passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

In Her Court - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

In Her Court

/

Rozdział 6

ROZDZIAŁ 5

PERSPEKTYWA TORI

Zatrzasnęłam swoją szafkę tak mocno, że stojąca obok mnie dziewczyna aż podskoczyła.

"Przepraszam," mruknęłam, wcale nie czując skruchy.

Oczywiście, drużyna tenisowa pewnie dostaje darmowe buty, a my musimy robić kiermasze ciast, żeby kupić nowe ochraniacze na kolana.

Maya opadła na ławkę obok mnie. "Kto ci dziś rano nasikał do płatków?"

"Nikt." Związałam włosy w kucyk z niepotrzebną siłą. "Po prostu jestem zmęczona."

"Uh-huh." Nie kupowała tego. "To nie ma może czegoś wspólnego z pewnym blond tenisistą, co?"

Rzuciłam jej spojrzenie. "Co słyszałaś?"

"Tylko tyle, że widziano was, jak się zbliżyliście w bibliotece, zanim dyrektor sportowy Reynolds was wyprosił."

"Nie zbliżaliśmy się," warknęłam, sznurując buty. "Pracowaliśmy nad projektem z ekonomii. I tak, Reynolds mnie wywalił, żeby szanowna drużyna tenisowa mogła się spotkać z Nike."

Maya gwizdnęła cicho. "Nike, co? Musi być miło."

"Najgorsze jest—" Urwałam. Nie było sensu mówić na głos, co najbardziej mnie drażniło: że przez krótką, głupią chwilę naprawdę polubiłam pracę z Ethanem. Prawie pozwoliłam sobie uwierzyć, że jest inny.

"Najgorsze jest co?" ponagliła Maya.

"Nic. Chodźmy na trening."

Trenerka Rivera kazała nam od razu robić ćwiczenia obronne, gdy tylko weszłyśmy na boisko. Dokładnie to, czego potrzebowałam—żadnego myślenia, tylko reagowanie, rzucanie się, podnoszenie, powtarzanie. Moje ciało działało automatycznie, mięśnie paliły znajomym bólem.

"Martinez! Wyżej z tym wyskokiem!" zawołała trenerka.

Skinęłam głową, zbierając się do kolejnego ćwiczenia. Jeszcze pięć powtórzeń. Potem dziesięć. Potem piętnaście.

"Nawadniać się!" Trenerka w końcu krzyknęła, dmuchając w gwizdek.

Chwyciłam butelkę z wodą, wylewając połowę na głowę. Chłodna ciecz zmieszała się z potem, spływając po karku i plecach. Przez błogą minutę moja głowa była pusta—liczyło się tylko uczucie wody i pieczenie mięśni.

"Uh, Tori?" Josie szturchnęła mnie, patrząc na coś za moim ramieniem. "Masz gościa."

Odwróciłam się, woda dalej kapała mi z brody, i zobaczyłam Ethana Harringtona stojącego na skraju boiska. Trzymał dwa kubki z kawą i miał na twarzy niepewny wyraz, którego nigdy wcześniej u niego nie widziałam.

"Chyba sobie żartujesz," mruknęłam.

Wokół mnie koleżanki z drużyny się wyprostowały, poprawiając włosy i szorty. Maya nawet wciągnęła brzuch.

"Co on tutaj robi?" wyszeptała Josie, niezbyt dyskretnie.

"Nie mam pojęcia." Chwyciłam ręcznik, wycierając twarz ze złością.

"Nie pogadasz z nim?" zapytała Maya, kiedy nie miałam zamiaru się ruszyć.

"Jestem w trakcie treningu."

"Mamy przerwę na wodę," zauważyła Josie, niezbyt pomocnie.

Westchnęłam tak, by wyrazić, jak bardzo jestem zirytowana, i podeszłam do Ethana. Z bliska widziałam, że ta niepewność w jego oczach jest prawdziwa. Wyglądał prawie... na zdenerwowanego?

"To zamknięty trening," powiedziałam na powitanie.

"Wiem." Podał jeden z kubków. "Gałązka oliwna?"

"Za co niby?" Skrzyżowałam ramiona, ignorując kawę.

"Za ten incydent z salą do nauki." Jego swobodny uśmiech wyglądał na wymuszony. "To było nie w porządku."

"To nie była twoja wina." Słowa wyszły sztywno.

"Ale też nie zareagowałem."

Wzruszyłam ramionami, starając się wyglądać na obojętną. "Cokolwiek. To wszystko?"

Za mną prawie czułam, jak dziewczyny z drużyny napinają się, by usłyszeć każde słowo. Ich ciekawość paliła mnie w plecy.

"Przyszedłem też przeprosić za," zaczął Ethan.

"Okej."

Skinął głową i zapadła niezręczna cisza. Przeniósł ciężar ciała z nogi na nogę, a ja przez błąd spojrzałam w dół. Jego sportowe szorty odsłaniały mocne, opalone nogi wypracowane na korcie. Szybko podniosłam wzrok, zirytowana sobą.

"W każdym razie," znów podał kawę, "pomyślałem, że moglibyśmy przełożyć spotkanie? Projekt jest na przyszły tydzień."

"Dobra." W końcu wzięłam kubek, uważając, by nie dotknąć jego dłoni. "Czwartek, ta sama sala. O ile nie będzie zarezerwowana na jakąś specjalną uroczystość tenisową."

Chciałam, żeby zabolało, ale tylko skinął głową, akceptując złośliwość. "Czwartek pasuje. O czwartej?"

"O piątej. Mam trening."

"O piątej." Zerknął przez moje ramię na dziewczyny, które natychmiast udawały, że nas nie obserwują. "Przepraszam, że przerywam trening."

"W porządku." Wcale nie było.

"Martinez!" zawołała trenerka Rivera. "Przerwa skończona!"

"Muszę lecieć," powiedziałam, już się odwracając.

"Tori." Moje imię w jego ustach sprawiło, że się zatrzymałam.

"Co?"

"Powiedziałem Reynoldsowi, że potrzebujemy tej sali w czwartek. Uznał, że to obowiązkowy projekt wpływający na moją sportową dyspozycyjność." Kącik jego ust drgnął w uśmiechu. "Więc tym razem mamy pewność, że miejsce będzie wolne."

Przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. To było... troskliwe. I zupełnie niespodziewane.

"Dzięki," wydusiłam w końcu.

Skinął głową, robiąc krok do tyłu. "Do czwartku."

Patrzyłam, jak odchodzi, jego tenisowe nogi niosły go przez salę z taką swobodą, że aż trudno było nie zauważyć.

"O. Mój. Boże." Maya pojawiła się zaraz przy mnie, gdy tylko zniknął. "Ethan Harrington przyniósł ci kawę!"

"To nic takiego." Upijam łyk, by wyglądać na obojętną. "Tylko sprawy projektowe."

"Jasne," dołączyła Josie, szczerząc się. "Sprawy projektowe, przez które wpada na nasz trening i wygląda jak zagubiony szczeniak."

"Wcale nie wyglądał jak szczeniak," zaprotestowałam.

"Trochę tak," powiedziała Maya. "Taki pełen nadziei i zdenerwowany. To było urocze."

"Możemy już wrócić do treningu?" błagałam.

Trenerka uratowała mnie gwizdkiem. "Dziewczyny! W krąg!"

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

PUNKT WIDZENIA ETHANA

— Stary, co my tu w ogóle robimy? — zapytał Jake obok mnie, sprawdzając telefon po raz dwudziesty.

— Badania — odparłem, nie odrywając wzroku od boiska. — Do mojego projektu z ekonomii.

— Jasne — Jake uśmiechnął się złośliwie. — Badania na temat Tori, co?

Szturchnąłem go mocniej, niż trzeba było. — Zamknij się. To nie tak.

Ale nie mogłem zaprzeczyć, że Tori świetnie tam wyglądała. Nie tylko była atrakcyjna — choć zdecydowanie była — ale też utalentowana. Naprawdę utalentowana. Nigdy wcześniej nie zwracałem uwagi na siatkówkę, zawsze myślałem, że to tylko odbijanie piłki tam i z powrotem. Okazało się, że byłem idiotą.

— Spójrz na to — wskazałem, gdy Tori rzuciła się na ziemię, jakimś cudem podkładając ramię pod piłkę, która już prawie dotykała parkietu. — To jest chore.

— Daj spokój, stary. Tenis jest trudniejszy — mruknął Jake.

Już nie byłem tego taki pewien. Sposób, w jaki się komunikowały, tempo, strategia — to wyglądało jak zupełnie inny sport, niż sobie wyobrażałem.

— Martinez! Idealne czytanie gry! — zawołał trener Rivera.

Tori podniosła się z podłogi, otrzepując kolana. Jeszcze mnie nie zauważyła. Pewnie to lepiej, po tym incydencie z kawą. Nadal nie mogłem uwierzyć, że naprawdę to zrobiłem — pojawiłem się na jej treningu jak jakiś zakochany pierwszoroczniak. Nie żebym był zakochany. Po prostu… ciekawy.

— Yo, ja się już zmywam — powiedział Jake. — Trener chce nas jutro wcześniej na rozruchu.

— Jasne, spoko. Do zobaczenia.

Jake wyszedł, a szczerze mówiąc, poczułem ulgę. Oglądanie bez jego komentarzy było lepsze.

Trening trwał jeszcze jakieś dwadzieścia minut. Zacząłem zauważać schematy — jak Tori zdawała się kierować obroną, wskazując i wywołując rzeczy tuż przed tym, jak piłka leciała na ich stronę. Inne dziewczyny jej słuchały, nawet starsze.

Kiedy trener wreszcie zagwizdał, drużyna się zebrała, po czym rozeszła. Tori sięgnęła po butelkę z wodą i odwróciła się w stronę trybun — i wtedy mnie zobaczyła.

Jej oczy rozszerzyły się na ułamek sekundy, po czym zmrużyły.

Świetnie. Teraz znowu musiałem tłumaczyć, co tu robię.

Podeszła, wciąż ciężko oddychając po treningu. — Co ty tu znowu robisz…?

Wzruszyłem ramionami, starając się brzmieć swobodnie. — Po prostu… obserwuję.

— Obserwujesz — powtórzyła beznamiętnie.

— Do projektu. Mamy porównać alokację zasobów w różnych sportach, nie? Pomyślałem, że powinienem zobaczyć, o co chodzi w siatkówce.

Wzięła długi łyk wody, przyglądając mi się znad krawędzi butelki. — I?

—I co?

— Jakie genialne obserwacje poczyniłeś?

Nie byłem pewien, czy się ze mnie nabija, czy pyta poważnie. Postanowiłem być szczery.

— To o wiele bardziej techniczne, niż myślałem. To, jak czytasz atakujące, ustawiasz się… jakbyś wiedziała, gdzie poleci piłka, zanim one to zrobią.

Jej brwi wystrzeliły w górę, wyraźnie zaskoczona moją odpowiedzią.

— Co? — zapytałem.

— Nic. Po prostu nie spodziewałam się, że naprawdę będziesz uważał.

Podeszła jedna z jej koleżanek — Maya, zapamiętałem ją z ostatniego razu.

— Hej, Tenisisto — powiedziała z szerokim uśmiechem. — Znowu przyszedłeś?

— On 'obserwuje' do naszego projektu — wyjaśniła Tori, robiąc cudzysłów w powietrzu.

Maya roześmiała się.

— Właściwie — zacząłem — zauważyłem, jak komunikujecie się w obronie. Te sygnały i tak dalej.

Obie patrzyły na mnie, jakbym zaczął mówić po chińsku.

— Co? — zapytałem jeszcze raz.

— Nic — powiedziała Maya, wymieniając spojrzenie z Tori. — W każdym razie, po prysznicu idziemy coś zjeść. Powinieneś pójść z nami.

— Maya! — syknęła Tori.

— Co? To dla jego badań — powiedziała Maya niewinnie. — Prawda, Tenisisto?

Spojrzałem na Tori, która patrzyła na przyjaciółkę z mordem w oczach. — Uh, dzięki, ale chyba powinienem—

— On pójdzie — wtrącił się kolejny głos. To była ta wysoka — Josie. — Musi zobaczyć, jak żyje druga strona.

— Naprawdę nie chcę się narzucać — powiedziałem, czując się dziwnie osaczony.

— Nie narzucasz się, skoro cię zapraszamy — zauważyła Maya.

Tori wciąż nic nie mówiła, tylko stała wyglądając na rozdartą.

— Spoko — powiedziałem w końcu. — Róbcie swoje. Mam już, co chciałem.

— I co takiego chciałeś? — zapytała Tori, wyzywająco.

Prawda była taka, że sam nie byłem do końca pewien. Powiedziałem sobie, że to do projektu, ale przecież mogłem po prostu wygooglować siatkówkę.

— Perspektywy — odpowiedziałem w końcu. — Słuchaj, widzimy się w czwartek na nauce, okej?

Odwróciłem się, żeby odejść, ale Tori zawołała za mną.

— Ethan, zaczekaj.

Zatrzymałem się, zaskoczony, że użyła mojego imienia zamiast „Harrington”.

Westchnęła, jakby te słowa sprawiały jej fizyczny ból. — Możesz pójść. Jeśli chcesz.

— Na pewno? Bo twoja mina mówi coś zupełnie innego.

To wywołało u niej lekki uśmiech. — Moja mina mówi wiele rzeczy, których nie mam na myśli.

— Czyli to tak?

— To znaczy „jak chcesz” — sprostowała. — Idziemy do Taco Town. Nic wyszukanego.

— Uwielbiam Taco Town — powiedziałem, i to była prawda. Ich uliczne tacos były legendarne.

— Spotkaj się z nami przed wejściem za dwadzieścia minut — rzuciła Maya, już ciągnąc Tori w stronę szatni.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

PERSPEKTYWA TORI

W Taco Town znalazłam się siedząc obok Ethana. Dziewczyny zajęły miejsce z tyłu, zanim zdążyłam tam usiąść. Gdy tylko dotarliśmy, wyskoczyłam z samochodu, ignorując, jak Maya i Josie plotkowały o tym, że z Ethanem wyglądamy razem dobrze.

Kiedy weszliśmy do baru, skończyłam obok Ethana, nasze ramiona stykały się za każdym razem, gdy sięgaliśmy po napój.

"To dziwne," mruknęłam pod nosem.

"Co jest dziwne?" zapytał Ethan, patrząc na mnie.

Maya i Josie wymieniły spojrzenia, wyraźnie zdając sobie sprawę, że zapędziły się za daleko.

"Więc, Ethan," odezwała się Maya pogodnym tonem, ewidentnie próbując rozładować atmosferę. "Co sprawiło, że chciałeś z nami tu przyjść?"

Wzruszył ramionami. „Tak po prostu. Poza tym myślę, że to kolejna okazja, żeby dowiedzieć się więcej o siatkówce.”

„Naprawdę?” zapiszczała Maya. „Serio chcesz wiedzieć więcej o siatkówce?”

Widziałam, jak trochę się rozluźnia, kiwając głową. "Szczerze? Przed naszym projektem niewiele wiedziałem o siatkówce. Uznałem, że czas się nauczyć."

"Co sądziłeś o naszym treningu?" zapytała Josie.

"Imponujący," przyznał. "Szybkość, strategia — to bardziej skomplikowane, niż się spodziewałem."

"Bardziej skomplikowane niż tenis?" nie mogłam się powstrzymać.

Spojrzał na mnie w lusterku wstecznym. "Inny rodzaj skomplikowania. Tenis to bardziej indywidualna strategia. Siatkówka to... skoordynowany chaos."

"Dobry chaos czy zły chaos?" wtrąciłam.

"Zdecydowanie dobry," powiedział Ethan i słyszałam uśmiech w jego głosie.

"Masz dziewczynę?" wypaliła nagle Maya.

Chciałam zapaść się w siedzenie. "Maya!"

"Co? To uczciwe pytanie. Ciekawość nie grzech."

Ethan się zaśmiał. "Nie, nie mam."

"A miałeś kiedyś?" dociekała Josie.

"Nigdy."

Wpatrywałam się w tył jego głowy, zaskoczona. Plotki o tym, że Ethan Harrington jest playboyem, były legendarne. Połowa dziewczyn w szkole twierdziła, że z którąś z nich flirtował.

"Bzdura," wyrwało mi się zanim się powstrzymałam.

"Tori!" jęknęła Maya.

"Co? Wszyscy wiedzą, że chodził z połową szkoły."

Ethan spojrzał mi w oczy przez lusterko, rozbawiony. "Podaj choć jedną dziewczynę, z którą rzeczywiście się umawiałem, Martinez."

Otworzyłam usta, potem zamknęłam. Uświadomiłam sobie, że nie potrafię wymienić ani jednego potwierdzonego związku.

"A Becca Morrison?" zapytała Maya. "Chodzą słuchy, że byliście razem w zeszłym semestrze."

"Plotka jest błędna," powiedział Ethan po prostu. "Byliśmy partnerami w laboratorium z chemii. Tyle."

"Ale ona mówiła—" zaczęła Josie.

"Mówiła to, co chciała, żeby ludzie myśleli," przerwał Ethan. "To nie znaczy, że to prawda."

Przyglądałam mu się z profilu, próbując pogodzić to z wszystkim, co o nim wiedziałam. Zarozumiały gwiazdor tenisa, do którego wzdychały dziewczyny, pewny siebie, z uśmiechem zwycięzcy.

"Więc naprawdę nigdy nie miałeś dziewczyny?" zapytałam.

"Naprawdę nigdy." Złapał mój wzrok w lusterku. "Rozczarowana?"

"Nie, po prostu... zaskoczona."

"Dlaczego?"

Wzruszyłam ramionami, nagle poczułam się niezręcznie pod jego spojrzeniem. "Nie wiem. Po prostu wyglądasz na takiego."

"Na jakiego?"

"Na takiego, co kolekcjonuje serca jak trofea tenisowe," rzuciła Maya z szerokim uśmiechem.

Ethan zaśmiał się — prawdziwie, nie tym swoim zwykłym uśmieszkiem. "To coś nowego. Ale chcę, żebyście wiedziały, że nie wszystkie plotki są prawdziwe."

„Ale w każdej plotce jest ziarnko prawdy,” skomentowałam mimo woli.

Ethan uniósł brew, a na jego twarzy pojawił się uśmiech. „Naprawdę?”

„Tak. Nie wszystkie plotki są zmyślone.”

„No to ta konkretna o mnie jest zmyślona.”

„Trudno mi w to uwierzyć,” znów powiedziałam. Złapałam spojrzenia Mayi i Josie, które patrzyły na mnie podejrzliwie, przerzucając wzrok z mnie na Ethana.

"Ooo, już się kłócą," szepnęła Maya do Josie, ale wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli.

"Nie kłócimy się," odparłam szybko.

"Całkowicie się kłócicie," zgodziła się Josie. "To nawet urocze. Jak stare małżeństwo."

"Wcale nie—"

"Myślę, że potajemnie się spotykają," Maya szepnęła spiskowo do Josie.

Zarumieniłam się. "Maya!"

"Co? Napięcie jest oczywiste. Przecież kłócicie się jak ludzie, którzy—"

"Nigdy," powiedziałam stanowczo, przerywając jej, widząc uśmiech na twarzy Ethana. "To się nigdy nie wydarzy."

"Ale tak serio," naciskała Josie, odwracając się do Ethana. "dlaczego żadnych dziewczyn? Nie jesteś przecież brzydki."

"Dzięki za ten pełen zachwytu opis," odparł z przekąsem. "Po prostu chyba nie spotkałem jeszcze nikogo wartego całego tego dramatu."

Coś w jego głosie sprawiło, że spojrzałam na niego uważniej. W jego wyrazie twarzy pojawiło się coś niemal bezbronnego, co szybko zakrył zwykłą pewnością siebie.

"Dramat?" zapytała Maya.

"Związki potrafią być bardzo skomplikowane," powiedział Ethan. "Więc chyba czekam na odpowiedni moment i odpowiednią dziewczynę."

Jego wzrok zatrzymał się na mnie i prawie upuściłam szklankę soku.

Nie wiedziałam, co powiedzieć, więc nie powiedziałam nic. Ale zapamiętałam to — kolejny element układanki o Ethenie Chenie, który nie pasował do obrazka stworzonego przez innych.

"No to, Tenisowy Chłopcze," odezwała się Josie, maczając chipsa w jego guacamole, "czego w siatkówce boisz się najbardziej?"

"Że dostanę piłką w twarz," odpowiedział natychmiast, rozśmieszając wszystkich.

"Tori ma zabójczy atak," powiedziała Maya. "Ostatnio trafiła trenera w głowę podczas pokazu."

"To był wypadek!" zaprotestowałam.

"Pewnie, że tak," powiedział Ethan, uśmiechając się do mnie. "Przypomnij mi, żebym ci nie wchodził w drogę."

"Nic nie obiecuję."

Kiedy skończyliśmy jeść, wcześniejsze napięcie całkowicie zniknęło. Maya i Josie piszczały na widok chłopaka, który właśnie wszedł.

Ethan przysunął się bliżej mnie.

"Twoja opinia o mnie jest naprawdę pochlebna, Martinez."

Przewróciłam oczami, ale nie potrafiłam ukryć uśmiechu. "Nie pozwól, żeby uderzyło ci to do głowy."

"Za późno," powiedział, a jego krzywy uśmiech znów pojawił się na twarzy.

"Tak na marginesie," powiedział, wychylając się przez okno, "twoje przyjaciółki są naprawdę super."

"Ta," odpowiedziałam, zmuszając się, by ruszyć z miejsca. "Ale to nie znaczy, że się przyjaźnimy czy coś."

Znowu posłał mi ten krzywy uśmiech i ukłonił się. "Jak sobie życzysz."

Przesuń w górę, aby kontynuować

In Her Court

In Her Court

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa