passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I'm Divorcing with You, Mr Billionaire! - Rozdział #3 - autor Power Reading

I'm Divorcing with You, Mr Billionaire!

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Delikatny wiatr nocy nadal targał moimi włosami, gdy stałam na zewnątrz z walizką obok siebie. W końcu byłam już poza tym domem, wreszcie. Niedaleko na ulicy zauważyłam reflektory błyszczące jasno w moim kierunku, a na moich ustach pojawił się słaby uśmiech, ponieważ natychmiast rozpoznałam, kto to był.

Krzykliwy czerwony samochód sportowy zatrzymał się tuż przed miejscem, w którym stałam, a jeszcze bardziej krzykliwa kobieta siedziała na miejscu kierowcy, machając do mnie palcami, gdy opuszczała szyby.

To była Grace.

Grace była nie tylko moją najlepszą przyjaciółką, ale także moją wspólniczką w interesach. Byłyśmy nierozłączne od czasów studiów. A ponieważ obie dzieliłyśmy pasję do mody, postanowiłyśmy zamienić nasze marzenia w rzeczywistość, współzakładając Luxe Vogue, nowoczesną stronę zakupów online, która szybko stała się ulubioną wśród młodych trendsetterów.

Grace miała wyczucie do projektowania, więc była odpowiedzialna za projektowanie oszałamiających kolekcji odzieży, podczas gdy ja skupiłam się na projektowaniu biżuterii w naszym równie wspólnie posiadanym studiu, Atelier. Atelier to luksusowe studio mody obsługujące elitarną klientelę. Nasze zdolności biznesowe i twórcza wizja wyniosły nas do świata milionerów wysokiej rangi.

Wiedziałam, gdy tylko zobaczyłam ten uśmiech na jej ustach, że zamierza mnie drażnić. Żartobliwe przekomarzania były dla nas tak naturalne jak oddychanie. Wsiadłam na miejsce pasażera w samochodzie Grace, wzdychając i natychmiast zapinając pas.

"W końcu gotowa opuścić tego drania i wrócić do pracy?" - zażartowała Grace z figlarnym uśmieszkiem.

"Naprawdę nie rozumiem, dlaczego zmarnowałaś trzy lata swojego życia, będąc kurą domową, opiekującą się dupkiem, który w ogóle cię nie kocha."

Przewróciłam oczami, "Ponieważ byłam ślepa, ale teraz mogę widzieć. Słyszałaś tę piosenkę?"

Grace zachichotała, odpalając samochód. "Cóż, cieszę się, że teraz masz szeroko otwarte oczy. Mamy mnóstwo do zrobienia, nie możemy sobie pozwolić, byś była rozpraszana przez kogoś, kto cię nie docenia."

"Wiesz, Sydney, muszę to powiedzieć jeszcze raz, to całe 'małżeństwo'... z tym facetem? Nienawidziłam tego u ciebie!" Zerknęła krótko na bramę domu Marka. "Boże, umierałam, żeby to powiedzieć."

Zachichotałam, opierając zmęczony łokieć o drzwi samochodu, "Och, proszę cię. Od początku Grace zawsze nienawidziła mojego małżeństwa z Markiem. Na swój sposób próbowała wyrazić swoją dezaprobatę, zarówno pośrednio, jak i bezpośrednio. Były chwile, gdy mówiła o tym otwarcie, a innym razem było to bardziej subtelne, jak wtedy, gdy wahała się przed gratulacjami z okazji kolejnej rocznicy lub zmieniała temat, gdy wspominałam coś związanego z moim małżeństwem. Cieszyłam się, że w końcu możemy swobodnie rozmawiać i żartować z tego.

"To znaczy, co to były za te wszystkie workowate sukienki i rozsądne buty? Fuj!"

"Grace!" Zaśmiałam się ponownie.

"Pan Niewłaściwy naprawdę miał wpływ na twoją garderobę? Nigdy w życiu nie widziałam cię w tylu beżach. A kiedy zobaczyłam cię w płaskich butach z koktajlową sukienką, uwierz mi, prawie umarłam."

Wybuchnęłam śmiechem ponownie, kręcąc głową, "Och, daj spokój. Wiesz, że tylko próbowałam dopasować się do całego 'idealnej żony' wizerunku. Nigdy więcej."

"Dzięki Bogu, że wyszłaś z tej dziury."

Wciąż uważałam, że to, co powiedziała wcześniej, było zabawne, więc żartobliwie pacnęłam Grace.

"Hej, ale myślałam, że wyglądam całkiem dobrze w tych sukienkach!"

"Huhn?" Grace zabawnie uniosła górną wargę, "Może dla ślepego człowieka."

To przypomniało mi o przyjęciu, na którym byłam z Markiem, w sukience, którą uważałam za elegancką, a którą później uznał za zbyt odkrywającą i niemoralną dla żony. Nie tylko jego obelgi bolały, ale jeszcze bardziej bolało publiczne upokorzenie, które spotkało mnie, gdy inni byli tego świadkami. Incydent dotarł do moich rodziców i spowodował dalsze zakłopotanie. Myślę, że wtedy zaczęłam zmieniać swoją garderobę. Próbowałam zadowolić wszystkich, zwłaszcza Marka i moich rodziców. Co za głupia byłam.

Westchnęłam, "Boże. Tęskniłam za nami."

Grace skinęła głową. "Tak, ja też," powiedziała, naciskając pedał gazu, a gdy to zrobiła, silnik ryknął do życia, a potem wyskoczył na drogę, włączając się w ruch uliczny.

"Więc, dokąd teraz zmierzamy?"

"Na lotnisko, oczywiście. Mam nagłą ochotę na krótki wypad."

"Wow, myślałam, że przynajmniej na noc do mnie wpadniesz," zauważyła Grace.

Wzruszyłam ramionami. ",Po prostu chcę się na chwilę oderwać."

Grace oparła się wygodnie w fotelu, jedną ręką trzymając się drzwi samochodu, a drugą na kierownicy. "Cóż, i tak potrzeba."

"To mi przypomina," powiedziała Grace, "firma jest zainteresowana kupnem strony internetowej. I nie żartuję, to szalona oferta. Kuszące."

"Naprawdę nie mam teraz nastroju do pracy. Porozmawiamy o tym, gdy wrócę," powiedziałam, spoglądając na Grace. Grace pokiwała głową ze zrozumieniem. "Całkowicie to rozumiem."

Naprawdę potrzebowałam tej podróży, by na chwilę odetchnąć, by cieszyć się moją wolnością od Marka i duszącej rutyny, w którą wpadłam. Wiedziałam, że moi rodzice będą źli; zawsze byli, gdy próbowałam uwolnić się od ich wymagających decyzji. Ale nie mogłam się nawet przejmować tym, co miało nadejść. Myśl o zostawieniu wszystkiego za sobą była po prostu wyzwalająca.

Grace wjechała na lotnisko. Gdy samochód się zatrzymał, odpięłam pasy i sięgnęłam po torebkę, z niecierpliwością wyciągając telefon. Wybrałam numer i przyłożyłam telefon do ucha.

"Jestem tutaj, gdzie jesteś?" odezwałam się pierwsza. "Dobrze, dobrze," dodałam, gdy odbiorca odpowiedział, zanim zakończyłam połączenie.

Grace spojrzała na mnie ciekawie. "Kto to był?" zapytała.

"Zobaczysz," uśmiechnęłam się tajemniczo. Grace spojrzała na mnie podejrzliwie, ale nie pytała dalej.

Podczas gdy czekałyśmy w samochodzie, do auta podszedł mężczyzna w eleganckim garniturze, niosąc teczkę. Od razu go rozpoznałam i powiedziałam Grace: "Poczekaj tutaj," zanim wysiadłam z samochodu, by się z nim spotkać.

"Dobry wieczór," przywitał mnie profesjonalnie, a ja odpowiedziałam skinieniem głowy.

To był prawnik, którego wezwałam wcześniej, aby pomógł sporządzić papiery rozwodowe.

Prawnik otworzył swoją teczkę i wyjął kopertę zawierającą dokumenty. Podczas gdy to robił, spojrzałam w stronę samochodu i zobaczyłam, jak Grace patrzy z ciekawością.

„Proszę,” wręczył mi dokumenty. Przejrzałam je jeden po drugim, czując przytłaczające uczucie ostateczności, które mnie ogarnęło.

