passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Intimate Education for a Noble Lady - Rozdział #3 - autor itsvlada

Intimate Education for a Noble Lady

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Czas rozpadł się na krystaliczne odłamki, gdy podążałam za wyważonym pochodem mojej rodziny przez marmur, który odbijał nasze ruchy niczym zwierciadło osądu.

Nasze spojrzenia spotkały się przez niemożliwy dystans sali tronowej i obserwowałam, jak jego wyraz twarzy przechodzi od szoku, przez rozpoznanie, aż do czegoś niebezpiecznie bliskiego konsternacji, zanim opadła maska królewskiej poprawności.

Nie grał wtedy żadnej okrutnej gry. Naprawdę nie wiedział.

Dłoń Matki ścisnęła mój łokieć wystarczająco mocno, by pozostawić siniak, popychając mnie naprzód do najgłębszego dygnięcia, jakie kiedykolwiek wypracowałam w trakcie moich treningów.

"Wasze Królewskie Mości," intonowała Babcia z dyplomatyczną wprawą, która przeprowadziła ją przez pięć dekad dworskiej polityki, "pozwólcie przedstawić moją wnuczkę, Lady Beatrice Pemberton, oraz jej matkę, Owdowiałą Wicehrabinę Pemberton."

Tytuł Matki zawisł w powietrzu niczym duch—przypomnienie o mężu, którego czyny zniszczyły wszystko, którego tchórzostwo pozostawiło ją wdową dźwigającą ciężar jego win.

"Lady Beatrice." Głos Króla przeciął moje spiralujące myśli z chirurgiczną precyzją. "Powstań."

Posłuchałam, każdy mięsień miałam pod kontrolą wyłącznie siłą woli, choć nogi drżały pod warstwami jedwabiu.

"Lady Beatrice," zaczęła Królowa Małgorzata, jej głos niósł ten szczególny chłód zarezerwowany dla nieprzyjemnych konieczności, "jestem ciekawa spotkania młodej kobiety, której okoliczności stały się przedmiotem tak szerokiego rozważenia przez Koronę."

Nacisk na okoliczności był wymierzony z wyrachowanym okrucieństwem. Każda dusza w tej komnacie doskonale wiedziała, co te okoliczności oznaczają.

"Jestem głęboko wdzięczna za łaskawe zainteresowanie Waszych Królewskich Mości sytuacją naszej rodziny," odpowiedziałam, utrzymując głos w równowadze wyłącznie przez determinację.

"Istotnie."

Król Leopold pochylił się do przodu, lustrując mnie wzrokiem, jakby oceniał konia o wątpliwym pochodzeniu.

"Dla wprawnego oka można rzec, że nasze rozważania wykraczają daleko poza konwencjonalne oczekiwania. Gotowość Korony do rozpatrzenia tego układu świadczy o naszym zaangażowaniu w uzdrowienie, a nie pielęgnowanie dawnych uraz."

"Strategiczna wartość pogranicza nie może być przeceniona, Wasza Królewska Mość," wtrącił Dziadek płynnym tonem, wyostrzonym przez dekady służby królewskiej. "W połączeniu z naszym prawowitym, choć odległym, królewskim rodowodem, korzyści polityczne wydają się wyjątkowo przekonujące dla wszystkich zainteresowanych stron."

"Owszem," przytaknęła Królowa lodowatą uprzejmością. "Choć podejrzewam, iż Lady Beatrice będzie wymagała gruntownego przygotowania do należytego zachowania odpowiadającego jej przyszłej pozycji. Nie można po prostu założyć, że… niekonwencjonalne wychowanie stanowi odpowiednią podstawę do królewskich obowiązków."

Ta przytyk trafiła z chirurgiczną precyzją. Niekonwencjonalne wychowanie —mistrzowsko uprzejme nawiązanie do dorastania w domu, gdzie patriarcha systematycznie oszukiwał swoich wspólników, by w końcu wybrać tchórzowską ucieczkę w samobójstwo.

"Byłabym zaszczycona otrzymać wszelkie instrukcje, jakie Wasza Królewska Mość uzna za stosowne," wykrztusiłam, utrzymując głos w równowadze mimo upokorzenia palącego w piersi.

Obok mnie Matka stała blada i milcząca, wciąż przygnieciona ciężarem wstydu, który stał się jej nieodłącznym towarzyszem przez ostatnie trzy lata. Chciałam ująć jej dłoń, pocieszyć ją, lecz dobre obyczaje zabraniały takich gestów.

"Wyjście z niepomyślnych okoliczności wymaga zarówno pokory, jak i determinacji," orzekł Król. "Ufamy, że to małżeństwo będzie pełnym przywróceniem honoru wszystkim stronom."

W trakcie tego dyplomatycznego demontażu mojej godności, Mikołaj pozostawał osobliwą stałością. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, nie widziałam w jego oczach pogardy, na którą się przygotowywałam. Zamiast tego, wystąpił naprzód z łagodnym autorytetem.

"Może, Ojcze, pozwolilibyśmy Lady Beatrice wypowiedzieć się samodzielnie na temat swoich zainteresowań i aspiracji? Jej własny głos jest zapewne cenniejszy niż spekulacje o jej charakterze."

Ta niespodziewana obrona niemal zupełnie zburzyła moją starannie utrzymywaną postawę.

"Słuszna sugestia," przyznał Król z niechętną aprobatą. "Lady Beatrice, jakie osiągnięcia możesz wnieść w ten związek poza rodowymi posiadłościami?"

"Wielką przyjemność sprawia mi czytanie, Wasza Królewska Mość, a — być może mniej konwencjonalnie — rozmowy o historii i filozofii, gdy tylko nadarza się taka sposobność."

"Niekonwencjonalnie?" Uśmiechnął się Mikołaj — tym samym ciepłym wyrazem twarzy, który pamiętałam ze wcześniejszego spotkania, i coś w mojej piersi poluzowało się odrobinę. "Sądzę, że intelektualna ciekawość to najznakomitsze z osiągnięć. Czy traktaty polityczne angażują cię równie mocno co literatura?"

"Jak najbardziej, Wasza Wysokość. Choć muszę przyznać, że moje opinie zapewne przekraczają to, co społeczeństwo uznaje za stosowne dla kobiecego dyskursu."

"Podejrzewam, że twoje opinie byłyby dla mnie znacznie bardziej interesujące niż to, co uchodzi za stosowne," odpowiedział Mikołaj, a policzki zalał mi rumieniec na widok jego oczywistej próby złagodzenia mojego położenia.

Dusząca atmosfera sali tronowej rozpadła się zupełnie, gdy masywne drzwi rozwarły się z teatralną siłą.

"Jej Królewska Wysokość, Księżniczka Theodora Charlotte Montclair!" ogłosił herold, jego głos niosąc się przez salę z równą dawką obowiązku i rezygnacji.

Postać, która wkroczyła przez te drzwi, poruszała się z pewnością kogoś zupełnie obojętnego na królewskie niezadowolenie. Była wysoka jak na kobietę, z ciemnozłotymi włosami artystycznie rozczochranymi w sposób, który najpewniej wymagał niemałego wysiłku.

Ale to jej twarz mnie zatrzymała — nie piękna w konwencjonalnym sensie, rysy miała zbyt mocne, szczękę zbyt zdecydowaną. A jednak efekt końcowy był całkowicie fascynujący.

I jej oczy — zielone jak letnie lasy, błyszczące niebezpieczną inteligencją i ledwo powstrzymywanym figlem.

Te oczy odnalazły moje po drugiej stronie sali tronowej i coś w mojej piersi niewytłumaczalnie się ścisnęło.

"Proszę wybaczyć moje spóźnienie," ogłosiła Theodora, jej głos niosąc nuty rozbawienia, które sugerowały, że wcale nie było jej przykro. "Zupełnie pochłonęła mnie korespondencja i całkiem straciłam poczucie czasu."

"Theodoro," głos królowej mógłby zmrozić szampana, "twoje wyczucie czasu jest nadzwyczaj nieuprzejme."

"Jakie to dla mnie druzgocące." Nieszczerość księżniczki była wspaniała. "Mam nadzieję, że nie ominęło mnie nic szczególnie porywającego. Czy nadal omawiamy skandaliczną sprawę Pembertonów, czy przeszliśmy już do ważniejszych spraw państwowych?"

Zbiorowy wdech sugerował, że złamała kilka protokołów jednocześnie. Ale kontynuowała z imponującą obojętnością.

"Bo szczerze mówiąc, cała ta sprawa wydaje mi się dość hipokrytyczna. Połowa naszego dworu skrywa sekrety, które przy Pembertonach wydają się wręcz banalne. Kreatywna księgowość lorda Ashwortha, dość obszerna kolekcja korespondencji lady Pembroke z zagranicznymi dyplomatami, książę Marlborough—"

"Theodoro!" głos króla Leopolda zabrzmiał prawdziwym gniewem.

"Po prostu zastanawia mnie," ciągnęła Theodora, zupełnie niewzruszona, "że traktujemy lady Beatrice jak jakiś projekt charytatywny, kiedy zbrodnie jej ojca bledną przy tych przewinieniach, które z grzeczności przemilczamy każdego sezonu."

Skierowała wtedy pełnię swojej uwagi na mnie, badając mnie z intensywnością, która sprawiła, że coś zatrzepotało mi nisko w brzuchu.

"Czego naprawdę chciałabym się dowiedzieć, lady Beatrice," powiedziała, zbliżając się z płynną gracją, "to co sądzisz o tym układzie. Nie dyplomatycznej odpowiedzi, której z pewnością nauczyła cię babka — prawdy."

Ta bezpośredniość była zarówno szokująca, jak i odświeżająca po godzinach ostrożnych manewrów.

"Myślę, Wasza Wysokość, że jestem niezmiernie szczęśliwa, iż rozważają mnie do takiego zaszczytu, niezależnie od tego, jak do tego doszło."

"Jakże dyplomatycznie sformułowane."

Uśmiech Theodory był niemal wilczy.

"Ale po tylu rozmowach o twoim charakterze chyba zasłużyłaś na szansę wyrażenia prawdziwych opinii? Czy byłaś traktowana sprawiedliwie podczas tych negocjacji? Czego naprawdę oczekujesz od małżeństwa?"

Każde pytanie uderzało niczym salwa z artylerii — bezpośrednie, nie na miejscu i absolutnie odświeżające.

"Chcę bezpieczeństwa dla mojej rodziny," usłyszałam własny głos, zaskakująco szczery. "Chcę odbudować to, co zniszczyły czyny mojego ojca. Poza tym, muszę przyznać, nie pozwoliłam sobie rozważać osobistych pragnień."

"Jakże praktycznie." Theodora sięgnęła wtedy dłonią — gest na tyle swobodny, że ktoś inny mógłby go nie zauważyć — i poprawiła wstążkę na moim ramieniu, która lekko się poluzowała.

Jej rękawiczka przesunęła się po moim obojczyku przez cienki materiał i niemal wydałam z siebie cichy oddech zaskoczenia.

"Już," szepnęła, głosem przeznaczonym tylko dla mnie. "Dużo lepiej."

Kontrast między rodzeństwem wyostrzył się z druzgocącą jasnością. Nicholas oferował dyplomatyczną uprzejmość, próbując złagodzić moje położenie łagodnością. Theodora kwestionowała cały system, który sprowadzał ludzi do politycznych transakcji.

Oboje wydawali się szczerze zainteresowani mną jako osobą, a nie tylko pionkiem — choć w zupełnie inny sposób.

"Może," kontynuowała Theodora, nie odrywając ode mnie wzroku, "spędzimy jutro razem trochę czasu? Muszę przyznać, że jestem spragniona rozmowy z kimś, kto rozumie osobliwy ciężar bycia przedmiotem dyskusji, a nie konsultowania się w sprawie własnej przyszłości."

Zaproszenie niosło podteksty, które sprawiły, że serce zaczęło mi bić szybciej w sposób, którego nie umiałam wyjaśnić.

"Ja... tak," usłyszałam, jak mówię. "To będzie bardzo miłe, Wasza Wysokość."

"Wybornie." Uśmiech Theodory stał się niemal triumfalny. "Będę odliczać godziny, lady Beatrice."

Gdy oficjalna audiencja dobiegła końca w napiętej uprzejmości, nie mogłam oderwać wzroku od Theodory.

Poruszała się po sali tronowej jakby była jej właścicielką, zatrzymując się, by zamienić kilka cichych słów z Nicholasem, który pokręcił głową z widocznym zniecierpliwieniem.

Kiedy na mnie spojrzała, w jej wyrazie twarzy było coś, czego nie umiałam rozszyfrować — coś dzikiego, zaborczego i całkowicie fascynującego.

Powinnam była myśleć o Nicholasie. O księciu, którego życzliwość mnie zaskoczyła, którego uprzejmość mogła stanowić ratunek dla mojej rodziny.

Zamiast tego myślałam o płonących oczach Theodory, o tym, jak jej dotyk poczułam na swojej skórze, i o nieoczekiwanym cieple, które zalało moją pierś, gdy jako jedyna stanęła w obronie nazwiska Pembertonów.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Niebieski salon pałacu posiadał cały ten intymny urok, który bez wątpienia zamierzał nadać mu Mikołaj—miękkie popołudniowe światło przesączało się przez adamaszkowe zasłony, wygodne meble ustawiono tak, by sprzyjały swobodnej rozmowie, a serwis do herbaty lśnił cichą elegancją na kredensie.

A jednak wyczułam podskórne napięcie już w chwili wejścia, jakby samo powietrze przeczuwało nadchodzący konflikt.

— Jakże to uprzejme z twojej strony, że zadbałeś o tak przyjemne otoczenie — szepnęłam, zasiadając na wyznaczonym mi fotelu z wyćwiczoną gracją. — Człowiek dość szybko męczy się oficjalnymi komnatami, zaprojektowanymi raczej, by onieśmielać niż zapewniać komfort.

Mikołaj rozpromienił się widocznym zadowoleniem z mojej aprobaty, jego przystojne rysy zmiękły w sposób, który czynił go młodszym, bardziej przystępnym niż formalny książę, którego poznałam w sali tronowej.

— Taki był właśnie mój zamiar, lady Beatrycze. Chciałbym, żebyśmy poznali się naprawdę, z dala od dworskiej ceremonii i nadzoru rodziców.

Wskazał na stół z poczęstunkiem z gościnnym entuzjazmem.

— Pozwolisz, że naleję? Pozwoliłem sobie poprosić Kucharkę o jej najlepsze specjały — te szczególne herbatniki z lawendą i ciasto z nasionami, które zdobyło niechętną aprobatę Królowej w zeszłe Boże Narodzenie.

— Zapamiętałeś moją wzmiankę o tym, że wolę lawendę od róży — zauważyłam z autentycznym zaskoczeniem. — Podczas naszej rozmowy na korytarzu wczoraj wspomniałam o tym tylko przelotnie…

— Zauważam, że pamiętam o wiele więcej z naszych rozmów, niż to jest być może konieczne — przyznał Mikołaj z ujmującą nieporadnością. — Mam nadzieję, że uznasz ten nawyk za bardziej pochlebny niż niepokojący.

Zanim zdążyłam sformułować właściwą odpowiedź na tak niespodziewane ciepło, drzwi do salonu otworzyły się z typowym dramatyzmem.

Teodora przemknęła przez próg w sukni o głębokiej burgundzie, która w jakiś sposób łączyła doskonałą przyzwoitość z subtelnym buntem, a jej wejście przemieniło starannie zorganizowaną intymność w coś zdecydowanie bardziej elektryzującego.

— Jakże rozkosznie domowo — zauważyła, lustrując scenę tymi niemożliwie zielonymi oczami. — Sytuacja sugeruje, że moglibyśmy pomylić to z prawdziwym spotkaniem towarzyskim, a nie z celową uprawą relacji strategicznych.

— Dzień dobry także tobie, siostro. — Zdeterminowana wesołość Mikołaja zdradzała wieloletnią praktykę w odpieraniu prowokacji Teodory. — Mam nadzieję, że dobrze spałaś? Wydajesz się dziś raczej... ożywiona.

— Ożywiona?

Teodora zajęła swoje miejsce z płynną gracją, która oddawała zarówno królewskie wychowanie, jak i ledwo powstrzymywany bunt, a jej jedwabne spódnice opadły wokół niej niczym woda odnajdująca naturalny bieg.

— Jak dyplomatycznie to ująłeś, bracie. Osobiście wolę określenie: 'odpowiednio sceptyczna wobec teatralnych prezentacji mających na celu wymuszenie uczuć poprzez staranne reżyserię.'

Mikołaj nalewał herbatę z metodyczną precyzją, wyraźnie próbując zachować cywilizowaną atmosferę siłą nienagannych manier.

— Pomyślałem, że moglibyśmy omówić praktyczne kwestie związane z wprowadzeniem lady Beatrycze na dworskie salony. Nadchodzący bal to kluczowa okazja, by zrobić korzystne pierwsze wrażenie, i chciałbym, by czuła się odpowiednio przygotowana na nieuniknioną obserwację.

— Ach tak — wtrąciła Teodora z miodową ironią, przyjmując filiżankę z przesadną uprzejmością — święty rytuał ludzkiego wystawienia na widok. Proszę, kontynuuj swoje strategiczne planowanie, Mikołaju. Jestem absolutnie zafascynowana sprowadzaniem zalotów do kampanii wojskowej.

— Na liście gości znajdują się liczne wpływowe rodziny, których przychylność może okazać się nieoceniona.

Mikołaj nie ustępował, wyraźnie zdeterminowany, by ignorować komentarze siostry.

— Lord i Lady Pembroke, książę Marlborough, ambasador Rothschild z Prus — każda z tych znajomości daje potencjalne korzyści przy kształtowaniu pozycji lady Beatrycze w naszej hierarchii społecznej.

— Jakże to wydajne.

Teodora uniosła filiżankę do ust, a ja spostrzegłam się na obserwowaniu gracji jej nadgarstka, jak poranne światło igra w złotych pasmach jej włosów.

— Sprowadzenie ludzkiej interakcji do wyliczonych okazji do nawiązywania kontaktów. Prawie można zapomnieć, że mówimy o prawdziwej osobie, a nie o jakiejś wyrafinowanej figurze szachowej, którą należy przesuwać dla maksymalnych politycznych korzyści.

Patrzyłam na tę wymianę z rosnącą fascynacją, a moje serce biło szybciej z powodów, które nie miały nic wspólnego z widocznym napięciem między rodzeństwem. Konflikt między nimi sięgał dużo głębiej niż typowe rodzinne tarcia — coś fundamentalnego dzieliło ich spojrzenie na świat.

— Może zaproponowałabyś alternatywne podejście? — Głos Mikołaja zabrzmiał z wysiłkiem kogoś, kto utrzymuje dyplomację mimo poważnej prowokacji. — Skoro strategiczne przygotowania budzą w tobie taki sprzeciw, chętnie wysłucham twojej wyższej mądrości w tym zakresie.

— Ach, nawet nie śmiałabym zakłócać twojej mistrzowskiej choreografii.

Uśmiech Teodory mógłby przeciąć kryształ, a gdy jej spojrzenie przemknęło w moją stronę, między nami zamigotało coś elektryzującego, co aż zaparło mi dech.

— W końcu odziedziczyłeś taki naturalny talent do sprowadzania złożonej ludzkiej egzystencji do zarządzalnych kalkulacji politycznych. Niezwykle przydatna umiejętność dla przyszłego króla — postrzeganie ludzi jako zasoby, nie dusze.

