passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

In Her Court - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

In Her Court

/

Rozdział 2

ROZDZIAŁ 1

PERSPEKTYWA TORI

Łup!

Moja dłoń z rozmachem uderzyła piłkę, posyłając ją czysto ponad siatką prosto na podłogę po drugiej stronie, nie dotkniętą przez nikogo. Perfekcyjne przyjęcie i zbicie. Skrzypienie butów i rozproszone brawa rozległy się w tle, ale ja słyszałam tylko dudnienie w uszach.

Wszyscy patrzą. Nie spieprz tego, Tori.

Trenerka zagwizdała. „Dobre czytanie gry, Martinez. Reset!”

„Dzięki, trenerko,” powiedziałam, starając się zabrzmieć swobodnie, chociaż serce waliło mi o żebra.

„Powtarzamy ćwiczenie. Pozycje, wszyscy!”

Pobiegłam z powrotem na pozycję, próbując ignorować napięcie ściskające mi klatkę piersiową. Nie miało znaczenia, że właśnie zaliczyłam idealną akcję. Nie miało znaczenia, że w tym tygodniu obejrzałam więcej nagrań niż przespałam godzin. Jeden zły ruch, jedno słabe podanie i ktoś zdecyduje, że nie zasługuję już na miejsce w pierwszym składzie.

A to oznaczałoby, że stypendium jest zagrożone.

Mój kucyk kleił się do karku. Pot spływał mi po kręgosłupie. Podskakiwałam na palcach, czekając na następny serwis, kiedy podwójne drzwi sali gimnastycznej otworzyły się z hukiem, a głos dyrektora sportowego przerwał trening.

Gwizdek trenerki Rivery zwisał jej z ust, kiedy spotkała się z nim na środku boiska. Ich rozmowa była krótka, pełna gestykulacji trenerki i kręcenia głową przez Petersona.

„Dziewczyny, zbiórka,” zawołała trenerka, głosem pełnym napięcia.

Zebrałyśmy się wokół niej, wciąż oddychając ciężko po ćwiczeniach.

„Najwyraźniej,” zaczęła, nie kryjąc irytacji, „drużyna tenisa potrzebuje dziś sali do treningu w hali. Coś o renowacji kortów.”

„Serio?” wyrwało mi się. „Za dwa tygodnie mamy regiony!”

„Wiem, Tori. Ale kazano nam dzielić salę. Do końca tygodnia ćwiczymy na połowie boiska.”

Poczułam, jak krew napływa mi do twarzy. „To jest jakaś ściema—”

„Słownictwo,” przerwała mi trenerka. „Też mi się to nie podoba, ale dostosujemy się. Tak robią mistrzowie.”

Maya szturchnęła mnie łokciem. „Oddychaj, Tori.”

Ale ja już kipiałam ze złości. Oczywiście, że to żeńska drużyna siatkówki dostaje po tyłku. Oczywiście. Nigdy ukochana męska koszykówka czy futbol. Tylko my. Zawsze my.

Jak na zawołanie, drużyna tenisa zaczęła wchodzić do sali, torby sportowe przewieszone przez ramię. Na czele szedł Ethan Harrington, złoty chłopiec Westlake High, z jego idealnymi włosami, ocenami i całym tym perfekcyjnym życiem.

Oparł się nonszalancko o ścianę obok naszego boiska, obserwując nas z tym swoim swobodnym uśmiechem, przez który miałam ochotę rzucić w niego piłką z całej siły.

„Problem, Tori?” zapytała trenerka, zauważając moją minę.

„Nie, trenerko.” Ścisnęłam mocniej kucyk.

Przez następne trzydzieści minut całą frustrację wyładowywałam w każdym serwisie, posyłając piłkę ponad siatką z pewnie większą siłą, niż było to konieczne. Słyszałam, jak drużyna tenisa rozkłada się po drugiej stronie sali, ich śmiechy i rozmowy mieszały się z naszymi zawołaniami.

„Ładna technika,” usłyszałam głos zbyt blisko za sobą.

Odwróciłam się i zobaczyłam słynnego dupka, kręcącego piłką tenisową na palcach. Ethan to kapitan szkolnej drużyny tenisa. Znany z tego, że jest mistrzem, podrywaczem i rozpieszczonym dzieciakiem, który urodził się z „srebrną łyżeczką”. Przez jego osobowość uważam go za aroganckiego i zarozumiałego, chociaż nasze drogi nigdy się wcześniej nie przecięły.

„Słucham?”

„Twój serwis. Dobra technika. Masz sporo siły jak na swój wzrost.”

Zdziwiona patrzyłam na niego. „Jak na mój wzrost?”

Od razu się wycofał. „Chciałem tylko powiedzieć, że to imponujące. Jak ty—”

„Nie masz własnych treningów, którymi powinieneś się martwić?” przerwałam mu, sięgając po kolejną piłkę z wózka.

„Staram się być miły, Martinez.” Znowu ten uśmiech. Jakby wszystko w życiu przychodziło mu bez wysiłku.

„A ja próbuję się skupić.” Odwróciłam się do niego plecami, dając jasno do zrozumienia, że rozmowa skończona.

Ale nie odpuścił. „Wiesz, obie nasze drużyny dostały po tyłku z tym układem.”

„Mam wrażenie, że moja drużyna oberwała bardziej niż wasza,” mruknęłam.

„Możliwe.” Wzruszył ramionami. „Ale możemy to rozwiązać. Skorelować ćwiczenia tak, żebyśmy sobie nie wchodzili w drogę. Mogę pogadać z trenerem Wintersem.”

Zerknęłam przez ramię. „Nie potrzebujemy twojej pomocy.”

„Każdy czasem potrzebuje pomocy.”

„Nie od ciebie.”

Zaśmiał się, co tylko bardziej mnie zirytowało. „Naprawdę mnie nie lubisz, co? Zrobiłem ci coś konkretnie, czy to ogólna niechęć?”

Patrzyłam na niego, a on wzruszył ramionami, kręcąc piłkę siatkową na palcu.

Wyrwałam mu piłkę. „Następnym razem poczekaj na zaproszenie, zanim zaczniesz przejmować teren.”

Uniósł brwi. „Ała.”

Odwróciłam się, zanim powiedziałabym coś, czego bym żałowała. Dlaczego on brzmi, jakby flirtował, nawet kiedy po prostu oddycha?

Cicho się za mną zaśmiał. Ten dźwięk przeszedł mi po skórze jak ładunek elektrostatyczny.

Trening skończył się kolejnymi ćwiczeniami i mniejszą godnością. Złapałam torbę i ruszyłam prosto do szatni, myślami już przy następnych obowiązkach. Za dwadzieścia minut ekonomia, nie dam się rozproszyć Harringtonowi ani jego głupim perfumom.

Skup się, Tori. Jeszcze jedna lekcja, potem regeneracja, potem analiza wideo, a potem kolacja.

Tak lubiłam swoje dni – poukładane.

***

„Cisza, proszę,” profesor Chen weszła do klasy, poprawiając okulary. „Dziś porozmawiamy o elastyczności cenowej popytu, a potem ogłoszę wasze semestralne pary projektowe.”

Zrobiło mi się niedobrze. Prace w grupach były najgorsze – zawsze trzeba było ciągnąć za kogoś, dopasowywać się do czyjegoś chaosu w grafiku.

Pięćdziesiąt minut później, kiedy studenci zaczęli już pakować zeszyty, profesor Chen podniosła rękę.

„Zanim pójdziecie, ogłoszę pary projektowe.”

Profesor zaczęła czytać nazwiska z listy. Słuchałam jednym uchem, dopóki nie padło moje imię.

Tori Martinez.

Natychmiast się wyprostowałam.

„Twoim partnerem będzie Harrington.”

Zamarłam. „Tenisowy Harrington?”

„Jest jakiś problem?” zapytała, unosząc brwi.

Odruchowo przełknęłam ślinę, starając się utrzymać szczękę na miejscu. „Nie, nie ma problemu.”

„Dobrze. Projekt to trzydzieści procent oceny,” dodała, jeszcze mocniej wbijając nóż. „I jak wspominałam, każdy kto obleje ten przedmiot, natychmiast trafia na warunkowy okres naukowy.”

Warunkowy okres naukowy. Pocałunek śmierci dla sportowców i jeszcze większy problem dla mnie, dziewczyny na stypendium.

„Bez presji,” odezwał się ten irytująco gładki głos za mną. „Jesteśmy już współlokatorami w sali sportowej. Prawda, Martinez?”

Jego perfumy dotarły do mnie, zanim zdążyłam się powstrzymać przed ich zauważeniem. Powoli odwróciłam się i zobaczyłam, że Ethan Harrington stoi zbyt blisko, z łobuzerskim uśmiechem na ustach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

PERSPEKTYWA ETHANA

Nie mogłem powstrzymać uśmiechu, który rozlał się na mojej twarzy, gdy zobaczyłem, jak ramiona Tori Martinez napinają się.

"Tennis Harrington?" zapytała Tori, jej głos był napięty.

"Jest jakiś problem?" Profesor Chen spojrzała na nią znad okularów.

"Nie ma problemu," powiedziałem, celowo starając się brzmieć swobodnie. "Właściwie już jesteśmy współlokatorami w obiekcie sportowym. Prawda, Martinez?"

Tori odwróciła się, a jej ciemne oczy zwęziły się, gdy zatrzymały się na mnie. Z bliska widziałem złote plamki w jej brązowych tęczówkach. Pachniała szamponem kokosowym i determinacją.

"Świetnie," powiedziała profesor Chen, zbierając swoje papiery. "Możecie ustalić harmonogram. Zarys projektu jest dostępny online. Potrzebuję propozycji do piątku."

Wyszła, zostawiając nas samych w sali. Patrzyłem, jak szczęka Tori zaciska się, gdy odwróciła się do swojego biurka i zaczęła pakować książki do plecaka z większą siłą, niż to było konieczne.

"Więc," oparłem się o biurko obok jej, "partnerzy od ekonomii. To powinno być ciekawe."

"Fascynujące," mruknęła, nie podnosząc wzroku.

Widziałem Tori w szkole przez lata, oczywiście. Ale tak naprawdę nigdy jej nie zauważyłem, aż trzy dni temu, gdy nasze drużyny zostały zmuszone do dzielenia sali gimnastycznej. Coś w sposobie, w jaki rzuciła się przez boisko, ratując piłkę, którą wydawało się niemożliwe dosięgnąć, przyciągnęło moją uwagę.

Większość dziewczyn w naszej szkole tak bardzo się starała w mojej obecności – śmiały się zbyt głośno z moich żartów, kręciły włosami, rzucały aluzje o balu. Tori Martinez wyglądała, jakby wolała zrzucić mi hantel na stopę.

To było odświeżające.

"Masz jakieś preferencje co do tematu?" zapytałem, starając się brzmieć profesjonalnie. "Myślałem o czymś z ekonomii sportu. Biorąc pod uwagę nasze wspólne zainteresowania."

Tori zasunęła zamek w torbie. "Nie obchodzi mnie temat, dopóki dostaniemy A."

"Jeszcze nigdy nie dostałem mniej niż A z ekonomii," powiedziałem, po czym natychmiast pożałowałem, jak przechwalająco to zabrzmiało.

W końcu spojrzała na mnie, unosząc brwi. "Gratulacje."

"Chodzi mi o to," poprawiłem się, "że damy radę. Oboje jesteśmy bystrzy."

"Słuchaj," westchnęła, zarzucając torbę na ramię. "Po prostu podzielmy się robotą i miejmy to z głowy. Ty robisz swoją część, ja swoją, skleimy wszystko razem i zaprezentujemy."

To nie szło tak, jak się spodziewałem. Wczoraj po treningu pytałem o nią Jake’a.

"Tori Martinez?" powiedział. "Tak, jest strasznie bystra. Mega intensywna na siatkówce. Nie trzyma się z nikim poza koleżankami z drużyny. Czemu pytasz?"

Wzruszyłem ramionami. "Po prostu się zastanawiałem."

"Stary," Jake się uśmiechnął, "nie mów, że kręcą cię Siatkarki?"

"Nikim się nie interesuję," odpowiedziałem, może zbyt szybko. "Po prostu chcę wiedzieć, z kim dzielę salę."

Teraz, patrząc jak próbuje uciec z rozmowy najszybciej jak się da, poczułem, jak we mnie zapala się iskra wyzwania. Ethan Harrington nie wycofuje się wobec wyzwań.

"Właściwie," powiedziałem, lekko blokując jej drogę, "myślę, że powinniśmy pracować razem. Profesor Chen dobiera pary na podstawie komplementarnych umiejętności. Może nauczymy się czegoś od siebie nawzajem."

Tori spojrzała na zegarek. "Mam trening za dwadzieścia minut."

"Idealnie. Ja też. Najpierw kawa i ustalimy plan." Wyszczerzyłem mój najlepszy uśmiech, ten, który zwykle dostaje to, czego chcę.

Spojrzała na mnie, jakbym zaproponował napad na bank. "Kawa."

"Tak, wiesz, ten brązowy płyn, który ludzie piją, gdy muszą nie zasnąć? Na kampusie jest kawiarnia."

"Wiem, co to kawa, Harrington," warknęła. "Nie rozumiem tylko, czemu myślisz, że chcę ją pić z tobą."

Przechyliłem głowę. "Bo jesteśmy partnerami? Bo to normalne, że partnerzy spotykają się, gdy muszą razem pracować?"

"Nie."

"Nie?"

"Nie ma kawy. Nie ma spotkań towarzyskich. Nie udajemy, że jesteśmy przyjaciółmi." Poprawiła pasek torby. "Podzielmy pracę i komunikujmy się tylko, gdy będzie trzeba."

Coś w jej natychmiastowej odmowie rozpaliło we mnie ducha rywalizacji. To samo uczucie, które mam na korcie, gdy przeciwnik mnie nie docenia.

"Zawsze jesteś taka trudna, czy to tylko ja mam zaszczyt?"

Jej oczy błysnęły. "Zawsze jesteś taki uprzywilejowany, czy to tylko ja mam zaszczyt?"

Mrugnąłem, zaskoczony. Dziewczyny zazwyczaj tak do mnie nie mówiły. "Uprzywilejowany?"

"Tak, uprzywilejowany. Wchodzisz tutaj, pokazujesz swój idealny uśmiech i oczekujesz, że rzucę wszystko na spontaniczną kawę, bo wielki Ethan Harrington to zaproponował."

"To tylko kawa," powiedziałem, czując się dziwnie na defensywie.

"To mój czas," odparła. "I nie mam go do stracenia."

Próbowała mnie ominąć, ale ruszyłem razem z nią, nie blokując jej całkowicie, ale nie pozwalając wyjść bez zwrócenia na mnie uwagi.

"O co tak naprawdę ci chodzi?" zapytałem, teraz już szczerze ciekawy. "Od sytuacji z salą gimnastyczną jesteś oziębła. To nie była moja wina, wiesz."

"Nie mam z tobą żadnego 'problemu'," powiedziała, robiąc cudzysłów palcami. "Po prostu nie widzę powodu, by udawać sympatię, żeby ten projekt był bardziej komfortowy."

"Większość ludzi mnie lubi," zauważyłem.

Przewróciła oczami. "Tak, wiem, masz status popularnego. Gratuluję."

Sam poczułem irytację. "Nic o mnie nie wiesz."

"Wiem wystarczająco," powiedziała. "Złoty chłopak, gwiazda tenisa z perfekcyjnymi włosami i idealnym życiem, który nigdy nie musiał o nic walczyć. Pewnie przez wszystko przechodzisz dzięki naturalnemu talentowi i urodzie."

Jej słowa trafiły z zaskakującą precyzją. Jakby przejrzała na wylot mój starannie zbudowany wizerunek, prosto do mojego najgłębszego kompleksu.

"Nie masz pojęcia, o co walczę," powiedziałem już niższym głosem, bez uśmiechu. "Myślisz, że masz mnie rozpracowanego, wsadzonego do twojego zgrabnego pudełka? Przynajmniej nie boję się tak bardzo pomylić co do kogoś, że nawet nie podejmę zwykłej rozmowy."

Jej oczy lekko się rozszerzyły i wiedziałem, że też trafiłem w czuły punkt.

"Nie boję się," powiedziała, ale w jej głosie słychać było lekki drżenie.

"Udowodnij. Jedna kawa. Rozmowa o projekcie. Jeśli nadal będziesz uważać mnie za płytkiego buca, za jakiego mnie masz, trudno. Zrobimy po twojemu."

Wpatrywała się we mnie i przez sekundę myślałem, że się zgodzi.

Zamiast tego pokręciła głową. "Muszę iść na trening."

Minęła mnie, zostawiając mnie samego w pustej klasie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

PERSPEKTYWA TORI

Stałam przed salą od ekonomii przez pełną minutę, ściskając w dłoni kartkę, kwestionując wszystkie swoje życiowe wybory. Korytarz prawie opustoszał, dając mi jasny widok na Ethana w środku, który odkładał książki z irytującą powolnością.

Po prostu zrób to i wyjdź, powiedziałam sobie. To dla oceny.

Wzięłam głęboki oddech i ruszyłam z powrotem do sali, prosto do jego ławki. Spojrzał na mnie, a na jego twarzy mignęło zaskoczenie.

"Coś zapomniałaś?" zapytał, w jego głosie zabrakło zwykłej pewności siebie po naszej wczorajszej kłótni.

Rzuciłam złożoną kartkę na jego biurko. "Saint's Cafe. Spotkajmy się tam za 5 minut. Będę czekać."

Zanim zdążył odpowiedzieć, odwróciłam się i wyszłam, nie oglądając się za siebie. Nie chciałam widzieć jego reakcji.

To i tak nie chodziło o niego. Chodziło o projekt. O moją średnią ocen.

Dotarłam do Saint's Cafe kilka minut wcześniej, wybrałam stolik w kącie, rozłożyłam laptopa i poukładałam moje kolorowe notatki w precyzyjne stosy.

Co chwilę zerkałam na drzwi, przekonując siebie, że nie jestem zdenerwowana, czekając na niego.

Minęło dziesięć minut, a Ethana nie było.

Gorące uczucie rozlało mi się po piersi – nie do końca złość, nie do końca wstyd. Zrobił mi wystawkę? To jakaś zemsta za wczoraj?

Już miałam się pakować, kiedy drzwi kawiarni otworzyły się gwałtownie i Ethan wpadł do środka, potargane włosy, policzki zaczerwienione jakby biegł.

"Zanim mnie zabijesz," powiedział, siadając naprzeciwko mnie, "trener Matt zatrzymał nas dłużej na kondycji. Przyszedłem prosto tutaj."

Nie powiedziałam ani słowa, gdy usiadł naprzeciwko z uśmiechem, który jednak zgasł, gdy nie odwzajemniłam go. "Naprawdę przepraszam. Napisałbym ci, ale zdałem sobie sprawę, że nie mam twojego numeru. Dasz mi?"

Nie wiedziałam, czy mu wierzyć, ale nieważne. Zignorowałam telefon, który mi podsuwał. "Po prostu zacznijmy. Mam dwie minuty, zanim muszę wracać do domu, bo zmarnowałeś już dziesięć z trzydziestu minut, które zaplanowałam."

"Rozumiem." Wyciągnął notatnik, który wyglądał, jakby przeszedł przez wojnę. Kartki wystawały na wszystkie strony, zagięte rogi, plamy z tuszu.

Kontrast z moimi idealnie uporządkowanymi materiałami był aż nieracjonalnie irytujący.

"Więc," zaczęłam, starając się brzmieć profesjonalnie, "mam kilka zasad."

"Oczywiście, że masz," mruknął, ale się uśmiechał.

Zignorowałam go. "Po pierwsze: Spotykamy się dwa razy w tygodniu, aż zakończymy projekt. Po drugie: Dzielimy badania po równo. Po trzecie: Wszelka komunikacja dotyczy tylko projektu."

"Nie wolno small talku?" Uniósł brew. "A jeśli będę chciał powiedzieć ci, jaka jest pogoda, albo zapytać, jak minął ci dzień? To dozwolone w Protokole Projektu Martinez?"

"To nie jest żart," powiedziałam, czując, że robię się czerwona. "Chcę po prostu być skuteczna."

"A ja po prostu chcę być normalnym człowiekiem, który może rozmawiać ze swoim partnerem od projektu, nie czując się jak na przesłuchaniu do służb specjalnych."

Wzięłam głęboki oddech. "Możemy przejść dalej?"

Oparł się na krześle, przyglądając mi się. "Czego ty się tak boisz?"

"Słucham?"

"Budujesz mury wyższe niż sala gimnastyczna. Po prostu się zastanawiam, dlaczego."

"Niczym się nie boję," warknęłam. "Po prostu nie widzę sensu udawać, że jesteśmy przyjaciółmi, skoro nie jesteśmy."

"Mogliśmy być, wiesz."

"Co?"

"Przyjaciółmi." Powiedział to po prostu, jakby to było najbardziej oczywiste na świecie. "To taka dziwna rzecz, gdzie ludzie, którzy nie są wrogami, czasem lubią swoje towarzystwo."

Wpatrywałam się w niego. Mówił serio? "Nawet się nie znamy."

"Tak zwykle zaczynają się przyjaźnie. Najpierw się kogoś nie zna, potem zaczyna się go poznawać."

"Możemy się skupić na projekcie?" Wyciągnęłam kartę z zadaniem. "Myślałam, żeby zrobić coś o ekonomicznym wpływie nierówności płci w finansowaniu sportu."

Spodziewałam się, że będzie się kłócił albo zaproponuje coś innego. Zamiast tego, skinął głową z namysłem.

"To w zasadzie idealne. Możemy użyć naszych drużyn jako studium przypadku. Tenis dostaje większy budżet niż siatkówka, mimo że twoja drużyna zdobyła więcej mistrzostw w ciągu ostatnich pięciu lat."

Mrugnęłam zaskoczona. "Znasz nasze rekordy mistrzowskie?"

Wzruszył ramionami. "Zwracam uwagę. Wasza ekipa jest imponująca."

"Och." Nie wiedziałam, jak na to odpowiedzieć. "Dzięki."

"Możemy więc przeanalizować przydziały budżetowe, wykorzystanie obiektów, podział stypendiów... pokazać ekonomiczną nieefektywność niedoinwestowywania odnoszących sukcesy kobiecych programów." Zaczął notować coś swoim niechlujnym pismem.

Przyglądałam mu się, czując, że coś nieprzyjemnie przesuwa mi się w piersi. To nie miało tak wyglądać. Ethan Harrington miał być rozpuszczonym sportowcem, który przepłynie przez projekt, podczas gdy ja zrobię całą robotę. Nie miał mieć rzeczywistych, inteligentnych pomysłów.

"To... nie jest złe," przyznałam niechętnie.

Spojrzał na mnie z szerokim uśmiechem. "Nie bądź taka zaskoczona. Jestem całkiem dobry z ekonomii."

"Dlaczego?" Pytanie wyrwało mi się zanim zdążyłam się powstrzymać.

"Dlaczego jestem dobry z ekonomii?"

"Tak." Wskazałam na niego nieokreślonym gestem. "Jesteś... no wiesz. Gwiazdą tenisa. Panem Popularnym. Nie pomyślałabym, że ekonomia to twoja bajka."