„Potrzebujesz więcej czasu, żeby je przejrzeć?” zapytał mężczyzna. Pokręciłam głową, zdeterminowana. "Nie, gdzie mam podpisać?"

Wskazał różne miejsca na stronach, "Tutaj, tutaj," przewracając je, "tu i tu," skierował. Następnie wręczył mi długopis.

Podpisałam każdą stronę i miejsce, które wymagało mojego podpisu. W końcu oddałam mu dokumenty wraz z długopisem.

"Panu Torresowi również przekażemy kopię i wyślemy twoją," powiedział, umieszczając dokumenty z powrotem w swojej teczce.

„Możecie je wysłać na mój e-mail.”

„Tak zrobimy,” powiedział.

Pokiwałam głową, „Dziękuję,” uścisnęłam mu dłoń.

"To moja praca," odpowiedział z uśmiechem.

Gdy wróciłam do samochodu i zamknęłam za sobą drzwi, wypuściłam ciężkie westchnienie. Wydawało się, że w samochodzie było cieplej niż na zewnątrz.

Grace spojrzała na mnie, natychmiast pytając, "Więc, zamierzasz zaspokoić moją ciekawość teraz?"

Spojrzałam na nią i odpowiedziałam, "To był prawnik. Podpisałam papiery rozwodowe."

Oczy Grace rozszerzyły się, a ona wydała dramatyczny krzyk, "Jesteś szalona? Naprawdę rezygnujesz z żądania alimentów? On jest miliarderem, mogłabyś dostać sto milionów w alimentach!"

Zaśmiałam się gorzko, "To nie ma znaczenia. Po prostu chcę jak najszybciej się z nim rozwieść! Sama jestem milionerką; nie potrzebuję go, żeby podnosił moją wartość."

Grace pokręciła głową, "Ale mimo to, sto milionów…" wyglądała na tak zmartwioną, że niemal się zaśmiałam.

Wzruszyłam ramionami, "Niech zatrzyma swoje pieniądze dla siebie; i tak jesteśmy większe od tego. Po prostu chcę ruszyć z życiem dalej."

"Och, dziewczyno. Całkowicie to rozumiem." Grace sięgnęła ręką i ścisnęła moją dłoń, "Jestem tu dla ciebie, bez względu na wszystko."

„I to jest dla mnie najważniejsze,” uśmiechnęłam się i ścisnęłam jej dłoń w odpowiedzi. Musiałyśmy wyglądać jak dwie typowe najlepsze przyjaciółki grające w jakiejś telenoweli przez chwilę.

Grace wyrwała nas z naszego małego emocjonalnego momentu. "Dobrze, zabierzmy twoje rzeczy," powiedziała, wysiadając z samochodu, by pomóc mi wyjąć walizkę z tylnego siedzenia, podnosząc uchwyt wysoko.

"Powiedz wszystkim kawalerom w mieście, że Królowa wróciła!" ogłosiłam głośno na wiatr

"Woo-hoo! Królowa wróciła, wszyscy!" Grace krzyknęła za mną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

PERSPEKTYWA MARKA

Wjechałem na podjazd, wyczerpany. Kolejny długi dzień pełen pracy i zabawy mnie wykończył, a wszystko, czego pragnąłem, to odpocząć i się zrelaksować. Wysiadłem z samochodu i poluzowałem krawat, nie mogąc się doczekać, aż wejrzę do środka i w końcu odpocznę. Gdy wszedłem do domu, zobaczyłem Sydney siedzącą tam, wpatrującą się we mnie swoim zwyczajowym pustym wzrokiem. Ledwie na nią spojrzałem, kierując się prosto do mojego gabinetu.

"Chcę rozwodu", powiedziała Sydney, zanim zdążyłem dojść do sanktuarium mojego gabinetu.

Rozwód? Niedorzeczność to pierwsze słowo, które przyszło mi na myśl, i rzeczywiście tak było. Rodzinna firma rodziców Sydney została przekazana GT Group, której byłem właścicielem. To był kontrakt, który przyniósł korzyści obu stronom w każdym tego słowa znaczeniu. Sydney była tylko kobietą, którą poślubiłem, która zależała od swoich rodziców i ode mnie, żeby przetrwać.

