passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

In Her Court - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

In Her Court

/

Rozdział 3

ROZDZIAŁ 2

PERSPEKTYWA ETHANA

Nie mogłem powstrzymać uśmiechu, który rozlał się na mojej twarzy, gdy zobaczyłem, jak ramiona Tori Martinez napinają się.

"Tennis Harrington?" zapytała Tori, jej głos był napięty.

"Jest jakiś problem?" Profesor Chen spojrzała na nią znad okularów.

"Nie ma problemu," powiedziałem, celowo starając się brzmieć swobodnie. "Właściwie już jesteśmy współlokatorami w obiekcie sportowym. Prawda, Martinez?"

Tori odwróciła się, a jej ciemne oczy zwęziły się, gdy zatrzymały się na mnie. Z bliska widziałem złote plamki w jej brązowych tęczówkach. Pachniała szamponem kokosowym i determinacją.

"Świetnie," powiedziała profesor Chen, zbierając swoje papiery. "Możecie ustalić harmonogram. Zarys projektu jest dostępny online. Potrzebuję propozycji do piątku."

Wyszła, zostawiając nas samych w sali. Patrzyłem, jak szczęka Tori zaciska się, gdy odwróciła się do swojego biurka i zaczęła pakować książki do plecaka z większą siłą, niż to było konieczne.

"Więc," oparłem się o biurko obok jej, "partnerzy od ekonomii. To powinno być ciekawe."

"Fascynujące," mruknęła, nie podnosząc wzroku.

Widziałem Tori w szkole przez lata, oczywiście. Ale tak naprawdę nigdy jej nie zauważyłem, aż trzy dni temu, gdy nasze drużyny zostały zmuszone do dzielenia sali gimnastycznej. Coś w sposobie, w jaki rzuciła się przez boisko, ratując piłkę, którą wydawało się niemożliwe dosięgnąć, przyciągnęło moją uwagę.

Większość dziewczyn w naszej szkole tak bardzo się starała w mojej obecności – śmiały się zbyt głośno z moich żartów, kręciły włosami, rzucały aluzje o balu. Tori Martinez wyglądała, jakby wolała zrzucić mi hantel na stopę.

To było odświeżające.

"Masz jakieś preferencje co do tematu?" zapytałem, starając się brzmieć profesjonalnie. "Myślałem o czymś z ekonomii sportu. Biorąc pod uwagę nasze wspólne zainteresowania."

Tori zasunęła zamek w torbie. "Nie obchodzi mnie temat, dopóki dostaniemy A."

"Jeszcze nigdy nie dostałem mniej niż A z ekonomii," powiedziałem, po czym natychmiast pożałowałem, jak przechwalająco to zabrzmiało.

W końcu spojrzała na mnie, unosząc brwi. "Gratulacje."

"Chodzi mi o to," poprawiłem się, "że damy radę. Oboje jesteśmy bystrzy."

"Słuchaj," westchnęła, zarzucając torbę na ramię. "Po prostu podzielmy się robotą i miejmy to z głowy. Ty robisz swoją część, ja swoją, skleimy wszystko razem i zaprezentujemy."

To nie szło tak, jak się spodziewałem. Wczoraj po treningu pytałem o nią Jake’a.

"Tori Martinez?" powiedział. "Tak, jest strasznie bystra. Mega intensywna na siatkówce. Nie trzyma się z nikim poza koleżankami z drużyny. Czemu pytasz?"

Wzruszyłem ramionami. "Po prostu się zastanawiałem."

"Stary," Jake się uśmiechnął, "nie mów, że kręcą cię Siatkarki?"

"Nikim się nie interesuję," odpowiedziałem, może zbyt szybko. "Po prostu chcę wiedzieć, z kim dzielę salę."

Teraz, patrząc jak próbuje uciec z rozmowy najszybciej jak się da, poczułem, jak we mnie zapala się iskra wyzwania. Ethan Harrington nie wycofuje się wobec wyzwań.

"Właściwie," powiedziałem, lekko blokując jej drogę, "myślę, że powinniśmy pracować razem. Profesor Chen dobiera pary na podstawie komplementarnych umiejętności. Może nauczymy się czegoś od siebie nawzajem."

