanej pewności siebie, bez wyćwiczonej stanowczości, którą widzę u wszystkich innych na tym piętrze. Po prostu patrzy na mnie, jakby byłem kimś, wobec kogo postanowiła być szczera.

Problemem nie jest to, co widzę. Problemem jest to, czego chcę, a to, czego chcę, jest konkretne—precyzyjne, kontrolowane, wymagające w sposób, który nie przekłada się na uprzejmą rozmowę.

Chcę poddania się z własnej woli. Chcę kogoś, kto ufa mi na tyle, by całkowicie odpuścić, i chcę zdobyć to zaufanie poprzez rodzaj uwagi, którą większość ludzi uznałaby za przytłaczającą.

Próbowałem to kiedyś wyjaśnić. Pozwoliłem komuś się zbliżyć, zobaczyć całość tego, czego potrzebuję—kontrolę, intensywność, sposób, w jaki chcę kogoś rozłożyć na czynniki pierwsze i złożyć z powrotem.

Patrzyłem, jak jej twarz układa się w coś pomiędzy obrzydzeniem a litością. Ta lekcja kosztowała mnie więcej niż pieniądze i noszę ją w każdej decyzji o tym, kogo dopuścić do siebie.

Hailee Cross nie jest osobą, którą mogę wpuścić do środka. Pracuje dla mnie—już sama nierównowaga sił czyni to nie do przyjęcia. A reszta, rzeczy, których bym od niej chciał, sposób, w jaki chciałbym, żeby oddała mi się całkowicie—to drzwi, których nie otworzę.

Pracujemy, aż piętro pustoszeje. Miasto wyostrza się za szybą, a biuro zawęża się do nas dwojga i szumu wentylacji.

Stoi przy moim biurku, pokazując coś na wykresie, tak blisko, że czuję ciepło bijące od jej ramienia. Tak blisko, że mógłbym sięgnąć i dotknąć jedwabiu przy jej nadgarstku, gdybym pozwolił sobie postradać zmysły na pół sekundy.

„Wskaźniki konwersji nie uzasadniają tej prognozy.” Jej głos obniża się, gdy się koncentruje—spiskowy, intymny, jakby liczby były sekretem tylko dla nas. „Jeśli przedstawimy to zarządowi bez korekty, stracimy wiarygodność w pierwsze dziesięć minut.”

„Widzę to.” Widzę to i widzę ją, tę czerwoną bluzkę łapiącą światło lampki biurkowej, i przez jedną niekontrolowaną sekundę wszystko zawęża się do jednej myśli: moja dłoń na jej karku, jej usta na moich.

Chciałbym się przekonać, czy całuje się tak, jak się ze mną spiera—ostro, precyzyjnie, nieustępliwie. Obraz jest tak żywy, że moje palce naprawdę drgają na biurku, zanim rozbijam tę myśl na części.

„Popraw model prognoz.” Moje słowa brzmią ostro, chłodno—szybka zmiana tematu. „Przygotuj skorygowane projekcje i wyślij je Markowi do rana.”

Prostuje się i cofa. Przestrzeń znowu nas dzieli i nie patrzę na nią, gdy zbiera rzeczy, bo patrzenie to pierwszy krok do każdego błędu, jaki kiedykolwiek popełniłem.

„Jest późno.” Wpatruję się w arkusz kalkulacyjny, nie widząc ani jednej cyfry. „Idź do domu, Hailee.”

„Jesteś pewien?” Zatrzymuje się w drzwiach, torba na ramieniu, sylwetka odcina się od światła na korytarzu w sposób, który utrudnia patrzenie i jeszcze trudniej jest nie patrzeć. „Mogę zostać i dokończyć—”

„Idź do domu.” Mocniej, niż zamierzałem—to nie złość, coś gorszego, coś, co ledwo trzymam na wodzy. Przeszukuje moją twarz w poszukiwaniu pęknięcia, znaku, ale nie daję jej nic.

„Okej.” Między nami rozciąga się chwila ciszy, napięta i pełna wszystkiego, czego odmawiam powiedzieć. „Dobranoc, Thomas.”

Moje imię w jej ustach to problem, którego dziś nie rozwiążę, a sposób, w jaki to mówi—cicho, ostrożnie, jakby sprawdzała, czy coś się nie złamie—sprawia, że zaciskam dłonie na biurku. „Dobranoc.”

Drzwi się zamykają. Jej kroki cichną na korytarzu, a ja siedzę w ciszy i wpatruję się w pustkę, podczas gdy miasto rzuca na moje biurko długie, blade pasy światła. Biuro wydaje się ogromne i puste, jak zawsze, gdy ona wychodzi, i przestałem już udawać, że to przypadek.

Najmądrzejsze, co mogę zrobić, to trzymać się z dala od Hailee Cross. Zbudowałem karierę i firmę na umiejętności pragnienia czegoś i świadomej rezygnacji, i nigdy nie zawiodłem tej dyscypliny. Do teraz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

I Slept With a Wrong Boss

I Slept With a Wrong Boss

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa