PUNKT WIDZENIA SYDNEY
Jak tylko wróciłam na lotnisko, od razu zobaczyłam Grace machającą do mnie entuzjastycznie z drugiej strony. Na moich ustach pojawiły się szerokie uśmiechy, im bliżej byłam do niej. Moja krótka podróż dobiegła końca, i muszę powiedzieć, że to były najszczęśliwsze trzy miesiące mojego życia od bardzo dawna.
Szybciej ciągnęłam walizkę za sobą i pospieszyłam, także machając do Grace i biegnąc, by spotkać się z nią tam, gdzie stała. Początkowo nie zauważyłam na sekundę, ale ktoś znajomy szybko przeszedł obok mnie. Nie mogłam się powstrzymać, by się nie zatrzymać i odwrócić; mogłabym przysiąc, że znam te plecy. Nikt nie mógł mi powiedzieć inaczej, to musiał być Mark. To był on.
Miałam rację, potwierdziłam to sobie, kiedy rzeczywiście się zatrzymałam i odwróciłam, by spojrzeć na tę osobę. To był Mark, nie mogłam go nie rozpoznać, idącego jak zwykle tymi szybkimi krokami. Czyżby mnie nie zauważył? A może mnie nie rozpoznał? Byłam nieobecna tylko przez trzy miesiące, ale jeśli to wystarczająco dużo czasu, by mnie nie rozpoznać od razu, to znaczy, że zrobiłam świetną robotę, wymazując kobietę, którą kiedyś znał, z mojego życia. Oczywiście. Nie wyglądałabym jak jego była żona w obecnym wyglądzie.
Mój strój był inny niż te, które nosiłam wcześniej (ten styl, który znał), zmieniłam fryzurę, nie były już w tych brzydkich kokach i upięciach. Moje włosy były rozpuszczone w długie, bujne fale. Moja twarz lśniła eleganckim blaskiem dzięki zarówno dobrej pielęgnacji skóry, jak i makijażowi. Czerwona dopasowana sukienka podkreślała moje krągłości we wszystkich właściwych miejscach. W sumie wyglądałam jak lepsza i piękniejsza wersja tej siebie, którą zostawiłam za sobą jako „Pani Torres”. Zaśmiałam się dumnie i zsunęłam okulary przeciwsłoneczne z włosów na twarz, zanim odwróciłam głowę w kierunku, w którym zmierzałam, i ponownie pociągnęłam za sobą walizkę. W tym czasie Grace już szła w moją stronę, więc musiałam puścić walizkę i z radością objąć ją rękami.
„O rany, dziewczyno. Tak bardzo za tobą tęskniłam!” Wydusiła z siebie, ściskając mnie.
„Ja też!” zapiałam, wzdychając. Kiedy się rozłączyłyśmy, odgarnęłam kilka kosmyków z twarzy. „Prawie nie chciałam wracać,” dodałam.
„Chyba żartujesz,” Grace zażartowała z udawanym zmartwieniem, „czyli zamierzałaś nie wracać dzisiaj?”
„Sama prawda,” wzruszyłam ramionami z chichotem.
„Wtedy pewnie musiałabym sama cię tu przyciągnąć,” powiedziała Grace, uśmiechając się. Nachyliła się, by podnieść moją walizkę. „Chodź, idziemy.”
Obie poszłyśmy do samochodu Grace, gdzie był zaparkowany. To był inny samochód niż ten, którym mnie ostatnio podwiozła; czarny jeep.
„Kupiłaś nowy samochód?” zapytałam, idąc w jego stronę.
„Tak,” odpowiedziała z radością, jakby czekała, aż zadam to pytanie. „Czyż nie jest wspaniały?” dodała.
„Z pewnością jest wspaniały,” skomentowałam. „Chyba też powinnam kupić nowy,” dodałam.
„Co to znaczy chyba? Oczywiście, że kupujesz nowy.”
Spojrzałam na nią i zaśmiałam się trochę niedowierzająco, „Boże, jesteś taka dramatyczna.”
„Powinniśmy iść jutro. W końcu prawie weekend.”
Tylko kiwnęłam głową na jej sugestię i czekałam, aż kliknie na pilota samochodu, zanim usiadłam w środku. Potem weszła do środka, po tym jak włożyła moją walizkę do bagażnika.
Przejechałyśmy już spory kawałek od wejścia na lotnisko, kiedy w końcu przekazałam wiadomość Grace, choć w najbardziej swobodny sposób, „Widziałam tego, kogo-wiesz na mojej drodze tutaj.”
Spojrzała na mnie z kierownicy, „Hę? Kogo?”
„Marka.”
„Naprawdę, kiedy to było?” Nie brzmiała zbyt zaskoczona. Może dlatego, że próbowała włączyć się na autostradę.
„Praktycznie minęliśmy się, gdy byłam zajęta machaniem do ciebie?”
Opony w końcu osiadły idealnie na drodze, teraz praktycznie płynęły. Mogłam zobaczyć zabawną mimikę na jej twarzy.
„Więc on cię nie rozpoznał?” Zachichotała, „Czemu jestem tak szczęśliwa, słysząc to?” Jej głos znowu się podniósł, aż zaczęła się tak serdecznie śmiać, że i ja nie mogłam się powstrzymać przed dołączeniem.
„Musisz zobaczyć, jak bardzo napęczniałam, gdy to zauważyłam. Musiałam wyglądać zbyt dobrze, by to było prawdziwe.”
Po długiej podróży pełnej rozmów i śmiechu w końcu wjechałyśmy na krętą drogę do naszej wspólnej willi. Grace zatrzymała się przy wejściu, odwróciła się do mnie.
„Odprowadzę cię tutaj, kochanie,” powiedziała.
„Gdzieś się wybierasz?” zapytałam ją, a ona kiwnęła głową.
„Tak, właśnie sobie przypomniałem, że zostałem zaproszony na tę imprezę. Nie jestem tym najbardziej entuzjastycznie nastawiony, ale muszę się tam pojawić przynajmniej na kilka minut.”
„Och,” skinęłam głową, odpinając pasy bezpieczeństwa.
„Potem wrócę, żeby usłyszeć od ciebie każdy szczegół z twojej podróży!” Zawołała do mnie, gdy wysiadałem z samochodu.
„Jasne!” Uśmiechnąłem się, zamykając za sobą drzwi i wyciągając walizkę, zanim obserwowałem, jak zawraca samochód w kierunku, z którego właśnie przyjechaliśmy.
Z westchnieniem spojrzałem na imponującą strukturę naszego domu. To była oszałamiająca rezydencja w połowie drogi na górę z widokiem na morze; plac zabaw dla bogatej elity miasta. Jak dobrze było wrócić do domu. Tak bardzo za wszystkim tęskniłem. Nawet świeży i egzotyczny zapach w powietrzu był najlepszym dotknięciem przyprawy.
Wspiąłem się po schodach do naszego domu. Chłodne wieczorne powietrze muskało moją skórę, gdy sięgałem po klamkę, otwierając frontowe drzwi delikatnym kliknięciem, zanim wszedłem do środka.
Ale zanim mogłem w pełni zanurzyć się w znajomości wszystkiego, do czego wróciłem, strzał strachu tańczył ostro przez moje żyły. Poczułem to, zanim to zobaczyłem; ten zimny, twardy przedmiot przyciśnięty do mojej talii od tyłu.
Zamarłem z przerażenia, czując mocne bicie serca w całym ciele. Natychmiast wiedziałem, co to było przy moim boku, choć tego nie widziałem. To było bardziej jak przeczucie.
„Nie wydawaj dźwięku,” wyszeptał niskim i groźnym głosem, mężczyzna z pistoletem za mną.
Każde włókno mojego jestestwa krzyczało, by uciekać, by wołać o pomoc, ale wiedziałem, że to byłby głupi ruch. Jego obecność była przytłaczająca za mną, a jego oddech był gorący na mojej szyi.
Wtedy do moich nozdrzy dotarł zapach świeżej krwi, również mieszający się z już obecną obawą. Zdałem sobie wtedy sprawę, że mężczyzna za mną był ranny. Ta metaliczna woń krwi była w powietrzu.
