PERSPEKTYWA MARKA
Wjechałem na podjazd, wyczerpany. Kolejny długi dzień pełen pracy i zabawy mnie wykończył, a wszystko, czego pragnąłem, to odpocząć i się zrelaksować. Wysiadłem z samochodu i poluzowałem krawat, nie mogąc się doczekać, aż wejrzę do środka i w końcu odpocznę. Gdy wszedłem do domu, zobaczyłem Sydney siedzącą tam, wpatrującą się we mnie swoim zwyczajowym pustym wzrokiem. Ledwie na nią spojrzałem, kierując się prosto do mojego gabinetu.
"Chcę rozwodu", powiedziała Sydney, zanim zdążyłem dojść do sanktuarium mojego gabinetu.
Rozwód? Niedorzeczność to pierwsze słowo, które przyszło mi na myśl, i rzeczywiście tak było. Rodzinna firma rodziców Sydney została przekazana GT Group, której byłem właścicielem. To był kontrakt, który przyniósł korzyści obu stronom w każdym tego słowa znaczeniu. Sydney była tylko kobietą, którą poślubiłem, która zależała od swoich rodziców i ode mnie, żeby przetrwać.
Rozwód, co? To było oczywiście nowe zagranie, jakim próbowała zwrócić na siebie uwagę, jak miała w zwyczaju. Kiedyś to było jej żałosne zachowanie, które przekonywało obcych, że jest źle traktowana, chociaż nigdy tak nie było. Utrzymywaliśmy pozory małżeństwa już od trzech lat.
Teraz wyciągała nową sztuczkę, na którą nie zamierzałem się nabrać.
Następnego ranka wszedłem do jadalni, aby zjeść śniadanie przed wyjściem, ale jedyne, co mnie przywitało, to pusty stół. Na moim czole pojawiła się zmarszczka, gdy zapytałem jednego z pracowników, którego udało mi się znaleźć kręcącego się w pobliżu.
„Gdzie ona jest? A gdzie moje jedzenie?”
„Nie widziałem jej dzisiaj rano, proszę pana”, odpowiedział pracownik. Później dostałem raport od osób, które przypadkiem widziały ją wychodzącą z walizką zeszłej nocy. Większość jej rzeczy również zniknęła z jej pokoju.
O. To może mieć związek z tym rozwodem, o którym wspomniała. Czy oczekiwała, że się na to nabiorę albo porozmawiam z nią o tym?
Wzruszyłem ramionami na tę myśl, chwyciłem moją walizkę i kurtkę i wyszedłem. Prawdopodobnie pojechała tylko do domu swoich rodziców. Gdzie indziej mogłaby pójść? Na pewno przypomną jej, jak być dobrą żoną i odeślą ją z powrotem.
Moje oczy podniosły się znad dokumentów przede mną, gdy mój asystent wszedł do biura. Bez słowa położył przed mną na stole teczkę, kłaniając się krótko.
„Myślę, że powinien Pan to zobaczyć, proszę pana”, powiedział, zanim cofnął się o krok.
Zdjąłem okulary i przyciągnąłem teczkę bliżej, otwierając ją, by znaleźć pogrubione słowa „Postępowanie rozwodowe”. Zmarszczyłem brwi, przeglądając papiery. Już je podpisała.
„Dziękuję, możesz odejść”, powiedziałem do mojego asystenta, który ponownie się ukłonił, zanim opuścił pokój.
Sydney zrobiła pierwszy krok w tym, co wydawało jej się inteligentną grą, ale dla mnie to była nonsens. Czy myślała, że mam na to wszystko czas?
GT Group to nie tylko moja duma i radość, ale także dowód lat mojej ciężkiej pracy i poświęcenia. To była duża firma zajmująca się private equity z siedzibą w Europie, specjalizująca się w inwestowaniu w różne sektory, takie jak dobra konsumenckie, usługi, moda, medycyna i technologia. Mieliśmy na koncie ponad 250 projektów inwestycyjnych, co czyniło nas siłą, z którą należało się liczyć w świecie biznesu.
To była nasza trzecia runda pozyskiwania funduszy. Musieliśmy zdobyć oszałamiające 5 miliardów dolarów od inwestorów na całym świecie. To był kluczowy moment dla mojej firmy, a nadchodzący miesiąc miał być czasem pełnym działań. Miałem przemierzać świat wzdłuż i wszerz, spotykając się z potencjalnymi inwestorami od Nowego Jorku po Tokio, od Londynu po Hongkong. Kolejne sześć miesięcy miało być wypełnione spotkaniami, prezentacjami i negocjacjami.
I oto ktoś przynosił jakieś bezużyteczne papiery na moje biurko.
Z gniewem zebrałem dokumenty i poszedłem do niszczarki w rogu mojego biura, wkładając je do niszczarki i patrząc, jak maszyna pochłania każdy z nich, zanim usiadłem z powrotem na swoim miejscu, aby wznowić to, co było sto razy ważniejsze.
Minęły trzy długie miesiące gorączkowego zbierania funduszy dla GT Group. Wreszcie wróciłem do domu, by odkryć, że Sydney wciąż tam nie było. Kiedy otworzyłem drzwi do jej sypialni, uderzył mnie powiew zaduchu, a sposób, w jaki wszystko było pokryte kurzem, świadczył o tym, że pokój był nieużywany od dłuższego czasu.
Czy jeszcze nie wróciła?
Wściekły wybiegłem na zewnątrz, podniosłem telefon i wybrałem jej numer.
"Przepraszamy, numer, na który próbujesz dzwonić, nie jest już używany," odezwał się automatyczny głos przez głośnik.
Wybrałem ponownie.
"Przepraszamy, numer, na który próbujesz..." Przerwałem połączenie, zaciskając zęby.
"Znajdź ją natychmiast," zwróciłem się do mojego asystenta. "Skontaktuj się z jej rodzicami, zrób, co trzeba."
Mężczyzna szybko się ukłonił i wycofał się, podczas gdy ja wróciłem do swojego pokoju, zmęczony i wyczerpany. Udało jej się dolać oliwy do mojego już i tak kiepskiego nastroju. Wszedłem pod prysznic, odkręciłem kran, pozwoliłem, by prąd zimnej wody spływał na moją głowę, i chciałem, by ta lodowatość zabrała cały mój stres i frustrację.
W końcu mój asystent wrócił z wiadomością, że rodzice Sydney również nie wiedzą, gdzie się znajduje, i nie słyszeli od niej od dłuższego czasu. Mimo wszystko wciąż czułem, że zniknięcie Sydney było częścią jej skomplikowanego planu, by mnie zdenerwować, i wydawało się, że działa, ponieważ naprawdę mi to działało na nerwy.
Mogłem się tym zająć dopiero po kolejnych 3 miesiącach, kiedy wrócę z drugiej podróży. Przed wejściem na pokład samolotu dałem surowe instrukcje mojemu asystentowi: "Znajdź ją, zanim wrócę. Jeśli zawiedziesz, stracisz pracę."
Mój asystent przytaknął na moje słowa i pospieszył, by pomóc z moją walizką. Zatrzymałem się, odwróciłem głowę, bo coś na stole w kącie przyciągnęło moją uwagę. Gdy podszedłem bliżej, okazało się, że to pierścionek zaręczynowy. Pierścionek, który początkowo miał być dla Belli, ale wylądował na palcu Sydney.
Pierścionek stracił dla mnie wszelkie znaczenie od tamtego dnia trzy lata temu, który miał być jednym z najszczęśliwszych dni mojego życia. Moją panną młodą nie była Bella, kobieta, którą kochałem, ale Sydney, jej siostra. Czułem się wtedy jak głupiec, stojąc przed zgromadzeniem, jakby nic się nie stało. Musiałem tylko kontynuować przedstawienie, i jasno dałem do zrozumienia Sydney, że nie zaakceptuję jej jako mojej żony. Mogła zatrzymać tytuł, jeśli chciała.
Gdy tylko zszedłem z ołtarza i założyłem ostatnią serię fałszywych uśmiechów dla gości i fotografów w każdym rogu, wsiadłem do samochodu i zdjąłem ten przeklęty pierścionek z palca. Właściwie nie pamiętam, gdzie go potem schowałem. Prawdopodobnie rzuciłem go z irytacją.
Ale Sydney postanowiła nosić swój. Teraz, gdy zobaczyłem ten pierścionek leżący tam w pełnym kręgu kurzu, nie mogłem się oprzeć myśli, że może Sydney poważnie myśli o rozwodzie.
Moja szczęka zacisnęła się krótko, zanim odwróciłem się od tego stołu, zostawiając ten bezużyteczny relikt tam i wychodząc przez drzwi. Miałem jeszcze dużo pracy do wykonania niż zajmować się tą dramatyczną sytuacją.
Dotarłem na lotnisko, natychmiast zakładając okulary przeciwsłoneczne, zanim wysiadłem z samochodu. Byłem dość popularny, a kilka osób często podchodziło do mnie, wpatrywało się lub gapiło, ponieważ rozpoznali mnie z telewizji lub innego medium.
"Przepraszam, czy to ty jesteś tym i tym?" Tego typu rzeczy. Okulary były minimalnym przebraniem, ale wciąż spełniały swoją rolę w pewnym zakresie, z dodaniem odrobiny dziwacznej tajemniczości do mojego stroju. Czasami kiwałem głową z uśmiechem i starałem się, aby interakcje były krótkie. Dziś szczególnie nie miałem ochoty.
Kierowałem się w stronę bramy wejściowej, przez tłum ludzi na lotnisku, jednocześnie sprawdzając zegarek na nadgarstku, kiedy kobieta otarła się o mnie. Ślad jej perfum zatańczył mi na twarzy i powoli wpadł do nosa. Cytrusowy i kwiatowy zapach był niesamowicie znajomy. Prawie wywołał we mnie dziwne uczucie nostalgii.
Powoli zatrzymałem się w miejscu. Próbowałem walczyć z pokusą, ale nie mogłem oprzeć się, by nie odwrócić głowy. Jej sylwetka oddalała się za mną, i nie mogłem stwierdzić, czy była kimś, kogo znam.
Nie przypominałem sobie, bym kiedykolwiek widział tę twarz wcześniej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA SYDNEY
Jak tylko wróciłam na lotnisko, od razu zobaczyłam Grace machającą do mnie entuzjastycznie z drugiej strony. Na moich ustach pojawiły się szerokie uśmiechy, im bliżej byłam do niej. Moja krótka podróż dobiegła końca, i muszę powiedzieć, że to były najszczęśliwsze trzy miesiące mojego życia od bardzo dawna.
Szybciej ciągnęłam walizkę za sobą i pospieszyłam, także machając do Grace i biegnąc, by spotkać się z nią tam, gdzie stała. Początkowo nie zauważyłam na sekundę, ale ktoś znajomy szybko przeszedł obok mnie. Nie mogłam się powstrzymać, by się nie zatrzymać i odwrócić; mogłabym przysiąc, że znam te plecy. Nikt nie mógł mi powiedzieć inaczej, to musiał być Mark. To był on.
Miałam rację, potwierdziłam to sobie, kiedy rzeczywiście się zatrzymałam i odwróciłam, by spojrzeć na tę osobę. To był Mark, nie mogłam go nie rozpoznać, idącego jak zwykle tymi szybkimi krokami. Czyżby mnie nie zauważył? A może mnie nie rozpoznał? Byłam nieobecna tylko przez trzy miesiące, ale jeśli to wystarczająco dużo czasu, by mnie nie rozpoznać od razu, to znaczy, że zrobiłam świetną robotę, wymazując kobietę, którą kiedyś znał, z mojego życia. Oczywiście. Nie wyglądałabym jak jego była żona w obecnym wyglądzie.
Mój strój był inny niż te, które nosiłam wcześniej (ten styl, który znał), zmieniłam fryzurę, nie były już w tych brzydkich kokach i upięciach. Moje włosy były rozpuszczone w długie, bujne fale. Moja twarz lśniła eleganckim blaskiem dzięki zarówno dobrej pielęgnacji skóry, jak i makijażowi. Czerwona dopasowana sukienka podkreślała moje krągłości we wszystkich właściwych miejscach. W sumie wyglądałam jak lepsza i piękniejsza wersja tej siebie, którą zostawiłam za sobą jako „Pani Torres”. Zaśmiałam się dumnie i zsunęłam okulary przeciwsłoneczne z włosów na twarz, zanim odwróciłam głowę w kierunku, w którym zmierzałam, i ponownie pociągnęłam za sobą walizkę. W tym czasie Grace już szła w moją stronę, więc musiałam puścić walizkę i z radością objąć ją rękami.
„O rany, dziewczyno. Tak bardzo za tobą tęskniłam!” Wydusiła z siebie, ściskając mnie.
„Ja też!” zapiałam, wzdychając. Kiedy się rozłączyłyśmy, odgarnęłam kilka kosmyków z twarzy. „Prawie nie chciałam wracać,” dodałam.
„Chyba żartujesz,” Grace zażartowała z udawanym zmartwieniem, „czyli zamierzałaś nie wracać dzisiaj?”
„Sama prawda,” wzruszyłam ramionami z chichotem.
„Wtedy pewnie musiałabym sama cię tu przyciągnąć,” powiedziała Grace, uśmiechając się. Nachyliła się, by podnieść moją walizkę. „Chodź, idziemy.”
Obie poszłyśmy do samochodu Grace, gdzie był zaparkowany. To był inny samochód niż ten, którym mnie ostatnio podwiozła; czarny jeep.
„Kupiłaś nowy samochód?” zapytałam, idąc w jego stronę.
„Tak,” odpowiedziała z radością, jakby czekała, aż zadam to pytanie. „Czyż nie jest wspaniały?” dodała.
„Z pewnością jest wspaniały,” skomentowałam. „Chyba też powinnam kupić nowy,” dodałam.
„Co to znaczy chyba? Oczywiście, że kupujesz nowy.”
Spojrzałam na nią i zaśmiałam się trochę niedowierzająco, „Boże, jesteś taka dramatyczna.”
„Powinniśmy iść jutro. W końcu prawie weekend.”
Tylko kiwnęłam głową na jej sugestię i czekałam, aż kliknie na pilota samochodu, zanim usiadłam w środku. Potem weszła do środka, po tym jak włożyła moją walizkę do bagażnika.
Przejechałyśmy już spory kawałek od wejścia na lotnisko, kiedy w końcu przekazałam wiadomość Grace, choć w najbardziej swobodny sposób, „Widziałam tego, kogo-wiesz na mojej drodze tutaj.”
Spojrzała na mnie z kierownicy, „Hę? Kogo?”
„Marka.”
„Naprawdę, kiedy to było?” Nie brzmiała zbyt zaskoczona. Może dlatego, że próbowała włączyć się na autostradę.
„Praktycznie minęliśmy się, gdy byłam zajęta machaniem do ciebie?”
Opony w końcu osiadły idealnie na drodze, teraz praktycznie płynęły. Mogłam zobaczyć zabawną mimikę na jej twarzy.
„Więc on cię nie rozpoznał?” Zachichotała, „Czemu jestem tak szczęśliwa, słysząc to?” Jej głos znowu się podniósł, aż zaczęła się tak serdecznie śmiać, że i ja nie mogłam się powstrzymać przed dołączeniem.
„Musisz zobaczyć, jak bardzo napęczniałam, gdy to zauważyłam. Musiałam wyglądać zbyt dobrze, by to było prawdziwe.”
Po długiej podróży pełnej rozmów i śmiechu w końcu wjechałyśmy na krętą drogę do naszej wspólnej willi. Grace zatrzymała się przy wejściu, odwróciła się do mnie.
„Odprowadzę cię tutaj, kochanie,” powiedziała.
„Gdzieś się wybierasz?” zapytałam ją, a ona kiwnęła głową.
„Tak, właśnie sobie przypomniałem, że zostałem zaproszony na tę imprezę. Nie jestem tym najbardziej entuzjastycznie nastawiony, ale muszę się tam pojawić przynajmniej na kilka minut.”
„Och,” skinęłam głową, odpinając pasy bezpieczeństwa.
„Potem wrócę, żeby usłyszeć od ciebie każdy szczegół z twojej podróży!” Zawołała do mnie, gdy wysiadałem z samochodu.
„Jasne!” Uśmiechnąłem się, zamykając za sobą drzwi i wyciągając walizkę, zanim obserwowałem, jak zawraca samochód w kierunku, z którego właśnie przyjechaliśmy.
Z westchnieniem spojrzałem na imponującą strukturę naszego domu. To była oszałamiająca rezydencja w połowie drogi na górę z widokiem na morze; plac zabaw dla bogatej elity miasta. Jak dobrze było wrócić do domu. Tak bardzo za wszystkim tęskniłem. Nawet świeży i egzotyczny zapach w powietrzu był najlepszym dotknięciem przyprawy.
Wspiąłem się po schodach do naszego domu. Chłodne wieczorne powietrze muskało moją skórę, gdy sięgałem po klamkę, otwierając frontowe drzwi delikatnym kliknięciem, zanim wszedłem do środka.
Ale zanim mogłem w pełni zanurzyć się w znajomości wszystkiego, do czego wróciłem, strzał strachu tańczył ostro przez moje żyły. Poczułem to, zanim to zobaczyłem; ten zimny, twardy przedmiot przyciśnięty do mojej talii od tyłu.
Zamarłem z przerażenia, czując mocne bicie serca w całym ciele. Natychmiast wiedziałem, co to było przy moim boku, choć tego nie widziałem. To było bardziej jak przeczucie.
„Nie wydawaj dźwięku,” wyszeptał niskim i groźnym głosem, mężczyzna z pistoletem za mną.
Każde włókno mojego jestestwa krzyczało, by uciekać, by wołać o pomoc, ale wiedziałem, że to byłby głupi ruch. Jego obecność była przytłaczająca za mną, a jego oddech był gorący na mojej szyi.
Wtedy do moich nozdrzy dotarł zapach świeżej krwi, również mieszający się z już obecną obawą. Zdałem sobie wtedy sprawę, że mężczyzna za mną był ranny. Ta metaliczna woń krwi była w powietrzu.
Instynktownie uniosłem ręce w geście poddania się jako cicha prośba o litość. Wiedziałem, że jakiekolwiek nagłe ruchy mogą go jeszcze bardziej sprowokować, więc stałem tam z zamkniętymi oczami, próbując uspokoić oddech.
Nie śmiałem spojrzeć mu w twarz. Widzenie twarzy przestępcy często oznaczało bycie na zawsze uciszonym. Słyszałem wystarczająco dużo historii, aby to wiedzieć.
Czułem jego cień nad sobą. Jego mroczna obecność przesyłała więcej dreszczy po moim kręgosłupie.
„Otwórz oczy,” warknął.
Byłem tak przerażony, że nawet nie rozumiałem, co miał na myśli, więc trzymałem oczy zamknięte.
„Powiedziałem, otwórz oczy,” warknął zirytowany, a ja drgnąłem, teraz otwierając oczy, by zobaczyć jego sylwetkę wyraźnie zarysowaną przede mną na tle przytłumionego światła filtrującego się przez okno.
Pierwszą rzeczą, którą zobaczyłem, była jego klatka piersiowa i ślad krwi zniekształcający materiał jego koszuli. Następnie moje oczy powędrowały w górę, by po raz pierwszy spojrzeć na jego twarz.
Zaskakująco, mężczyzna był przystojny, o wyrazistych rysach i ciemnych, przenikliwych oczach. Była w nim aura autorytetu, pewność siebie, która mówiła o kimś przyzwyczajonym do kontroli. Wyglądał jak ktoś, kto mógłby z łatwością uchodzić za członka mafii.
Wcisnął mi w ręce kawałek materiału, a gdy go rozwinąłem, zobaczyłem, że to bandaż. Nie musiał mi mówić, co mam zrobić dalej. Zebrałem się na odwagę drżącymi rękami. Zdjął kurtkę, a potem koszulę. Teraz zobaczyłem ranę na jego torsie. To była rana postrzałowa, skóra wokół niej była surowa i zaogniona.
Wyglądało na to, że sam usunął kulę, ale krwawienie nie ustało.
„U—Usiądź,” wyjąkałem.
Zastosował się i ciężko usiadł na pobliskim krześle.
Wziąłem głęboki oddech, „C—czy mam przynieść apteczkę?” Zapytałem.
„Po prostu to zrób,” warknął na bandaż z bólu.
Usiadłem obok niego i zacząłem opatrywać jego ranę. Gdyby tylko ktoś zobaczył, jak strasznie trzęsły się moje ręce podczas pracy. Mruczał z dyskomfortu i skrzywił się, gdy się poruszałem, ale nie protestował, aż całkowicie związałem bandaż tak mocno, jak się odważyłem.
Głośny dźwięk dzwonka do drzwi przerwał ciszę. Spojrzałem na twarz mężczyzny. Nie zrobił wiele, ale szybko się schował. Wzięłem to jako sygnał, by otworzyć drzwi, chociaż byłem pewien, że prawdopodobnie wciąż znajduje się blisko i gotów zastrzelić mnie, gdybym zrobił coś głupiego.
Ostrożnie otworzyłem drzwi. Mark tam stał. Musiał mnie rozpoznać na lotnisku i w końcu podążył za mną tutaj.
Mark chwycił moją rękę.
„Chodź ze mną do domu!” Nalegał.
Strząsnąłem jego rękę.
„Nie otrzymałeś dokumentów rozwodowych?” Zapytałem z naciskiem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA SYDNEY
"Wrzuciłem tę cholerną umowę do niszczarki," warknął. "Już odwołałem dla ciebie ważne spotkanie, nie mogę marnować więcej czasu."
Nie zmienił się ani trochę. Nadal był tym samym wściekłym, niecierpliwym mężczyzną, od którego odeszłam, myślącym, że świat kręci się wokół niego. A raczej „mojego świata”. Jeśli nie chciał marnować swojego czasu, to po co, do diabła, śledził mnie tam z powrotem?
Niezależnie od tego, czy wrzucił dokumenty do niszczarki, spalił je na popiół zapalniczką ze swojego gabinetu, czy też trzymał je gdzieś, to nie była moja sprawa.
Odsunęłam się od drzwi i spojrzałam na jego twarz ze złością.
„Moje intencje, by się z tobą rozwieść, są poważne i uroczyste. Jeśli nie zaakceptujesz rozwodu za porozumieniem stron, będę musiała złożyć pozew o rozwód. To tylko zmarnuje więcej twojego „cennego” czasu, panie Man!” Wyraziłam się jasno.
W pewnym momencie moja myśl wracała do mężczyzny, który prawdopodobnie nadal ukrywał się gdzieś w domu. Stałam też przed drzwiami, upewniając się, że zablokuję Markowi możliwość zajrzenia do środka i zobaczenia czegoś, czego nie powinien. Sprawa mogłaby się jedynie eskalować z kłótni między byłymi małżonkami o dokumenty rozwodowe w coś bardziej niebezpiecznego.
Mark zbliżył się jeszcze bardziej do drzwi. Ale nie mogłam już ani o krok się cofnąć, bo to było najdalej, jak mogłam się cofnąć, chroniąc wejście. Ale w duchu cieszyłam się z faktu, że jego dotknęło, iż już się od niego nie oddalają.
Mark zacisnął zęby i powiedział: „Powiem to po raz ostatni, czy się rozwodzimy, czy nie, to nie zależy od ciebie!”
Miał nawet czelność powiedzieć mi, że nie mam nic do powiedzenia w tej sprawie. Że nie mam prawa zrywać sojuszu? Dzięki Markowi, strach, który początkowo czułam z powodu wcześniejszego mężczyzny, teraz zamienił się w irytację.
Jak śmiał przypuszczać, że może dyktować moje wybory, odmawiać mi prawa do mojego własnego życia? Tolerowałam jego dominującą postawę zbyt długo, ale teraz doszłam do granicy.
Ale szybciej sobie uświadomiłam, że nie ma z nim sensu rozmawiać. W rzeczywistości nie miałam też za dużo czasu na kłócenie się z nim. Mark zawsze był taki uparty.
Przełknęłam ciężko i powstrzymałam się przed kolejnymi słowami, które zamierzałam mu rzucić.
Zamiast tego westchnęłam i zapytałam: „Naprawdę chcesz o tym rozmawiać?”
„Tak, i idziesz teraz ze mną!” zażądał. Jego ton nie dopuszczał sprzeciwu.
Stałam tam przez chwilę, wyczerpana, pocierając zmęczone skronie, zanim niechętnie się zgodziłam: „Dobrze, skoro tak ci zależy na marnowaniu swojego czasu na rozmowę, czemu nie.”
Po szybkim rzuceniu okiem z powrotem do domu i nie widząc nigdzie tego mężczyzny, pomyślałam sobie, że wyjście w tym momencie będzie prawdopodobnie w naszych interesach. On pewnie też musiał odejść.
Wyszłam przez frontowe drzwi i zamknęłam je za sobą.
„Proszę, po tobie,” powiedziałam do Marka.
Odwrócił się ode mnie z grymasem i zszedł z werandy, a ja podążyłam za nim.
Szedłam powoli za Markiem, który z gniewem przemieszczał się przede mną, a gdy nadal maszerował do przodu, moje oczy zauważyły leżący w ogrodzie niedaleko słupek. Był to prosty metalowy pręt, ale w tym momencie był idealnym narzędziem, które potrzebowałam.
Patrząc ponownie na Marka, który był jeszcze kilka kroków przede mną, wzięłam głęboki oddech i odeszłam ze ścieżki, by podnieść pręt z ziemi.
Obiekt był w moich rękach znacznie cięższy, niż sobie wyobrażałam, ale to nie było problemem. Problem był tuż przede mną.
Zaczęłam iść za Markiem, trzymając mocno pręt w dłoniach. Ustawiłam się tuż za nim i czekałam na idealny moment, by uderzyć. Kiedy zatrzymał się, by spojrzeć na coś na telefonie, zobaczyłam swoją szansę i z całej siły zamachnęłam się prętem.
Uderzyłam go mocno w tył głowy.
Nie spodziewałam się, że tak szybko straci przytomność. Pomimo całej swojej brawury, runął na ziemię, nieprzytomny po jednym ciosie w głowę. Spójrz na całą tę agresję rozciągniętą na ziemi razem z nim.
Po upuszczeniu pręta poszłam spotkać się z jego asystentem czekającym poza bramą.
"Niech pan zabierze swojego szefa z mojej posesji," powiedziałam.
Asystent usiadł w fotelu kierowcy.
Na początku wydawało się, że nie zrozumiał, co mówię. Potem spojrzał za mnie i wyskoczył z samochodu, gdy zobaczył Marka leżącego na podłodze.
„Panie Torres, panie Torres!” zawołał, podbiegając do Marka, sprawdzając, czy nie ma jakichkolwiek oznak przytomności.
Pan Torres był nieprzytomny, niestety.
Nawet gdy asystent próbował podnieść Marka, był zbyt ciężki. Ale ostatecznie udało mu się unieść Marka na ramionach i wynieść go.
Ręce Marka zwisały absurdalnie nad ramionami mężczyzny. Z niemałym wysiłkiem asystentowi udało się wepchnąć ciało Marka na tylne siedzenie samochodu.
Potem wrócił do mnie po zamknięciu drzwi.
„Pani Torr—”
Wyciągnęłam rękę, aby go uciszyć.
„Nowa dama wkrótce odziedziczy ten tytuł, proszę nazywać mnie panna Turner. Również, przekaż swojemu szefowi, że prześlę mu ponownie umowę rozwodową, proszę, żeby ją podpisał jak najszybciej, abyśmy nie tracili nawzajem czasu.”
Asystent skinął głową z wyrazem twarzy, który mówił: „Nie chcę się angażować”. Odwrócił się po krótkim ukłonie.
„Miłego dnia,” powiedziałam na wiatr za nim, gdy usiadł za kierownicą z szefem i uruchomił silnik.
Czekałam, aż samochód zniknie w oddali, zanim w końcu się odwróciłam. Gdy znów zobaczyłam moje frontowe drzwi i przypomniałam sobie, kto wciąż czeka w środku, napięcie i strach, które opuściły mnie wcześniej, powróciły.
Na początku pomyślałam sobie. Czy powinnam po prostu skorzystać z tej okazji, żeby uciec?
Ale coś mnie powstrzymało, nie wiedziałam co. Kontynuowałam marsz do drzwi.
Otworzyłam drzwi po głębokim oddechu i weszłam do środka. Ale nie poszłam zbyt daleko od drzwi, tylko używając oczu, aby szukać jakichkolwiek śladów jego obecności. Ale nigdzie go nie było. Szłam jeszcze dalej do domu i szukałam bardziej skrupulatnie.
Naprawdę zniknął.
Nie potrafiłabym opisać ulgi, która na mnie opadła w tej chwili, jak również natychmiastowego gniewu, że ktoś naprawdę wszedł do mojego domu, mimo że mam drogi i ścisły system bezpieczeństwa.
Wściekle podeszłam do stacjonarnego telefonu i wybrałam numer firmy ochroniarskiej.
„Muszę zaktualizować system bezpieczeństwa w mojej willi,” warknęłam, gdy tylko połączyłam się z drugą stroną, nie zawracając sobie głowy byciem miła. „Willa numer 27, na wzgórzach. Wasz system bezpieczeństwa zawiódł mnie tej nocy i nie będę tego dłużej tolerować. Moje życie było w niebezpieczeństwie zaledwie chwile temu.”
Operator po drugiej stronie mówił coś, ale byłam już zbyt zdenerwowana, by słuchać cierpliwie.
„Przepraszamy za wszelkie niedogodności, proszę pani,” przeprosił operator, „wyślemy zespół, aby zaktualizował system bezpieczeństwa tak szybko, jak to możliwe.”
Podałam im ponownie numer mojej willi. „Oczekuję, że wasz zespół będzie tu z samego rana,” dodałam i odłożyłam słuchawkę z frustracją. Wydarzenia tego wieczoru wstrząsnęły mną już w ciągu kilku minut. Gdy tylko pomyślałam, że w końcu mogę odpocząć, zadzwonił mój telefon. Spojrzałam na identyfikator rozmówcy i westchnęłam. To był mój tata. Odpowiedziałam na połączenie niechętnie.
„Musisz przyjść na moje przyjęcie urodzinowe w ten weekend z Markiem!” rozległ się głos taty przez telefon, a zanim zdążyłam odpowiedzieć, rozłączył się.
Przewróciłam oczami w niemym rozdrażnieniu. Tata zawsze nalegał, abym była z Markiem, mimo moich wielokrotnych prób pokazania, jak bardzo tego nienawidzę.
Wyciągnęłam telefon, otworzyłam dziennik połączeń i znalazłam numer taty. Z zdecydowanym naciśnięciem palca wybrałam menu opcji i wybrałam „Zablokuj numer.” Pojawił się komunikat potwierdzający i dotknęłam „Potwierdź.” Numer zniknął z moich kontaktów; bezwzględnie wykluczony z mojego telefonu.
Upuściłam telefon na kanapę, opadłam na podłogę, plecami opierając się o miękkie poduszki i zmęczona oparłam głowę na ramieniu kanapy.
Mimo jak bardzo byłam zła i zdenerwowana, wiedziałam, że wciąż muszę wrócić na wizytę w ten weekend. To były urodziny taty i nie byłoby to najlepszą okazją do ogłoszenia mojego rozwodu z Markiem. Potrzebowali wiedzieć, że naprawdę poważnie myślę o wyjściu ze wszystkiego.
Przesuń w górę, aby kontynuować