Rozwód, co? To było oczywiście nowe zagranie, jakim próbowała zwrócić na siebie uwagę, jak miała w zwyczaju. Kiedyś to było jej żałosne zachowanie, które przekonywało obcych, że jest źle traktowana, chociaż nigdy tak nie było. Utrzymywaliśmy pozory małżeństwa już od trzech lat.

Teraz wyciągała nową sztuczkę, na którą nie zamierzałem się nabrać.

Następnego ranka wszedłem do jadalni, aby zjeść śniadanie przed wyjściem, ale jedyne, co mnie przywitało, to pusty stół. Na moim czole pojawiła się zmarszczka, gdy zapytałem jednego z pracowników, którego udało mi się znaleźć kręcącego się w pobliżu.

„Gdzie ona jest? A gdzie moje jedzenie?”

„Nie widziałem jej dzisiaj rano, proszę pana”, odpowiedział pracownik. Później dostałem raport od osób, które przypadkiem widziały ją wychodzącą z walizką zeszłej nocy. Większość jej rzeczy również zniknęła z jej pokoju.

O. To może mieć związek z tym rozwodem, o którym wspomniała. Czy oczekiwała, że się na to nabiorę albo porozmawiam z nią o tym?

Wzruszyłem ramionami na tę myśl, chwyciłem moją walizkę i kurtkę i wyszedłem. Prawdopodobnie pojechała tylko do domu swoich rodziców. Gdzie indziej mogłaby pójść? Na pewno przypomną jej, jak być dobrą żoną i odeślą ją z powrotem.

Moje oczy podniosły się znad dokumentów przede mną, gdy mój asystent wszedł do biura. Bez słowa położył przed mną na stole teczkę, kłaniając się krótko.

„Myślę, że powinien Pan to zobaczyć, proszę pana”, powiedział, zanim cofnął się o krok.

Zdjąłem okulary i przyciągnąłem teczkę bliżej, otwierając ją, by znaleźć pogrubione słowa „Postępowanie rozwodowe”. Zmarszczyłem brwi, przeglądając papiery. Już je podpisała.

„Dziękuję, możesz odejść”, powiedziałem do mojego asystenta, który ponownie się ukłonił, zanim opuścił pokój.

Sydney zrobiła pierwszy krok w tym, co wydawało jej się inteligentną grą, ale dla mnie to była nonsens. Czy myślała, że mam na to wszystko czas?

GT Group to nie tylko moja duma i radość, ale także dowód lat mojej ciężkiej pracy i poświęcenia. To była duża firma zajmująca się private equity z siedzibą w Europie, specjalizująca się w inwestowaniu w różne sektory, takie jak dobra konsumenckie, usługi, moda, medycyna i technologia. Mieliśmy na koncie ponad 250 projektów inwestycyjnych, co czyniło nas siłą, z którą należało się liczyć w świecie biznesu.

To była nasza trzecia runda pozyskiwania funduszy. Musieliśmy zdobyć oszałamiające 5 miliardów dolarów od inwestorów na całym świecie. To był kluczowy moment dla mojej firmy, a nadchodzący miesiąc miał być czasem pełnym działań. Miałem przemierzać świat wzdłuż i wszerz, spotykając się z potencjalnymi inwestorami od Nowego Jorku po Tokio, od Londynu po Hongkong. Kolejne sześć miesięcy miało być wypełnione spotkaniami, prezentacjami i negocjacjami.

I oto ktoś przynosił jakieś bezużyteczne papiery na moje biurko.

Z gniewem zebrałem dokumenty i poszedłem do niszczarki w rogu mojego biura, wkładając je do niszczarki i patrząc, jak maszyna pochłania każdy z nich, zanim usiadłem z powrotem na swoim miejscu, aby wznowić to, co było sto razy ważniejsze.

Minęły trzy długie miesiące gorączkowego zbierania funduszy dla GT Group. Wreszcie wróciłem do domu, by odkryć, że Sydney wciąż tam nie było. Kiedy otworzyłem drzwi do jej sypialni, uderzył mnie powiew zaduchu, a sposób, w jaki wszystko było pokryte kurzem, świadczył o tym, że pokój był nieużywany od dłuższego czasu.

Czy jeszcze nie wróciła?

Wściekły wybiegłem na zewnątrz, podniosłem telefon i wybrałem jej numer.

"Przepraszamy, numer, na który próbujesz dzwonić, nie jest już używany," odezwał się automatyczny głos przez głośnik.

Wybrałem ponownie.

"Przepraszamy, numer, na który próbujesz..." Przerwałem połączenie, zaciskając zęby.

"Znajdź ją natychmiast," zwróciłem się do mojego asystenta. "Skontaktuj się z jej rodzicami, zrób, co trzeba."

Mężczyzna szybko się ukłonił i wycofał się, podczas gdy ja wróciłem do swojego pokoju, zmęczony i wyczerpany. Udało jej się dolać oliwy do mojego już i tak kiepskiego nastroju. Wszedłem pod prysznic, odkręciłem kran, pozwoliłem, by prąd zimnej wody spływał na moją głowę, i chciałem, by ta lodowatość zabrała cały mój stres i frustrację.

W końcu mój asystent wrócił z wiadomością, że rodzice Sydney również nie wiedzą, gdzie się znajduje, i nie słyszeli od niej od dłuższego czasu. Mimo wszystko wciąż czułem, że zniknięcie Sydney było częścią jej skomplikowanego planu, by mnie zdenerwować, i wydawało się, że działa, ponieważ naprawdę mi to działało na nerwy.

Mogłem się tym zająć dopiero po kolejnych 3 miesiącach, kiedy wrócę z drugiej podróży. Przed wejściem na pokład samolotu dałem surowe instrukcje mojemu asystentowi: "Znajdź ją, zanim wrócę. Jeśli zawiedziesz, stracisz pracę."

Mój asystent przytaknął na moje słowa i pospieszył, by pomóc z moją walizką. Zatrzymałem się, odwróciłem głowę, bo coś na stole w kącie przyciągnęło moją uwagę. Gdy podszedłem bliżej, okazało się, że to pierścionek zaręczynowy. Pierścionek, który początkowo miał być dla Belli, ale wylądował na palcu Sydney.

Pierścionek stracił dla mnie wszelkie znaczenie od tamtego dnia trzy lata temu, który miał być jednym z najszczęśliwszych dni mojego życia. Moją panną młodą nie była Bella, kobieta, którą kochałem, ale Sydney, jej siostra. Czułem się wtedy jak głupiec, stojąc przed zgromadzeniem, jakby nic się nie stało. Musiałem tylko kontynuować przedstawienie, i jasno dałem do zrozumienia Sydney, że nie zaakceptuję jej jako mojej żony. Mogła zatrzymać tytuł, jeśli chciała.

Gdy tylko zszedłem z ołtarza i założyłem ostatnią serię fałszywych uśmiechów dla gości i fotografów w każdym rogu, wsiadłem do samochodu i zdjąłem ten przeklęty pierścionek z palca. Właściwie nie pamiętam, gdzie go potem schowałem. Prawdopodobnie rzuciłem go z irytacją.

Ale Sydney postanowiła nosić swój. Teraz, gdy zobaczyłem ten pierścionek leżący tam w pełnym kręgu kurzu, nie mogłem się oprzeć myśli, że może Sydney poważnie myśli o rozwodzie.

Moja szczęka zacisnęła się krótko, zanim odwróciłem się od tego stołu, zostawiając ten bezużyteczny relikt tam i wychodząc przez drzwi. Miałem jeszcze dużo pracy do wykonania niż zajmować się tą dramatyczną sytuacją.

Dotarłem na lotnisko, natychmiast zakładając okulary przeciwsłoneczne, zanim wysiadłem z samochodu. Byłem dość popularny, a kilka osób często podchodziło do mnie, wpatrywało się lub gapiło, ponieważ rozpoznali mnie z telewizji lub innego medium.

"Przepraszam, czy to ty jesteś tym i tym?" Tego typu rzeczy. Okulary były minimalnym przebraniem, ale wciąż spełniały swoją rolę w pewnym zakresie, z dodaniem odrobiny dziwacznej tajemniczości do mojego stroju. Czasami kiwałem głową z uśmiechem i starałem się, aby interakcje były krótkie. Dziś szczególnie nie miałem ochoty.

Kierowałem się w stronę bramy wejściowej, przez tłum ludzi na lotnisku, jednocześnie sprawdzając zegarek na nadgarstku, kiedy kobieta otarła się o mnie. Ślad jej perfum zatańczył mi na twarzy i powoli wpadł do nosa. Cytrusowy i kwiatowy zapach był niesamowicie znajomy. Prawie wywołał we mnie dziwne uczucie nostalgii.

Powoli zatrzymałem się w miejscu. Próbowałem walczyć z pokusą, ale nie mogłem oprzeć się, by nie odwrócić głowy. Jej sylwetka oddalała się za mną, i nie mogłem stwierdzić, czy była kimś, kogo znam.

Nie przypominałem sobie, bym kiedykolwiek widział tę twarz wcześniej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

PUNKT WIDZENIA SYDNEY

Jak tylko wróciłam na lotnisko, od razu zobaczyłam Grace machającą do mnie entuzjastycznie z drugiej strony. Na moich ustach pojawiły się szerokie uśmiechy, im bliżej byłam do niej. Moja krótka podróż dobiegła końca, i muszę powiedzieć, że to były najszczęśliwsze trzy miesiące mojego życia od bardzo dawna.

Szybciej ciągnęłam walizkę za sobą i pospieszyłam, także machając do Grace i biegnąc, by spotkać się z nią tam, gdzie stała. Początkowo nie zauważyłam na sekundę, ale ktoś znajomy szybko przeszedł obok mnie. Nie mogłam się powstrzymać, by się nie zatrzymać i odwrócić; mogłabym przysiąc, że znam te plecy. Nikt nie mógł mi powiedzieć inaczej, to musiał być Mark. To był on.

Miałam rację, potwierdziłam to sobie, kiedy rzeczywiście się zatrzymałam i odwróciłam, by spojrzeć na tę osobę. To był Mark, nie mogłam go nie rozpoznać, idącego jak zwykle tymi szybkimi krokami. Czyżby mnie nie zauważył? A może mnie nie rozpoznał? Byłam nieobecna tylko przez trzy miesiące, ale jeśli to wystarczająco dużo czasu, by mnie nie rozpoznać od razu, to znaczy, że zrobiłam świetną robotę, wymazując kobietę, którą kiedyś znał, z mojego życia. Oczywiście. Nie wyglądałabym jak jego była żona w obecnym wyglądzie.

Mój strój był inny niż te, które nosiłam wcześniej (ten styl, który znał), zmieniłam fryzurę, nie były już w tych brzydkich kokach i upięciach. Moje włosy były rozpuszczone w długie, bujne fale. Moja twarz lśniła eleganckim blaskiem dzięki zarówno dobrej pielęgnacji skóry, jak i makijażowi. Czerwona dopasowana sukienka podkreślała moje krągłości we wszystkich właściwych miejscach. W sumie wyglądałam jak lepsza i piękniejsza wersja tej siebie, którą zostawiłam za sobą jako „Pani Torres”. Zaśmiałam się dumnie i zsunęłam okulary przeciwsłoneczne z włosów na twarz, zanim odwróciłam głowę w kierunku, w którym zmierzałam, i ponownie pociągnęłam za sobą walizkę. W tym czasie Grace już szła w moją stronę, więc musiałam puścić walizkę i z radością objąć ją rękami.

„O rany, dziewczyno. Tak bardzo za tobą tęskniłam!” Wydusiła z siebie, ściskając mnie.

„Ja też!” zapiałam, wzdychając. Kiedy się rozłączyłyśmy, odgarnęłam kilka kosmyków z twarzy. „Prawie nie chciałam wracać,” dodałam.

„Chyba żartujesz,” Grace zażartowała z udawanym zmartwieniem, „czyli zamierzałaś nie wracać dzisiaj?”

„Sama prawda,” wzruszyłam ramionami z chichotem.

„Wtedy pewnie musiałabym sama cię tu przyciągnąć,” powiedziała Grace, uśmiechając się. Nachyliła się, by podnieść moją walizkę. „Chodź, idziemy.”

Obie poszłyśmy do samochodu Grace, gdzie był zaparkowany. To był inny samochód niż ten, którym mnie ostatnio podwiozła; czarny jeep.

„Kupiłaś nowy samochód?” zapytałam, idąc w jego stronę.

„Tak,” odpowiedziała z radością, jakby czekała, aż zadam to pytanie. „Czyż nie jest wspaniały?” dodała.

„Z pewnością jest wspaniały,” skomentowałam. „Chyba też powinnam kupić nowy,” dodałam.

„Co to znaczy chyba? Oczywiście, że kupujesz nowy.”

Spojrzałam na nią i zaśmiałam się trochę niedowierzająco, „Boże, jesteś taka dramatyczna.”

„Powinniśmy iść jutro. W końcu prawie weekend.”

Tylko kiwnęłam głową na jej sugestię i czekałam, aż kliknie na pilota samochodu, zanim usiadłam w środku. Potem weszła do środka, po tym jak włożyła moją walizkę do bagażnika.

Przejechałyśmy już spory kawałek od wejścia na lotnisko, kiedy w końcu przekazałam wiadomość Grace, choć w najbardziej swobodny sposób, „Widziałam tego, kogo-wiesz na mojej drodze tutaj.”

Spojrzała na mnie z kierownicy, „Hę? Kogo?”

„Marka.”

„Naprawdę, kiedy to było?” Nie brzmiała zbyt zaskoczona. Może dlatego, że próbowała włączyć się na autostradę.

„Praktycznie minęliśmy się, gdy byłam zajęta machaniem do ciebie?”

Opony w końcu osiadły idealnie na drodze, teraz praktycznie płynęły. Mogłam zobaczyć zabawną mimikę na jej twarzy.

„Więc on cię nie rozpoznał?” Zachichotała, „Czemu jestem tak szczęśliwa, słysząc to?” Jej głos znowu się podniósł, aż zaczęła się tak serdecznie śmiać, że i ja nie mogłam się powstrzymać przed dołączeniem.

„Musisz zobaczyć, jak bardzo napęczniałam, gdy to zauważyłam. Musiałam wyglądać zbyt dobrze, by to było prawdziwe.”

Po długiej podróży pełnej rozmów i śmiechu w końcu wjechałyśmy na krętą drogę do naszej wspólnej willi. Grace zatrzymała się przy wejściu, odwróciła się do mnie.

„Odprowadzę cię tutaj, kochanie,” powiedziała.

„Gdzieś się wybierasz?” zapytałam ją, a ona kiwnęła głową.

„Tak, właśnie sobie przypomniałem, że zostałem zaproszony na tę imprezę. Nie jestem tym najbardziej entuzjastycznie nastawiony, ale muszę się tam pojawić przynajmniej na kilka minut.”

„Och,” skinęłam głową, odpinając pasy bezpieczeństwa.

„Potem wrócę, żeby usłyszeć od ciebie każdy szczegół z twojej podróży!” Zawołała do mnie, gdy wysiadałem z samochodu.

„Jasne!” Uśmiechnąłem się, zamykając za sobą drzwi i wyciągając walizkę, zanim obserwowałem, jak zawraca samochód w kierunku, z którego właśnie przyjechaliśmy.

Z westchnieniem spojrzałem na imponującą strukturę naszego domu. To była oszałamiająca rezydencja w połowie drogi na górę z widokiem na morze; plac zabaw dla bogatej elity miasta. Jak dobrze było wrócić do domu. Tak bardzo za wszystkim tęskniłem. Nawet świeży i egzotyczny zapach w powietrzu był najlepszym dotknięciem przyprawy.

Wspiąłem się po schodach do naszego domu. Chłodne wieczorne powietrze muskało moją skórę, gdy sięgałem po klamkę, otwierając frontowe drzwi delikatnym kliknięciem, zanim wszedłem do środka.

Ale zanim mogłem w pełni zanurzyć się w znajomości wszystkiego, do czego wróciłem, strzał strachu tańczył ostro przez moje żyły. Poczułem to, zanim to zobaczyłem; ten zimny, twardy przedmiot przyciśnięty do mojej talii od tyłu.

Zamarłem z przerażenia, czując mocne bicie serca w całym ciele. Natychmiast wiedziałem, co to było przy moim boku, choć tego nie widziałem. To było bardziej jak przeczucie.

„Nie wydawaj dźwięku,” wyszeptał niskim i groźnym głosem, mężczyzna z pistoletem za mną.

Każde włókno mojego jestestwa krzyczało, by uciekać, by wołać o pomoc, ale wiedziałem, że to byłby głupi ruch. Jego obecność była przytłaczająca za mną, a jego oddech był gorący na mojej szyi.

Wtedy do moich nozdrzy dotarł zapach świeżej krwi, również mieszający się z już obecną obawą. Zdałem sobie wtedy sprawę, że mężczyzna za mną był ranny. Ta metaliczna woń krwi była w powietrzu.

Instynktownie uniosłem ręce w geście poddania się jako cicha prośba o litość. Wiedziałem, że jakiekolwiek nagłe ruchy mogą go jeszcze bardziej sprowokować, więc stałem tam z zamkniętymi oczami, próbując uspokoić oddech.

Nie śmiałem spojrzeć mu w twarz. Widzenie twarzy przestępcy często oznaczało bycie na zawsze uciszonym. Słyszałem wystarczająco dużo historii, aby to wiedzieć.

Czułem jego cień nad sobą. Jego mroczna obecność przesyłała więcej dreszczy po moim kręgosłupie.

„Otwórz oczy,” warknął.

Byłem tak przerażony, że nawet nie rozumiałem, co miał na myśli, więc trzymałem oczy zamknięte.

„Powiedziałem, otwórz oczy,” warknął zirytowany, a ja drgnąłem, teraz otwierając oczy, by zobaczyć jego sylwetkę wyraźnie zarysowaną przede mną na tle przytłumionego światła filtrującego się przez okno.

Pierwszą rzeczą, którą zobaczyłem, była jego klatka piersiowa i ślad krwi zniekształcający materiał jego koszuli. Następnie moje oczy powędrowały w górę, by po raz pierwszy spojrzeć na jego twarz.

Zaskakująco, mężczyzna był przystojny, o wyrazistych rysach i ciemnych, przenikliwych oczach. Była w nim aura autorytetu, pewność siebie, która mówiła o kimś przyzwyczajonym do kontroli. Wyglądał jak ktoś, kto mógłby z łatwością uchodzić za członka mafii.

Wcisnął mi w ręce kawałek materiału, a gdy go rozwinąłem, zobaczyłem, że to bandaż. Nie musiał mi mówić, co mam zrobić dalej. Zebrałem się na odwagę drżącymi rękami. Zdjął kurtkę, a potem koszulę. Teraz zobaczyłem ranę na jego torsie. To była rana postrzałowa, skóra wokół niej była surowa i zaogniona.

Wyglądało na to, że sam usunął kulę, ale krwawienie nie ustało.

„U—Usiądź,” wyjąkałem.

Zastosował się i ciężko usiadł na pobliskim krześle.

Wziąłem głęboki oddech, „C—czy mam przynieść apteczkę?” Zapytałem.

„Po prostu to zrób,” warknął na bandaż z bólu.

Usiadłem obok niego i zacząłem opatrywać jego ranę. Gdyby tylko ktoś zobaczył, jak strasznie trzęsły się moje ręce podczas pracy. Mruczał z dyskomfortu i skrzywił się, gdy się poruszałem, ale nie protestował, aż całkowicie związałem bandaż tak mocno, jak się odważyłem.

Głośny dźwięk dzwonka do drzwi przerwał ciszę. Spojrzałem na twarz mężczyzny. Nie zrobił wiele, ale szybko się schował. Wzięłem to jako sygnał, by otworzyć drzwi, chociaż byłem pewien, że prawdopodobnie wciąż znajduje się blisko i gotów zastrzelić mnie, gdybym zrobił coś głupiego.

Ostrożnie otworzyłem drzwi. Mark tam stał. Musiał mnie rozpoznać na lotnisku i w końcu podążył za mną tutaj.

Mark chwycił moją rękę.

„Chodź ze mną do domu!” Nalegał.

Strząsnąłem jego rękę.

„Nie otrzymałeś dokumentów rozwodowych?” Zapytałem z naciskiem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

I'm Divorcing with You, Mr Billionaire!

I'm Divorcing with You, Mr Billionaire!

114 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

114

Treść

Aa