Instynktownie uniosłem ręce w geście poddania się jako cicha prośba o litość. Wiedziałem, że jakiekolwiek nagłe ruchy mogą go jeszcze bardziej sprowokować, więc stałem tam z zamkniętymi oczami, próbując uspokoić oddech.
Nie śmiałem spojrzeć mu w twarz. Widzenie twarzy przestępcy często oznaczało bycie na zawsze uciszonym. Słyszałem wystarczająco dużo historii, aby to wiedzieć.
Czułem jego cień nad sobą. Jego mroczna obecność przesyłała więcej dreszczy po moim kręgosłupie.
„Otwórz oczy,” warknął.
Byłem tak przerażony, że nawet nie rozumiałem, co miał na myśli, więc trzymałem oczy zamknięte.
„Powiedziałem, otwórz oczy,” warknął zirytowany, a ja drgnąłem, teraz otwierając oczy, by zobaczyć jego sylwetkę wyraźnie zarysowaną przede mną na tle przytłumionego światła filtrującego się przez okno.
Pierwszą rzeczą, którą zobaczyłem, była jego klatka piersiowa i ślad krwi zniekształcający materiał jego koszuli. Następnie moje oczy powędrowały w górę, by po raz pierwszy spojrzeć na jego twarz.
Zaskakująco, mężczyzna był przystojny, o wyrazistych rysach i ciemnych, przenikliwych oczach. Była w nim aura autorytetu, pewność siebie, która mówiła o kimś przyzwyczajonym do kontroli. Wyglądał jak ktoś, kto mógłby z łatwością uchodzić za członka mafii.
Wcisnął mi w ręce kawałek materiału, a gdy go rozwinąłem, zobaczyłem, że to bandaż. Nie musiał mi mówić, co mam zrobić dalej. Zebrałem się na odwagę drżącymi rękami. Zdjął kurtkę, a potem koszulę. Teraz zobaczyłem ranę na jego torsie. To była rana postrzałowa, skóra wokół niej była surowa i zaogniona.
Wyglądało na to, że sam usunął kulę, ale krwawienie nie ustało.
„U—Usiądź,” wyjąkałem.
Zastosował się i ciężko usiadł na pobliskim krześle.
Wziąłem głęboki oddech, „C—czy mam przynieść apteczkę?” Zapytałem.
„Po prostu to zrób,” warknął na bandaż z bólu.
Usiadłem obok niego i zacząłem opatrywać jego ranę. Gdyby tylko ktoś zobaczył, jak strasznie trzęsły się moje ręce podczas pracy. Mruczał z dyskomfortu i skrzywił się, gdy się poruszałem, ale nie protestował, aż całkowicie związałem bandaż tak mocno, jak się odważyłem.
Głośny dźwięk dzwonka do drzwi przerwał ciszę. Spojrzałem na twarz mężczyzny. Nie zrobił wiele, ale szybko się schował. Wzięłem to jako sygnał, by otworzyć drzwi, chociaż byłem pewien, że prawdopodobnie wciąż znajduje się blisko i gotów zastrzelić mnie, gdybym zrobił coś głupiego.
Ostrożnie otworzyłem drzwi. Mark tam stał. Musiał mnie rozpoznać na lotnisku i w końcu podążył za mną tutaj.
Mark chwycił moją rękę.
„Chodź ze mną do domu!” Nalegał.
Strząsnąłem jego rękę.
„Nie otrzymałeś dokumentów rozwodowych?” Zapytałem z naciskiem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA SYDNEY
"Wrzuciłem tę cholerną umowę do niszczarki," warknął. "Już odwołałem dla ciebie ważne spotkanie, nie mogę marnować więcej czasu."
Nie zmienił się ani trochę. Nadal był tym samym wściekłym, niecierpliwym mężczyzną, od którego odeszłam, myślącym, że świat kręci się wokół niego. A raczej „mojego świata”. Jeśli nie chciał marnować swojego czasu, to po co, do diabła, śledził mnie tam z powrotem?
Niezależnie od tego, czy wrzucił dokumenty do niszczarki, spalił je na popiół zapalniczką ze swojego gabinetu, czy też trzymał je gdzieś, to nie była moja sprawa.
