passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I Wanna Ruin Our Friendship - Rozdział #2 - autor Passion Master

I Wanna Ruin Our Friendship

/

Rozdział 2

Tylko Przyjaciele

Zawsze byłam "tą cichą, kujonowatą dziewczyną". Dziewczyną z nosem w książce, którą ludzie ledwo zauważają. Ale mój świat jest o wiele bardziej skomplikowany, niż się wydaje. Widzicie, jestem absolutnie, beznadziejnie zakochana w moim najlepszym przyjacielu, Loganie Reyesie. A on nie ma o tym pojęcia.

Logan i ja jesteśmy przyjaciółmi od zawsze. Dla niego jestem po prostu Emmą, dziewczyną, z którą rozmawia o wszystkim—oprócz jego nowych związków, jak na przykład z Vanessą, szkolną królową pszczół. Ona ma go na celowniku i wszyscy o tym wiedzą. Tymczasem Logan i ja dzielimy tę dziwną, niewypowiedzianą chemię, której nie mogę zignorować, nawet jeśli udajemy, że to nic wielkiego.

Ale wszystko zmienia się w noc, kiedy zostałam wciągnięta w grę w butelkę na imprezie u Vanessy. I butelka wskazuje na Logana.

***

Ostrzeżenie: Długotrwała ekspozycja na Logana może skutkować przygodą na jedną noc i serią złych decyzji. Ale bądźmy szczerzy, nawet gdyby przyszedł z takim ostrzeżeniem, dziewczyny i tak rzucałyby się na niego jakby był jakąś kosmiczną nagrodą za dobre zachowanie. A te dziewczyny? Tak, wolałyby podpalić mnie niż zobaczyć, jak oddycham tym samym powietrzem co on.

"Em, naprawdę powinnaś więcej wychodzić," powiedział Logan.

"I co? Dołączyć do twojego kultu wielbicielek?" Ścisnęłam moją colę jakby była tarczą. "Nie, dzięki. Nie nadaję się do czczenia przy ołtarzu Logana Reyesa."

Jego uśmiech się poszerzył. "To ekskluzywny fan klub. Mógłbym załatwić ci wejście."

"Och, jak wspaniałomyślnie. Jaka jest opłata członkowska? Moja godność?"

Logan zaśmiał się, tym rodzajem śmiechu, przy którym wszyscy inni brzmieli, jakby się za bardzo starali.

Oparł się do tyłu, z rękami za głową. "Wiesz, gdybyś była trochę milsza i bardziej otwarta, mogłabyś faktycznie znaleźć przyjaciół."

"Przyjaciół takich jak ty?" prychnęłam, rzucając w jego głowę zmiętą serwetką. Złapał ją w locie, oczywiście, bo najwyraźniej bycie dobrym we wszystkim było po prostu częścią jego DNA.

"Dokładnie. Jestem świetnym przyjacielem."

"Jesteś nie do zniesienia."

"A z tobą fajnie się droczyć." Pochylił się bliżej. Jego twarz była nagle zdecydowanie zbyt blisko, jego głupio idealna szczęka praktycznie ze mnie kpiła. "Przyznaj—nudziłabyś się beze mnie."

Byłabym zagubiona bez ciebie, szepnęły moje zdradzieckie myśli, nieproszone.

Mój wzrok zatrzymał się na jego ustach odrobinę za długo i nie znalazłabym siły, żeby się odsunąć, gdyby Logan nie przerwał tej nieumyślnej magii. Mam nadzieję, że nie zauważył.

"Do zobaczenia później, Em," powiedział wstając. Jego uśmiech powinien być nielegalny. Mój mózg miał zwarcie, gdy próbowałam zachowywać się, jakbym właśnie nie stopiła się przed nim jak czekolada zostawiona na słońcu.

"Tak," wydusiłam z siebie, mój głos zdecydowanie zbyt drżący jak na mój gust.

***

W domu zakopałam twarz w poduszce, próbując zagłuszyć wspomnienie jego uśmiechu, oczu i ust. Nie pomagało to, że gdy sięgnęłam po książkę, uśmieszek bohatera praktycznie krzyczał Logan. Oczywiście, fikcyjny bad boy również miał zwyczaj doprowadzać bohaterkę do szaleństwa.

Mój telefon zawibrował, wyrywając mnie z powrotem do rzeczywistości.

Logan: "Przyjdziesz na imprezę, prawda? Nie każ mi cię tam zaciągać."

Wpatrywałam się w wiadomość, a mój żołądek robił salta. Logan zaciągający mnie gdziekolwiek był niebezpieczną myślą—i najgorsza część? Nie byłam pewna, czy by mi to przeszkadzało.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Impreza

Stałam niezręcznie na środku czyjegoś domu, ściskając plastikowy kubek z czymś mgliście słodkim i starając się nie zwracać na siebie uwagi.

"Emma!" Odwróciłam się i zobaczyłam Logana, z szerokim i swobodnym uśmiechem. Jego skórzana kurtka przewieszona przez ramię, a ciemne włosy w niedbale perfekcyjnym nieładzie. "Mówiłem, że cię tu zaciągnę, jeśli będę musiał."

"Nie zaciągnąłeś mnie," odkrzyknęłam ponad muzyką. "Przyszłam z własnej woli. Poniekąd."

To było kłamstwo. Już żałowałam, że przyszłam. Miejsce było zatłoczone - dzieciaki ze szkoły upchane w każdym kącie, muzyka tak głośna, że podłoga wibrowała. Powietrze było gęste od potu i taniej wody kolońskiej.

Mój puls oszalał, gdy Logan pochylił się bliżej, jego zapach - coś ciepłego i drzewnego - otulił mnie.

"Wyluzuj, Em," powiedział, jego usta musnęły moje ucho. "Baw się dobrze."

Próbowałam odpowiedzieć, ale głos uwiązł mi w gardle, gdy pojawiła się Vanessa, jej obcasy stukały o podłogę.

"Zastanawiałam się, gdzie jesteś, słodziaku." Jej głos był przesłodzony.

Vanessa wyglądała jakby zeszła z okładki magazynu, jej idealne fale spływały po ramionach, gdy trzepotała rzęsami do Logana. Jej spojrzenie przeniosło się na mnie, a uśmiech stał się napięty.

"Emma! Nie wiedziałam, że chodzisz na imprezy."

"Tak, cóż," wymamrotałam.

"Em jest tu ze mną," powiedział Logan swobodnie, a moje serce zadrżało.

Uśmiech Vanessy zachwiał się przez ułamek sekundy, ale potem zaplotła ramię wokół ramienia Logana, odciągając go. "Chodź, kochanie. Musisz to zobaczyć."

Patrzyłam, jak znikają w tłumie. Mój żołądek skręcał się na widok Logana z kimś takim jak Vanessa.

Wycofałam się do kuchni, próbując uniknąć znaczących spojrzeń i szeptów innych dziewczyn. Mój telefon był deską ratunku, czymś, na czym mogłam się skupić, podczas gdy impreza huczała wokół mnie. Ale wtedy, po drugiej stronie pokoju, poczułam to - jego spojrzenie.

Logan obserwował mnie, jego oczy utkwione w moich z miejsca, gdzie stał z Vanessą. Przez chwilę wszystko inne zblakło - muzyka, tłum, nawet moje własne nerwowe myśli.

Intensywność jego spojrzenia sprawiła, że kolana się pode mną ugięły, i musiałam złapać się brzegu blatu dla podpory.

"Wszyscy!" Głos Vanessy zabrzmiał, przecinając mgłę. "Gramy w butelkę. Bez wyjątków!"

Mój żołądek opadł, gdy jej wzrok spoczął na mnie, jej uśmieszek był ostry. "Włącznie z tobą, Emma."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Obrót

Starałam się nie patrzeć na Logana. Siedział dokładnie naprzeciwko mnie, opierając się na rękach z tym leniwym uśmiechem, który sprawiał wrażenie, jakby nie miał żadnych zmartwień na świecie. Vanessa siedziała tuż obok niego, jej perfekcyjnie wypielęgnowane paznokcie kreśliły małe kółka na jego ramieniu.

"Dobra, następny obrót!" zawołała Vanessa. "Emma?"

Wpatrywałam się w butelkę na środku, życząc sobie, żebym mogła zniknąć. Krąg wydawał się mniejszy niż był w rzeczywistości, ściany zaczęły się wokół mnie zaciskać.

Butelka zakręciła się.

Serce waliło mi, gdy śledziłam jej tor, każdy obrót wydawał się coraz wolniejszy. To było jak oglądanie wypadku samochodowego w zwolnionym tempie, z tym że samochód jechał prosto na mnie.

Kiedy w końcu się zatrzymała, powietrze jakby zniknęło z pokoju.

Wskazywała na Logana.

Zamarłam. Moje dłonie zacisnęły się na kolanach, gdy pokój wybuchnął wiwatami, gwizdami i śmiechem.

"Nie ma mowy!" ktoś krzyknął.

"Zakręć jeszcze raz," powiedziała ostro Vanessa, jej uśmiech pękł na tyle, by pokazać napięcie pod spodem.

"Nie ma odkręcania," zażartował jeden z chłopaków. "Zasady to zasady."

Wszystkie oczy zwróciły się na Logana, który uśmiechał się, jakby właśnie wygrał nagrodę. Pochylił się do przodu, jego oczy utkwiły w moich z intensywnością, która sprawiła, że moja skóra zadrżała.

"No, no," powiedział niskim, żartobliwym głosem. "Wygląda na to, że to ty i ja, Em."

Krąg brzęczał z napięcia, ale ja słyszałam tylko krew szumiącą mi w uszach.

"Miejmy to już za sobą," warknęła Vanessa, odrzucając włosy przez ramię. "Nie mamy całej nocy."

Logan zignorował ją, skupiając uwagę wyłącznie na mnie. Pochylił się powoli, uśmiech złagodniał w coś delikatniejszego, coś, co sprawiło, że moje serce zabolało w sposób, którego nie do końca rozumiałam.

"W porządku?" szepnął głosem na tyle cichym, że tylko ja mogłam usłyszeć.

Kiwnęłam głową, choć nie byłam pewna, czy jestem w porządku, czy na skraju omdlenia.

A potem mnie pocałował.

Zaczęło się delikatnie, niepewnie, jakby dawał mi szansę na wycofanie się. Jego usta musnęły moje, ciepłe i lekkie jak piórko, wysyłając dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. Nie ruszałam się, nie mogłam się ruszyć, gdy jego dłoń uniosła się, by objąć moją szczękę, kciuk delikatnie głaskał mój policzek.

Hałas w pokoju przycichł, świat zawęził się tylko do niego - jego dotyku, jego ciepła, delikatnego zapachu jego wody kolońskiej. Moje serce waliło o żebra, gdy pocałunek się pogłębił, jego usta poruszały się przeciw moim z pewnością, która pozbawiła mnie tchu.

Ktoś zagwizdał, a krąg wybuchnął okrzykami i westchnieniami, ale ledwo to zauważyłam. Logan przechylił głowę, jego palce lekko zacisnęły się na mojej szczęce, gdy jego usta wydobyły ze mnie reakcję, o której nawet nie wiedziałam, że jestem zdolna.

Moje ręce poruszały się same, jedna ściskając brzeg mojej koszulki, druga opierając się o podłogę, by utrzymać równowagę. Każdy nerw w moim ciele płonął, a kiedy w końcu się odsunął, nie byłam pewna, czy oddycham.

"Co to, do cholery, było?" Vanessa wyglądała, jakby połknęła cytrynę, jej oczy zwęziły się w szparki, gdy wpatrywała się we mnie.

Logan znów oparł się na rękach, jego uśmiech powrócił, jakby nic się nie stało. "To," powiedział nonszalancko, "był pocałunek."

"Dziesięć na dziesięć, Reyes!" ktoś krzyknął.

Moje ciało czuło się, jakby nie było moje. Moje usta mrowiły, policzki płonęły, a serce czułam, jakby miało wyskoczyć z piersi.

"Serio, Logan? Tak zamierzasz w to grać?" powiedziała Vanessa.

"Wyluzuj, Van. To tylko gra, pamiętasz?"

Jej nozdrza się rozszerzyły, ale nie odpowiedziała, kierując zamiast tego uwagę na butelkę.

Tymczasem Logan zwrócił się z powrotem do mnie, jego uśmieszek zniknął, zastąpiony czymś cichszym, poważniejszym. Pochylił się znowu, na tyle blisko, że tylko ja mogłam go usłyszeć.

"Emma," wymruczał głosem tak miękkim, że przeszły mnie dreszcze. "Musimy porozmawiać."

Przesuń w górę, aby kontynuować

I Wanna Ruin Our Friendship

I Wanna Ruin Our Friendship

162 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

162

Treść

Aa