POV Beatrice
Pałac Królewski w Montclair został zaprojektowany, by onieśmielać – i w pełni osiągał ten cel.
Przycisnęłam dłonie do brzucha, gdy nasza kareta przetaczała się przez żelazną bramę, mijając wypielęgnowane trawniki i potężne dęby, których rozłożyste konary zdawały się sięgać ku nam jak chciwe palce.
Moje gorsety wydawały się zbyt ciasne, choć wiedziałam, że to tylko panika zaciska mi płuca, a nie błąd starannego sznurowania Mary.
"Ani jednego fałszywego kroku, Beatrice." Głos matki był napięty od ledwie powstrzymywanej paniki, a jej rękawiczki ściskały moje ramię z siłą, po której pozostaną siniaki. "Rozumiesz? Ani jedno nieodpowiednie słowo, ani jeden gest, który można by opacznie zrozumieć."
"Rozumiem doskonale, matko."
I rzeczywiście rozumiałam – z bolesną jasnością. Rozumiałam, że jestem składana w ofierze jak baranek, by zapewnić naszej rodzinie przetrwanie. Że czeka mnie małżeństwo oparte na zimnej kalkulacji, a nie uczuciu.
Że najpewniej spędzę życie jako ozdobna żona mężczyzny, który będzie mnie traktował jak przykrą konieczność – zbrukana Pembertonówna, do której przyklejone są cenne ziemie przygraniczne.
Trzy lata od ostatniego, druzgocącego aktu tchórzostwa mego ojca. Trzy lata od jego samobójstwa, które zdegradowało nasze nazwisko do szeptanych skandali i zamykanych przed nami drzwi. Trzy lata obserwowania, jak dawni przyjaciele przechodzą na drugą stronę ulicy, by nas nie zauważyć, zaproszeń, które nigdy nie nadchodziły, i widoków na małżeństwo, które rozwiały się jak poranna mgła.
A teraz, jakimś cudem – audiencja u Korony.
"Pamiętaj o postawie," wtrąciła babcia z przeciwka karety, jej przenikliwe spojrzenie w wieku sześćdziesięciu trzech lat wciąż potrafiło podporządkować sobie całe sale. "Dankworthowie przez pięć pokoleń służyli rodzinie królewskiej z podniesioną głową. Bez względu na błędy twojego ojca, masz naszą krew w żyłach – a nasza krew nie słabnie."
"Tak, babciu."
Moi dziadkowie od strony matki wyczerpali wszelkie przysługi, wykorzystali każde powiązanie, jakie dawała ich daleka, królewska krew, aby zdobyć tę niemożliwą audiencję. Strategiczne ziemie przygraniczne, które kontrolowaliśmy, i nasze prawowite – choć dawne – roszczenie do królewskiego pochodzenia miały wartość, nawet jeśli ich zhańbiona wnuczka nie miała.
Byłam towarem z wadą, łaskawie rozważanym – i wszyscy o tym wiedzieliśmy.
"Książę został poinformowany o naszej sytuacji," powiedziałam ostrożnie, ważąc słowa. "Każdy szczegół intryg ojca, każdy szept skandalu –"
"A więc nie dasz mu powodu, by roztrząsał te sprawy." Ton babci nie dopuszczał sprzeciwu. "Masz w sobie królewską krew, choćby odległą. Masz ziemię, masz nienaganne maniery, byłaś szkolona od urodzenia dokładnie w tym celu. Będziesz opanowana."
Opanowana. Jakby opanowanie mogło wymazać trzy lata ruiny.
Wnętrze pałacu okazało się gorsze, niż sobie wyobrażałam – niekończące się korytarze rozciągające się we wszystkich kierunkach, portrety surowych monarchów śledzące mój każdy krok z pozłacanych ram, oceniając mnie bezlitośnie. Gdy moją rodzinę odprowadzono na wstępne rozmowy z doradcami Ich Królewskich Mości, desperacko szukałam chwili samotności.
Potrzebowałam powietrza. Przestrzeni. Chwili, by się pozbierać przed czekającym mnie sądem.
Wybrany przeze mnie korytarz prowadził jeszcze głębiej w serce pałacu, obok olejnych obrazów i zdobnych kinkietów, aż dźwięk ruchu zatrzymał mnie przed uchylonymi drzwiami. Może ktoś wskaże mi drogę z powrotem do głównego skrzydła.
Popchnęłam drzwi szerzej i zamarłam.
Mężczyzna stał do mnie tyłem, koszulę niedbale rzuconą na pobliskie krzesło. Popołudniowe światło wpadało przez wysokie okna, podkreślając każdy zarys i zagłębienie mięśni, które nigdy nie powinny być widoczne dla oczu niezamężnej kobiety. Jego ramiona były szersze, niż przystało dżentelmenowi, zwężając się ku szczupłej talii; kręgosłup tworzył doskonałą linię siły.
Gorąco zalało mi twarz, szyję, rozlewając się aż tam, gdzie nie śmiałam nawet przyznać.
Nigdy nie widziałam mężczyzny w takim stanie. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że męskie ciało może być tak pociągające. Tak całkowicie rozpraszające, że mój wytrenowany umysł zupełnie się wyłączył.
Odwrócił się.
Słodkie miłosierne niebiosa.
Był piękny. Nie tylko przystojny – to słowo nie wystarczało. Jego twarz powinna widnieć na antycznych monetach: silna szczęka, wysokie kości policzkowe, usta z naturalną zmysłowością nawet w spoczynku.
Ciemnoblond włosy opadały mu na czoło, lekko wilgotne od wysiłku. Ale to oczy naprawdę mnie pokonały – inteligentne, ciepłe, w kolorze orzecha, tańczące z niekłamanym rozbawieniem na widok mojej wyraźnej konsternacji.
„Och! Proszę wybaczyć,” wyjąkałam, mój głos zabrzmiał o kilka oktaw wyżej niż zwykle. „Jest mi niezmiernie przykro — nie zamierzałam naruszać pańskiej prywatności. Natychmiast się wycofam…”
„Nie ma potrzeby uciekać w popłochu.” Jego głos niósł w sobie ciepło zamiast nagany, był bogaty i dźwięczny, jakby drgał w moich kościach. „Muszę jednak przyznać, że ciekawi mnie, jak odkryła pani to szczególne schronienie. Większość gości potrzebuje szczegółowych map i oddanego przewodnika, by przejść przez te korytarze bezbłędnie.”
„Mam niezwykły talent do beznadziejnego gubienia się,” odparłam, zanim dobre maniery zdążyły mnie powstrzymać. „Najwyraźniej mój zmysł orientacji jest równie kiepski jak wyczucie czasu.”
Zaśmiał się — szczerze i ciepło, a ten dźwięk przemienił atmosferę wokół nas. „Jakie to orzeźwiająco szczere. Większość dam omdlałaby teatralnie albo uciekła bez słowa.” Sięgnął po koszulę z ruchem aż nazbyt płynnym, zbyt pełnym wdzięku. „Chociaż, być może, pewne uznanie niestosowności sytuacji byłoby na miejscu?”
„Cała niestosowność leży po mojej stronie.”
Zdołałam się odezwać, choć zdradziecki wzrok wciąż padał na jego tors, gdy naciągał len przez głowę. Widok tkaniny sunącej po tej nieprawdopodobnej sylwetce okazał się dla mnie bardziej poruszający niż sama nagość.
„Nie powinnam była oddalać się aż tak daleko od głównego skrzydła. Po prostu szukałam chwili samotności przed…” Urwałam, niepewna, ile mogę powiedzieć.
„Przed tą przerażającą audiencją, która na panią czeka?”
W jego oczach pojawiła się znajoma, współczująca błyskotliwość, gdy poprawiał ubranie.
„Pałac potrafi przytłoczyć nowoprzybyłych. Ale muszę przyznać, dokonała pani czegoś, czego nie udało się wielu dworzanom przez całe dekady — odnalezienie tego pokoju wymaga albo wyjątkowych umiejętności nawigacyjnych, albo wyjątkowego ich braku.”
„Sądzę, że możemy śmiało założyć to drugie,” odparłam, sama zaskoczona łatwością naszej rozmowy. „Moja guwernantka zawsze powtarzała, że damy powinny trzymać się znanych sobie terytoriów. Chyba właśnie potwierdziłam jej obawy.”
„Guwernantki, z mojego doświadczenia, doradzają ostrożność we wszystkim, co mogłoby się okazać bardziej pociągające niż przewidywalne.” Wyciągnął dłoń z naturalnym wdziękiem. „Jestem Mikołaj. A pani?”
„Beatrice.” Ujęłam jego dłoń, a kontakt wywołał we mnie niespodziewany dreszcz. Jego uścisk był ciepły, stanowczy, a kciuk — przypadkiem czy nie — musnął wnętrze mojego nadgarstka tuż przy końcu rękawiczki.
Coś błysnęło w jego oczach. Może rozpoznał moją reakcję.
„A więc, Lady Beatrice o duszy poszukiwaczki przygód,” powiedział, a jego głos obniżył się lekko, „pozwoli pani, że odprowadzę panią z powrotem ku cywilizacji. Te korytarze łatwo pożerają nieostrożnych.”
Nasza droga do głównego skrzydła stała się czymś, czego nie doświadczyłam od trzech lat — rozmową z kimś, kto traktował mnie po prostu jak mnie samą.
Nie jak skandal, nie jak atut strategiczny. Po prostu Beatrice. On żartował z mojej beznadziejnej orientacji w terenie, a ja odpowiadałam uwagami, które przyprawiłyby moją matkę o zawał — i przez dziesięć idealnych minut zapomniałam zupełnie o celu mojej wizyty.
„Mam nadzieję, że pani spotkania przebiegną pomyślnie,” powiedział, gdy dotarliśmy do znajomego przepychu. „Cokolwiek panią tu sprowadza, zasługuje na uważne rozważenie.”
„Jest pan bardzo uprzejmy,” odparłam, zaskoczona, jak bardzo nie chciałam, by ta chwila się skończyła. „Obawiam się, że całkowicie zawłaszczyłam pański czas moją nieudolnością.”
„Czas spędzony w miłym towarzystwie nigdy nie jest stracony.” Wykonał idealny, zgodny z etykietą ukłon. „Powodzenia, Lady Beatrice.”
Patrzyłam, jak znika w korytarzu, a w mojej piersi zagościło coś na kształt prawdziwego rozczarowania.
Wtedy głos matki roztrzaskał tę chwilę. „Beatrice! Oto jesteś! Ich Królewskie Mości są gotowe na oficjalne przedstawienie. Chodź — szybko!”
Dwadzieścia minut później onieśmielający przepych sali tronowej uderzył mnie niczym fizyczny cios. Wysokie sklepienia, lśniące złocenia, a na końcu sali dwie postacie na tronach, zaprojektowanych tak, by uwypuklić bezkresny dystans między monarchami a zwykłymi śmiertelnikami.
Ale to trzecia postać, stojąca w oficjalnym stroju dworskim obok władców, sprawiła, że serce mi zamarło.
Mikołaj.
Mój Mikołaj z sali szermierczej. Półnagie mężczyzna, który śmiał się z mojego zakłopotania i sprawił, że przez chwilę byłam po prostu sobą.
Następca tronu, książę Mikołaj Montclair.
Mężczyzna, którego miałam poślubić.
Nasze spojrzenia spotkały się ponad nieosiągalnym dystansem i widziałam, jak jego twarz przechodzi przez szok, rozpoznanie, a potem coś niebezpiecznie bliskiego rozpaczy — zanim opadła nań maska królewskiej powagi.
On też nie wiedział.
Małe miłosierdzie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Czas rozpadł się na krystaliczne odłamki, gdy podążałam za wyważonym pochodem mojej rodziny przez marmur, który odbijał nasze ruchy niczym zwierciadło osądu.
Nasze spojrzenia spotkały się przez niemożliwy dystans sali tronowej i obserwowałam, jak jego wyraz twarzy przechodzi od szoku, przez rozpoznanie, aż do czegoś niebezpiecznie bliskiego konsternacji, zanim opadła maska królewskiej poprawności.
Nie grał wtedy żadnej okrutnej gry. Naprawdę nie wiedział.
Dłoń Matki ścisnęła mój łokieć wystarczająco mocno, by pozostawić siniak, popychając mnie naprzód do najgłębszego dygnięcia, jakie kiedykolwiek wypracowałam w trakcie moich treningów.
"Wasze Królewskie Mości," intonowała Babcia z dyplomatyczną wprawą, która przeprowadziła ją przez pięć dekad dworskiej polityki, "pozwólcie przedstawić moją wnuczkę, Lady Beatrice Pemberton, oraz jej matkę, Owdowiałą Wicehrabinę Pemberton."
Tytuł Matki zawisł w powietrzu niczym duch—przypomnienie o mężu, którego czyny zniszczyły wszystko, którego tchórzostwo pozostawiło ją wdową dźwigającą ciężar jego win.
"Lady Beatrice." Głos Króla przeciął moje spiralujące myśli z chirurgiczną precyzją. "Powstań."
Posłuchałam, każdy mięsień miałam pod kontrolą wyłącznie siłą woli, choć nogi drżały pod warstwami jedwabiu.
"Lady Beatrice," zaczęła Królowa Małgorzata, jej głos niósł ten szczególny chłód zarezerwowany dla nieprzyjemnych konieczności, "jestem ciekawa spotkania młodej kobiety, której okoliczności stały się przedmiotem tak szerokiego rozważenia przez Koronę."
Nacisk na okoliczności był wymierzony z wyrachowanym okrucieństwem. Każda dusza w tej komnacie doskonale wiedziała, co te okoliczności oznaczają.
"Jestem głęboko wdzięczna za łaskawe zainteresowanie Waszych Królewskich Mości sytuacją naszej rodziny," odpowiedziałam, utrzymując głos w równowadze wyłącznie przez determinację.
"Istotnie."
Król Leopold pochylił się do przodu, lustrując mnie wzrokiem, jakby oceniał konia o wątpliwym pochodzeniu.
"Dla wprawnego oka można rzec, że nasze rozważania wykraczają daleko poza konwencjonalne oczekiwania. Gotowość Korony do rozpatrzenia tego układu świadczy o naszym zaangażowaniu w uzdrowienie, a nie pielęgnowanie dawnych uraz."
"Strategiczna wartość pogranicza nie może być przeceniona, Wasza Królewska Mość," wtrącił Dziadek płynnym tonem, wyostrzonym przez dekady służby królewskiej. "W połączeniu z naszym prawowitym, choć odległym, królewskim rodowodem, korzyści polityczne wydają się wyjątkowo przekonujące dla wszystkich zainteresowanych stron."
"Owszem," przytaknęła Królowa lodowatą uprzejmością. "Choć podejrzewam, iż Lady Beatrice będzie wymagała gruntownego przygotowania do należytego zachowania odpowiadającego jej przyszłej pozycji. Nie można po prostu założyć, że… niekonwencjonalne wychowanie stanowi odpowiednią podstawę do królewskich obowiązków."
Ta przytyk trafiła z chirurgiczną precyzją. Niekonwencjonalne wychowanie —mistrzowsko uprzejme nawiązanie do dorastania w domu, gdzie patriarcha systematycznie oszukiwał swoich wspólników, by w końcu wybrać tchórzowską ucieczkę w samobójstwo.
"Byłabym zaszczycona otrzymać wszelkie instrukcje, jakie Wasza Królewska Mość uzna za stosowne," wykrztusiłam, utrzymując głos w równowadze mimo upokorzenia palącego w piersi.
Obok mnie Matka stała blada i milcząca, wciąż przygnieciona ciężarem wstydu, który stał się jej nieodłącznym towarzyszem przez ostatnie trzy lata. Chciałam ująć jej dłoń, pocieszyć ją, lecz dobre obyczaje zabraniały takich gestów.
"Wyjście z niepomyślnych okoliczności wymaga zarówno pokory, jak i determinacji," orzekł Król. "Ufamy, że to małżeństwo będzie pełnym przywróceniem honoru wszystkim stronom."
W trakcie tego dyplomatycznego demontażu mojej godności, Mikołaj pozostawał osobliwą stałością. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, nie widziałam w jego oczach pogardy, na którą się przygotowywałam. Zamiast tego, wystąpił naprzód z łagodnym autorytetem.
"Może, Ojcze, pozwolilibyśmy Lady Beatrice wypowiedzieć się samodzielnie na temat swoich zainteresowań i aspiracji? Jej własny głos jest zapewne cenniejszy niż spekulacje o jej charakterze."
Ta niespodziewana obrona niemal zupełnie zburzyła moją starannie utrzymywaną postawę.
"Słuszna sugestia," przyznał Król z niechętną aprobatą. "Lady Beatrice, jakie osiągnięcia możesz wnieść w ten związek poza rodowymi posiadłościami?"
"Wielką przyjemność sprawia mi czytanie, Wasza Królewska Mość, a — być może mniej konwencjonalnie — rozmowy o historii i filozofii, gdy tylko nadarza się taka sposobność."
"Niekonwencjonalnie?" Uśmiechnął się Mikołaj — tym samym ciepłym wyrazem twarzy, który pamiętałam ze wcześniejszego spotkania, i coś w mojej piersi poluzowało się odrobinę. "Sądzę, że intelektualna ciekawość to najznakomitsze z osiągnięć. Czy traktaty polityczne angażują cię równie mocno co literatura?"
"Jak najbardziej, Wasza Wysokość. Choć muszę przyznać, że moje opinie zapewne przekraczają to, co społeczeństwo uznaje za stosowne dla kobiecego dyskursu."
"Podejrzewam, że twoje opinie byłyby dla mnie znacznie bardziej interesujące niż to, co uchodzi za stosowne," odpowiedział Mikołaj, a policzki zalał mi rumieniec na widok jego oczywistej próby złagodzenia mojego położenia.
Dusząca atmosfera sali tronowej rozpadła się zupełnie, gdy masywne drzwi rozwarły się z teatralną siłą.
"Jej Królewska Wysokość, Księżniczka Theodora Charlotte Montclair!" ogłosił herold, jego głos niosąc się przez salę z równą dawką obowiązku i rezygnacji.
Postać, która wkroczyła przez te drzwi, poruszała się z pewnością kogoś zupełnie obojętnego na królewskie niezadowolenie. Była wysoka jak na kobietę, z ciemnozłotymi włosami artystycznie rozczochranymi w sposób, który najpewniej wymagał niemałego wysiłku.
Ale to jej twarz mnie zatrzymała — nie piękna w konwencjonalnym sensie, rysy miała zbyt mocne, szczękę zbyt zdecydowaną. A jednak efekt końcowy był całkowicie fascynujący.
I jej oczy — zielone jak letnie lasy, błyszczące niebezpieczną inteligencją i ledwo powstrzymywanym figlem.
Te oczy odnalazły moje po drugiej stronie sali tronowej i coś w mojej piersi niewytłumaczalnie się ścisnęło.
"Proszę wybaczyć moje spóźnienie," ogłosiła Theodora, jej głos niosąc nuty rozbawienia, które sugerowały, że wcale nie było jej przykro. "Zupełnie pochłonęła mnie korespondencja i całkiem straciłam poczucie czasu."
"Theodoro," głos królowej mógłby zmrozić szampana, "twoje wyczucie czasu jest nadzwyczaj nieuprzejme."
"Jakie to dla mnie druzgocące." Nieszczerość księżniczki była wspaniała. "Mam nadzieję, że nie ominęło mnie nic szczególnie porywającego. Czy nadal omawiamy skandaliczną sprawę Pembertonów, czy przeszliśmy już do ważniejszych spraw państwowych?"
Zbiorowy wdech sugerował, że złamała kilka protokołów jednocześnie. Ale kontynuowała z imponującą obojętnością.
"Bo szczerze mówiąc, cała ta sprawa wydaje mi się dość hipokrytyczna. Połowa naszego dworu skrywa sekrety, które przy Pembertonach wydają się wręcz banalne. Kreatywna księgowość lorda Ashwortha, dość obszerna kolekcja korespondencji lady Pembroke z zagranicznymi dyplomatami, książę Marlborough—"
"Theodoro!" głos króla Leopolda zabrzmiał prawdziwym gniewem.
"Po prostu zastanawia mnie," ciągnęła Theodora, zupełnie niewzruszona, "że traktujemy lady Beatrice jak jakiś projekt charytatywny, kiedy zbrodnie jej ojca bledną przy tych przewinieniach, które z grzeczności przemilczamy każdego sezonu."
Skierowała wtedy pełnię swojej uwagi na mnie, badając mnie z intensywnością, która sprawiła, że coś zatrzepotało mi nisko w brzuchu.
"Czego naprawdę chciałabym się dowiedzieć, lady Beatrice," powiedziała, zbliżając się z płynną gracją, "to co sądzisz o tym układzie. Nie dyplomatycznej odpowiedzi, której z pewnością nauczyła cię babka — prawdy."
Ta bezpośredniość była zarówno szokująca, jak i odświeżająca po godzinach ostrożnych manewrów.
"Myślę, Wasza Wysokość, że jestem niezmiernie szczęśliwa, iż rozważają mnie do takiego zaszczytu, niezależnie od tego, jak do tego doszło."
"Jakże dyplomatycznie sformułowane."
Uśmiech Theodory był niemal wilczy.
"Ale po tylu rozmowach o twoim charakterze chyba zasłużyłaś na szansę wyrażenia prawdziwych opinii? Czy byłaś traktowana sprawiedliwie podczas tych negocjacji? Czego naprawdę oczekujesz od małżeństwa?"
Każde pytanie uderzało niczym salwa z artylerii — bezpośrednie, nie na miejscu i absolutnie odświeżające.
"Chcę bezpieczeństwa dla mojej rodziny," usłyszałam własny głos, zaskakująco szczery. "Chcę odbudować to, co zniszczyły czyny mojego ojca. Poza tym, muszę przyznać, nie pozwoliłam sobie rozważać osobistych pragnień."
"Jakże praktycznie." Theodora sięgnęła wtedy dłonią — gest na tyle swobodny, że ktoś inny mógłby go nie zauważyć — i poprawiła wstążkę na moim ramieniu, która lekko się poluzowała.
Jej rękawiczka przesunęła się po moim obojczyku przez cienki materiał i niemal wydałam z siebie cichy oddech zaskoczenia.
"Już," szepnęła, głosem przeznaczonym tylko dla mnie. "Dużo lepiej."
Kontrast między rodzeństwem wyostrzył się z druzgocącą jasnością. Nicholas oferował dyplomatyczną uprzejmość, próbując złagodzić moje położenie łagodnością. Theodora kwestionowała cały system, który sprowadzał ludzi do politycznych transakcji.
Oboje wydawali się szczerze zainteresowani mną jako osobą, a nie tylko pionkiem — choć w zupełnie inny sposób.
"Może," kontynuowała Theodora, nie odrywając ode mnie wzroku, "spędzimy jutro razem trochę czasu? Muszę przyznać, że jestem spragniona rozmowy z kimś, kto rozumie osobliwy ciężar bycia przedmiotem dyskusji, a nie konsultowania się w sprawie własnej przyszłości."
Zaproszenie niosło podteksty, które sprawiły, że serce zaczęło mi bić szybciej w sposób, którego nie umiałam wyjaśnić.
"Ja... tak," usłyszałam, jak mówię. "To będzie bardzo miłe, Wasza Wysokość."
"Wybornie." Uśmiech Theodory stał się niemal triumfalny. "Będę odliczać godziny, lady Beatrice."
Gdy oficjalna audiencja dobiegła końca w napiętej uprzejmości, nie mogłam oderwać wzroku od Theodory.
Poruszała się po sali tronowej jakby była jej właścicielką, zatrzymując się, by zamienić kilka cichych słów z Nicholasem, który pokręcił głową z widocznym zniecierpliwieniem.
Kiedy na mnie spojrzała, w jej wyrazie twarzy było coś, czego nie umiałam rozszyfrować — coś dzikiego, zaborczego i całkowicie fascynującego.
Powinnam była myśleć o Nicholasie. O księciu, którego życzliwość mnie zaskoczyła, którego uprzejmość mogła stanowić ratunek dla mojej rodziny.
Zamiast tego myślałam o płonących oczach Theodory, o tym, jak jej dotyk poczułam na swojej skórze, i o nieoczekiwanym cieple, które zalało moją pierś, gdy jako jedyna stanęła w obronie nazwiska Pembertonów.
Przesuń w górę, aby kontynuować