Tori spojrzała na zegarek. "Mam trening za dwadzieścia minut."

"Idealnie. Ja też. Najpierw kawa i ustalimy plan." Wyszczerzyłem mój najlepszy uśmiech, ten, który zwykle dostaje to, czego chcę.

Spojrzała na mnie, jakbym zaproponował napad na bank. "Kawa."

"Tak, wiesz, ten brązowy płyn, który ludzie piją, gdy muszą nie zasnąć? Na kampusie jest kawiarnia."

"Wiem, co to kawa, Harrington," warknęła. "Nie rozumiem tylko, czemu myślisz, że chcę ją pić z tobą."

Przechyliłem głowę. "Bo jesteśmy partnerami? Bo to normalne, że partnerzy spotykają się, gdy muszą razem pracować?"

"Nie."

"Nie?"

"Nie ma kawy. Nie ma spotkań towarzyskich. Nie udajemy, że jesteśmy przyjaciółmi." Poprawiła pasek torby. "Podzielmy pracę i komunikujmy się tylko, gdy będzie trzeba."

Coś w jej natychmiastowej odmowie rozpaliło we mnie ducha rywalizacji. To samo uczucie, które mam na korcie, gdy przeciwnik mnie nie docenia.

"Zawsze jesteś taka trudna, czy to tylko ja mam zaszczyt?"

Jej oczy błysnęły. "Zawsze jesteś taki uprzywilejowany, czy to tylko ja mam zaszczyt?"

Mrugnąłem, zaskoczony. Dziewczyny zazwyczaj tak do mnie nie mówiły. "Uprzywilejowany?"

"Tak, uprzywilejowany. Wchodzisz tutaj, pokazujesz swój idealny uśmiech i oczekujesz, że rzucę wszystko na spontaniczną kawę, bo wielki Ethan Harrington to zaproponował."

"To tylko kawa," powiedziałem, czując się dziwnie na defensywie.

"To mój czas," odparła. "I nie mam go do stracenia."

Próbowała mnie ominąć, ale ruszyłem razem z nią, nie blokując jej całkowicie, ale nie pozwalając wyjść bez zwrócenia na mnie uwagi.

"O co tak naprawdę ci chodzi?" zapytałem, teraz już szczerze ciekawy. "Od sytuacji z salą gimnastyczną jesteś oziębła. To nie była moja wina, wiesz."

"Nie mam z tobą żadnego 'problemu'," powiedziała, robiąc cudzysłów palcami. "Po prostu nie widzę powodu, by udawać sympatię, żeby ten projekt był bardziej komfortowy."

"Większość ludzi mnie lubi," zauważyłem.

Przewróciła oczami. "Tak, wiem, masz status popularnego. Gratuluję."

Sam poczułem irytację. "Nic o mnie nie wiesz."

"Wiem wystarczająco," powiedziała. "Złoty chłopak, gwiazda tenisa z perfekcyjnymi włosami i idealnym życiem, który nigdy nie musiał o nic walczyć. Pewnie przez wszystko przechodzisz dzięki naturalnemu talentowi i urodzie."

Jej słowa trafiły z zaskakującą precyzją. Jakby przejrzała na wylot mój starannie zbudowany wizerunek, prosto do mojego najgłębszego kompleksu.

"Nie masz pojęcia, o co walczę," powiedziałem już niższym głosem, bez uśmiechu. "Myślisz, że masz mnie rozpracowanego, wsadzonego do twojego zgrabnego pudełka? Przynajmniej nie boję się tak bardzo pomylić co do kogoś, że nawet nie podejmę zwykłej rozmowy."

Jej oczy lekko się rozszerzyły i wiedziałem, że też trafiłem w czuły punkt.

"Nie boję się," powiedziała, ale w jej głosie słychać było lekki drżenie.

"Udowodnij. Jedna kawa. Rozmowa o projekcie. Jeśli nadal będziesz uważać mnie za płytkiego buca, za jakiego mnie masz, trudno. Zrobimy po twojemu."

Wpatrywała się we mnie i przez sekundę myślałem, że się zgodzi.

Zamiast tego pokręciła głową. "Muszę iść na trening."

Minęła mnie, zostawiając mnie samego w pustej klasie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

PERSPEKTYWA TORI

Stałam przed salą od ekonomii przez pełną minutę, ściskając w dłoni kartkę, kwestionując wszystkie swoje życiowe wybory. Korytarz prawie opustoszał, dając mi jasny widok na Ethana w środku, który odkładał książki z irytującą powolnością.

Po prostu zrób to i wyjdź, powiedziałam sobie. To dla oceny.

Wzięłam głęboki oddech i ruszyłam z powrotem do sali, prosto do jego ławki. Spojrzał na mnie, a na jego twarzy mignęło zaskoczenie.

"Coś zapomniałaś?" zapytał, w jego głosie zabrakło zwykłej pewności siebie po naszej wczorajszej kłótni.

Rzuciłam złożoną kartkę na jego biurko. "Saint's Cafe. Spotkajmy się tam za 5 minut. Będę czekać."

Zanim zdążył odpowiedzieć, odwróciłam się i wyszłam, nie oglądając się za siebie. Nie chciałam widzieć jego reakcji.

To i tak nie chodziło o niego. Chodziło o projekt. O moją średnią ocen.

Dotarłam do Saint's Cafe kilka minut wcześniej, wybrałam stolik w kącie, rozłożyłam laptopa i poukładałam moje kolorowe notatki w precyzyjne stosy.

Co chwilę zerkałam na drzwi, przekonując siebie, że nie jestem zdenerwowana, czekając na niego.

Minęło dziesięć minut, a Ethana nie było.

Gorące uczucie rozlało mi się po piersi – nie do końca złość, nie do końca wstyd. Zrobił mi wystawkę? To jakaś zemsta za wczoraj?

Już miałam się pakować, kiedy drzwi kawiarni otworzyły się gwałtownie i Ethan wpadł do środka, potargane włosy, policzki zaczerwienione jakby biegł.

"Zanim mnie zabijesz," powiedział, siadając naprzeciwko mnie, "trener Matt zatrzymał nas dłużej na kondycji. Przyszedłem prosto tutaj."

Nie powiedziałam ani słowa, gdy usiadł naprzeciwko z uśmiechem, który jednak zgasł, gdy nie odwzajemniłam go. "Naprawdę przepraszam. Napisałbym ci, ale zdałem sobie sprawę, że nie mam twojego numeru. Dasz mi?"

Nie wiedziałam, czy mu wierzyć, ale nieważne. Zignorowałam telefon, który mi podsuwał. "Po prostu zacznijmy. Mam dwie minuty, zanim muszę wracać do domu, bo zmarnowałeś już dziesięć z trzydziestu minut, które zaplanowałam."

"Rozumiem." Wyciągnął notatnik, który wyglądał, jakby przeszedł przez wojnę. Kartki wystawały na wszystkie strony, zagięte rogi, plamy z tuszu.

Kontrast z moimi idealnie uporządkowanymi materiałami był aż nieracjonalnie irytujący.

"Więc," zaczęłam, starając się brzmieć profesjonalnie, "mam kilka zasad."

"Oczywiście, że masz," mruknął, ale się uśmiechał.

Zignorowałam go. "Po pierwsze: Spotykamy się dwa razy w tygodniu, aż zakończymy projekt. Po drugie: Dzielimy badania po równo. Po trzecie: Wszelka komunikacja dotyczy tylko projektu."

"Nie wolno small talku?" Uniósł brew. "A jeśli będę chciał powiedzieć ci, jaka jest pogoda, albo zapytać, jak minął ci dzień? To dozwolone w Protokole Projektu Martinez?"

"To nie jest żart," powiedziałam, czując, że robię się czerwona. "Chcę po prostu być skuteczna."

"A ja po prostu chcę być normalnym człowiekiem, który może rozmawiać ze swoim partnerem od projektu, nie czując się jak na przesłuchaniu do służb specjalnych."

Wzięłam głęboki oddech. "Możemy przejść dalej?"

Oparł się na krześle, przyglądając mi się. "Czego ty się tak boisz?"

"Słucham?"

"Budujesz mury wyższe niż sala gimnastyczna. Po prostu się zastanawiam, dlaczego."

"Niczym się nie boję," warknęłam. "Po prostu nie widzę sensu udawać, że jesteśmy przyjaciółmi, skoro nie jesteśmy."

"Mogliśmy być, wiesz."

"Co?"

"Przyjaciółmi." Powiedział to po prostu, jakby to było najbardziej oczywiste na świecie. "To taka dziwna rzecz, gdzie ludzie, którzy nie są wrogami, czasem lubią swoje towarzystwo."

Wpatrywałam się w niego. Mówił serio? "Nawet się nie znamy."

"Tak zwykle zaczynają się przyjaźnie. Najpierw się kogoś nie zna, potem zaczyna się go poznawać."

"Możemy się skupić na projekcie?" Wyciągnęłam kartę z zadaniem. "Myślałam, żeby zrobić coś o ekonomicznym wpływie nierówności płci w finansowaniu sportu."

Spodziewałam się, że będzie się kłócił albo zaproponuje coś innego. Zamiast tego, skinął głową z namysłem.

"To w zasadzie idealne. Możemy użyć naszych drużyn jako studium przypadku. Tenis dostaje większy budżet niż siatkówka, mimo że twoja drużyna zdobyła więcej mistrzostw w ciągu ostatnich pięciu lat."

Mrugnęłam zaskoczona. "Znasz nasze rekordy mistrzowskie?"

Wzruszył ramionami. "Zwracam uwagę. Wasza ekipa jest imponująca."

"Och." Nie wiedziałam, jak na to odpowiedzieć. "Dzięki."

"Możemy więc przeanalizować przydziały budżetowe, wykorzystanie obiektów, podział stypendiów... pokazać ekonomiczną nieefektywność niedoinwestowywania odnoszących sukcesy kobiecych programów." Zaczął notować coś swoim niechlujnym pismem.

Przyglądałam mu się, czując, że coś nieprzyjemnie przesuwa mi się w piersi. To nie miało tak wyglądać. Ethan Harrington miał być rozpuszczonym sportowcem, który przepłynie przez projekt, podczas gdy ja zrobię całą robotę. Nie miał mieć rzeczywistych, inteligentnych pomysłów.

"To... nie jest złe," przyznałam niechętnie.

Spojrzał na mnie z szerokim uśmiechem. "Nie bądź taka zaskoczona. Jestem całkiem dobry z ekonomii."

"Dlaczego?" Pytanie wyrwało mi się zanim zdążyłam się powstrzymać.

"Dlaczego jestem dobry z ekonomii?"

"Tak." Wskazałam na niego nieokreślonym gestem. "Jesteś... no wiesz. Gwiazdą tenisa. Panem Popularnym. Nie pomyślałabym, że ekonomia to twoja bajka."

Jego uśmiech lekko zbladł. "Bo sportowcy powinni być głupi?"

"Nie powiedziałam tego."

"Zasugerowałaś."

Poczułam ukłucie winy. "Chodziło mi tylko—"

"Mój tata," przerwał mi. "Zadbał, żebym zrozumiał zasady rynku zanim nauczyłem się tabliczki mnożenia. To trochę rodzinny biznes."

"Och." Było coś w jego tonie, czego nie potrafiłam odgadnąć. "Więc po studiach idziesz w finanse?"

Coś przemknęło przez jego twarz – tak szybko, że prawie to przegapiłam. Potem wrócił jego swobodny uśmiech.

Wzruszył ramionami, nie odpowiadając. Następnie podwinął rękawy koszuli, odsłaniając opalone przedramiona z delikatnym złotym meszkiem. Przyłapałam się na gapieniu i szybko spojrzałam w swoje notatki.

"A ty?" zapytał. "Jaki jest masterplan Tori Martinez?"

Nie odpowiedziałam. Kusiło mnie, żeby powiedzieć mu, że to nie jego sprawa.

Wyglądał na naprawdę zainteresowanego. "Serio? Chciałabyś pracować ze sportowcami?"

"Tak." Wyrzuciłam niechętnie. "Siatkówka, jeśli się uda, ale byłabym szczęśliwa z każdą drużyną na poziomie olimpijskim."

Przez kolejne piętnaście minut naprawdę dobrze nam się współpracowało. Irytująco dobrze. Ethan miał spostrzeżenia, o których nie pomyślałam, a kiedy wyjaśniałam swoją metodę badawczą, zadawał pytania, które pomagały mi wszystko doprecyzować.

Cały czas czekałam, aż powie coś głupiego albo rzuci jakąś rozpuszczoną uwagę, ale to się nie stało.

To było bardzo niepokojące.

"Powinniśmy też spojrzeć na konsekwencje Title IX," powiedział, pochylając się do przodu. Włosy opadły mu na czoło, a ja poczułam absurdalną chęć, żeby je odgarnąć. "Ekonomiczne skutki uboczne zgodności versus niezgodności mogłyby być—"

"Ethan! Wiedziałam, że to ty!"

Przeszywający głos przerwał nam rozmowę. Spojrzałam w górę i zobaczyłam wysoką blondynkę zbliżającą się do naszego stolika, całą w perfekcyjnym uśmiechu i markowych ciuchach.

Twarz Ethana rozjaśniła się. "Becca!"

Natychmiast wstał, obejmując ją w uścisku, który trwał zdecydowanie za długo. Zachichotała, jej dłoń zatrzymała się na jego ramieniu, gdy się rozdzielili.

"Nie widziałam cię wieki!" zawołała. "Od imprezy u Davida nad jeziorem."

"Tak, minęło trochę czasu," zgodził się, uśmiechając się do niej.

Siedziałam tam niezręcznie, nagle niewidzialna. Oczywiście. Oto prawdziwy Ethan Harrington – ten, który chodzi na imprezy nad jezioro z pięknymi blondynkami o imieniu Becca.

Zaczęłam pakować swoje rzeczy.

Ethan odwrócił się do mnie, zaskoczony. "Oh, Tori, to jest Becca. Wychowaliśmy się razem. Becca, to jest Tori, moja—"

"Partnerka od projektu," dokończyłam za niego, wstając. "I właśnie wychodziłam."

"Co? Zostało nam jeszcze kilka minut," spojrzał na zegarek.

"Mam już, czego potrzebowałam." Wsunęłam laptop do torby. "Wezmę część z danymi historycznymi, ty zajmiesz się analizą rynku bieżącego. Połączymy to następnym razem."

"Tori, zaczekaj—"

Ale już zmierzałam do drzwi, ignorując zdezorientowane spojrzenie Ethana i ciekawe Becci.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

PERSPEKTYWA ETHANA

„Naprawdę przeczytałaś wszystkie te artykuły?” zapytałem, patrząc jak Tori rozkłada swoje kolorowo zakodowane notatki na stole w sali do nauki.

„Oczywiście, że tak.” Nawet nie podniosła wzroku, skupiona na układaniu wszystkiego według jakiegoś systemu, który tylko ona rozumiała. „A ty nie?”

„Tak, ale nie stworzyłem systemu archiwizacji, którego zazdrościłoby NASA.”

To wywołało u niej szybkie spojrzenie, niemal uśmiech. Postęp.

Po tym, jak dwa dni temu uciekła z kawiarni, gdy pojawiła się Becca, nie byłem pewien, czy zgodzi się na kolejne spotkanie. Ale oto byliśmy, w bibliotece, pracując nad naszym projektem z ekonomii. I tym razem miałem strategię.

„Przeanalizowałem różnice w finansowaniu naszych drużyn”, powiedziałem, przesuwając w jej stronę laptopa. „Spójrz na to.”

Wyciągnąłem arkusz kalkulacyjny, nad którym spędziłem zdecydowanie za dużo godzin. Oczywiście nie zamierzałem jej tego przyznać.

Tori pochyliła się, ciemny kucyk opadł jej na ramię, gdy studiowała ekran. W moją stronę docierał delikatny kokosowy zapach jej szamponu.

„Masz prawdziwe dane budżetowe?” Wyglądała na pod wrażeniem, choć próbowała to ukryć. „Jak?”

„Trener Matts zostawił swój segregator po treningu. Mam fotograficzną pamięć do liczb.”

„To jest…” Zawahała się. „Właściwie przydatne.”

„Postaraj się nie brzmieć tak zaskoczenie,” zażartowałem. „Czasem mam umiejętności poza serwowaniem asów.”

Zmrużyła oczy, ale było w tym coś innego niż zwykle – raczej ocena niż odrzucenie.

„Więc,” kontynuowałem, przechodząc do kolejnej zakładki, „porównałem nasze budżety z procentem wygranych z ostatnich pięciu lat. Twoja drużyna konsekwentnie osiąga lepsze wyniki przy mniej niż połowie finansowania.”

„Powiedz mi coś, czego nie wiem,” mruknęła, ale nachyliła się bliżej, naprawdę zainteresowana.

„Najciekawsze jest tutaj.” Wskazałem na wykres, który stworzyłem. „Gdy uwzględnię wymogi zgodności z Title IX, szkoła technicznie przestrzega przepisów, ale całkowicie pomija ich ducha. Liczą kobiece aktywności, które ledwo kwalifikują się jako sport, żeby podbić statystyki.”

Brwi Tori poszybowały w górę. „Pływanie synchroniczne?”

„I cheerleading sportowy. Nie mam nic przeciw tym zajęciom, ale—”

„Nie zdobywają tytułów mistrzowskich,” dokończyła. „Ani stypendiów sportowych.”

„Dokładnie.” Nasze spojrzenia się spotkały i przez chwilę nie byliśmy Ethanem, gwiazdą tenisa, ani Tori, twardą zawodniczką siatkówki. Byliśmy po prostu dwojgiem ludzi, których połączyło wspólne zrozumienie.

Zgarnęła kosmyk włosów za ucho, patrząc z powrotem na ekran. „To solidne badania.”

W ustach Tori Martinez to niemal owacja na stojąco.

„Pomyślałem, że docenisz podejście oparte na twardych danych,” powiedziałem, starając się nie zabrzmieć zbyt zadowolony. „Liczby nie kłamią.”

„W przeciwieństwie do ludzi,” dodała, rzucając mi wymowne spojrzenie.

„Nigdy ci nie skłamałem, Martinez.”

„Nigdy nie miałeś okazji. Ledwo się znamy.”

Oparłem się na krześle. „Możemy to zmienić.”

„Nie przyszliśmy tu po to, żeby się zaprzyjaźniać,” przypomniała, ale już z mniejszą zadziornością niż wcześniej.

„Broń Boże,” przytaknąłem uroczyście. „Ale znajomość podstawowych informacji o partnerze projektowym może usprawnić pracę. Dwadzieścia pytań?”

Przewróciła oczami i całkowicie mnie zignorowała.

„Dziesięć?” Nadal nie powiedziała „tak”.

Była naprawdę twardym orzechem do zgryzienia.

„Siedem?”

Tori sięgnęła po butelkę z wodą. Nasze dłonie przypadkowo się musnęły – cofnęła szybko rękę. Udawałem, że tego nie zauważyłem.

„Dlaczego siatkówka?” zapytałem szczerze ciekawy.

Dłużej się zastanawiała nad tym pytaniem niż nad poprzednimi. „To idealna równowaga między indywidualną grą a strategią zespołową. Każdy punkt to zagadka, którą trzeba rozwiązać w kilka sekund.” Jej oczy rozbłysły, gdy mówiła. „Boisko staje się matematyczną siatką, gdzie czas, kąty i siła muszą się idealnie zgrać.”

Nigdy nie słyszałem, żeby ktoś tak opisywał sport. „Sprawiasz, że brzmi to jak połączenie fizyki i sztuki.”

„Bo tak jest.” Przygryzła wargę, wyglądając na lekko zakłopotaną.

„Nie zapytasz mnie o to samo?”

„Lubię, że jestem tam tylko ja,” odpowiedziałem mimo wszystko. „Nie mam współgraczy, których mogę zawieść, ani nikogo, kogo mógłbym obwiniać poza sobą. Wygrana czy porażka – wszystko zależy ode mnie.”

Coś przemknęło w jej oczach – może zrozumienie. Powoli skinęła głową.

Wróciła wzrokiem do notatek. „Wracajmy do pracy.”

Proponowałem kierunek, ona go krytykowała, a potem ulepszała. Dzieliła się swoimi badaniami, ja szukałem implikacji rynkowych. Gdy przekazywaliśmy sobie kartki, nasze dłonie czasem się stykały, a za każdym razem czułem ten sam, lekki dreszcz.

W pewnej chwili przygryzła końcówkę długopisu, skupiona na akapicie, nieświadoma, jak ten prosty gest kieruje moje myśli w nieodpowiednie rejony. Zmusiłem się, by odwrócić wzrok.

„A co z tą częścią?” Podała mi stronę. „Myślę, że język jest zbyt techniczny.”

Przeczytałem, zauważając elegancką precyzję jej pisania. „Twoje analityczne podejście naprawdę robi wrażenie,” powiedziałem szczerze, ciesząc się jej lekkim zaskoczeniem. „Większość moich kolegów z drużyny nie potrafiłaby rozłożyć czynników rynkowych na czynniki pierwsze.”

„Siatkarki nie tylko skaczą i uderzają,” odparła z tym ogniem, od którego się uzależniałem. „Musimy analizować złożone schematy obrony w ułamku sekundy.”

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, drzwi sali się otworzyły. Wszedł dyrektor sportowy Reynolds, rozpromieniony na mój widok.

„Harrington! Przedstawiciele Nike już są.” Ledwie spojrzał na Tori. „Martinez, musisz znaleźć inną salę – ta jest zarezerwowana na spotkanie programu tenisowego.”

Patrzyłem, jak wyraz twarzy Tori znów staje się nieprzenikniony, jakby wymazując krótkie porozumienie, które nawiązaliśmy. Ciepło, które zaczęło się między nami rodzić, natychmiast zamarzło.

„Oczywiście,” mruknęła, już zbierając swoje papiery.

„Poczekaj,” zwróciłem się do Reynoldsa. „Byliśmy tu pierwsi. Pracujemy nad ważnym zadaniem.”

Reynolds wyglądał na zdezorientowanego. „Ale tu chodzi o twoją umowę sponsorską z Nike. Czekają już w sali konferencyjnej.”

Głowa Tori gwałtownie się uniosła. „Sponsorowanie Nike?”

„Dla programu tenisowego,” wyjaśnił Reynolds z niecierpliwością. „Musimy wykorzystać tę salę na materiały prezentacyjne.”

Po raz pierwszy w mojej akademickiej karierze poczułem wstyd z powodu przywileju, który otrzymywałem automatycznie. Wyraz twarzy Tori – mieszanka rezygnacji i obrzydzenia – uderzył mnie mocniej niż jakikolwiek zepsuty serwis.

„Nie możecie użyć innej sali?” zapytałem Reynoldsa, ale jego mina jasno mówiła, że nie ma takiej opcji.

„W porządku,” powiedziała Tori, jej głos był napięty, gdy upychała papiery do torby. „Jestem do tego przyzwyczajona.”

„Pięć minut, Harrington,” rzucił Reynolds przez ramię, wychodząc. „Nie każ im czekać.”

Zostałem w miejscu, rozdarty pomiędzy pobiegnięciem za Tori a spotkaniem z ludźmi, którzy mogli zadecydować o mojej przyszłości. Ten sponsoring był wszystkim, na co naciskał mój ojciec, kolejnym krokiem w dziedzictwie Harringtonów.

Ale widziałem tylko spojrzenie Tori, gdy kolejne drzwi dosłownie zamykały się jej przed nosem tylko dlatego, że grała w „złą” dyscyplinę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

In Her Court

In Her Court

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa