PERSPEKTYWA ETHANA
„Naprawdę przeczytałaś wszystkie te artykuły?” zapytałem, patrząc jak Tori rozkłada swoje kolorowo zakodowane notatki na stole w sali do nauki.
„Oczywiście, że tak.” Nawet nie podniosła wzroku, skupiona na układaniu wszystkiego według jakiegoś systemu, który tylko ona rozumiała. „A ty nie?”
„Tak, ale nie stworzyłem systemu archiwizacji, którego zazdrościłoby NASA.”
To wywołało u niej szybkie spojrzenie, niemal uśmiech. Postęp.
Po tym, jak dwa dni temu uciekła z kawiarni, gdy pojawiła się Becca, nie byłem pewien, czy zgodzi się na kolejne spotkanie. Ale oto byliśmy, w bibliotece, pracując nad naszym projektem z ekonomii. I tym razem miałem strategię.
„Przeanalizowałem różnice w finansowaniu naszych drużyn”, powiedziałem, przesuwając w jej stronę laptopa. „Spójrz na to.”
Wyciągnąłem arkusz kalkulacyjny, nad którym spędziłem zdecydowanie za dużo godzin. Oczywiście nie zamierzałem jej tego przyznać.
Tori pochyliła się, ciemny kucyk opadł jej na ramię, gdy studiowała ekran. W moją stronę docierał delikatny kokosowy zapach jej szamponu.
„Masz prawdziwe dane budżetowe?” Wyglądała na pod wrażeniem, choć próbowała to ukryć. „Jak?”
„Trener Matts zostawił swój segregator po treningu. Mam fotograficzną pamięć do liczb.”
„To jest…” Zawahała się. „Właściwie przydatne.”
„Postaraj się nie brzmieć tak zaskoczenie,” zażartowałem. „Czasem mam umiejętności poza serwowaniem asów.”
Zmrużyła oczy, ale było w tym coś innego niż zwykle – raczej ocena niż odrzucenie.
„Więc,” kontynuowałem, przechodząc do kolejnej zakładki, „porównałem nasze budżety z procentem wygranych z ostatnich pięciu lat. Twoja drużyna konsekwentnie osiąga lepsze wyniki przy mniej niż połowie finansowania.”
„Powiedz mi coś, czego nie wiem,” mruknęła, ale nachyliła się bliżej, naprawdę zainteresowana.
„Najciekawsze jest tutaj.” Wskazałem na wykres, który stworzyłem. „Gdy uwzględnię wymogi zgodności z Title IX, szkoła technicznie przestrzega przepisów, ale całkowicie pomija ich ducha. Liczą kobiece aktywności, które ledwo kwalifikują się jako sport, żeby podbić statystyki.”
Brwi Tori poszybowały w górę. „Pływanie synchroniczne?”
„I cheerleading sportowy. Nie mam nic przeciw tym zajęciom, ale—”
„Nie zdobywają tytułów mistrzowskich,” dokończyła. „Ani stypendiów sportowych.”
„Dokładnie.” Nasze spojrzenia się spotkały i przez chwilę nie byliśmy Ethanem, gwiazdą tenisa, ani Tori, twardą zawodniczką siatkówki. Byliśmy po prostu dwojgiem ludzi, których połączyło wspólne zrozumienie.
Zgarnęła kosmyk włosów za ucho, patrząc z powrotem na ekran. „To solidne badania.”
W ustach Tori Martinez to niemal owacja na stojąco.
„Pomyślałem, że docenisz podejście oparte na twardych danych,” powiedziałem, starając się nie zabrzmieć zbyt zadowolony. „Liczby nie kłamią.”
„W przeciwieństwie do ludzi,” dodała, rzucając mi wymowne spojrzenie.
„Nigdy ci nie skłamałem, Martinez.”
„Nigdy nie miałeś okazji. Ledwo się znamy.”
Oparłem się na krześle. „Możemy to zmienić.”
„Nie przyszliśmy tu po to, żeby się zaprzyjaźniać,” przypomniała, ale już z mniejszą zadziornością niż wcześniej.
„Broń Boże,” przytaknąłem uroczyście. „Ale znajomość podstawowych informacji o partnerze projektowym może usprawnić pracę. Dwadzieścia pytań?”
Przewróciła oczami i całkowicie mnie zignorowała.
„Dziesięć?” Nadal nie powiedziała „tak”.
Była naprawdę twardym orzechem do zgryzienia.
„Siedem?”
Tori sięgnęła po butelkę z wodą. Nasze dłonie przypadkowo się musnęły – cofnęła szybko rękę. Udawałem, że tego nie zauważyłem.
„Dlaczego siatkówka?” zapytałem szczerze ciekawy.
Dłużej się zastanawiała nad tym pytaniem niż nad poprzednimi. „To idealna równowaga między indywidualną grą a strategią zespołową. Każdy punkt to zagadka, którą trzeba rozwiązać w kilka sekund.” Jej oczy rozbłysły, gdy mówiła. „Boisko staje się matematyczną siatką, gdzie czas, kąty i siła muszą się idealnie zgrać.”
Nigdy nie słyszałem, żeby ktoś tak opisywał sport. „Sprawiasz, że brzmi to jak połączenie fizyki i sztuki.”
„Bo tak jest.” Przygryzła wargę, wyglądając na lekko zakłopotaną.
„Nie zapytasz mnie o to samo?”
„Lubię, że jestem tam tylko ja,” odpowiedziałem mimo wszystko. „Nie mam współgraczy, których mogę zawieść, ani nikogo, kogo mógłbym obwiniać poza sobą. Wygrana czy porażka – wszystko zależy ode mnie.”
Coś przemknęło w jej oczach – może zrozumienie. Powoli skinęła głową.
Wróciła wzrokiem do notatek. „Wracajmy do pracy.”
Proponowałem kierunek, ona go krytykowała, a potem ulepszała. Dzieliła się swoimi badaniami, ja szukałem implikacji rynkowych. Gdy przekazywaliśmy sobie kartki, nasze dłonie czasem się stykały, a za każdym razem czułem ten sam, lekki dreszcz.
W pewnej chwili przygryzła końcówkę długopisu, skupiona na akapicie, nieświadoma, jak ten prosty gest kieruje moje myśli w nieodpowiednie rejony. Zmusiłem się, by odwrócić wzrok.
„A co z tą częścią?” Podała mi stronę. „Myślę, że język jest zbyt techniczny.”
Przeczytałem, zauważając elegancką precyzję jej pisania. „Twoje analityczne podejście naprawdę robi wrażenie,” powiedziałem szczerze, ciesząc się jej lekkim zaskoczeniem. „Większość moich kolegów z drużyny nie potrafiłaby rozłożyć czynników rynkowych na czynniki pierwsze.”
„Siatkarki nie tylko skaczą i uderzają,” odparła z tym ogniem, od którego się uzależniałem. „Musimy analizować złożone schematy obrony w ułamku sekundy.”
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, drzwi sali się otworzyły. Wszedł dyrektor sportowy Reynolds, rozpromieniony na mój widok.
„Harrington! Przedstawiciele Nike już są.” Ledwie spojrzał na Tori. „Martinez, musisz znaleźć inną salę – ta jest zarezerwowana na spotkanie programu tenisowego.”
Patrzyłem, jak wyraz twarzy Tori znów staje się nieprzenikniony, jakby wymazując krótkie porozumienie, które nawiązaliśmy. Ciepło, które zaczęło się między nami rodzić, natychmiast zamarzło.
„Oczywiście,” mruknęła, już zbierając swoje papiery.
„Poczekaj,” zwróciłem się do Reynoldsa. „Byliśmy tu pierwsi. Pracujemy nad ważnym zadaniem.”
Reynolds wyglądał na zdezorientowanego. „Ale tu chodzi o twoją umowę sponsorską z Nike. Czekają już w sali konferencyjnej.”
Głowa Tori gwałtownie się uniosła. „Sponsorowanie Nike?”
„Dla programu tenisowego,” wyjaśnił Reynolds z niecierpliwością. „Musimy wykorzystać tę salę na materiały prezentacyjne.”
Po raz pierwszy w mojej akademickiej karierze poczułem wstyd z powodu przywileju, który otrzymywałem automatycznie. Wyraz twarzy Tori – mieszanka rezygnacji i obrzydzenia – uderzył mnie mocniej niż jakikolwiek zepsuty serwis.
„Nie możecie użyć innej sali?” zapytałem Reynoldsa, ale jego mina jasno mówiła, że nie ma takiej opcji.
„W porządku,” powiedziała Tori, jej głos był napięty, gdy upychała papiery do torby. „Jestem do tego przyzwyczajona.”
„Pięć minut, Harrington,” rzucił Reynolds przez ramię, wychodząc. „Nie każ im czekać.”
Zostałem w miejscu, rozdarty pomiędzy pobiegnięciem za Tori a spotkaniem z ludźmi, którzy mogli zadecydować o mojej przyszłości. Ten sponsoring był wszystkim, na co naciskał mój ojciec, kolejnym krokiem w dziedzictwie Harringtonów.
Ale widziałem tylko spojrzenie Tori, gdy kolejne drzwi dosłownie zamykały się jej przed nosem tylko dlatego, że grała w „złą” dyscyplinę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA TORI
Zatrzasnęłam swoją szafkę tak mocno, że stojąca obok mnie dziewczyna aż podskoczyła.
"Przepraszam," mruknęłam, wcale nie czując skruchy.
Oczywiście, drużyna tenisowa pewnie dostaje darmowe buty, a my musimy robić kiermasze ciast, żeby kupić nowe ochraniacze na kolana.
Maya opadła na ławkę obok mnie. "Kto ci dziś rano nasikał do płatków?"
"Nikt." Związałam włosy w kucyk z niepotrzebną siłą. "Po prostu jestem zmęczona."
"Uh-huh." Nie kupowała tego. "To nie ma może czegoś wspólnego z pewnym blond tenisistą, co?"
Rzuciłam jej spojrzenie. "Co słyszałaś?"
"Tylko tyle, że widziano was, jak się zbliżyliście w bibliotece, zanim dyrektor sportowy Reynolds was wyprosił."
"Nie zbliżaliśmy się," warknęłam, sznurując buty. "Pracowaliśmy nad projektem z ekonomii. I tak, Reynolds mnie wywalił, żeby szanowna drużyna tenisowa mogła się spotkać z Nike."
Maya gwizdnęła cicho. "Nike, co? Musi być miło."
"Najgorsze jest—" Urwałam. Nie było sensu mówić na głos, co najbardziej mnie drażniło: że przez krótką, głupią chwilę naprawdę polubiłam pracę z Ethanem. Prawie pozwoliłam sobie uwierzyć, że jest inny.
"Najgorsze jest co?" ponagliła Maya.
"Nic. Chodźmy na trening."
Trenerka Rivera kazała nam od razu robić ćwiczenia obronne, gdy tylko weszłyśmy na boisko. Dokładnie to, czego potrzebowałam—żadnego myślenia, tylko reagowanie, rzucanie się, podnoszenie, powtarzanie. Moje ciało działało automatycznie, mięśnie paliły znajomym bólem.
"Martinez! Wyżej z tym wyskokiem!" zawołała trenerka.
Skinęłam głową, zbierając się do kolejnego ćwiczenia. Jeszcze pięć powtórzeń. Potem dziesięć. Potem piętnaście.
"Nawadniać się!" Trenerka w końcu krzyknęła, dmuchając w gwizdek.
Chwyciłam butelkę z wodą, wylewając połowę na głowę. Chłodna ciecz zmieszała się z potem, spływając po karku i plecach. Przez błogą minutę moja głowa była pusta—liczyło się tylko uczucie wody i pieczenie mięśni.
"Uh, Tori?" Josie szturchnęła mnie, patrząc na coś za moim ramieniem. "Masz gościa."
Odwróciłam się, woda dalej kapała mi z brody, i zobaczyłam Ethana Harringtona stojącego na skraju boiska. Trzymał dwa kubki z kawą i miał na twarzy niepewny wyraz, którego nigdy wcześniej u niego nie widziałam.
"Chyba sobie żartujesz," mruknęłam.
Wokół mnie koleżanki z drużyny się wyprostowały, poprawiając włosy i szorty. Maya nawet wciągnęła brzuch.
"Co on tutaj robi?" wyszeptała Josie, niezbyt dyskretnie.
"Nie mam pojęcia." Chwyciłam ręcznik, wycierając twarz ze złością.
"Nie pogadasz z nim?" zapytała Maya, kiedy nie miałam zamiaru się ruszyć.
"Jestem w trakcie treningu."
"Mamy przerwę na wodę," zauważyła Josie, niezbyt pomocnie.
Westchnęłam tak, by wyrazić, jak bardzo jestem zirytowana, i podeszłam do Ethana. Z bliska widziałam, że ta niepewność w jego oczach jest prawdziwa. Wyglądał prawie... na zdenerwowanego?
"To zamknięty trening," powiedziałam na powitanie.
"Wiem." Podał jeden z kubków. "Gałązka oliwna?"
"Za co niby?" Skrzyżowałam ramiona, ignorując kawę.
"Za ten incydent z salą do nauki." Jego swobodny uśmiech wyglądał na wymuszony. "To było nie w porządku."
"To nie była twoja wina." Słowa wyszły sztywno.
"Ale też nie zareagowałem."
Wzruszyłam ramionami, starając się wyglądać na obojętną. "Cokolwiek. To wszystko?"
Za mną prawie czułam, jak dziewczyny z drużyny napinają się, by usłyszeć każde słowo. Ich ciekawość paliła mnie w plecy.
"Przyszedłem też przeprosić za," zaczął Ethan.
"Okej."
Skinął głową i zapadła niezręczna cisza. Przeniósł ciężar ciała z nogi na nogę, a ja przez błąd spojrzałam w dół. Jego sportowe szorty odsłaniały mocne, opalone nogi wypracowane na korcie. Szybko podniosłam wzrok, zirytowana sobą.
"W każdym razie," znów podał kawę, "pomyślałem, że moglibyśmy przełożyć spotkanie? Projekt jest na przyszły tydzień."
"Dobra." W końcu wzięłam kubek, uważając, by nie dotknąć jego dłoni. "Czwartek, ta sama sala. O ile nie będzie zarezerwowana na jakąś specjalną uroczystość tenisową."
Chciałam, żeby zabolało, ale tylko skinął głową, akceptując złośliwość. "Czwartek pasuje. O czwartej?"
"O piątej. Mam trening."
"O piątej." Zerknął przez moje ramię na dziewczyny, które natychmiast udawały, że nas nie obserwują. "Przepraszam, że przerywam trening."
"W porządku." Wcale nie było.
"Martinez!" zawołała trenerka Rivera. "Przerwa skończona!"
"Muszę lecieć," powiedziałam, już się odwracając.
"Tori." Moje imię w jego ustach sprawiło, że się zatrzymałam.
"Co?"
"Powiedziałem Reynoldsowi, że potrzebujemy tej sali w czwartek. Uznał, że to obowiązkowy projekt wpływający na moją sportową dyspozycyjność." Kącik jego ust drgnął w uśmiechu. "Więc tym razem mamy pewność, że miejsce będzie wolne."
Przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. To było... troskliwe. I zupełnie niespodziewane.
"Dzięki," wydusiłam w końcu.
Skinął głową, robiąc krok do tyłu. "Do czwartku."
Patrzyłam, jak odchodzi, jego tenisowe nogi niosły go przez salę z taką swobodą, że aż trudno było nie zauważyć.
"O. Mój. Boże." Maya pojawiła się zaraz przy mnie, gdy tylko zniknął. "Ethan Harrington przyniósł ci kawę!"
"To nic takiego." Upijam łyk, by wyglądać na obojętną. "Tylko sprawy projektowe."
"Jasne," dołączyła Josie, szczerząc się. "Sprawy projektowe, przez które wpada na nasz trening i wygląda jak zagubiony szczeniak."
"Wcale nie wyglądał jak szczeniak," zaprotestowałam.
"Trochę tak," powiedziała Maya. "Taki pełen nadziei i zdenerwowany. To było urocze."
"Możemy już wrócić do treningu?" błagałam.
Trenerka uratowała mnie gwizdkiem. "Dziewczyny! W krąg!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA ETHANA
— Stary, co my tu w ogóle robimy? — zapytał Jake obok mnie, sprawdzając telefon po raz dwudziesty.
— Badania — odparłem, nie odrywając wzroku od boiska. — Do mojego projektu z ekonomii.
— Jasne — Jake uśmiechnął się złośliwie. — Badania na temat Tori, co?
Szturchnąłem go mocniej, niż trzeba było. — Zamknij się. To nie tak.
Ale nie mogłem zaprzeczyć, że Tori świetnie tam wyglądała. Nie tylko była atrakcyjna — choć zdecydowanie była — ale też utalentowana. Naprawdę utalentowana. Nigdy wcześniej nie zwracałem uwagi na siatkówkę, zawsze myślałem, że to tylko odbijanie piłki tam i z powrotem. Okazało się, że byłem idiotą.
— Spójrz na to — wskazałem, gdy Tori rzuciła się na ziemię, jakimś cudem podkładając ramię pod piłkę, która już prawie dotykała parkietu. — To jest chore.
— Daj spokój, stary. Tenis jest trudniejszy — mruknął Jake.
Już nie byłem tego taki pewien. Sposób, w jaki się komunikowały, tempo, strategia — to wyglądało jak zupełnie inny sport, niż sobie wyobrażałem.
— Martinez! Idealne czytanie gry! — zawołał trener Rivera.
Tori podniosła się z podłogi, otrzepując kolana. Jeszcze mnie nie zauważyła. Pewnie to lepiej, po tym incydencie z kawą. Nadal nie mogłem uwierzyć, że naprawdę to zrobiłem — pojawiłem się na jej treningu jak jakiś zakochany pierwszoroczniak. Nie żebym był zakochany. Po prostu… ciekawy.
— Yo, ja się już zmywam — powiedział Jake. — Trener chce nas jutro wcześniej na rozruchu.
— Jasne, spoko. Do zobaczenia.
Jake wyszedł, a szczerze mówiąc, poczułem ulgę. Oglądanie bez jego komentarzy było lepsze.
Trening trwał jeszcze jakieś dwadzieścia minut. Zacząłem zauważać schematy — jak Tori zdawała się kierować obroną, wskazując i wywołując rzeczy tuż przed tym, jak piłka leciała na ich stronę. Inne dziewczyny jej słuchały, nawet starsze.
Kiedy trener wreszcie zagwizdał, drużyna się zebrała, po czym rozeszła. Tori sięgnęła po butelkę z wodą i odwróciła się w stronę trybun — i wtedy mnie zobaczyła.
Jej oczy rozszerzyły się na ułamek sekundy, po czym zmrużyły.
Świetnie. Teraz znowu musiałem tłumaczyć, co tu robię.
Podeszła, wciąż ciężko oddychając po treningu. — Co ty tu znowu robisz…?
Wzruszyłem ramionami, starając się brzmieć swobodnie. — Po prostu… obserwuję.
— Obserwujesz — powtórzyła beznamiętnie.
— Do projektu. Mamy porównać alokację zasobów w różnych sportach, nie? Pomyślałem, że powinienem zobaczyć, o co chodzi w siatkówce.
Wzięła długi łyk wody, przyglądając mi się znad krawędzi butelki. — I?
—I co?
— Jakie genialne obserwacje poczyniłeś?
Nie byłem pewien, czy się ze mnie nabija, czy pyta poważnie. Postanowiłem być szczery.
— To o wiele bardziej techniczne, niż myślałem. To, jak czytasz atakujące, ustawiasz się… jakbyś wiedziała, gdzie poleci piłka, zanim one to zrobią.
Jej brwi wystrzeliły w górę, wyraźnie zaskoczona moją odpowiedzią.
— Co? — zapytałem.
— Nic. Po prostu nie spodziewałam się, że naprawdę będziesz uważał.
Podeszła jedna z jej koleżanek — Maya, zapamiętałem ją z ostatniego razu.
— Hej, Tenisisto — powiedziała z szerokim uśmiechem. — Znowu przyszedłeś?
— On 'obserwuje' do naszego projektu — wyjaśniła Tori, robiąc cudzysłów w powietrzu.
Maya roześmiała się.
— Właściwie — zacząłem — zauważyłem, jak komunikujecie się w obronie. Te sygnały i tak dalej.
Obie patrzyły na mnie, jakbym zaczął mówić po chińsku.
— Co? — zapytałem jeszcze raz.
— Nic — powiedziała Maya, wymieniając spojrzenie z Tori. — W każdym razie, po prysznicu idziemy coś zjeść. Powinieneś pójść z nami.
— Maya! — syknęła Tori.
— Co? To dla jego badań — powiedziała Maya niewinnie. — Prawda, Tenisisto?
Spojrzałem na Tori, która patrzyła na przyjaciółkę z mordem w oczach. — Uh, dzięki, ale chyba powinienem—
— On pójdzie — wtrącił się kolejny głos. To była ta wysoka — Josie. — Musi zobaczyć, jak żyje druga strona.
— Naprawdę nie chcę się narzucać — powiedziałem, czując się dziwnie osaczony.
— Nie narzucasz się, skoro cię zapraszamy — zauważyła Maya.
Tori wciąż nic nie mówiła, tylko stała wyglądając na rozdartą.
— Spoko — powiedziałem w końcu. — Róbcie swoje. Mam już, co chciałem.
— I co takiego chciałeś? — zapytała Tori, wyzywająco.
Prawda była taka, że sam nie byłem do końca pewien. Powiedziałem sobie, że to do projektu, ale przecież mogłem po prostu wygooglować siatkówkę.
— Perspektywy — odpowiedziałem w końcu. — Słuchaj, widzimy się w czwartek na nauce, okej?
Odwróciłem się, żeby odejść, ale Tori zawołała za mną.
— Ethan, zaczekaj.
Zatrzymałem się, zaskoczony, że użyła mojego imienia zamiast „Harrington”.
Westchnęła, jakby te słowa sprawiały jej fizyczny ból. — Możesz pójść. Jeśli chcesz.
— Na pewno? Bo twoja mina mówi coś zupełnie innego.
To wywołało u niej lekki uśmiech. — Moja mina mówi wiele rzeczy, których nie mam na myśli.
— Czyli to tak?
— To znaczy „jak chcesz” — sprostowała. — Idziemy do Taco Town. Nic wyszukanego.
— Uwielbiam Taco Town — powiedziałem, i to była prawda. Ich uliczne tacos były legendarne.
— Spotkaj się z nami przed wejściem za dwadzieścia minut — rzuciła Maya, już ciągnąc Tori w stronę szatni.
Przesuń w górę, aby kontynuować