Stałam niezręcznie na środku czyjegoś domu, ściskając plastikowy kubek z czymś mgliście słodkim i starając się nie zwracać na siebie uwagi.
"Emma!" Odwróciłam się i zobaczyłam Logana, z szerokim i swobodnym uśmiechem. Jego skórzana kurtka przewieszona przez ramię, a ciemne włosy w niedbale perfekcyjnym nieładzie. "Mówiłem, że cię tu zaciągnę, jeśli będę musiał."
"Nie zaciągnąłeś mnie," odkrzyknęłam ponad muzyką. "Przyszłam z własnej woli. Poniekąd."
To było kłamstwo. Już żałowałam, że przyszłam. Miejsce było zatłoczone - dzieciaki ze szkoły upchane w każdym kącie, muzyka tak głośna, że podłoga wibrowała. Powietrze było gęste od potu i taniej wody kolońskiej.
Mój puls oszalał, gdy Logan pochylił się bliżej, jego zapach - coś ciepłego i drzewnego - otulił mnie.
"Wyluzuj, Em," powiedział, jego usta musnęły moje ucho. "Baw się dobrze."
Próbowałam odpowiedzieć, ale głos uwiązł mi w gardle, gdy pojawiła się Vanessa, jej obcasy stukały o podłogę.
"Zastanawiałam się, gdzie jesteś, słodziaku." Jej głos był przesłodzony.
Vanessa wyglądała jakby zeszła z okładki magazynu, jej idealne fale spływały po ramionach, gdy trzepotała rzęsami do Logana. Jej spojrzenie przeniosło się na mnie, a uśmiech stał się napięty.
"Emma! Nie wiedziałam, że chodzisz na imprezy."
"Tak, cóż," wymamrotałam.
"Em jest tu ze mną," powiedział Logan swobodnie, a moje serce zadrżało.
Uśmiech Vanessy zachwiał się przez ułamek sekundy, ale potem zaplotła ramię wokół ramienia Logana, odciągając go. "Chodź, kochanie. Musisz to zobaczyć."
Patrzyłam, jak znikają w tłumie. Mój żołądek skręcał się na widok Logana z kimś takim jak Vanessa.
Wycofałam się do kuchni, próbując uniknąć znaczących spojrzeń i szeptów innych dziewczyn. Mój telefon był deską ratunku, czymś, na czym mogłam się skupić, podczas gdy impreza huczała wokół mnie. Ale wtedy, po drugiej stronie pokoju, poczułam to - jego spojrzenie.
Logan obserwował mnie, jego oczy utkwione w moich z miejsca, gdzie stał z Vanessą. Przez chwilę wszystko inne zblakło - muzyka, tłum, nawet moje własne nerwowe myśli.
Intensywność jego spojrzenia sprawiła, że kolana się pode mną ugięły, i musiałam złapać się brzegu blatu dla podpory.
"Wszyscy!" Głos Vanessy zabrzmiał, przecinając mgłę. "Gramy w butelkę. Bez wyjątków!"
Mój żołądek opadł, gdy jej wzrok spoczął na mnie, jej uśmieszek był ostry. "Włącznie z tobą, Emma."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Starałam się nie patrzeć na Logana. Siedział dokładnie naprzeciwko mnie, opierając się na rękach z tym leniwym uśmiechem, który sprawiał wrażenie, jakby nie miał żadnych zmartwień na świecie. Vanessa siedziała tuż obok niego, jej perfekcyjnie wypielęgnowane paznokcie kreśliły małe kółka na jego ramieniu.
"Dobra, następny obrót!" zawołała Vanessa. "Emma?"
Wpatrywałam się w butelkę na środku, życząc sobie, żebym mogła zniknąć. Krąg wydawał się mniejszy niż był w rzeczywistości, ściany zaczęły się wokół mnie zaciskać.
Butelka zakręciła się.
Serce waliło mi, gdy śledziłam jej tor, każdy obrót wydawał się coraz wolniejszy. To było jak oglądanie wypadku samochodowego w zwolnionym tempie, z tym że samochód jechał prosto na mnie.
Kiedy w końcu się zatrzymała, powietrze jakby zniknęło z pokoju.
Wskazywała na Logana.
Zamarłam. Moje dłonie zacisnęły się na kolanach, gdy pokój wybuchnął wiwatami, gwizdami i śmiechem.
"Nie ma mowy!" ktoś krzyknął.
"Zakręć jeszcze raz," powiedziała ostro Vanessa, jej uśmiech pękł na tyle, by pokazać napięcie pod spodem.
"Nie ma odkręcania," zażartował jeden z chłopaków. "Zasady to zasady."
Wszystkie oczy zwróciły się na Logana, który uśmiechał się, jakby właśnie wygrał nagrodę. Pochylił się do przodu, jego oczy utkwiły w moich z intensywnością, która sprawiła, że moja skóra zadrżała.
"No, no," powiedział niskim, żartobliwym głosem. "Wygląda na to, że to ty i ja, Em."
Krąg brzęczał z napięcia, ale ja słyszałam tylko krew szumiącą mi w uszach.
"Miejmy to już za sobą," warknęła Vanessa, odrzucając włosy przez ramię. "Nie mamy całej nocy."
Logan zignorował ją, skupiając uwagę wyłącznie na mnie. Pochylił się powoli, uśmiech złagodniał w coś delikatniejszego, coś, co sprawiło, że moje serce zabolało w sposób, którego nie do końca rozumiałam.
"W porządku?" szepnął głosem na tyle cichym, że tylko ja mogłam usłyszeć.
Kiwnęłam głową, choć nie byłam pewna, czy jestem w porządku, czy na skraju omdlenia.
A potem mnie pocałował.
Zaczęło się delikatnie, niepewnie, jakby dawał mi szansę na wycofanie się. Jego usta musnęły moje, ciepłe i lekkie jak piórko, wysyłając dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. Nie ruszałam się, nie mogłam się ruszyć, gdy jego dłoń uniosła się, by objąć moją szczękę, kciuk delikatnie głaskał mój policzek.
Hałas w pokoju przycichł, świat zawęził się tylko do niego - jego dotyku, jego ciepła, delikatnego zapachu jego wody kolońskiej. Moje serce waliło o żebra, gdy pocałunek się pogłębił, jego usta poruszały się przeciw moim z pewnością, która pozbawiła mnie tchu.
Ktoś zagwizdał, a krąg wybuchnął okrzykami i westchnieniami, ale ledwo to zauważyłam. Logan przechylił głowę, jego palce lekko zacisnęły się na mojej szczęce, gdy jego usta wydobyły ze mnie reakcję, o której nawet nie wiedziałam, że jestem zdolna.
Moje ręce poruszały się same, jedna ściskając brzeg mojej koszulki, druga opierając się o podłogę, by utrzymać równowagę. Każdy nerw w moim ciele płonął, a kiedy w końcu się odsunął, nie byłam pewna, czy oddycham.
"Co to, do cholery, było?" Vanessa wyglądała, jakby połknęła cytrynę, jej oczy zwęziły się w szparki, gdy wpatrywała się we mnie.
Logan znów oparł się na rękach, jego uśmiech powrócił, jakby nic się nie stało. "To," powiedział nonszalancko, "był pocałunek."
"Dziesięć na dziesięć, Reyes!" ktoś krzyknął.
Moje ciało czuło się, jakby nie było moje. Moje usta mrowiły, policzki płonęły, a serce czułam, jakby miało wyskoczyć z piersi.
"Serio, Logan? Tak zamierzasz w to grać?" powiedziała Vanessa.
"Wyluzuj, Van. To tylko gra, pamiętasz?"
Jej nozdrza się rozszerzyły, ale nie odpowiedziała, kierując zamiast tego uwagę na butelkę.
Tymczasem Logan zwrócił się z powrotem do mnie, jego uśmieszek zniknął, zastąpiony czymś cichszym, poważniejszym. Pochylił się znowu, na tyle blisko, że tylko ja mogłam go usłyszeć.
"Emma," wymruczał głosem tak miękkim, że przeszły mnie dreszcze. "Musimy porozmawiać."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Następny dzień w szkole był jak spacer po polu minowym. Każdy korytarz zdawał się huczeć od szeptów, głowy odwracały się, gdy przechodziłam. Nie byłam pewna, czy to przez pocałunek na imprezie, czy po prostu moja paranoja. Wczoraj wymknęłam się z przyjęcia, zanim zdążyłam porozmawiać z Loganem. Wiem, że nie mogę wiecznie przed nim uciekać. Ale teraz chcę tylko próbować...
Zauważyłam go opartego o szafki, ten nonszalancki urok bad-boya promieniował z niego jak druga skóra. Jego ciemne włosy były potargane, a uśmiech był wystarczająco ostry, by wzbudzić moją czujność.
"Cześć, Em", zawołał, gdy się zbliżałam, jego głos był ciepły i zaczepny.
"Cześć", wymamrotałam, próbując go minąć, ale zastąpił mi drogę.
"Hej, hej, dokąd tak się spieszysz?"
"Mam lekcję."
Logan prychnął. "Nigdy wcześniej nie przejmowałaś się punktualnością."
Moje spojrzenie powędrowało ku niemu i to był mój pierwszy błąd. Jego oczy były utkwione we mnie, pełne psoty i czegoś głębszego, czegoś, co sprawiło, że mój puls zadrżał.
"Co się z tobą dzieje?" zapytał.
"Nic", powiedziałam szybko, wymijając go.
Nie poszedł za mną, ale czułam jego wzrok na plecach, gdy spieszyłam korytarzem.
***
Do lunchu byłam wrakiem. Spędziłam całe rano, odtwarzając w głowie ten pocałunek, próbując przeanalizować każdy szczegół, każdy przebłysk emocji, który widziałam w oczach Logana. Ale żadne przemyślenia nie mogły mnie przygotować na to, jak się zachowywał.
Logan nie dawał mi przestrzeni - wręcz przeciwnie. Usiadł obok mnie w stołówce, jego ramię ocierało się o moje, jego noga swobodnie przyciśnięta do mojej pod stołem. Każdy przypadkowy dotyk wysyłał małe iskry elektryczności przez moją skórę i nienawidziłam tego, jak łatwo przebijał się przez moje bariery.
"Jesteś dziś cicha", powiedział, nachylając się tak, że jego głos był tylko dla mnie.
"Zawsze jestem cicha", mruknęłam, skupiając się na mojej tacy.
"Nie ze mną."
Ścisnęło mnie w gardle.
Nagle Vanessa wsunęła się na miejsce naprzeciwko nas.
"Tu jesteś", powiedziała do Logana. "Szukałam cię całe rano."
Nawet na nią nie spojrzał. "Byłem tutaj."
Uśmiech Vanessy zachwiał się, jej oczy zwęziły się, gdy spoczęły na mnie. "Jesteście bardzo przytulni, Emma."
Otworzyłam usta, żeby odpowiedzieć, ale Logan mnie ubiegł. "Wyluzuj, Vanessa. Jesteśmy tylko przyjaciółmi."
Przyjaciółmi. To słowo uderzyło mnie mocniej niż się spodziewałam, mimo że wiedziałam, że to prawda.
***
Pod koniec dnia udało mi się całkowicie unikać Logana. A przynajmniej tak mi się wydawało.
Wyjmowałam książki z szafki, gdy poczułam go za sobą. Jego obecność była nieomylna, cała ta ciepła intensywność, która sprawiała, że mój puls przyspieszał.
"Logan, co-"
Odwróciłam się i nagle był tuż obok, jego ręce oparte o szafkę po obu moich stronach, zamykając mnie w klatce.
"Dlaczego mnie unikasz?"
Przesuń w górę, aby kontynuować