passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Intimate Education for a Noble Lady - Rozdział #2 - autor itsvlada

Intimate Education for a Noble Lady

/

Rozdział 2

Rozdział 1

POV Beatrice

Pałac Królewski w Montclair został zaprojektowany, by onieśmielać – i w pełni osiągał ten cel.

Przycisnęłam dłonie do brzucha, gdy nasza kareta przetaczała się przez żelazną bramę, mijając wypielęgnowane trawniki i potężne dęby, których rozłożyste konary zdawały się sięgać ku nam jak chciwe palce.

Moje gorsety wydawały się zbyt ciasne, choć wiedziałam, że to tylko panika zaciska mi płuca, a nie błąd starannego sznurowania Mary.

"Ani jednego fałszywego kroku, Beatrice." Głos matki był napięty od ledwie powstrzymywanej paniki, a jej rękawiczki ściskały moje ramię z siłą, po której pozostaną siniaki. "Rozumiesz? Ani jedno nieodpowiednie słowo, ani jeden gest, który można by opacznie zrozumieć."

"Rozumiem doskonale, matko."

I rzeczywiście rozumiałam – z bolesną jasnością. Rozumiałam, że jestem składana w ofierze jak baranek, by zapewnić naszej rodzinie przetrwanie. Że czeka mnie małżeństwo oparte na zimnej kalkulacji, a nie uczuciu.

Że najpewniej spędzę życie jako ozdobna żona mężczyzny, który będzie mnie traktował jak przykrą konieczność – zbrukana Pembertonówna, do której przyklejone są cenne ziemie przygraniczne.

Trzy lata od ostatniego, druzgocącego aktu tchórzostwa mego ojca. Trzy lata od jego samobójstwa, które zdegradowało nasze nazwisko do szeptanych skandali i zamykanych przed nami drzwi. Trzy lata obserwowania, jak dawni przyjaciele przechodzą na drugą stronę ulicy, by nas nie zauważyć, zaproszeń, które nigdy nie nadchodziły, i widoków na małżeństwo, które rozwiały się jak poranna mgła.

A teraz, jakimś cudem – audiencja u Korony.

"Pamiętaj o postawie," wtrąciła babcia z przeciwka karety, jej przenikliwe spojrzenie w wieku sześćdziesięciu trzech lat wciąż potrafiło podporządkować sobie całe sale. "Dankworthowie przez pięć pokoleń służyli rodzinie królewskiej z podniesioną głową. Bez względu na błędy twojego ojca, masz naszą krew w żyłach – a nasza krew nie słabnie."

"Tak, babciu."

Moi dziadkowie od strony matki wyczerpali wszelkie przysługi, wykorzystali każde powiązanie, jakie dawała ich daleka, królewska krew, aby zdobyć tę niemożliwą audiencję. Strategiczne ziemie przygraniczne, które kontrolowaliśmy, i nasze prawowite – choć dawne – roszczenie do królewskiego pochodzenia miały wartość, nawet jeśli ich zhańbiona wnuczka nie miała.

Byłam towarem z wadą, łaskawie rozważanym – i wszyscy o tym wiedzieliśmy.

"Książę został poinformowany o naszej sytuacji," powiedziałam ostrożnie, ważąc słowa. "Każdy szczegół intryg ojca, każdy szept skandalu –"

"A więc nie dasz mu powodu, by roztrząsał te sprawy." Ton babci nie dopuszczał sprzeciwu. "Masz w sobie królewską krew, choćby odległą. Masz ziemię, masz nienaganne maniery, byłaś szkolona od urodzenia dokładnie w tym celu. Będziesz opanowana."

Opanowana. Jakby opanowanie mogło wymazać trzy lata ruiny.

Wnętrze pałacu okazało się gorsze, niż sobie wyobrażałam – niekończące się korytarze rozciągające się we wszystkich kierunkach, portrety surowych monarchów śledzące mój każdy krok z pozłacanych ram, oceniając mnie bezlitośnie. Gdy moją rodzinę odprowadzono na wstępne rozmowy z doradcami Ich Królewskich Mości, desperacko szukałam chwili samotności.

Potrzebowałam powietrza. Przestrzeni. Chwili, by się pozbierać przed czekającym mnie sądem.

Wybrany przeze mnie korytarz prowadził jeszcze głębiej w serce pałacu, obok olejnych obrazów i zdobnych kinkietów, aż dźwięk ruchu zatrzymał mnie przed uchylonymi drzwiami. Może ktoś wskaże mi drogę z powrotem do głównego skrzydła.

Popchnęłam drzwi szerzej i zamarłam.

Mężczyzna stał do mnie tyłem, koszulę niedbale rzuconą na pobliskie krzesło. Popołudniowe światło wpadało przez wysokie okna, podkreślając każdy zarys i zagłębienie mięśni, które nigdy nie powinny być widoczne dla oczu niezamężnej kobiety. Jego ramiona były szersze, niż przystało dżentelmenowi, zwężając się ku szczupłej talii; kręgosłup tworzył doskonałą linię siły.

Gorąco zalało mi twarz, szyję, rozlewając się aż tam, gdzie nie śmiałam nawet przyznać.

Nigdy nie widziałam mężczyzny w takim stanie. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że męskie ciało może być tak pociągające. Tak całkowicie rozpraszające, że mój wytrenowany umysł zupełnie się wyłączył.

Odwrócił się.

Słodkie miłosierne niebiosa.

Był piękny. Nie tylko przystojny – to słowo nie wystarczało. Jego twarz powinna widnieć na antycznych monetach: silna szczęka, wysokie kości policzkowe, usta z naturalną zmysłowością nawet w spoczynku.

Ciemnoblond włosy opadały mu na czoło, lekko wilgotne od wysiłku. Ale to oczy naprawdę mnie pokonały – inteligentne, ciepłe, w kolorze orzecha, tańczące z niekłamanym rozbawieniem na widok mojej wyraźnej konsternacji.

„Och! Proszę wybaczyć,” wyjąkałam, mój głos zabrzmiał o kilka oktaw wyżej niż zwykle. „Jest mi niezmiernie przykro — nie zamierzałam naruszać pańskiej prywatności. Natychmiast się wycofam…”

„Nie ma potrzeby uciekać w popłochu.” Jego głos niósł w sobie ciepło zamiast nagany, był bogaty i dźwięczny, jakby drgał w moich kościach. „Muszę jednak przyznać, że ciekawi mnie, jak odkryła pani to szczególne schronienie. Większość gości potrzebuje szczegółowych map i oddanego przewodnika, by przejść przez te korytarze bezbłędnie.”

„Mam niezwykły talent do beznadziejnego gubienia się,” odparłam, zanim dobre maniery zdążyły mnie powstrzymać. „Najwyraźniej mój zmysł orientacji jest równie kiepski jak wyczucie czasu.”

Zaśmiał się — szczerze i ciepło, a ten dźwięk przemienił atmosferę wokół nas. „Jakie to orzeźwiająco szczere. Większość dam omdlałaby teatralnie albo uciekła bez słowa.” Sięgnął po koszulę z ruchem aż nazbyt płynnym, zbyt pełnym wdzięku. „Chociaż, być może, pewne uznanie niestosowności sytuacji byłoby na miejscu?”

„Cała niestosowność leży po mojej stronie.”

Zdołałam się odezwać, choć zdradziecki wzrok wciąż padał na jego tors, gdy naciągał len przez głowę. Widok tkaniny sunącej po tej nieprawdopodobnej sylwetce okazał się dla mnie bardziej poruszający niż sama nagość.

„Nie powinnam była oddalać się aż tak daleko od głównego skrzydła. Po prostu szukałam chwili samotności przed…” Urwałam, niepewna, ile mogę powiedzieć.

„Przed tą przerażającą audiencją, która na panią czeka?”

W jego oczach pojawiła się znajoma, współczująca błyskotliwość, gdy poprawiał ubranie.

„Pałac potrafi przytłoczyć nowoprzybyłych. Ale muszę przyznać, dokonała pani czegoś, czego nie udało się wielu dworzanom przez całe dekady — odnalezienie tego pokoju wymaga albo wyjątkowych umiejętności nawigacyjnych, albo wyjątkowego ich braku.”

„Sądzę, że możemy śmiało założyć to drugie,” odparłam, sama zaskoczona łatwością naszej rozmowy. „Moja guwernantka zawsze powtarzała, że damy powinny trzymać się znanych sobie terytoriów. Chyba właśnie potwierdziłam jej obawy.”

„Guwernantki, z mojego doświadczenia, doradzają ostrożność we wszystkim, co mogłoby się okazać bardziej pociągające niż przewidywalne.” Wyciągnął dłoń z naturalnym wdziękiem. „Jestem Mikołaj. A pani?”

„Beatrice.” Ujęłam jego dłoń, a kontakt wywołał we mnie niespodziewany dreszcz. Jego uścisk był ciepły, stanowczy, a kciuk — przypadkiem czy nie — musnął wnętrze mojego nadgarstka tuż przy końcu rękawiczki.

Coś błysnęło w jego oczach. Może rozpoznał moją reakcję.

„A więc, Lady Beatrice o duszy poszukiwaczki przygód,” powiedział, a jego głos obniżył się lekko, „pozwoli pani, że odprowadzę panią z powrotem ku cywilizacji. Te korytarze łatwo pożerają nieostrożnych.”

Nasza droga do głównego skrzydła stała się czymś, czego nie doświadczyłam od trzech lat — rozmową z kimś, kto traktował mnie po prostu jak mnie samą.

Nie jak skandal, nie jak atut strategiczny. Po prostu Beatrice. On żartował z mojej beznadziejnej orientacji w terenie, a ja odpowiadałam uwagami, które przyprawiłyby moją matkę o zawał — i przez dziesięć idealnych minut zapomniałam zupełnie o celu mojej wizyty.

„Mam nadzieję, że pani spotkania przebiegną pomyślnie,” powiedział, gdy dotarliśmy do znajomego przepychu. „Cokolwiek panią tu sprowadza, zasługuje na uważne rozważenie.”

„Jest pan bardzo uprzejmy,” odparłam, zaskoczona, jak bardzo nie chciałam, by ta chwila się skończyła. „Obawiam się, że całkowicie zawłaszczyłam pański czas moją nieudolnością.”

„Czas spędzony w miłym towarzystwie nigdy nie jest stracony.” Wykonał idealny, zgodny z etykietą ukłon. „Powodzenia, Lady Beatrice.”

Patrzyłam, jak znika w korytarzu, a w mojej piersi zagościło coś na kształt prawdziwego rozczarowania.

Wtedy głos matki roztrzaskał tę chwilę. „Beatrice! Oto jesteś! Ich Królewskie Mości są gotowe na oficjalne przedstawienie. Chodź — szybko!”

Dwadzieścia minut później onieśmielający przepych sali tronowej uderzył mnie niczym fizyczny cios. Wysokie sklepienia, lśniące złocenia, a na końcu sali dwie postacie na tronach, zaprojektowanych tak, by uwypuklić bezkresny dystans między monarchami a zwykłymi śmiertelnikami.

Ale to trzecia postać, stojąca w oficjalnym stroju dworskim obok władców, sprawiła, że serce mi zamarło.

Mikołaj.

Mój Mikołaj z sali szermierczej. Półnagie mężczyzna, który śmiał się z mojego zakłopotania i sprawił, że przez chwilę byłam po prostu sobą.

Następca tronu, książę Mikołaj Montclair.

Mężczyzna, którego miałam poślubić.

Nasze spojrzenia spotkały się ponad nieosiągalnym dystansem i widziałam, jak jego twarz przechodzi przez szok, rozpoznanie, a potem coś niebezpiecznie bliskiego rozpaczy — zanim opadła nań maska królewskiej powagi.

On też nie wiedział.

Małe miłosierdzie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Czas rozpadł się na krystaliczne odłamki, gdy podążałam za wyważonym pochodem mojej rodziny przez marmur, który odbijał nasze ruchy niczym zwierciadło osądu.

Nasze spojrzenia spotkały się przez niemożliwy dystans sali tronowej i obserwowałam, jak jego wyraz twarzy przechodzi od szoku, przez rozpoznanie, aż do czegoś niebezpiecznie bliskiego konsternacji, zanim opadła maska królewskiej poprawności.

Nie grał wtedy żadnej okrutnej gry. Naprawdę nie wiedział.

Dłoń Matki ścisnęła mój łokieć wystarczająco mocno, by pozostawić siniak, popychając mnie naprzód do najgłębszego dygnięcia, jakie kiedykolwiek wypracowałam w trakcie moich treningów.

"Wasze Królewskie Mości," intonowała Babcia z dyplomatyczną wprawą, która przeprowadziła ją przez pięć dekad dworskiej polityki, "pozwólcie przedstawić moją wnuczkę, Lady Beatrice Pemberton, oraz jej matkę, Owdowiałą Wicehrabinę Pemberton."

Tytuł Matki zawisł w powietrzu niczym duch—przypomnienie o mężu, którego czyny zniszczyły wszystko, którego tchórzostwo pozostawiło ją wdową dźwigającą ciężar jego win.

"Lady Beatrice." Głos Króla przeciął moje spiralujące myśli z chirurgiczną precyzją. "Powstań."

Posłuchałam, każdy mięsień miałam pod kontrolą wyłącznie siłą woli, choć nogi drżały pod warstwami jedwabiu.

"Lady Beatrice," zaczęła Królowa Małgorzata, jej głos niósł ten szczególny chłód zarezerwowany dla nieprzyjemnych konieczności, "jestem ciekawa spotkania młodej kobiety, której okoliczności stały się przedmiotem tak szerokiego rozważenia przez Koronę."

Nacisk na okoliczności był wymierzony z wyrachowanym okrucieństwem. Każda dusza w tej komnacie doskonale wiedziała, co te okoliczności oznaczają.

"Jestem głęboko wdzięczna za łaskawe zainteresowanie Waszych Królewskich Mości sytuacją naszej rodziny," odpowiedziałam, utrzymując głos w równowadze wyłącznie przez determinację.

"Istotnie."

Król Leopold pochylił się do przodu, lustrując mnie wzrokiem, jakby oceniał konia o wątpliwym pochodzeniu.

"Dla wprawnego oka można rzec, że nasze rozważania wykraczają daleko poza konwencjonalne oczekiwania. Gotowość Korony do rozpatrzenia tego układu świadczy o naszym zaangażowaniu w uzdrowienie, a nie pielęgnowanie dawnych uraz."

"Strategiczna wartość pogranicza nie może być przeceniona, Wasza Królewska Mość," wtrącił Dziadek płynnym tonem, wyostrzonym przez dekady służby królewskiej. "W połączeniu z naszym prawowitym, choć odległym, królewskim rodowodem, korzyści polityczne wydają się wyjątkowo przekonujące dla wszystkich zainteresowanych stron."

"Owszem," przytaknęła Królowa lodowatą uprzejmością. "Choć podejrzewam, iż Lady Beatrice będzie wymagała gruntownego przygotowania do należytego zachowania odpowiadającego jej przyszłej pozycji. Nie można po prostu założyć, że… niekonwencjonalne wychowanie stanowi odpowiednią podstawę do królewskich obowiązków."

Ta przytyk trafiła z chirurgiczną precyzją. Niekonwencjonalne wychowanie —mistrzowsko uprzejme nawiązanie do dorastania w domu, gdzie patriarcha systematycznie oszukiwał swoich wspólników, by w końcu wybrać tchórzowską ucieczkę w samobójstwo.

"Byłabym zaszczycona otrzymać wszelkie instrukcje, jakie Wasza Królewska Mość uzna za stosowne," wykrztusiłam, utrzymując głos w równowadze mimo upokorzenia palącego w piersi.

Obok mnie Matka stała blada i milcząca, wciąż przygnieciona ciężarem wstydu, który stał się jej nieodłącznym towarzyszem przez ostatnie trzy lata. Chciałam ująć jej dłoń, pocieszyć ją, lecz dobre obyczaje zabraniały takich gestów.

"Wyjście z niepomyślnych okoliczności wymaga zarówno pokory, jak i determinacji," orzekł Król. "Ufamy, że to małżeństwo będzie pełnym przywróceniem honoru wszystkim stronom."

W trakcie tego dyplomatycznego demontażu mojej godności, Mikołaj pozostawał osobliwą stałością. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, nie widziałam w jego oczach pogardy, na którą się przygotowywałam. Zamiast tego, wystąpił naprzód z łagodnym autorytetem.

"Może, Ojcze, pozwolilibyśmy Lady Beatrice wypowiedzieć się samodzielnie na temat swoich zainteresowań i aspiracji? Jej własny głos jest zapewne cenniejszy niż spekulacje o jej charakterze."

Ta niespodziewana obrona niemal zupełnie zburzyła moją starannie utrzymywaną postawę.

"Słuszna sugestia," przyznał Król z niechętną aprobatą. "Lady Beatrice, jakie osiągnięcia możesz wnieść w ten związek poza rodowymi posiadłościami?"

"Wielką przyjemność sprawia mi czytanie, Wasza Królewska Mość, a — być może mniej konwencjonalnie — rozmowy o historii i filozofii, gdy tylko nadarza się taka sposobność."

"Niekonwencjonalnie?" Uśmiechnął się Mikołaj — tym samym ciepłym wyrazem twarzy, który pamiętałam ze wcześniejszego spotkania, i coś w mojej piersi poluzowało się odrobinę. "Sądzę, że intelektualna ciekawość to najznakomitsze z osiągnięć. Czy traktaty polityczne angażują cię równie mocno co literatura?"

"Jak najbardziej, Wasza Wysokość. Choć muszę przyznać, że moje opinie zapewne przekraczają to, co społeczeństwo uznaje za stosowne dla kobiecego dyskursu."

"Podejrzewam, że twoje opinie byłyby dla mnie znacznie bardziej interesujące niż to, co uchodzi za stosowne," odpowiedział Mikołaj, a policzki zalał mi rumieniec na widok jego oczywistej próby złagodzenia mojego położenia.

Dusząca atmosfera sali tronowej rozpadła się zupełnie, gdy masywne drzwi rozwarły się z teatralną siłą.

"Jej Królewska Wysokość, Księżniczka Theodora Charlotte Montclair!" ogłosił herold, jego głos niosąc się przez salę z równą dawką obowiązku i rezygnacji.

Postać, która wkroczyła przez te drzwi, poruszała się z pewnością kogoś zupełnie obojętnego na królewskie niezadowolenie. Była wysoka jak na kobietę, z ciemnozłotymi włosami artystycznie rozczochranymi w sposób, który najpewniej wymagał niemałego wysiłku.

Ale to jej twarz mnie zatrzymała — nie piękna w konwencjonalnym sensie, rysy miała zbyt mocne, szczękę zbyt zdecydowaną. A jednak efekt końcowy był całkowicie fascynujący.

I jej oczy — zielone jak letnie lasy, błyszczące niebezpieczną inteligencją i ledwo powstrzymywanym figlem.

Te oczy odnalazły moje po drugiej stronie sali tronowej i coś w mojej piersi niewytłumaczalnie się ścisnęło.

"Proszę wybaczyć moje spóźnienie," ogłosiła Theodora, jej głos niosąc nuty rozbawienia, które sugerowały, że wcale nie było jej przykro. "Zupełnie pochłonęła mnie korespondencja i całkiem straciłam poczucie czasu."

"Theodoro," głos królowej mógłby zmrozić szampana, "twoje wyczucie czasu jest nadzwyczaj nieuprzejme."

"Jakie to dla mnie druzgocące." Nieszczerość księżniczki była wspaniała. "Mam nadzieję, że nie ominęło mnie nic szczególnie porywającego. Czy nadal omawiamy skandaliczną sprawę Pembertonów, czy przeszliśmy już do ważniejszych spraw państwowych?"

Zbiorowy wdech sugerował, że złamała kilka protokołów jednocześnie. Ale kontynuowała z imponującą obojętnością.

"Bo szczerze mówiąc, cała ta sprawa wydaje mi się dość hipokrytyczna. Połowa naszego dworu skrywa sekrety, które przy Pembertonach wydają się wręcz banalne. Kreatywna księgowość lorda Ashwortha, dość obszerna kolekcja korespondencji lady Pembroke z zagranicznymi dyplomatami, książę Marlborough—"

"Theodoro!" głos króla Leopolda zabrzmiał prawdziwym gniewem.

"Po prostu zastanawia mnie," ciągnęła Theodora, zupełnie niewzruszona, "że traktujemy lady Beatrice jak jakiś projekt charytatywny, kiedy zbrodnie jej ojca bledną przy tych przewinieniach, które z grzeczności przemilczamy każdego sezonu."

Skierowała wtedy pełnię swojej uwagi na mnie, badając mnie z intensywnością, która sprawiła, że coś zatrzepotało mi nisko w brzuchu.

"Czego naprawdę chciałabym się dowiedzieć, lady Beatrice," powiedziała, zbliżając się z płynną gracją, "to co sądzisz o tym układzie. Nie dyplomatycznej odpowiedzi, której z pewnością nauczyła cię babka — prawdy."

Ta bezpośredniość była zarówno szokująca, jak i odświeżająca po godzinach ostrożnych manewrów.

"Myślę, Wasza Wysokość, że jestem niezmiernie szczęśliwa, iż rozważają mnie do takiego zaszczytu, niezależnie od tego, jak do tego doszło."

"Jakże dyplomatycznie sformułowane."

Uśmiech Theodory był niemal wilczy.

"Ale po tylu rozmowach o twoim charakterze chyba zasłużyłaś na szansę wyrażenia prawdziwych opinii? Czy byłaś traktowana sprawiedliwie podczas tych negocjacji? Czego naprawdę oczekujesz od małżeństwa?"

Każde pytanie uderzało niczym salwa z artylerii — bezpośrednie, nie na miejscu i absolutnie odświeżające.

"Chcę bezpieczeństwa dla mojej rodziny," usłyszałam własny głos, zaskakująco szczery. "Chcę odbudować to, co zniszczyły czyny mojego ojca. Poza tym, muszę przyznać, nie pozwoliłam sobie rozważać osobistych pragnień."

"Jakże praktycznie." Theodora sięgnęła wtedy dłonią — gest na tyle swobodny, że ktoś inny mógłby go nie zauważyć — i poprawiła wstążkę na moim ramieniu, która lekko się poluzowała.

Jej rękawiczka przesunęła się po moim obojczyku przez cienki materiał i niemal wydałam z siebie cichy oddech zaskoczenia.

"Już," szepnęła, głosem przeznaczonym tylko dla mnie. "Dużo lepiej."

Kontrast między rodzeństwem wyostrzył się z druzgocącą jasnością. Nicholas oferował dyplomatyczną uprzejmość, próbując złagodzić moje położenie łagodnością. Theodora kwestionowała cały system, który sprowadzał ludzi do politycznych transakcji.

Oboje wydawali się szczerze zainteresowani mną jako osobą, a nie tylko pionkiem — choć w zupełnie inny sposób.

"Może," kontynuowała Theodora, nie odrywając ode mnie wzroku, "spędzimy jutro razem trochę czasu? Muszę przyznać, że jestem spragniona rozmowy z kimś, kto rozumie osobliwy ciężar bycia przedmiotem dyskusji, a nie konsultowania się w sprawie własnej przyszłości."

Zaproszenie niosło podteksty, które sprawiły, że serce zaczęło mi bić szybciej w sposób, którego nie umiałam wyjaśnić.

"Ja... tak," usłyszałam, jak mówię. "To będzie bardzo miłe, Wasza Wysokość."

"Wybornie." Uśmiech Theodory stał się niemal triumfalny. "Będę odliczać godziny, lady Beatrice."

Gdy oficjalna audiencja dobiegła końca w napiętej uprzejmości, nie mogłam oderwać wzroku od Theodory.

Poruszała się po sali tronowej jakby była jej właścicielką, zatrzymując się, by zamienić kilka cichych słów z Nicholasem, który pokręcił głową z widocznym zniecierpliwieniem.

Kiedy na mnie spojrzała, w jej wyrazie twarzy było coś, czego nie umiałam rozszyfrować — coś dzikiego, zaborczego i całkowicie fascynującego.

Powinnam była myśleć o Nicholasie. O księciu, którego życzliwość mnie zaskoczyła, którego uprzejmość mogła stanowić ratunek dla mojej rodziny.

Zamiast tego myślałam o płonących oczach Theodory, o tym, jak jej dotyk poczułam na swojej skórze, i o nieoczekiwanym cieple, które zalało moją pierś, gdy jako jedyna stanęła w obronie nazwiska Pembertonów.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Niebieski salon pałacu posiadał cały ten intymny urok, który bez wątpienia zamierzał nadać mu Mikołaj—miękkie popołudniowe światło przesączało się przez adamaszkowe zasłony, wygodne meble ustawiono tak, by sprzyjały swobodnej rozmowie, a serwis do herbaty lśnił cichą elegancją na kredensie.

A jednak wyczułam podskórne napięcie już w chwili wejścia, jakby samo powietrze przeczuwało nadchodzący konflikt.

— Jakże to uprzejme z twojej strony, że zadbałeś o tak przyjemne otoczenie — szepnęłam, zasiadając na wyznaczonym mi fotelu z wyćwiczoną gracją. — Człowiek dość szybko męczy się oficjalnymi komnatami, zaprojektowanymi raczej, by onieśmielać niż zapewniać komfort.

Mikołaj rozpromienił się widocznym zadowoleniem z mojej aprobaty, jego przystojne rysy zmiękły w sposób, który czynił go młodszym, bardziej przystępnym niż formalny książę, którego poznałam w sali tronowej.

— Taki był właśnie mój zamiar, lady Beatrycze. Chciałbym, żebyśmy poznali się naprawdę, z dala od dworskiej ceremonii i nadzoru rodziców.

Wskazał na stół z poczęstunkiem z gościnnym entuzjazmem.

— Pozwolisz, że naleję? Pozwoliłem sobie poprosić Kucharkę o jej najlepsze specjały — te szczególne herbatniki z lawendą i ciasto z nasionami, które zdobyło niechętną aprobatę Królowej w zeszłe Boże Narodzenie.

— Zapamiętałeś moją wzmiankę o tym, że wolę lawendę od róży — zauważyłam z autentycznym zaskoczeniem. — Podczas naszej rozmowy na korytarzu wczoraj wspomniałam o tym tylko przelotnie…

— Zauważam, że pamiętam o wiele więcej z naszych rozmów, niż to jest być może konieczne — przyznał Mikołaj z ujmującą nieporadnością. — Mam nadzieję, że uznasz ten nawyk za bardziej pochlebny niż niepokojący.

Zanim zdążyłam sformułować właściwą odpowiedź na tak niespodziewane ciepło, drzwi do salonu otworzyły się z typowym dramatyzmem.

Teodora przemknęła przez próg w sukni o głębokiej burgundzie, która w jakiś sposób łączyła doskonałą przyzwoitość z subtelnym buntem, a jej wejście przemieniło starannie zorganizowaną intymność w coś zdecydowanie bardziej elektryzującego.

— Jakże rozkosznie domowo — zauważyła, lustrując scenę tymi niemożliwie zielonymi oczami. — Sytuacja sugeruje, że moglibyśmy pomylić to z prawdziwym spotkaniem towarzyskim, a nie z celową uprawą relacji strategicznych.

— Dzień dobry także tobie, siostro. — Zdeterminowana wesołość Mikołaja zdradzała wieloletnią praktykę w odpieraniu prowokacji Teodory. — Mam nadzieję, że dobrze spałaś? Wydajesz się dziś raczej... ożywiona.

— Ożywiona?

Teodora zajęła swoje miejsce z płynną gracją, która oddawała zarówno królewskie wychowanie, jak i ledwo powstrzymywany bunt, a jej jedwabne spódnice opadły wokół niej niczym woda odnajdująca naturalny bieg.

— Jak dyplomatycznie to ująłeś, bracie. Osobiście wolę określenie: 'odpowiednio sceptyczna wobec teatralnych prezentacji mających na celu wymuszenie uczuć poprzez staranne reżyserię.'

Mikołaj nalewał herbatę z metodyczną precyzją, wyraźnie próbując zachować cywilizowaną atmosferę siłą nienagannych manier.

— Pomyślałem, że moglibyśmy omówić praktyczne kwestie związane z wprowadzeniem lady Beatrycze na dworskie salony. Nadchodzący bal to kluczowa okazja, by zrobić korzystne pierwsze wrażenie, i chciałbym, by czuła się odpowiednio przygotowana na nieuniknioną obserwację.

— Ach tak — wtrąciła Teodora z miodową ironią, przyjmując filiżankę z przesadną uprzejmością — święty rytuał ludzkiego wystawienia na widok. Proszę, kontynuuj swoje strategiczne planowanie, Mikołaju. Jestem absolutnie zafascynowana sprowadzaniem zalotów do kampanii wojskowej.

— Na liście gości znajdują się liczne wpływowe rodziny, których przychylność może okazać się nieoceniona.

Mikołaj nie ustępował, wyraźnie zdeterminowany, by ignorować komentarze siostry.

— Lord i Lady Pembroke, książę Marlborough, ambasador Rothschild z Prus — każda z tych znajomości daje potencjalne korzyści przy kształtowaniu pozycji lady Beatrycze w naszej hierarchii społecznej.

— Jakże to wydajne.

Teodora uniosła filiżankę do ust, a ja spostrzegłam się na obserwowaniu gracji jej nadgarstka, jak poranne światło igra w złotych pasmach jej włosów.

— Sprowadzenie ludzkiej interakcji do wyliczonych okazji do nawiązywania kontaktów. Prawie można zapomnieć, że mówimy o prawdziwej osobie, a nie o jakiejś wyrafinowanej figurze szachowej, którą należy przesuwać dla maksymalnych politycznych korzyści.

Patrzyłam na tę wymianę z rosnącą fascynacją, a moje serce biło szybciej z powodów, które nie miały nic wspólnego z widocznym napięciem między rodzeństwem. Konflikt między nimi sięgał dużo głębiej niż typowe rodzinne tarcia — coś fundamentalnego dzieliło ich spojrzenie na świat.

— Może zaproponowałabyś alternatywne podejście? — Głos Mikołaja zabrzmiał z wysiłkiem kogoś, kto utrzymuje dyplomację mimo poważnej prowokacji. — Skoro strategiczne przygotowania budzą w tobie taki sprzeciw, chętnie wysłucham twojej wyższej mądrości w tym zakresie.

— Ach, nawet nie śmiałabym zakłócać twojej mistrzowskiej choreografii.

Uśmiech Teodory mógłby przeciąć kryształ, a gdy jej spojrzenie przemknęło w moją stronę, między nami zamigotało coś elektryzującego, co aż zaparło mi dech.

— W końcu odziedziczyłeś taki naturalny talent do sprowadzania złożonej ludzkiej egzystencji do zarządzalnych kalkulacji politycznych. Niezwykle przydatna umiejętność dla przyszłego króla — postrzeganie ludzi jako zasoby, nie dusze.

Złośliwość trafiła w cel. Mikołaj odstawił filiżankę z ostentacyjną kontrolą, wyraźnie miotając się między braterskim uczuciem a prawdziwym rozdrażnieniem.

„Wszyscy mamy role do odegrania, Teodoro. Nie potrafię pojąć, dlaczego wciąż traktujesz obowiązek jak osobistą krzywdę, skoro to właśnie na nim opiera się cała nasza społeczność.”

„Obowiązek? Jak pięknie potrafisz ująć nasze położenie, bracie.”

Śmiech Teodory miał w sobie prawdziwą gorycz, ukrytą pod muzykalnym tonem, a pochylając się naprzód, jej intensywność wypełniła przestrzeń między nami.

„Ty dziedziczysz cel i władzę—satysfakcję z odpowiedzialności, przywilej kształtowania przyszłości królestwa, szacunek, jaki niesie za sobą autorytet. Tymczasem ja pozostaję jedynie materiałem hodowlanym, którym można handlować dla korzystnych sojuszy, moje zdanie nie ma znaczenia, moje pragnienia są nieistotne.”

Jej głos zadrżał niemal niezauważalnie przy ostatnich słowach, a ja poczułam niespodziewane ściśnięcie w piersi na surowy ból ukryty pod jej pozornie beztroską wypowiedzią.

„Wybacz, jeśli trudno mi odnaleźć równą satysfakcję w naszych przeznaczeniach.”

Cisza, która zapadła, aż iskrzyła od niewypowiedzianych emocji. Zapatrzyłam się na smukłą linię szyi Teodory, gdy zadzierała podbródek z wyzywającą dumą, na sposób, w jaki jej dłonie ściskały filiżankę, jakby była jedyną kotwicą, która trzyma ją przy pozorach ogłady.

„Z pewnością, księżniczko Teodoro,” podjęłam ostrożnie, zaskoczona lekką zadyszką w swoim głosie, „musi być pewna satysfakcja w spełnianiu wyznaczonej roli? Przyznam, zawsze znajdowałam pocieszenie w jasności oczekiwań wobec mnie—nawet jeśli bywają one wymagające.”

Uwaga Teodory skupiła się na mnie z niesłychaną intensywnością, a nagłe skupienie tych dzikich, zielonych oczu całkiem odebrało mi oddech.

Przyglądała mi się, jakby widziała mnie wyraźnie po raz pierwszy, jej wzrok błądził od mojej twarzy do rąk i z powrotem, wzbudzając we mnie ciepło pod skórą.

„Jakże filozoficznie, Lady Beatrycze.”

Jej głos obniżył się do tonów, które zdawały się rezonować w samych moich kościach.

„A jednak nie mogę nie zauważyć uderzającego podobieństwa naszych sytuacji—dwie kobiety, którymi się handluje niczym cennym bydłem, a nasze osobiste pragnienia są zupełnie bez znaczenia dla tych transakcji. Czy taka świadomość nie zakłóca twojego słynnego spokoju ducha?”

Przechyliłam głowę zamyślona, próbując zachować opanowanie, choć każda komórka mojego ciała zdawała się nagle, niewłaściwie reagować na jej obecność.

„Zastanawiam się, czy nie postrzegamy takich układów inaczej, w zależności od okoliczności? Dla mnie to małżeństwo oznacza wybawienie, nie ofiarę. Od jego powodzenia zależy przetrwanie mojej rodziny—bezpieczeństwo matki, przyszłość sióstr, odzyskanie dobrego imienia, które czyny ojca niemal doszczętnie zniszczyły.”

Przestrzeń między nami wydawała się naładowana, niebezpieczna.

„Być może perspektywa na obowiązek zależy w dużej mierze od tego, czy daje ratunek, czy jest ograniczeniem?”

Mikołaj pochylił się naprzód, obserwując naszą wymianę z rosnącą fascynacją, która zaczynała graniczyć z niepokojem, choć ledwo rejestrowałam jego obecność. Cały świat zawęził się do spojrzenia Teodory i dziwnej elektryczności iskrzącej między nami.

„Mówisz o wybawieniu, Lady Beatrycze, lecz zastanawiam się, czy rozważyłaś cenę takiego ratunku?”

Teodora odparła z nagłym zainteresowaniem, jej palce zataczały kręgi po brzegu filiżanki w sposób, który dziwnie mnie hipnotyzował.

„Czy poczucie bezpieczeństwa naprawdę wynagradza całkowitą utratę własnej sprawczości? Powolną erozję wszystkiego, co czyni cię wyjątkową?”

„Wyobrażam sobie,” odpowiedziałam, a mój głos zaskoczył mnie własną intensywnością, „że osobista sprawczość stanowi dość marne pocieszenie, gdy brak środków, by ją rzeczywiście wykorzystać. Wolność wyboru to luksus dostępny tym, którzy mają jakikolwiek wybór.”

Nie było w tych słowach goryczy—jedynie praktyczna obserwacja, wynik trzech lat patrzenia, jak zamykają się drzwi, a możliwości znikają. A jednak coś w wyrazie twarzy Teodory się zmieniło—przemknął cień podziwu, a może czegoś znacznie groźniejszego.

Kontrast między nami skrystalizował się z druzgocącą jasnością: Teodora buntowała się przeciw złotej klatce, podczas gdy ja nauczyłam się odnajdywać prawdziwe zadowolenie w koniecznych ograniczeniach.

„Fascynujące,” mruknęła Teodora, wstając z krzesła z płynną gracją, która zdradzała ledwo kontrolowany gniew—lub może coś całkiem innego. Jej spódnice musnęły moje krzesło, gdy ruszyła ku drzwiom, a szelest jedwabiu wywołał we mnie zupełnie niestosowny dreszcz.

Zatrzymała się w progu, spoglądając przez ramię z takim żarem, że poczułam się całkiem obnażona—jakby przejrzała każdy starannie zbudowany przeze mnie mur.

„Jakże cudownie pogodziłaś się z losem, Lady Beatrycze. Można by niemal podziwiać tak filozoficzną akceptację—gdyby nie podejrzenie, że kryje ona znacznie bardziej złożone uczucia, niż chcesz przyznać.”

Jej słowa spadły między nami niczym rzucona rękawica.

Drzwi zamknęły się za nią z ostateczną stanowczością, pozostawiając jej uwagę zawieszoną w perfumowanym powietrzu.

Mikołaj natychmiast zaczął łagodzić sytuację, jego mina była pełna skruchy. „Mam nadzieję, że wybaczysz mojej siostrze tę skomplikowaną naturę. Ma dość silne poglądy na temat obowiązku i osobistej wolności, które czasem objawiają się jako…”

„Nie zaprzątaj sobie tym głowy, Wasza Wysokość,” odparłam, choć mój głos wydał mi się odległy. „Księżniczka mówi z ogromną pasją—a tę cechę bardzo podziwiam, nawet jeśli jej wnioski różnią się od moich.”

A jednak pod tą nienaganną powierzchownością coś w buntowniczej pasji Teodory obudziło we mnie możliwości, których nie umiałam nazwać—niebezpieczne tęsknoty, z którymi moje doskonałe wychowanie nigdy nie potrafiło się zmierzyć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Intimate Education for a Noble Lady

Intimate Education for a Noble Lady

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa