PERSPEKTYWA SYDNEY
"Wrzuciłem tę cholerną umowę do niszczarki," warknął. "Już odwołałem dla ciebie ważne spotkanie, nie mogę marnować więcej czasu."
Nie zmienił się ani trochę. Nadal był tym samym wściekłym, niecierpliwym mężczyzną, od którego odeszłam, myślącym, że świat kręci się wokół niego. A raczej „mojego świata”. Jeśli nie chciał marnować swojego czasu, to po co, do diabła, śledził mnie tam z powrotem?
Niezależnie od tego, czy wrzucił dokumenty do niszczarki, spalił je na popiół zapalniczką ze swojego gabinetu, czy też trzymał je gdzieś, to nie była moja sprawa.
Odsunęłam się od drzwi i spojrzałam na jego twarz ze złością.
„Moje intencje, by się z tobą rozwieść, są poważne i uroczyste. Jeśli nie zaakceptujesz rozwodu za porozumieniem stron, będę musiała złożyć pozew o rozwód. To tylko zmarnuje więcej twojego „cennego” czasu, panie Man!” Wyraziłam się jasno.
W pewnym momencie moja myśl wracała do mężczyzny, który prawdopodobnie nadal ukrywał się gdzieś w domu. Stałam też przed drzwiami, upewniając się, że zablokuję Markowi możliwość zajrzenia do środka i zobaczenia czegoś, czego nie powinien. Sprawa mogłaby się jedynie eskalować z kłótni między byłymi małżonkami o dokumenty rozwodowe w coś bardziej niebezpiecznego.
Mark zbliżył się jeszcze bardziej do drzwi. Ale nie mogłam już ani o krok się cofnąć, bo to było najdalej, jak mogłam się cofnąć, chroniąc wejście. Ale w duchu cieszyłam się z faktu, że jego dotknęło, iż już się od niego nie oddalają.
Mark zacisnął zęby i powiedział: „Powiem to po raz ostatni, czy się rozwodzimy, czy nie, to nie zależy od ciebie!”
Miał nawet czelność powiedzieć mi, że nie mam nic do powiedzenia w tej sprawie. Że nie mam prawa zrywać sojuszu? Dzięki Markowi, strach, który początkowo czułam z powodu wcześniejszego mężczyzny, teraz zamienił się w irytację.
Jak śmiał przypuszczać, że może dyktować moje wybory, odmawiać mi prawa do mojego własnego życia? Tolerowałam jego dominującą postawę zbyt długo, ale teraz doszłam do granicy.
Ale szybciej sobie uświadomiłam, że nie ma z nim sensu rozmawiać. W rzeczywistości nie miałam też za dużo czasu na kłócenie się z nim. Mark zawsze był taki uparty.
Przełknęłam ciężko i powstrzymałam się przed kolejnymi słowami, które zamierzałam mu rzucić.
Zamiast tego westchnęłam i zapytałam: „Naprawdę chcesz o tym rozmawiać?”
„Tak, i idziesz teraz ze mną!” zażądał. Jego ton nie dopuszczał sprzeciwu.
Stałam tam przez chwilę, wyczerpana, pocierając zmęczone skronie, zanim niechętnie się zgodziłam: „Dobrze, skoro tak ci zależy na marnowaniu swojego czasu na rozmowę, czemu nie.”
Po szybkim rzuceniu okiem z powrotem do domu i nie widząc nigdzie tego mężczyzny, pomyślałam sobie, że wyjście w tym momencie będzie prawdopodobnie w naszych interesach. On pewnie też musiał odejść.
Wyszłam przez frontowe drzwi i zamknęłam je za sobą.
„Proszę, po tobie,” powiedziałam do Marka.
Odwrócił się ode mnie z grymasem i zszedł z werandy, a ja podążyłam za nim.
Szedłam powoli za Markiem, który z gniewem przemieszczał się przede mną, a gdy nadal maszerował do przodu, moje oczy zauważyły leżący w ogrodzie niedaleko słupek. Był to prosty metalowy pręt, ale w tym momencie był idealnym narzędziem, które potrzebowałam.
Patrząc ponownie na Marka, który był jeszcze kilka kroków przede mną, wzięłam głęboki oddech i odeszłam ze ścieżki, by podnieść pręt z ziemi.
Obiekt był w moich rękach znacznie cięższy, niż sobie wyobrażałam, ale to nie było problemem. Problem był tuż przede mną.
Zaczęłam iść za Markiem, trzymając mocno pręt w dłoniach. Ustawiłam się tuż za nim i czekałam na idealny moment, by uderzyć. Kiedy zatrzymał się, by spojrzeć na coś na telefonie, zobaczyłam swoją szansę i z całej siły zamachnęłam się prętem.
Uderzyłam go mocno w tył głowy.
Nie spodziewałam się, że tak szybko straci przytomność. Pomimo całej swojej brawury, runął na ziemię, nieprzytomny po jednym ciosie w głowę. Spójrz na całą tę agresję rozciągniętą na ziemi razem z nim.
Po upuszczeniu pręta poszłam spotkać się z jego asystentem czekającym poza bramą.
"Niech pan zabierze swojego szefa z mojej posesji," powiedziałam.
Asystent usiadł w fotelu kierowcy.
Na początku wydawało się, że nie zrozumiał, co mówię. Potem spojrzał za mnie i wyskoczył z samochodu, gdy zobaczył Marka leżącego na podłodze.
„Panie Torres, panie Torres!” zawołał, podbiegając do Marka, sprawdzając, czy nie ma jakichkolwiek oznak przytomności.
Pan Torres był nieprzytomny, niestety.
Nawet gdy asystent próbował podnieść Marka, był zbyt ciężki. Ale ostatecznie udało mu się unieść Marka na ramionach i wynieść go.
Ręce Marka zwisały absurdalnie nad ramionami mężczyzny. Z niemałym wysiłkiem asystentowi udało się wepchnąć ciało Marka na tylne siedzenie samochodu.
Potem wrócił do mnie po zamknięciu drzwi.
„Pani Torr—”
Wyciągnęłam rękę, aby go uciszyć.
„Nowa dama wkrótce odziedziczy ten tytuł, proszę nazywać mnie panna Turner. Również, przekaż swojemu szefowi, że prześlę mu ponownie umowę rozwodową, proszę, żeby ją podpisał jak najszybciej, abyśmy nie tracili nawzajem czasu.”
Asystent skinął głową z wyrazem twarzy, który mówił: „Nie chcę się angażować”. Odwrócił się po krótkim ukłonie.
„Miłego dnia,” powiedziałam na wiatr za nim, gdy usiadł za kierownicą z szefem i uruchomił silnik.
Czekałam, aż samochód zniknie w oddali, zanim w końcu się odwróciłam. Gdy znów zobaczyłam moje frontowe drzwi i przypomniałam sobie, kto wciąż czeka w środku, napięcie i strach, które opuściły mnie wcześniej, powróciły.
Na początku pomyślałam sobie. Czy powinnam po prostu skorzystać z tej okazji, żeby uciec?
Ale coś mnie powstrzymało, nie wiedziałam co. Kontynuowałam marsz do drzwi.
Otworzyłam drzwi po głębokim oddechu i weszłam do środka. Ale nie poszłam zbyt daleko od drzwi, tylko używając oczu, aby szukać jakichkolwiek śladów jego obecności. Ale nigdzie go nie było. Szłam jeszcze dalej do domu i szukałam bardziej skrupulatnie.
Naprawdę zniknął.
Nie potrafiłabym opisać ulgi, która na mnie opadła w tej chwili, jak również natychmiastowego gniewu, że ktoś naprawdę wszedł do mojego domu, mimo że mam drogi i ścisły system bezpieczeństwa.
Wściekle podeszłam do stacjonarnego telefonu i wybrałam numer firmy ochroniarskiej.
„Muszę zaktualizować system bezpieczeństwa w mojej willi,” warknęłam, gdy tylko połączyłam się z drugą stroną, nie zawracając sobie głowy byciem miła. „Willa numer 27, na wzgórzach. Wasz system bezpieczeństwa zawiódł mnie tej nocy i nie będę tego dłużej tolerować. Moje życie było w niebezpieczeństwie zaledwie chwile temu.”
Operator po drugiej stronie mówił coś, ale byłam już zbyt zdenerwowana, by słuchać cierpliwie.
„Przepraszamy za wszelkie niedogodności, proszę pani,” przeprosił operator, „wyślemy zespół, aby zaktualizował system bezpieczeństwa tak szybko, jak to możliwe.”
Podałam im ponownie numer mojej willi. „Oczekuję, że wasz zespół będzie tu z samego rana,” dodałam i odłożyłam słuchawkę z frustracją. Wydarzenia tego wieczoru wstrząsnęły mną już w ciągu kilku minut. Gdy tylko pomyślałam, że w końcu mogę odpocząć, zadzwonił mój telefon. Spojrzałam na identyfikator rozmówcy i westchnęłam. To był mój tata. Odpowiedziałam na połączenie niechętnie.
„Musisz przyjść na moje przyjęcie urodzinowe w ten weekend z Markiem!” rozległ się głos taty przez telefon, a zanim zdążyłam odpowiedzieć, rozłączył się.
Przewróciłam oczami w niemym rozdrażnieniu. Tata zawsze nalegał, abym była z Markiem, mimo moich wielokrotnych prób pokazania, jak bardzo tego nienawidzę.
Wyciągnęłam telefon, otworzyłam dziennik połączeń i znalazłam numer taty. Z zdecydowanym naciśnięciem palca wybrałam menu opcji i wybrałam „Zablokuj numer.” Pojawił się komunikat potwierdzający i dotknęłam „Potwierdź.” Numer zniknął z moich kontaktów; bezwzględnie wykluczony z mojego telefonu.
Upuściłam telefon na kanapę, opadłam na podłogę, plecami opierając się o miękkie poduszki i zmęczona oparłam głowę na ramieniu kanapy.
Mimo jak bardzo byłam zła i zdenerwowana, wiedziałam, że wciąż muszę wrócić na wizytę w ten weekend. To były urodziny taty i nie byłoby to najlepszą okazją do ogłoszenia mojego rozwodu z Markiem. Potrzebowali wiedzieć, że naprawdę poważnie myślę o wyjściu ze wszystkiego.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA MARKA
Jęknąłem, przewracając się w łóżku. Moja głowa tępo pulsowała, a ja przytrzymywałem ją, powoli wstając z łóżka. Rozejrzałem się dookoła i zastanawiałem się, dlaczego jestem w domu. Powinienem być w pracy.
Opadłem głową w dłonie i próbowałem sobie przypomnieć. Nie trwało to nawet sekundy, zanim wspomnienia wróciły.
Moja asystentka była w stanie zlokalizować, gdzie jest Sydney, i porzuciłem wszelką pracę, którą wykonywałem, aby przemówić jej do rozsądku. Pamiętam, że kazałem jej iść za mną, a potem...
Zmarszczyłem brwi. Wszystko zrobiło się czarne.
"Ta wiedźma! Jak śmiała mnie uderzyć?" zgrzytałem zębami, wstając z łóżka. Dostrzegłem jakieś leki na szufladach, gdy zataczając się, wyszedłem z pokoju.
Co z nią jest nie tak? Dlaczego posunęła się tak daleko? pomyślałem.
Dźwięk drewna uderzającego w ściany rozbrzmiewał w całym domu, gdy otwierałem każde drzwi.
"Gdzie, do diabła, ona jest?!"
Personel mojego domu stał tam bez słowa. Niektórzy z nich drgnęli za każdym razem, gdy drzwi z hukiem się zamykały.
Pytałem, gdzie jest, około tuzina razy i wszyscy odpowiadali mi tuzin razy, że nie wiedzą, gdzie jest. Powtarzali to, co mówili mi tego ranka. Ostatni raz widzieli ją z walizką, gdy wyszła z mojego domu. Pamiętam też ten dzień. Byłem trochę zaskoczony. Zastanawiałem się, co dało jej odwagę i myślałem, że przejdzie jej, cokolwiek się z nią działo, i wróci skomląc.
Mój żołądek zagrzmiał, gdy dalej trzaskałem drzwiami. Sprawdziłem nawet garaż. Naprawdę czułem się, jakbym oszalał. Mój burczący żołądek, w połączeniu z pulsującą głową i frustracją, rosły.
Wróciłem z powrotem do pokoju i wziąłem uspokajający prysznic, który nie zrobił nic, by mnie uspokoić, tylko zmył brudy z mojej skóry.
Gdy skończyłem się ubierać, użyłem tabletki przeciwbólowej z leków na szufladzie, aby zatrzymać ból głowy.
Podniosłem kluczyki od samochodu, wskoczyłem w marynarkę i opuściłem dom.
Gdy jechałem do pracy, mój uchwyt na kierownicy był mocny, a ja mocno naciskałem pedał gazu. Przekroczyłem limit prędkości, ale to było jedyne, co mogłem zrobić, aby nie wrócić do tego domu, w którym ona była, i jej nie udusić.
Chciała mojej uwagi. Teraz miała ją całkowicie.
"Gdzie ona jest?" ryknąłem do mojej asystentki, gdy tylko zamknęła za sobą drzwi.
"Nie wiem, proszę pana," jej głos drżał, gdy mówiła. "Zostawiłem ją w willi i zabrałem pana do pobliskiej kliniki, zanim zabrałem pana do domu. Leki, które przepisali, zostawiłem w pana szufladzie."
Oczyściła gardło, zanim kontynuowała. "Ale powiedziała mi, żeby nie nazywać jej panią Turess, tylko panną Turner, powiedziała, że nowa dama wkrótce odziedziczy ten tytuł."
Po prostu wpatrywałem się w niego, gdy mówił, mój gniew rósł z każdym słowem, gotowy do eksplozji.
Zrobił krok do przodu, trzymając w rękach teczkę, "Powiedziała też, że wyśle ponownie umowę rozwodową, oto ona," umieścił teczkę przede mną. "Otrzymałem ją tuż przed pana przybyciem. Chce, żeby pan podpisał ją jak najszybciej, żebyście nie tracili czasu."
I to było na tyle. To przeklęte słowo. W ślepej wściekłości chwyciłem kartki papieru i rzuciłem nimi przez pokój.
"Jeśli usłyszę słowo 'rozwód' jeszcze raz, wylatujesz!" powiedziałem mu stanowczo. Jeśli chce, żebym podpisał papiery, lepiej, żeby przyniosła je sama.
Moje ręce zaciskały się i rozluźniały, gdy walczyłem, by stłumić gniew. Na co dokładnie ona sobie pozwalała? Czy oszalała? Czy nie wystarczyło, że pozwoliłem jej mieszkać w moim domu i ją karmić? Zastanawiałem się, na jakiej podstawie mówiła, że składa wniosek o cholerny rozwód.
"Nie chcę słyszeć tego słowa nigdy więcej, zrozumiano?"
"Tak, proszę pana!" Jego postura się wyprostowała, i podejrzewałem, że prawie zasalutował.
Właśnie wtedy drzwi skrzypnęły, otwierając się, a Bella weszła do środka. W chwili, gdy ją zobaczyłem, mój gniew nieco zniknął, ale wciąż go czułem, wciąż czułem tę chęć rozszarpania tych papierów na kawałki, potrzebę uderzenia czegoś lub...kogoś.
Albo Bella nie zauważyła napięcia w pokoju, albo postanowiła je zignorować, gdy kręcąc biodrami, szła w moim kierunku i usiadła na moich kolanach, jej eleganckie ramiona wysunęły się i owinęły wokół mojej szyi.
Złożyła szybki pocałunek na moich ustach. Odsunęła się, wydymając usta, kiedy nie odwzajemniłem gestu. "Pracowałeś przez cały miesiąc. Nie widzieliśmy się od dawna," jej wydęte usta pogłębiły się, jej brwi lekko się zmarszczyły, a oczy lekko zalśniły.
Kątem oka widziałem moją asystentkę zbierającą papiery i układającą je razem. Potem bez słowa opuściła pokój.
Na chwilę pomyślałem o poproszeniu go, by przekazał mi papiery, żebym mógł je rozszarpać, jak zrobiłem to z poprzednimi, ale obecność Belli mnie powstrzymała.
Zamknąłem oczy i wziąłem głęboki wdech. Skupiłem się na uczuciu jej miękkich pośladków przyciśniętych do moich ud, jej palcach przerywających zabawę moim kołnierzem i muskających skórę z tyłu mojej szyi. Oddychałem w tę i z powrotem, próbowałem się zrelaksować.
Moje ramiona owinęły się wokół jej talii, przyciągnąłem ją bliżej. Powinienem zapomnieć o wyczynach Sydney i jej desperacji w poszukiwaniu uwagi i skupić się na kobiecie w moich ramionach teraz, tej, którą naprawdę chciałem i której gotów byłem poświęcić uwagę w każdej chwili.
Otworzyłem oczy, a jej usta były wydęte, patrzyła na mnie. Moje serce na chwilę zamarło, a na moich ustach pojawił się mimowolny uśmiech. Boże, była taka piękna.
"Przepraszam, kochanie. Wiesz, że to praca."
Przewróciła oczami, "Powinieneś zawsze znajdować dla mnie czas."
"Będę nad tym pracował," przesunąłem głowę bliżej do jej i moje usta musnęły jej w krótkim pocałunku. "Więc co powinienem podarować mojej królowej, żeby mi wybaczyła?"
Widzę, jak kąciki jej ust drgają, gdy stara się utrzymać wydęte usta na miejscu. Jej źrenice przewracają się w górę, gdy zastanawia się, czego chce. "Chcę biżuterię," jej oczy były teraz na mnie, "zaprojaktowaną przez Atelier studios."
"Atelier?" Uniosłem brew.
Jej głowa kiwnęła się w górę i w dół, "Atelier projektuje najlepszą biżuterię. Wszystkie dziewczyny z wyższych sfer mają jedną, ja też chcę jedną."
Moje ramiona jeszcze bardziej zacieśniły się wokół jej talii. "Zrobione. Upewnię się, że będzie specjalnie stworzona dla ciebie."
Jej twarz rozpromieniła się uśmiechem i moje serce się napełniło. "Dziękuję!" zapiszczała i przyciągnęła mnie do uścisku.
Zrobiłem mentalną notatkę, przytulając ją z powrotem, aby również zdobyć jedną dla Sydney. Zamknęłoby to jej usta i sprawiłoby, że poczułaby, że miała uwagę, której desperacko żądała.
Bella nagle odsunęła się, jej oczy wpatrywały się w moje. "W tę niedzielę są urodziny mojego taty, pamiętasz, prawda?"
Nie pamiętałem. Moja głowa była zbyt zajęta, by pomieścić datę czyichś urodzin. Skinąłem głową, "Tak! Pamiętam."
Uśmiechnęła się. Ostatnią rzeczą, której teraz chciałem, było to, żeby się zdenerwowała. "To właściwie dlatego tu jestem. Organizuje przyjęcie i chcę, żebyś tam był. Jestem pewna, że tata też tego chce," spojrzała w bok i przeszukała swoją małą torbę, która stała prymitywnie na moim stole. Jej ręka wyłoniła się z białą kartą. Położyła ją na moim biurku, "To jego zaproszenie. Przyjdziesz," odwróciła się do mnie, "prawda?"
Zawahałem się. Było mnóstwo rzeczy do zrobienia. Moja ostatnia podróż służbowa przyniosła mi więcej inwestorów, co oznaczało więcej pieniędzy, a więcej pieniędzy oznaczało więcej pracy. Nie mogłem sobie pozwolić na lenistwo ani na uczestniczenie w wydarzeniach, które nie wspierały rozwoju firmy.
Otworzyłem usta, by wyjaśnić jej, dlaczego nie będę obecny, ale zatrzymałem się. Jeśli mógłbym znaleźć czas na uczestnictwo w tej imprezie, mógłbym osiągnąć dwie rzeczy; porozmawiać z ojcem Sydney i zadowolić Bellę.
Nawet jeśli to byłoby tylko na kilka minut, mógłbym porozmawiać z nim i dać mu znać, jak pilnie potrzebuje przemówić Sydney do rozsądku i przypomnieć jej, że nasz niefortunny sojusz to sytuacja wygrana-wygrana, więc musi przestać gadać o rozwodzie.
Zdecydowałem. Idealnie, to będzie kilka godzin z dala od pracy, ale będzie to warte.
Uśmiechnąłem się do Belli, "Znajdę czas i przyjdę." Złożyłem pocałunek na jej policzku, a ona się zarumieniła.
"Nie mogę się doczekać!" zaćwierkała.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA SYDNEY
Nie mogłam powstrzymać śmiechu, który wydobył się ze mnie, gdy przyjęłam czwarte specjalne zamówienie na dziś.
Zazwyczaj Atelier otrzymuje mnóstwo zamówień każdego dnia, a nasi pracownicy zajmują się nimi. Ale gdy zamówienie na biżuterię miało być wykonane na zamówienie, trafiały one bezpośrednio do mnie.
Na moim ekranie było zamówienie na dwie sztuki biżuterii od asystenta Marka. Zostało dołączone w preferencjach, żeby 'wyróżniała się' spośród naszej biżuterii, a następnie zakończył to 'po prostu podaj swoją cenę'.
Typowe. Tylko Mark byłby tak egotyczny, by uczynić prośbę obraźliwą. To asystent Marka złożył zamówienie, ale byłam pewna, że zamówienie było w imieniu Marka. Nie było możliwości, aby jego asystent był w stanie sobie pozwolić na zamówienia wykonane na miarę w Atelier.
Obróciłam się na krześle, gwizdając, "Czas zarobić dodatkowe miliony."
Wróciłam do ekranu laptopa i przeczytałam ostatnie zdanie. Mój uśmiech się poszerzył, "Och. Na pewno podam moją cenę."
Przez chwilę zastanawiałam się, kogo chciałby obdarować, i tylko Bella przyszła mi na myśl. "Awww," westchnęłam, wycierając fałszywe łzy, które próbowały uciec z moich oczu. Chce podarować jej dwie sztuki biżuterii na zamówienie naraz? Tak słodko.
Nie było lepszego sposobu na spędzenie dnia niż zamówienie od Marka. Byłam gotowa zrobić fortunę na nim. W końcu nie prosiłam o alimenty.
Gdy myślałam, ile powinnam obciążyć Marka, obracając się na krześle, nie mogłam nie zauważyć czystej, drogiej farby na ścianach, najnowszego wbudowanego telewizora, luksusowych krzeseł...
Przestałam kręcić się na krześle i rozejrzałam się. Wszystko wyglądało tak zadbane. Moje serce rozgrzało się wdzięcznością, nawet w mojej długiej nieobecności, Grace nie zawiodła i utrzymywała to miejsce w ruchu. Efektywnie zarządzała dwoma biznesami sama, kiedy mogła łatwo porzucić Atelier i w pełni skupić się na sektorze mody, który tak dobrze prowadzi.
Potem przypomniałam sobie jej nadchodzące urodziny i pomyślałam, że to będzie idealny moment, aby również podarować jej kawałek biżuterii specjalnie wykonanej dla jej ciężkiej pracy i wsparcia, oprócz prezentu urodzinowego.
Teraz, mając trzy specjalnie wykonane kawałki biżuterii dodane do oczekujących zamówień, jakie miałam, zdecydowałam się zabrać do pracy.
Najpierw naszkicowałam cztery pierwsze kawałki biżuterii, które były prezentem na ukończenie szkoły dla córki jednego z naszych klientów, Marka i Grace. Biżuteria tej ostatniej się wyróżniała. Następnie zaprojektowałam model 3D dla wszystkich. Poświęciłam dodatkowy czas i uwagę na wybór kolorów i kamieni szlachetnych dla Grace. Musiała być perfekcyjna.
Godziny później skończyłam projekty dla czterech kawałków. Na krótki moment odchyliłam się na krześle, usta wykrzywiły się w uśmiechu, gdy doceniłam moją pracę.
Wyszłam z głowy, wydrukowałam to, co zaprojektowałam, i poszłam do warsztatu. Otrzymałam pozdrowienia od pracowników tam i odpowiedziałam im uśmiechem.
Włożyłam odpowiedni mundur i zabrałam się do pracy.
To były godziny później, kiedy zdjęłam kask z twarzy i wyłączyłam maszynę. Wypuściłam głęboki oddech i wachlowałam twarz.
Rozciągnęłam się, idąc szybkim krokiem do drzwi. Wzięłam małą butelkę wody i wypiłam prawie połowę. Na zewnątrz już było ciemno i już pożegnałam się z naszymi pracownikami godziny temu.
Zawsze tak było. Zawsze daję się ponieść, kiedy projektuję tę biżuterię.
Weszłam z powrotem. Podniosłam wisiorek dla Grace, zmrużyłam oczy, podziwiając to, co zaprojektowałam. Uśmiechnęłam się, obcy, ale znajomy poczucie spełnienia przepłynęło przeze mnie. Westchnęłam z zadowoleniem, dawno tego nie czułam.
Poklepałam się po plecach, sprawdzając resztę też. Bezpiecznie umieściłam je w pudełku na biżuterię, zanim się spakowałam na dzień.
Założyłam płaszcz i wzięłam torbę. Wyłączyłam światła w sterowni, a następnie skierowałam się do drzwi i użyłam latarki w telefonie, aby oświetlić teraz ciemne miejsce pracy.
Wydałam krótki krzyk, moje stopy nagle się zatrzymały, a torba wypadła mi z rąk z hukiem, gdy drzwi nagle się otworzyły i wszedł cień.
"Sydney!"
Moje ramiona opadły, a nogi prawie się ugięły, gdy wydałam oddech z ulgą.
„Grace!” Zawołałam w napominającym tonie. Oświetliłam latarką jej twarz. Uśmiechała się szeroko, podekscytowanie emanowało z niej w wielu falach. „Co cię tak nakręciło?” Zapytałam, gdy podeszła bliżej mnie.
„Chodź ze mną,” wzięła mnie za ręce i pociągnęła na zewnątrz.
„Nie uwierzysz w to. Widziałam super przystojnego faceta w barze,” trajkotała, gdy zamykałam drzwi. „I zgadnij co? Jest Włochem.” Dosłownie podskoczyła, kiedy to powiedziała, jej stopy uniosły się kilka cali nad podłogę.
Natychmiast po zamknięciu drzwi splótła nasze ramiona, „Wróciłam specjalnie po ciebie. Siostra cię wspiera, prawda?!”
Zaśmiałam się z jej dramatyzmu. Całe to podekscytowanie tylko dlatego, że zobaczyła przystojnego Włocha? Ale przyciągnęłam ją bliżej i pocałowałam w policzek.
„Chodźmy.”
„Nie musisz się martwić o to, w co się ubrać. Przywiozłam twoje ubrania, żeby nie tracić czasu na wracanie do domu,” wyjaśniła, gdy szłyśmy do jej samochodu.
„Wow,” uśmiechnęłam się, podnosząc spódniczkę, którą przyniosła. Nie sądziłam, że kiedykolwiek widziałam tak krótką i seksowną spódniczkę.
„Będzie na tobie wyglądać świetnie, jestem pewna.”
Spojrzała na mnie z przodu. Potem odwróciła się do przodu i uruchomiła samochód.
Gdy przyspieszała do baru, wcisnęłam się w minispódniczkę w małej przestrzeni na tylnym siedzeniu i założyłam prosty, uroczy top, który do niej przyniosła. Spryskałam się perfumami, które miałam w torbie - ich zapach był niebiański - aż obie zaczęłyśmy kaszleć i chichotać.
Kiedy dotarłyśmy do baru, założyłam czarne szpilki, które miałam na sobie w pracy, i dostosowałam strój.
W środku baru panował ogromny ruch, neony lekko maskowały beztroskich uczestników baru, którzy bezmyślnie i szalenie kołysali się do hip-hopowej muzyki.
Podświadomie kiwałam głową w rytm muzyki, gdy weszłyśmy. Grace rozglądała się dookoła, zmarszczyła brwi.
„Aww,” wydęła wargi, „nie mogę go znaleźć.”
„Tego przystojniaka?” Musiałam krzyknąć, żeby mnie usłyszała przez głośną muzykę.
Pokiwała głową, ale nadal się rozglądała.
Dotknęłam jej ramienia, żeby się do mnie odwróciła. „Nie martw się, kochanie.” Potem uniosłam ręce w górę, „Włoski facet czy nie,” zakołysałam biodrami i mrugnęłam do niej, „zatańczmy całą noc.”
Natychmiast jej twarz rozjaśniła się i również uniosła ręce w górę. Obydwie przetańczyłyśmy drogę na parkiet, ale nie wcześniej niż złapałyśmy po drinku od barmanki.
Grace wypiła swojego jednym haustem, podczas gdy ja trzymałam swojego nad głową, kołysząc się do muzyki, od czasu do czasu wyjąc.
Wypiłam resztę drinka i postawiłam szklankę na pobliskim stole. Wkrótce DJ zmienił bity i poczułam, że jeszcze bardziej szaleję przy nowym rytmie.
Potrząsnęłam głową w powietrzu, moje włosy smagały mi twarz. Słyszałam chichot Grace, jak kołysała biodrami i od czasu do czasu potrząsała pupą.
„Dalej, dziewczyno!” Krzyknęłam i zaczęłam swoje ruchy taneczne. Pozbyłam się całej sztywności, do której się przyzwyczaiłam przez ostatnie lata, i kołysałam się do rytmu.
Obydwie chichotałyśmy, gdy reflektor został skierowany na nas. Niektórzy ludzie stali na boku, obserwując nas z okrzykami wsparcia, podczas gdy inni dołączyli do nas.
Przechyliłam głowę do tyłu, czując wolność. Nie mogłam uwierzyć, że zrezygnowałam z tego wszystkiego dla tego, co nazywałam małżeństwem.
Grace nagle znalazła się obok mnie, jej twarz blisko mojej. Wzdrygnęłam się, gdy krzyknęła mi do ucha. „Zaraz wracam, muszę do łazienki.”
Pokiwałam głową i patrzyłam, jak szybko znika w korytarzu.
Zwróciłam się do jednego z facetów na parkiecie, kontynuując taniec. Miał świetne ruchy.
Byłam tak pochłonięta, wreszcie szczęśliwa i wolna, że nie zauważyłam pary żarzących się oczu, które wierciły dziury w moich plecach. Nie zauważyłam na czas, że facet, z którym tańczyłam, przestał tańczyć i odsunął się ode mnie. Jego oczy były skierowane ponad moją głowę.
„Dalej!” Krzyknęłam, gdy to zauważyłam, „Dlaczego przestałeś?”
Nie odpowiedział mi. Po prostu patrzył na coś za mną. Ludzie wokół niego również patrzyli za mnie.
Wciąż poruszając ciałem, podążyłam za ich wzrokiem i odwróciłam się.
Wypuściłam głośne zaskoczone westchnienie, gdy silne palce owinęły się wokół mojego nadgarstka i pociągnęły mnie z dala od światła reflektorów.
„Puść mnie!” Krzyknęłam i próbowałam wyrwać ręce z uścisku drania, ale ich chwyt był zbyt silny.
„Przestań.”
Zamarłam. Głos był niebezpiecznie niski i spokojny, głęboko kontrastując z jego silnym uściskiem.
Moja głowa uniosła się z gniewem, a moje oczy spotkały płonące spojrzenie Marka. „Co ty tutaj robisz?”
Przesuń w górę, aby kontynuować