Odsunęłam się od drzwi i spojrzałam na jego twarz ze złością.
„Moje intencje, by się z tobą rozwieść, są poważne i uroczyste. Jeśli nie zaakceptujesz rozwodu za porozumieniem stron, będę musiała złożyć pozew o rozwód. To tylko zmarnuje więcej twojego „cennego” czasu, panie Man!” Wyraziłam się jasno.
W pewnym momencie moja myśl wracała do mężczyzny, który prawdopodobnie nadal ukrywał się gdzieś w domu. Stałam też przed drzwiami, upewniając się, że zablokuję Markowi możliwość zajrzenia do środka i zobaczenia czegoś, czego nie powinien. Sprawa mogłaby się jedynie eskalować z kłótni między byłymi małżonkami o dokumenty rozwodowe w coś bardziej niebezpiecznego.
Mark zbliżył się jeszcze bardziej do drzwi. Ale nie mogłam już ani o krok się cofnąć, bo to było najdalej, jak mogłam się cofnąć, chroniąc wejście. Ale w duchu cieszyłam się z faktu, że jego dotknęło, iż już się od niego nie oddalają.
Mark zacisnął zęby i powiedział: „Powiem to po raz ostatni, czy się rozwodzimy, czy nie, to nie zależy od ciebie!”
Miał nawet czelność powiedzieć mi, że nie mam nic do powiedzenia w tej sprawie. Że nie mam prawa zrywać sojuszu? Dzięki Markowi, strach, który początkowo czułam z powodu wcześniejszego mężczyzny, teraz zamienił się w irytację.
Jak śmiał przypuszczać, że może dyktować moje wybory, odmawiać mi prawa do mojego własnego życia? Tolerowałam jego dominującą postawę zbyt długo, ale teraz doszłam do granicy.
Ale szybciej sobie uświadomiłam, że nie ma z nim sensu rozmawiać. W rzeczywistości nie miałam też za dużo czasu na kłócenie się z nim. Mark zawsze był taki uparty.
Przełknęłam ciężko i powstrzymałam się przed kolejnymi słowami, które zamierzałam mu rzucić.
Zamiast tego westchnęłam i zapytałam: „Naprawdę chcesz o tym rozmawiać?”
„Tak, i idziesz teraz ze mną!” zażądał. Jego ton nie dopuszczał sprzeciwu.
Stałam tam przez chwilę, wyczerpana, pocierając zmęczone skronie, zanim niechętnie się zgodziłam: „Dobrze, skoro tak ci zależy na marnowaniu swojego czasu na rozmowę, czemu nie.”
Po szybkim rzuceniu okiem z powrotem do domu i nie widząc nigdzie tego mężczyzny, pomyślałam sobie, że wyjście w tym momencie będzie prawdopodobnie w naszych interesach. On pewnie też musiał odejść.
Wyszłam przez frontowe drzwi i zamknęłam je za sobą.
„Proszę, po tobie,” powiedziałam do Marka.
Odwrócił się ode mnie z grymasem i zszedł z werandy, a ja podążyłam za nim.
Szedłam powoli za Markiem, który z gniewem przemieszczał się przede mną, a gdy nadal maszerował do przodu, moje oczy zauważyły leżący w ogrodzie niedaleko słupek. Był to prosty metalowy pręt, ale w tym momencie był idealnym narzędziem, które potrzebowałam.
Patrząc ponownie na Marka, który był jeszcze kilka kroków przede mną, wzięłam głęboki oddech i odeszłam ze ścieżki, by podnieść pręt z ziemi.
Obiekt był w moich rękach znacznie cięższy, niż sobie wyobrażałam, ale to nie było problemem. Problem był tuż przede mną.
Zaczęłam iść za Markiem, trzymając mocno pręt w dłoniach. Ustawiłam się tuż za nim i czekałam na idealny moment, by uderzyć. Kiedy zatrzymał się, by spojrzeć na coś na telefonie, zobaczyłam swoją szansę i z całej siły zamachnęłam się prętem.