Jego uśmiech lekko zbladł. "Bo sportowcy powinni być głupi?"

"Nie powiedziałam tego."

"Zasugerowałaś."

Poczułam ukłucie winy. "Chodziło mi tylko—"

"Mój tata," przerwał mi. "Zadbał, żebym zrozumiał zasady rynku zanim nauczyłem się tabliczki mnożenia. To trochę rodzinny biznes."

"Och." Było coś w jego tonie, czego nie potrafiłam odgadnąć. "Więc po studiach idziesz w finanse?"

Coś przemknęło przez jego twarz – tak szybko, że prawie to przegapiłam. Potem wrócił jego swobodny uśmiech.

Wzruszył ramionami, nie odpowiadając. Następnie podwinął rękawy koszuli, odsłaniając opalone przedramiona z delikatnym złotym meszkiem. Przyłapałam się na gapieniu i szybko spojrzałam w swoje notatki.

"A ty?" zapytał. "Jaki jest masterplan Tori Martinez?"

Nie odpowiedziałam. Kusiło mnie, żeby powiedzieć mu, że to nie jego sprawa.

Wyglądał na naprawdę zainteresowanego. "Serio? Chciałabyś pracować ze sportowcami?"

"Tak." Wyrzuciłam niechętnie. "Siatkówka, jeśli się uda, ale byłabym szczęśliwa z każdą drużyną na poziomie olimpijskim."

Przez kolejne piętnaście minut naprawdę dobrze nam się współpracowało. Irytująco dobrze. Ethan miał spostrzeżenia, o których nie pomyślałam, a kiedy wyjaśniałam swoją metodę badawczą, zadawał pytania, które pomagały mi wszystko doprecyzować.

Cały czas czekałam, aż powie coś głupiego albo rzuci jakąś rozpuszczoną uwagę, ale to się nie stało.

To było bardzo niepokojące.

"Powinniśmy też spojrzeć na konsekwencje Title IX," powiedział, pochylając się do przodu. Włosy opadły mu na czoło, a ja poczułam absurdalną chęć, żeby je odgarnąć. "Ekonomiczne skutki uboczne zgodności versus niezgodności mogłyby być—"

"Ethan! Wiedziałam, że to ty!"

Przeszywający głos przerwał nam rozmowę. Spojrzałam w górę i zobaczyłam wysoką blondynkę zbliżającą się do naszego stolika, całą w perfekcyjnym uśmiechu i markowych ciuchach.

Twarz Ethana rozjaśniła się. "Becca!"

Natychmiast wstał, obejmując ją w uścisku, który trwał zdecydowanie za długo. Zachichotała, jej dłoń zatrzymała się na jego ramieniu, gdy się rozdzielili.

"Nie widziałam cię wieki!" zawołała. "Od imprezy u Davida nad jeziorem."

"Tak, minęło trochę czasu," zgodził się, uśmiechając się do niej.

Siedziałam tam niezręcznie, nagle niewidzialna. Oczywiście. Oto prawdziwy Ethan Harrington – ten, który chodzi na imprezy nad jezioro z pięknymi blondynkami o imieniu Becca.

Zaczęłam pakować swoje rzeczy.

Ethan odwrócił się do mnie, zaskoczony. "Oh, Tori, to jest Becca. Wychowaliśmy się razem. Becca, to jest Tori, moja—"

"Partnerka od projektu," dokończyłam za niego, wstając. "I właśnie wychodziłam."

"Co? Zostało nam jeszcze kilka minut," spojrzał na zegarek.

"Mam już, czego potrzebowałam." Wsunęłam laptop do torby. "Wezmę część z danymi historycznymi, ty zajmiesz się analizą rynku bieżącego. Połączymy to następnym razem."

"Tori, zaczekaj—"

Ale już zmierzałam do drzwi, ignorując zdezorientowane spojrzenie Ethana i ciekawe Becci.

Przesuń w górę, aby kontynuować

In Her Court

In Her Court

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa