Zawsze byłam "tą cichą, kujonowatą dziewczyną". Dziewczyną z nosem w książce, którą ludzie ledwo zauważają. Ale mój świat jest o wiele bardziej skomplikowany, niż się wydaje. Widzicie, jestem absolutnie, beznadziejnie zakochana w moim najlepszym przyjacielu, Loganie Reyesie. A on nie ma o tym pojęcia.
Logan i ja jesteśmy przyjaciółmi od zawsze. Dla niego jestem po prostu Emmą, dziewczyną, z którą rozmawia o wszystkim—oprócz jego nowych związków, jak na przykład z Vanessą, szkolną królową pszczół. Ona ma go na celowniku i wszyscy o tym wiedzą. Tymczasem Logan i ja dzielimy tę dziwną, niewypowiedzianą chemię, której nie mogę zignorować, nawet jeśli udajemy, że to nic wielkiego.
Ale wszystko zmienia się w noc, kiedy zostałam wciągnięta w grę w butelkę na imprezie u Vanessy. I butelka wskazuje na Logana.
***
Ostrzeżenie: Długotrwała ekspozycja na Logana może skutkować przygodą na jedną noc i serią złych decyzji. Ale bądźmy szczerzy, nawet gdyby przyszedł z takim ostrzeżeniem, dziewczyny i tak rzucałyby się na niego jakby był jakąś kosmiczną nagrodą za dobre zachowanie. A te dziewczyny? Tak, wolałyby podpalić mnie niż zobaczyć, jak oddycham tym samym powietrzem co on.
"Em, naprawdę powinnaś więcej wychodzić," powiedział Logan.
"I co? Dołączyć do twojego kultu wielbicielek?" Ścisnęłam moją colę jakby była tarczą. "Nie, dzięki. Nie nadaję się do czczenia przy ołtarzu Logana Reyesa."
Jego uśmiech się poszerzył. "To ekskluzywny fan klub. Mógłbym załatwić ci wejście."
"Och, jak wspaniałomyślnie. Jaka jest opłata członkowska? Moja godność?"
Logan zaśmiał się, tym rodzajem śmiechu, przy którym wszyscy inni brzmieli, jakby się za bardzo starali.
Oparł się do tyłu, z rękami za głową. "Wiesz, gdybyś była trochę milsza i bardziej otwarta, mogłabyś faktycznie znaleźć przyjaciół."
"Przyjaciół takich jak ty?" prychnęłam, rzucając w jego głowę zmiętą serwetką. Złapał ją w locie, oczywiście, bo najwyraźniej bycie dobrym we wszystkim było po prostu częścią jego DNA.
"Dokładnie. Jestem świetnym przyjacielem."
"Jesteś nie do zniesienia."
"A z tobą fajnie się droczyć." Pochylił się bliżej. Jego twarz była nagle zdecydowanie zbyt blisko, jego głupio idealna szczęka praktycznie ze mnie kpiła. "Przyznaj—nudziłabyś się beze mnie."
Byłabym zagubiona bez ciebie, szepnęły moje zdradzieckie myśli, nieproszone.
Mój wzrok zatrzymał się na jego ustach odrobinę za długo i nie znalazłabym siły, żeby się odsunąć, gdyby Logan nie przerwał tej nieumyślnej magii. Mam nadzieję, że nie zauważył.
"Do zobaczenia później, Em," powiedział wstając. Jego uśmiech powinien być nielegalny. Mój mózg miał zwarcie, gdy próbowałam zachowywać się, jakbym właśnie nie stopiła się przed nim jak czekolada zostawiona na słońcu.
"Tak," wydusiłam z siebie, mój głos zdecydowanie zbyt drżący jak na mój gust.
***
W domu zakopałam twarz w poduszce, próbując zagłuszyć wspomnienie jego uśmiechu, oczu i ust. Nie pomagało to, że gdy sięgnęłam po książkę, uśmieszek bohatera praktycznie krzyczał Logan. Oczywiście, fikcyjny bad boy również miał zwyczaj doprowadzać bohaterkę do szaleństwa.
Mój telefon zawibrował, wyrywając mnie z powrotem do rzeczywistości.
Logan: "Przyjdziesz na imprezę, prawda? Nie każ mi cię tam zaciągać."
Wpatrywałam się w wiadomość, a mój żołądek robił salta. Logan zaciągający mnie gdziekolwiek był niebezpieczną myślą—i najgorsza część? Nie byłam pewna, czy by mi to przeszkadzało.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Stałam niezręcznie na środku czyjegoś domu, ściskając plastikowy kubek z czymś mgliście słodkim i starając się nie zwracać na siebie uwagi.
"Emma!" Odwróciłam się i zobaczyłam Logana, z szerokim i swobodnym uśmiechem. Jego skórzana kurtka przewieszona przez ramię, a ciemne włosy w niedbale perfekcyjnym nieładzie. "Mówiłem, że cię tu zaciągnę, jeśli będę musiał."
"Nie zaciągnąłeś mnie," odkrzyknęłam ponad muzyką. "Przyszłam z własnej woli. Poniekąd."
To było kłamstwo. Już żałowałam, że przyszłam. Miejsce było zatłoczone - dzieciaki ze szkoły upchane w każdym kącie, muzyka tak głośna, że podłoga wibrowała. Powietrze było gęste od potu i taniej wody kolońskiej.
Mój puls oszalał, gdy Logan pochylił się bliżej, jego zapach - coś ciepłego i drzewnego - otulił mnie.
"Wyluzuj, Em," powiedział, jego usta musnęły moje ucho. "Baw się dobrze."
Próbowałam odpowiedzieć, ale głos uwiązł mi w gardle, gdy pojawiła się Vanessa, jej obcasy stukały o podłogę.
"Zastanawiałam się, gdzie jesteś, słodziaku." Jej głos był przesłodzony.
Vanessa wyglądała jakby zeszła z okładki magazynu, jej idealne fale spływały po ramionach, gdy trzepotała rzęsami do Logana. Jej spojrzenie przeniosło się na mnie, a uśmiech stał się napięty.
"Emma! Nie wiedziałam, że chodzisz na imprezy."
"Tak, cóż," wymamrotałam.
"Em jest tu ze mną," powiedział Logan swobodnie, a moje serce zadrżało.
Uśmiech Vanessy zachwiał się przez ułamek sekundy, ale potem zaplotła ramię wokół ramienia Logana, odciągając go. "Chodź, kochanie. Musisz to zobaczyć."
Patrzyłam, jak znikają w tłumie. Mój żołądek skręcał się na widok Logana z kimś takim jak Vanessa.
Wycofałam się do kuchni, próbując uniknąć znaczących spojrzeń i szeptów innych dziewczyn. Mój telefon był deską ratunku, czymś, na czym mogłam się skupić, podczas gdy impreza huczała wokół mnie. Ale wtedy, po drugiej stronie pokoju, poczułam to - jego spojrzenie.
Logan obserwował mnie, jego oczy utkwione w moich z miejsca, gdzie stał z Vanessą. Przez chwilę wszystko inne zblakło - muzyka, tłum, nawet moje własne nerwowe myśli.
Intensywność jego spojrzenia sprawiła, że kolana się pode mną ugięły, i musiałam złapać się brzegu blatu dla podpory.
"Wszyscy!" Głos Vanessy zabrzmiał, przecinając mgłę. "Gramy w butelkę. Bez wyjątków!"
Mój żołądek opadł, gdy jej wzrok spoczął na mnie, jej uśmieszek był ostry. "Włącznie z tobą, Emma."
Przesuń w górę, aby kontynuować