Uderzyłam go mocno w tył głowy.
Nie spodziewałam się, że tak szybko straci przytomność. Pomimo całej swojej brawury, runął na ziemię, nieprzytomny po jednym ciosie w głowę. Spójrz na całą tę agresję rozciągniętą na ziemi razem z nim.
Po upuszczeniu pręta poszłam spotkać się z jego asystentem czekającym poza bramą.
"Niech pan zabierze swojego szefa z mojej posesji," powiedziałam.
Asystent usiadł w fotelu kierowcy.
Na początku wydawało się, że nie zrozumiał, co mówię. Potem spojrzał za mnie i wyskoczył z samochodu, gdy zobaczył Marka leżącego na podłodze.
„Panie Torres, panie Torres!” zawołał, podbiegając do Marka, sprawdzając, czy nie ma jakichkolwiek oznak przytomności.
Pan Torres był nieprzytomny, niestety.
Nawet gdy asystent próbował podnieść Marka, był zbyt ciężki. Ale ostatecznie udało mu się unieść Marka na ramionach i wynieść go.
Ręce Marka zwisały absurdalnie nad ramionami mężczyzny. Z niemałym wysiłkiem asystentowi udało się wepchnąć ciało Marka na tylne siedzenie samochodu.
Potem wrócił do mnie po zamknięciu drzwi.
„Pani Torr—”
Wyciągnęłam rękę, aby go uciszyć.
„Nowa dama wkrótce odziedziczy ten tytuł, proszę nazywać mnie panna Turner. Również, przekaż swojemu szefowi, że prześlę mu ponownie umowę rozwodową, proszę, żeby ją podpisał jak najszybciej, abyśmy nie tracili nawzajem czasu.”
Asystent skinął głową z wyrazem twarzy, który mówił: „Nie chcę się angażować”. Odwrócił się po krótkim ukłonie.
„Miłego dnia,” powiedziałam na wiatr za nim, gdy usiadł za kierownicą z szefem i uruchomił silnik.
Czekałam, aż samochód zniknie w oddali, zanim w końcu się odwróciłam. Gdy znów zobaczyłam moje frontowe drzwi i przypomniałam sobie, kto wciąż czeka w środku, napięcie i strach, które opuściły mnie wcześniej, powróciły.
Na początku pomyślałam sobie. Czy powinnam po prostu skorzystać z tej okazji, żeby uciec?
Ale coś mnie powstrzymało, nie wiedziałam co. Kontynuowałam marsz do drzwi.
Otworzyłam drzwi po głębokim oddechu i weszłam do środka. Ale nie poszłam zbyt daleko od drzwi, tylko używając oczu, aby szukać jakichkolwiek śladów jego obecności. Ale nigdzie go nie było. Szłam jeszcze dalej do domu i szukałam bardziej skrupulatnie.
Naprawdę zniknął.
Nie potrafiłabym opisać ulgi, która na mnie opadła w tej chwili, jak również natychmiastowego gniewu, że ktoś naprawdę wszedł do mojego domu, mimo że mam drogi i ścisły system bezpieczeństwa.
Wściekle podeszłam do stacjonarnego telefonu i wybrałam numer firmy ochroniarskiej.
„Muszę zaktualizować system bezpieczeństwa w mojej willi,” warknęłam, gdy tylko połączyłam się z drugą stroną, nie zawracając sobie głowy byciem miła. „Willa numer 27, na wzgórzach. Wasz system bezpieczeństwa zawiódł mnie tej nocy i nie będę tego dłużej tolerować. Moje życie było w niebezpieczeństwie zaledwie chwile temu.”
Operator po drugiej stronie mówił coś, ale byłam już zbyt zdenerwowana, by słuchać cierpliwie.
„Przepraszamy za wszelkie niedogodności, proszę pani,” przeprosił operator, „wyślemy zespół, aby zaktualizował system bezpieczeństwa tak szybko, jak to możliwe.”
Podałam im ponownie numer mojej willi. „Oczekuję, że wasz zespół będzie tu z samego rana,” dodałam i odłożyłam słuchawkę z frustracją. Wydarzenia tego wieczoru wstrząsnęły mną już w ciągu kilku minut. Gdy tylko pomyślałam, że w końcu mogę odpocząć, zadzwonił mój telefon. Spojrzałam na identyfikator rozmówcy i westchnęłam. To był mój tata. Odpowiedziałam na połączenie niechętnie.
„Musisz przyjść na moje przyjęcie urodzinowe w ten weekend z Markiem!” rozległ się głos taty przez telefon, a zanim zdążyłam odpowiedzieć, rozłączył się.
Przewróciłam oczami w niemym rozdrażnieniu. Tata zawsze nalegał, abym była z Markiem, mimo moich wielokrotnych prób pokazania, jak bardzo tego nienawidzę.
Wyciągnęłam telefon, otworzyłam dziennik połączeń i znalazłam numer taty. Z zdecydowanym naciśnięciem palca wybrałam menu opcji i wybrałam „Zablokuj numer.” Pojawił się komunikat potwierdzający i dotknęłam „Potwierdź.” Numer zniknął z moich kontaktów; bezwzględnie wykluczony z mojego telefonu.
Upuściłam telefon na kanapę, opadłam na podłogę, plecami opierając się o miękkie poduszki i zmęczona oparłam głowę na ramieniu kanapy.
Mimo jak bardzo byłam zła i zdenerwowana, wiedziałam, że wciąż muszę wrócić na wizytę w ten weekend. To były urodziny taty i nie byłoby to najlepszą okazją do ogłoszenia mojego rozwodu z Markiem. Potrzebowali wiedzieć, że naprawdę poważnie myślę o wyjściu ze wszystkiego.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA MARKA
Jęknąłem, przewracając się w łóżku. Moja głowa tępo pulsowała, a ja przytrzymywałem ją, powoli wstając z łóżka. Rozejrzałem się dookoła i zastanawiałem się, dlaczego jestem w domu. Powinienem być w pracy.
Opadłem głową w dłonie i próbowałem sobie przypomnieć. Nie trwało to nawet sekundy, zanim wspomnienia wróciły.
Moja asystentka była w stanie zlokalizować, gdzie jest Sydney, i porzuciłem wszelką pracę, którą wykonywałem, aby przemówić jej do rozsądku. Pamiętam, że kazałem jej iść za mną, a potem...
Zmarszczyłem brwi. Wszystko zrobiło się czarne.
"Ta wiedźma! Jak śmiała mnie uderzyć?" zgrzytałem zębami, wstając z łóżka. Dostrzegłem jakieś leki na szufladach, gdy zataczając się, wyszedłem z pokoju.
Co z nią jest nie tak? Dlaczego posunęła się tak daleko? pomyślałem.
Dźwięk drewna uderzającego w ściany rozbrzmiewał w całym domu, gdy otwierałem każde drzwi.
"Gdzie, do diabła, ona jest?!"
Personel mojego domu stał tam bez słowa. Niektórzy z nich drgnęli za każdym razem, gdy drzwi z hukiem się zamykały.
Pytałem, gdzie jest, około tuzina razy i wszyscy odpowiadali mi tuzin razy, że nie wiedzą, gdzie jest. Powtarzali to, co mówili mi tego ranka. Ostatni raz widzieli ją z walizką, gdy wyszła z mojego domu. Pamiętam też ten dzień. Byłem trochę zaskoczony. Zastanawiałem się, co dało jej odwagę i myślałem, że przejdzie jej, cokolwiek się z nią działo, i wróci skomląc.
Mój żołądek zagrzmiał, gdy dalej trzaskałem drzwiami. Sprawdziłem nawet garaż. Naprawdę czułem się, jakbym oszalał. Mój burczący żołądek, w połączeniu z pulsującą głową i frustracją, rosły.
Wróciłem z powrotem do pokoju i wziąłem uspokajający prysznic, który nie zrobił nic, by mnie uspokoić, tylko zmył brudy z mojej skóry.
Gdy skończyłem się ubierać, użyłem tabletki przeciwbólowej z leków na szufladzie, aby zatrzymać ból głowy.
Podniosłem kluczyki od samochodu, wskoczyłem w marynarkę i opuściłem dom.
Gdy jechałem do pracy, mój uchwyt na kierownicy był mocny, a ja mocno naciskałem pedał gazu. Przekroczyłem limit prędkości, ale to było jedyne, co mogłem zrobić, aby nie wrócić do tego domu, w którym ona była, i jej nie udusić.
Chciała mojej uwagi. Teraz miała ją całkowicie.
"Gdzie ona jest?" ryknąłem do mojej asystentki, gdy tylko zamknęła za sobą drzwi.
"Nie wiem, proszę pana," jej głos drżał, gdy mówiła. "Zostawiłem ją w willi i zabrałem pana do pobliskiej kliniki, zanim zabrałem pana do domu. Leki, które przepisali, zostawiłem w pana szufladzie."
Oczyściła gardło, zanim kontynuowała. "Ale powiedziała mi, żeby nie nazywać jej panią Turess, tylko panną Turner, powiedziała, że nowa dama wkrótce odziedziczy ten tytuł."
Po prostu wpatrywałem się w niego, gdy mówił, mój gniew rósł z każdym słowem, gotowy do eksplozji.
Zrobił krok do przodu, trzymając w rękach teczkę, "Powiedziała też, że wyśle ponownie umowę rozwodową, oto ona," umieścił teczkę przede mną. "Otrzymałem ją tuż przed pana przybyciem. Chce, żeby pan podpisał ją jak najszybciej, żebyście nie tracili czasu."
I to było na tyle. To przeklęte słowo. W ślepej wściekłości chwyciłem kartki papieru i rzuciłem nimi przez pokój.
"Jeśli usłyszę słowo 'rozwód' jeszcze raz, wylatujesz!" powiedziałem mu stanowczo. Jeśli chce, żebym podpisał papiery, lepiej, żeby przyniosła je sama.
Moje ręce zaciskały się i rozluźniały, gdy walczyłem, by stłumić gniew. Na co dokładnie ona sobie pozwalała? Czy oszalała? Czy nie wystarczyło, że pozwoliłem jej mieszkać w moim domu i ją karmić? Zastanawiałem się, na jakiej podstawie mówiła, że składa wniosek o cholerny rozwód.
"Nie chcę słyszeć tego słowa nigdy więcej, zrozumiano?"
"Tak, proszę pana!" Jego postura się wyprostowała, i podejrzewałem, że prawie zasalutował.
Właśnie wtedy drzwi skrzypnęły, otwierając się, a Bella weszła do środka. W chwili, gdy ją zobaczyłem, mój gniew nieco zniknął, ale wciąż go czułem, wciąż czułem tę chęć rozszarpania tych papierów na kawałki, potrzebę uderzenia czegoś lub...kogoś.
Albo Bella nie zauważyła napięcia w pokoju, albo postanowiła je zignorować, gdy kręcąc biodrami, szła w moim kierunku i usiadła na moich kolanach, jej eleganckie ramiona wysunęły się i owinęły wokół mojej szyi.
Złożyła szybki pocałunek na moich ustach. Odsunęła się, wydymając usta, kiedy nie odwzajemniłem gestu. "Pracowałeś przez cały miesiąc. Nie widzieliśmy się od dawna," jej wydęte usta pogłębiły się, jej brwi lekko się zmarszczyły, a oczy lekko zalśniły.
Kątem oka widziałem moją asystentkę zbierającą papiery i układającą je razem. Potem bez słowa opuściła pokój.
Na chwilę pomyślałem o poproszeniu go, by przekazał mi papiery, żebym mógł je rozszarpać, jak zrobiłem to z poprzednimi, ale obecność Belli mnie powstrzymała.
Zamknąłem oczy i wziąłem głęboki wdech. Skupiłem się na uczuciu jej miękkich pośladków przyciśniętych do moich ud, jej palcach przerywających zabawę moim kołnierzem i muskających skórę z tyłu mojej szyi. Oddychałem w tę i z powrotem, próbowałem się zrelaksować.
Moje ramiona owinęły się wokół jej talii, przyciągnąłem ją bliżej. Powinienem zapomnieć o wyczynach Sydney i jej desperacji w poszukiwaniu uwagi i skupić się na kobiecie w moich ramionach teraz, tej, którą naprawdę chciałem i której gotów byłem poświęcić uwagę w każdej chwili.
Otworzyłem oczy, a jej usta były wydęte, patrzyła na mnie. Moje serce na chwilę zamarło, a na moich ustach pojawił się mimowolny uśmiech. Boże, była taka piękna.
"Przepraszam, kochanie. Wiesz, że to praca."
Przewróciła oczami, "Powinieneś zawsze znajdować dla mnie czas."
"Będę nad tym pracował," przesunąłem głowę bliżej do jej i moje usta musnęły jej w krótkim pocałunku. "Więc co powinienem podarować mojej królowej, żeby mi wybaczyła?"
Widzę, jak kąciki jej ust drgają, gdy stara się utrzymać wydęte usta na miejscu. Jej źrenice przewracają się w górę, gdy zastanawia się, czego chce. "Chcę biżuterię," jej oczy były teraz na mnie, "zaprojaktowaną przez Atelier studios."
"Atelier?" Uniosłem brew.
Jej głowa kiwnęła się w górę i w dół, "Atelier projektuje najlepszą biżuterię. Wszystkie dziewczyny z wyższych sfer mają jedną, ja też chcę jedną."
Moje ramiona jeszcze bardziej zacieśniły się wokół jej talii. "Zrobione. Upewnię się, że będzie specjalnie stworzona dla ciebie."
Jej twarz rozpromieniła się uśmiechem i moje serce się napełniło. "Dziękuję!" zapiszczała i przyciągnęła mnie do uścisku.
Zrobiłem mentalną notatkę, przytulając ją z powrotem, aby również zdobyć jedną dla Sydney. Zamknęłoby to jej usta i sprawiłoby, że poczułaby, że miała uwagę, której desperacko żądała.
Bella nagle odsunęła się, jej oczy wpatrywały się w moje. "W tę niedzielę są urodziny mojego taty, pamiętasz, prawda?"
Nie pamiętałem. Moja głowa była zbyt zajęta, by pomieścić datę czyichś urodzin. Skinąłem głową, "Tak! Pamiętam."
Uśmiechnęła się. Ostatnią rzeczą, której teraz chciałem, było to, żeby się zdenerwowała. "To właściwie dlatego tu jestem. Organizuje przyjęcie i chcę, żebyś tam był. Jestem pewna, że tata też tego chce," spojrzała w bok i przeszukała swoją małą torbę, która stała prymitywnie na moim stole. Jej ręka wyłoniła się z białą kartą. Położyła ją na moim biurku, "To jego zaproszenie. Przyjdziesz," odwróciła się do mnie, "prawda?"
Zawahałem się. Było mnóstwo rzeczy do zrobienia. Moja ostatnia podróż służbowa przyniosła mi więcej inwestorów, co oznaczało więcej pieniędzy, a więcej pieniędzy oznaczało więcej pracy. Nie mogłem sobie pozwolić na lenistwo ani na uczestniczenie w wydarzeniach, które nie wspierały rozwoju firmy.
Otworzyłem usta, by wyjaśnić jej, dlaczego nie będę obecny, ale zatrzymałem się. Jeśli mógłbym znaleźć czas na uczestnictwo w tej imprezie, mógłbym osiągnąć dwie rzeczy; porozmawiać z ojcem Sydney i zadowolić Bellę.
Nawet jeśli to byłoby tylko na kilka minut, mógłbym porozmawiać z nim i dać mu znać, jak pilnie potrzebuje przemówić Sydney do rozsądku i przypomnieć jej, że nasz niefortunny sojusz to sytuacja wygrana-wygrana, więc musi przestać gadać o rozwodzie.
Zdecydowałem. Idealnie, to będzie kilka godzin z dala od pracy, ale będzie to warte.
Uśmiechnąłem się do Belli, "Znajdę czas i przyjdę." Złożyłem pocałunek na jej policzku, a ona się zarumieniła.
"Nie mogę się doczekać!" zaćwierkała.
Przesuń w górę, aby kontynuować