Jestem teraz na projekcie—Thomas poprosił o dodatkowe wsparcie przy koncie Morrow i moja teczka trafiła na samą górę stosu. Długie godziny, ciasne pomieszczenia, taka bliskość, która byłaby w porządku, gdyby mężczyzna, o którym mowa, nie był kimś, z kim spałam i nie mogę tego udowodnić.
W drodze do jego biura mijam Creiga na korytarzu. Zrównuje ze mną krok, ten znajomy uśmiech już wyćwiczony, głos obniżony do konspiracyjnego szeptu.
"Hailee. Mam raport, który potrzebuje świeżych oczu przed końcem dnia. Zerkniesz na to, jako przysługę?"
Zatrzymuję się. On też staje, a coś w jego wyrazie twarzy drga, gdy czyta moją minę. "Nie robię już dla ciebie przysług, Creig. Oboje wiemy dlaczego."
Jego uśmiech pozostaje, ale ciepło za nim znika. Patrzę, jak przelicza—przypomina sobie, co wiem, waży koszt i decyduje, że nie warto. "Oczywiście. Mój błąd."
"Tak, to był błąd." Idę dalej, a moje obcasy brzmią tu inaczej—ostrzej, bardziej zdecydowanie. Po raz pierwszy odkąd tu pracuję, mam grunt pod nogami i czuję to w każdym kroku.
Reszta dnia należy do Thomasa. Jego biuro, jego zadania, jego orbita—przeglądamy konto Morrow linia po linii, podczas gdy pokój z każdą godziną się kurczy.
Jest w koszuli, marynarka na oparciu krzesła, sygnet łapie światło za każdym razem, gdy przewraca stronę. Gdy myśli na głos, jego głos obniża się o pół tonu, niemal do siebie, i muszę fizycznie przekierować uwagę na arkusz, bo moje oczy nieustannie zdradzają.
"Ta prognoza jest ambitna." Stuka palcem w jedną z liczb na stronie. "Optymistyczna czy szalona—jak myślisz?"
"Optymistyczna z szaloną marginesem bezpieczeństwa." Odpowiedź wychodzi ostrzejsza, niż zamierzałam, i on podnosi wzrok—nie urażony, bo wtedy pewnie już bym była zwolniona. Kącik jego ust drga.
"Dobrze. Dokładnie tak myślę." Przez chwilę patrzy mi w oczy trochę zbyt długo i zapominam, co miałam powiedzieć, co stanowi problem, gdy próbujesz wykazać się profesjonalizmem.
Pracujemy przez całe popołudnie—on zadaje pytania, ja odpowiadam szybciej, niż się spodziewam. Buduje się między nami rytm, który przypomina bardziej współpracę niż hierarchię, jakbyśmy oboje myśleli w tym samym tempie.
Przesuwa dokument przez biurko, a jego palce muskają moje. Żadne z nas tego nie komentuje, ale powietrze między nami gęstnieje jak lont czekający na iskrę.
"Masz dobre wyczucie." Mówi to jak stwierdzenie, nie pochwałę—jakby komentował pogodę. "Większość osób na tym piętrze nie zauważyłaby tej niezgodności w sekcji czwartej."
"Większość osób na tym piętrze nie czyta przypisów." Podnoszę wzrok, a on patrzy na mnie z intensywnością, która nie ma nic wspólnego z kontem Morrow. Potem to znika—zamyka się, wraca do profesjonalizmu, sięga po telefon.
Telefon dzwoni. Połączenie z klientem na głośniku—głos po drugiej stronie agresywny w sprawie terminów. Thomas nie zmienia wyrazu twarzy, ale jego ton robi się zimny i chirurgiczny, każde słowo jak skalpel. Nie podnosi głosu; nie musi.
Kiedy odkłada słuchawkę, klient zgadza się na wszystkie warunki, a ja siedzę naprzeciwko, próbując sobie przypomnieć, jak się połyka ślinę. "Przepraszam za to." Odwraca się do mnie, jakby nic się nie stało. "Na czym skończyliśmy?"
Pracujemy, aż przychodzi ekipa sprzątająca. Złapuję się na tym, że porównuję jego sposób mówienia z tym, jak pisze do mnie nieznajomy—ta sama bezpośredniość, ta sama precyzja, ten sam sposób sprawiania, że czuję się jedyną osobą w pokoju. Ta równoległość jest niebezpiecznie blisko i zakopuję ją, zanim zapuści korzenie.
Wychodzę z budynku z buzującą skórą i czymś mocno ściśniętym pod żebrami. Pociąg do domu jest zatłoczony, ale wciąż czuję na marynarce zapach jego bergamotowego wody po goleniu, kiedy pochylił się nade mną, żeby wskazać liczbę, jego ramię dotknęło mojego i zapomniałam oddychać.
Biorę prysznic, przebieram się i leżę w łóżku, wpatrując się w sufit, podczas gdy moje ciało odmawia uspokojenia. Myślę o jego przedramionach, gdy telefon rozświetla się. Nieznany numer i już zanim przeczytam wiadomość, czuję ciepło w piersi. Długi dzień? Prosto, łatwo.
Odpisuję: Najdłuższy. Jestem wykończona i pobudzona, nie mogę wyłączyć myśli.
Jego odpowiedź: Mogę z tym pomóc. Powiedz mi, co nie daje ci spać.
Facet, z którym pracuję, piszę, zanim zdążę się powstrzymać. Niemożliwy, błyskotliwy, cały dzień walczyłam, żeby nie patrzeć na jego dłonie.
Prawie słyszę jego uśmiech przez ekran: Jego dłonie? Powiedz mi, co te dłonie z tobą robią.
Rozmowa się przechyla. Jego wiadomości robią się dłuższe, śmielsze—co by zrobił, gdyby tu był, od czego zacząłby swoim ustami, jak powoli rozbierałby mnie z każdej warstwy.
Przypiąłbym twoje nadgarstki nad głową i przesuwałbym się w dół twojej szyi, aż przestaniesz próbować mówić. Oddech mi przyspiesza. Pamiętam, jak smakujesz tuż pod uchem—zesztywniałaś zupełnie, gdy znalazłem to miejsce.
Leżę w ciemności, czytając jego słowa, a moja wolna dłoń sama przesuwa się na brzuch, palce schodzą niżej, powoli i testująco. On pisze dalej, jakby dokładnie wiedział, co robię.
Nie spieszyłbym się z tobą. Usta na twoim obojczyku, potem niżej. Próbowałabyś przyciągnąć mnie bliżej, a ja przytrzymałbym cię i kazał czekać, aż twoje biodra zaczną mnie błagać.
Moja ręka wsuwa się pod gumkę, a biodra przesuwają po prześcieradle. Odpisuję jedną ręką, ledwo składnie— Zabijasz mnie —jego odpowiedź natychmiast: Jeszcze nie. Ale jestem blisko.
Rozsunąłbym twoje uda i patrzył ci w twarz, gdy w końcu cię dotknę. Powoli, bo twoje ciało mnie pamięta, nawet jeśli umysł nie. Palce odnajdują rytm jego słów, narastając z każdym zdaniem, moje plecy wyginają się na materacu.
Nie mogę już pisać—tylko czytam, tylko czuję, tylko pozwalam, by jego głos wlewał się we mnie przez ekran. Oddycham płytko, nie mogę się opanować, gorąco wije się coraz mocniej z każdym słowem, aż nie ma już dokąd pójść.
Jego ostatnia wiadomość przychodzi dokładnie wtedy, gdy tego potrzebuję: Dojdź dla mnie. Wiem, że jesteś blisko. Robię to—ostro, z trudem łapiąc oddech, jego słowa wciąż świecą na suficie, całe ciało drży, podczas gdy telefon świeci na mojej piersi, a prześcieradła plączą się wokół nóg.
Wciąż łapię oddech, gdy telefon znowu wibruje. Zupełnie inny ton—bez ciepła, bez czułości, tylko polecenie: Załóż jutro coś czerwonego. Chcę wiedzieć, że o mnie myślisz.
Wpatruję się w nie, puls wciąż wali, ciało ciężkie i płynne po tym, co właśnie zrobiłam. To nie prośba—to instrukcja, wypowiedziana z pewnością, jakby już znał odpowiedź. Odpisuję: A jeśli nie?
Jego odpowiedź natychmiast: Założysz.
Odkładam telefon, wstaję z łóżka na nogach, które ledwo mnie niosą, i otwieram szafę. Czerwona jedwabna bluzka wisi na drugim wieszaku. Rozkładam ją na komodzie, nie pozwalając sobie myśleć, dlaczego słucham mężczyzny, którego nigdy nie widziałam, a jedwab łapie światło lampki jak wyzwanie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Thomasa]
Ona ma na sobie czerwień. Jedwabną bluzkę z burgundowym obrzeżem, zapiętą pod szyję, ale nie do końca. Zauważam to tak, jak zauważam wszystko, co dotyczy Hailee Cross—mimochodem, bez chęci, bez najmniejszego zamiaru, by coś z tym zrobić.
Teczka Morrowa jest otwarta, a ona naprzeciwko mnie, nanosi adnotacje do oceny ryzyka. Powinienem czytać sekcję czwartą, ale zamiast tego obserwuję, jak po raz trzeci w ciągu dziesięciu minut odgarnia włosy za ucho—szybkim, niecierpliwym ruchem, jakby te włosy były problemem, którego postanowiła nie rozwiązywać.
Przekierowuję uwagę na ekran. Mam firmę do prowadzenia i prezentację dla zarządu za sześć dni, i nie zamierzam katalogować odcienia czerwieni, który dziś wybrała.
„Klauzula odpowiedzialności wymaga przebudowy.” Nie podnosi wzroku, kiedy to mówi, długopis wciąż w ruchu. „Sformułowanie w punkcie 4.3 daje klientowi zbyt dużo pola do renegocjacji w trakcie cyklu.”
„To standardowa formuła.” Utrzymuję równy ton głosu, wzrok na dokumencie. „Dział prawny zatwierdził ją w zeszłym kwartale.”
„Dział prawny ją zaakceptował, bo nikt nie zaprotestował.” Teraz podnosi wzrok i jest tam to coś—ten ton, ta odmowa uznania mojego słowa za ostateczne. „Standard nie znaczy optymalny, Thomas. Dobrze o tym wiesz.”
Większość osób w tym budynku słyszy: zatwierdzone przez dział prawny i uznaje rozmowę za zakończoną. Ona nie. Trzyma się swojego stanowiska po drugiej stronie biurka z opanowaniem, które przyniosłaby na negocjacje, a coś w mojej piersi napina się tak, jak wtedy, gdy spotykam się z intelektem równym mojemu—i nie cofam się.
„Pokaż mi.” Przesuwam dokument w jej stronę, pilnując opanowanego tonu. „Gdzie dokładnie byś przebudowała?”
Pochyla się do przodu, a jej palec sunie po akapicie. Śledzę ten ruch bez własnej decyzji—jej dłonie, precyzyjne i niespieszne, długopis oparty między drugim a trzecim palcem.
Pachnie wanilią, ciepło i blisko, i nie powinienem tego rejestrować w zawodowym kontekście. Moje ciało najwyraźniej nie dba o kontekst zawodowy, kiedy ona pochyla się nad moim biurkiem.
„Tutaj. I tutaj.” Stuka w stronę dwa razy. „Wyzwalacze eskalacji są zbyt szerokie. Kompetentny prawnik drugiej strony przejechałby przez to jak czołg.”
„Masz rację.” Te słowa padają z moich ust, zanim zdążę zdecydować, że chcę je wypowiedzieć, a zaskoczenie, które pojawia się na jej twarzy, wywołuje we mnie coś, co muszę natychmiast stłumić.
Odwracam się z powrotem do monitora. „Oznacz to do przeglądu prawnego. Chcę poprawione sformułowania do czwartku.”
Kiwnęła głową, a dystans powraca. Tak to musi wyglądać—mur w górę, ona po drugiej stronie, a fakt, że nie kurczy się w mojej obecności, jest cechą, którą mogę docenić zawodowo, nie pozwalając jej przerodzić się w coś innego.
Przegrywam z tym od pierwszego tygodnia. Mur idzie w górę, a ona przechodzi przez niego, nie wiedząc, że tam jest.
Obserwowałem ją, kiedy nie patrzyła. Sposób, w jaki przygryza kącik wargi, zanim się ze mną nie zgodzi, fizycznie powstrzymując argument, zanim go wypuści.
Sposób, w jaki spotyka mój wzrok bez udawanej pewności siebie, bez wyćwiczonej stanowczości, którą widzę u wszystkich innych na tym piętrze. Po prostu patrzy na mnie, jakby byłem kimś, wobec kogo postanowiła być szczera.
Problemem nie jest to, co widzę. Problemem jest to, czego chcę, a to, czego chcę, jest konkretne—precyzyjne, kontrolowane, wymagające w sposób, który nie przekłada się na uprzejmą rozmowę.
Chcę poddania się z własnej woli. Chcę kogoś, kto ufa mi na tyle, by całkowicie odpuścić, i chcę zdobyć to zaufanie poprzez rodzaj uwagi, którą większość ludzi uznałaby za przytłaczającą.
Próbowałem to kiedyś wyjaśnić. Pozwoliłem komuś się zbliżyć, zobaczyć całość tego, czego potrzebuję—kontrolę, intensywność, sposób, w jaki chcę kogoś rozłożyć na czynniki pierwsze i złożyć z powrotem.
Patrzyłem, jak jej twarz układa się w coś pomiędzy obrzydzeniem a litością. Ta lekcja kosztowała mnie więcej niż pieniądze i noszę ją w każdej decyzji o tym, kogo dopuścić do siebie.
Hailee Cross nie jest osobą, którą mogę wpuścić do środka. Pracuje dla mnie—już sama nierównowaga sił czyni to nie do przyjęcia. A reszta, rzeczy, których bym od niej chciał, sposób, w jaki chciałbym, żeby oddała mi się całkowicie—to drzwi, których nie otworzę.
Pracujemy, aż piętro pustoszeje. Miasto wyostrza się za szybą, a biuro zawęża się do nas dwojga i szumu wentylacji.
Stoi przy moim biurku, pokazując coś na wykresie, tak blisko, że czuję ciepło bijące od jej ramienia. Tak blisko, że mógłbym sięgnąć i dotknąć jedwabiu przy jej nadgarstku, gdybym pozwolił sobie postradać zmysły na pół sekundy.
„Wskaźniki konwersji nie uzasadniają tej prognozy.” Jej głos obniża się, gdy się koncentruje—spiskowy, intymny, jakby liczby były sekretem tylko dla nas. „Jeśli przedstawimy to zarządowi bez korekty, stracimy wiarygodność w pierwsze dziesięć minut.”
„Widzę to.” Widzę to i widzę ją, tę czerwoną bluzkę łapiącą światło lampki biurkowej, i przez jedną niekontrolowaną sekundę wszystko zawęża się do jednej myśli: moja dłoń na jej karku, jej usta na moich.
Chciałbym się przekonać, czy całuje się tak, jak się ze mną spiera—ostro, precyzyjnie, nieustępliwie. Obraz jest tak żywy, że moje palce naprawdę drgają na biurku, zanim rozbijam tę myśl na części.
„Popraw model prognoz.” Moje słowa brzmią ostro, chłodno—szybka zmiana tematu. „Przygotuj skorygowane projekcje i wyślij je Markowi do rana.”
Prostuje się i cofa. Przestrzeń znowu nas dzieli i nie patrzę na nią, gdy zbiera rzeczy, bo patrzenie to pierwszy krok do każdego błędu, jaki kiedykolwiek popełniłem.
„Jest późno.” Wpatruję się w arkusz kalkulacyjny, nie widząc ani jednej cyfry. „Idź do domu, Hailee.”
„Jesteś pewien?” Zatrzymuje się w drzwiach, torba na ramieniu, sylwetka odcina się od światła na korytarzu w sposób, który utrudnia patrzenie i jeszcze trudniej jest nie patrzeć. „Mogę zostać i dokończyć—”
„Idź do domu.” Mocniej, niż zamierzałem—to nie złość, coś gorszego, coś, co ledwo trzymam na wodzy. Przeszukuje moją twarz w poszukiwaniu pęknięcia, znaku, ale nie daję jej nic.
„Okej.” Między nami rozciąga się chwila ciszy, napięta i pełna wszystkiego, czego odmawiam powiedzieć. „Dobranoc, Thomas.”
Moje imię w jej ustach to problem, którego dziś nie rozwiążę, a sposób, w jaki to mówi—cicho, ostrożnie, jakby sprawdzała, czy coś się nie złamie—sprawia, że zaciskam dłonie na biurku. „Dobranoc.”
Drzwi się zamykają. Jej kroki cichną na korytarzu, a ja siedzę w ciszy i wpatruję się w pustkę, podczas gdy miasto rzuca na moje biurko długie, blade pasy światła. Biuro wydaje się ogromne i puste, jak zawsze, gdy ona wychodzi, i przestałem już udawać, że to przypadek.
Najmądrzejsze, co mogę zrobić, to trzymać się z dala od Hailee Cross. Zbudowałem karierę i firmę na umiejętności pragnienia czegoś i świadomej rezygnacji, i nigdy nie zawiodłem tej dyscypliny. Do teraz.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Hailee]
Założyłam czerwoną bluzkę. Nie zamierzam analizować dlaczego—powiedziałam nieznajomemu, że tego nie zrobię, powiedziałam sobie, że to nic nie znaczy, a potem rano zapięłam ją pod samą szyję jak kobieta podejmująca decyzję, której nie chce przed sobą przyznać.
Teraz siedzę naprzeciwko Thomasa, analizując ocenę ryzyka, i za każdym razem, gdy odgarniam włosy za ucho, przyłapuję go na nie-patrzeniu na mnie. Przekierowuje wzrok na ekran ułamek sekundy za późno, z precyzją niemal idealną, i dopisuję to do rosnącej listy rzeczy, o których nie zamierzam myśleć.
— Klauzula odpowiedzialności wymaga restrukturyzacji. — Nie odrywam wzroku od kartki, bo jeśli spojrzę w górę, stracę odwagę. — Sformułowanie w punkcie 4.3 daje klientowi zbyt dużą swobodę renegocjacji w trakcie cyklu.
— To standardowe sformułowanie. — Jego głos jest spokojny, opanowany. — Dział prawny zatwierdził to w zeszłym kwartale.
— Zatwierdzili, bo nikt się nie sprzeciwił. — Teraz patrzę mu prosto w oczy, z całych sił. — Standard nie znaczy optymalny, Thomas. Dobrze o tym wiesz.
Coś zmienia się w jego spojrzeniu—nie gniew, nie lekceważenie, coś cieplejszego i bardziej niebezpiecznego. Milczy o ułamek sekundy za długo, a moje serce przyspiesza, bo właśnie zakwestionowałam decyzję CEO w jego własnym gabinecie.
— Pokaż mi. — Przesuwa dokument w moją stronę, głos opanowany, oczy nieodwracalne. — Gdzie dokładnie byś to zmieniła?
Pochylam się i palcem zaznaczam akapit, świadoma, jak blisko niego jestem, świadoma ciepła bijącego od jego dłoni na biurku. — Tutaj. I tutaj. Mechanizmy eskalacji są zbyt szerokie—każdy kompetentny prawnik przeciwnej strony by to wykorzystał.
— Masz rację. — Przyznaje tak szybko, że aż unoszę głowę. Nikt nie spodziewa się, że Thomas Reidfield przyzna się w dwóch słowach—ja na pewno nie—i chyba to widać na mojej twarzy, bo coś w jego wyrazie twarzy napina się i natychmiast gaśnie, jakby zgasło światło.
— Oznacz to do przeglądu przez dział prawny. — Odwraca się do monitora, głos ostry. — Chcę poprawione sformułowanie do czwartku.
Dystans wraca. Ja wracam do notatek i próbuję się skupić, ale jestem nadmiernie świadoma wszystkiego—jego podwiniętych rękawów, sygnetu odbijającego światło lampki na biurku.
Tego, jak myśli na głos tonem o pół tonu niższym niż zwykle, niemal prywatnie, jakby mówił coś, czego nie powinnam słyszeć. Patrzę w kartkę, a moje ciało i tak śledzi każdy jego ruch.
Pracujemy, aż piętro pustoszeje. Miasto wyostrza się za szybą, wentylacja szumi, a biuro kurczy się do naszej dwójki—dwojga ludzi, sterty prognoz i powietrza, które z każdą godziną staje się cięższe.
Stoję obok jego biurka, wskazując na tabelę konwersji, i czuję jego zapach—czysty, ostry, z czymś pod spodem, co omija każdą moją racjonalną myśl. — Wskaźniki konwersji nie uzasadniają tej prognozy. Jeśli przedstawimy to zarządowi bez korekty, stracimy wiarygodność w pierwszych dziesięciu minutach.
— Widzę to. — Jego głos cichnie, a gdy zerkam w górę, jego oczy są utkwione w moich ustach. Zostają tam—sekundę, dwie—a moje serce wali w gardle.
Patrzy na mnie jak mężczyzna, który zaraz mnie pocałuje. Ciemny, odsłonięty, bez żadnej zawodowej maski. Przestaję oddychać, a moje ciało napina się w oczekiwaniu na dotyk—sześć cali między nami, czerwona satyna łapie światło, i pragnę, by zbliżył się do mnie tak bardzo, że aż drżą mi ręce.
Potem jego szczęka się napina. Jego oczy wracają na ekran jakby ktoś pstryknął przełącznik. — Zaktualizuj model prognozy. — Płasko, rzeczowo, bez śladu ciepła. — Wyślij poprawione prognozy Markowi do rana.
Prostuję się. Odsuwam. Powietrze wraca, a ja zbieram rzeczy, podczas gdy on wpatruje się w monitor z intensywnością człowieka, który już więcej na mnie nie spojrzy.
— Jest późno. — Patrzy w arkusz, nie widząc żadnej liczby. — Idź do domu, Hailee.
— Jesteś pewien? — Zatrzymuję się w drzwiach, torba na ramieniu, dając mu ostatnią szansę na coś prawdziwego. — Mogę zostać i dokończyć—
— Idź do domu. — Tym razem ostrzej. Nie gniew—coś pod spodem, coś powstrzymywanego, i szukam tego w jego twarzy, ale nic nie dostaję. Tylko lampka na biurku, jego szczęka i absolutny mur milczenia.
— Okej. — Czekam jeszcze sekundę, napięta i pełna wszystkiego, czego oboje nie mówimy. — Dobranoc, Thomasie.
— Dobranoc. — Nie podnosi wzroku. Moje imię w jego ustach nigdy nie brzmiało tak jak zamykające się drzwi.
Winda wiezie mnie na dół samotnie, skóra mrowi, klatka piersiowa boli. On miał mnie pocałować—powietrze między nami zmieniło się jak ciśnienie przed burzą. I wybrał, żeby tego nie zrobić, a to boli bardziej, niż gdyby nigdy mnie nie pragnął.
W domu mój telefon się rozświetla. Nieznany numer, punktualnie, a ulga, z jaką go widzę, niemal mnie rozkłada. Jesteś dziś cicha. Odezwij się.
Wpisuję w ciemność: Ktoś prawie coś dziś zrobił, a potem nie zrobił. Nie mogę przestać myśleć, co by się stało, gdyby to zrobił.
Jego strata. Przerwa. Gdybym to był ja, nie przestałbym. Całowałbym cię, aż zapomniałabyś jego imienia. Słowa lądują ciepło i pewnie, a coś w mojej piersi się rozluźnia.
Thomas nigdy by tego nie powiedział—Thomas nie potrafi nawet na mnie spojrzeć. Ten mężczyzna— ten Thomas—mówi to jakby oddychał. Zawsze wiesz, co powiedzieć, piszę. To irytujące.
On odpisuje: Powiedziałaś mi to też w klubie. Tuż przed tym, jak zamówiłaś martini i nazwałaś je "to ginowe".
Śmieję się tak bardzo, że wciskam twarz w poduszkę. Na moją obronę, TO był gin.
Jego odpowiedź jest ciepła: Na twoją obronę, to było urocze. Cała się rozluźniam—Thomas nigdy nie użyłby tego słowa, nie pozwoliłby mu przejść przez usta.
Thomas nie dał mi dziś nic. Ani jednego słowa poza zawodowymi, żadnej szczeliny, przez którą mogłabym się przedostać. Ten mężczyzna daje mi wszystko—ciepło, humor, uwagę—jakby nic go to nie kosztowało, a znaczyło wszystko.
Myślałem o tobie cały dzień, pisze, i ton się zmienia. O tym, jak wyglądałabyś pode mną, mówiąc moje imię. Wstrzymuję oddech.
Odpisuję: Myślałam o twoich dłoniach.
On: Powiedz, gdzie je chcesz.
Mówię. Mówię mu rzeczy, których nigdy nie powiedziałabym na głos, a on odpowiada słowo w słowo. Gdy w końcu odkładam telefon, moje ciało drży, a oczy mam wilgotne.
Mężczyzna, który prawie mnie dziś dotknął, nie zrobił tego. Mężczyzna, który by to zrobił, nie jest tutaj. A obaj to ten sam. Zasypiam z telefonem ciepłym na piersi, dokładnie pomiędzy nimi.
Następnego ranka zostaję wezwana do gabinetu Thomasa. Serce mi zamiera—to przez wczorajszą noc. Wchodzę i zamieram.
Thomas jest za biurkiem. Ale na kanapie siedzi ktoś inny—ta sama twarz, ta sama szczęka, te same ciemne oczy—i przez jedną dezorientującą sekundę wydaje mi się, że widzę podwójnie.
Ale postawa jest zupełnie inna. Rozparty, swobodny, jedno ramię na oparciu z luzem człowieka, który nigdy nie siedział prosto w życiu. A uśmiech—Thomas tak się nie uśmiecha, szeroko i spokojnie, skierowany do mnie jak snop światła.
— Hailee, to mój brat. — Thomas nie podnosi wzroku. — Travis Reidfield. Wrócił do firmy po dłuższej nieobecności.
Travis wstaje i podaje mi rękę. Ciepły uścisk, palce zatrzymują się chwilę za długo, a potem—beztrosko, od niechcenia: — Słyszałem, że jesteś tą, która potrafi przepić każdego faceta w pokoju.
Podłoga znika. Te dokładne słowa padły w wiadomości. Od nieznanego numeru—mężczyzny, dla którego każdej nocy rozpadałam się na kawałki w ciemności.
Moja dłoń wciąż jest w jego. Patrzy na mnie oczami, które rozpoznałabym wszędzie—nie kontrolowana intensywność Thomasa, lecz coś cieplejszego, dzikszego. Dokładnie ta energia, która płynie przez mój telefon i prosto do mojej krwi.
To on. Nigdy Thomas. Klub, łóżko, wiadomości, polecenia— Travis . Łapie mój wzrok zza pleców brata i uśmiecha się do mnie mało, prywatnie, rozbrajająco.
Dwie identyczne twarze. Stoję między nimi i próbuję oddychać, nie mając pojęcia, którego z nich pragnę.
Przesuń w górę, aby kontynuować