Złośliwość trafiła w cel. Mikołaj odstawił filiżankę z ostentacyjną kontrolą, wyraźnie miotając się między braterskim uczuciem a prawdziwym rozdrażnieniem.

„Wszyscy mamy role do odegrania, Teodoro. Nie potrafię pojąć, dlaczego wciąż traktujesz obowiązek jak osobistą krzywdę, skoro to właśnie na nim opiera się cała nasza społeczność.”

„Obowiązek? Jak pięknie potrafisz ująć nasze położenie, bracie.”

Śmiech Teodory miał w sobie prawdziwą gorycz, ukrytą pod muzykalnym tonem, a pochylając się naprzód, jej intensywność wypełniła przestrzeń między nami.

„Ty dziedziczysz cel i władzę—satysfakcję z odpowiedzialności, przywilej kształtowania przyszłości królestwa, szacunek, jaki niesie za sobą autorytet. Tymczasem ja pozostaję jedynie materiałem hodowlanym, którym można handlować dla korzystnych sojuszy, moje zdanie nie ma znaczenia, moje pragnienia są nieistotne.”

Jej głos zadrżał niemal niezauważalnie przy ostatnich słowach, a ja poczułam niespodziewane ściśnięcie w piersi na surowy ból ukryty pod jej pozornie beztroską wypowiedzią.

„Wybacz, jeśli trudno mi odnaleźć równą satysfakcję w naszych przeznaczeniach.”

Cisza, która zapadła, aż iskrzyła od niewypowiedzianych emocji. Zapatrzyłam się na smukłą linię szyi Teodory, gdy zadzierała podbródek z wyzywającą dumą, na sposób, w jaki jej dłonie ściskały filiżankę, jakby była jedyną kotwicą, która trzyma ją przy pozorach ogłady.

„Z pewnością, księżniczko Teodoro,” podjęłam ostrożnie, zaskoczona lekką zadyszką w swoim głosie, „musi być pewna satysfakcja w spełnianiu wyznaczonej roli? Przyznam, zawsze znajdowałam pocieszenie w jasności oczekiwań wobec mnie—nawet jeśli bywają one wymagające.”

Uwaga Teodory skupiła się na mnie z niesłychaną intensywnością, a nagłe skupienie tych dzikich, zielonych oczu całkiem odebrało mi oddech.

Przyglądała mi się, jakby widziała mnie wyraźnie po raz pierwszy, jej wzrok błądził od mojej twarzy do rąk i z powrotem, wzbudzając we mnie ciepło pod skórą.

„Jakże filozoficznie, Lady Beatrycze.”

Jej głos obniżył się do tonów, które zdawały się rezonować w samych moich kościach.

„A jednak nie mogę nie zauważyć uderzającego podobieństwa naszych sytuacji—dwie kobiety, którymi się handluje niczym cennym bydłem, a nasze osobiste pragnienia są zupełnie bez znaczenia dla tych transakcji. Czy taka świadomość nie zakłóca twojego słynnego spokoju ducha?”

Przechyliłam głowę zamyślona, próbując zachować opanowanie, choć każda komórka mojego ciała zdawała się nagle, niewłaściwie reagować na jej obecność.

„Zastanawiam się, czy nie postrzegamy takich układów inaczej, w zależności od okoliczności? Dla mnie to małżeństwo oznacza wybawienie, nie ofiarę. Od jego powodzenia zależy przetrwanie mojej rodziny—bezpieczeństwo matki, przyszłość sióstr, odzyskanie dobrego imienia, które czyny ojca niemal doszczętnie zniszczyły.”

Przestrzeń między nami wydawała się naładowana, niebezpieczna.

„Być może perspektywa na obowiązek zależy w dużej mierze od tego, czy daje ratunek, czy jest ograniczeniem?”

Mikołaj pochylił się naprzód, obserwując naszą wymianę z rosnącą fascynacją, która zaczynała graniczyć z niepokojem, choć ledwo rejestrowałam jego obecność. Cały świat zawęził się do spojrzenia Teodory i dziwnej elektryczności iskrzącej między nami.

„Mówisz o wybawieniu, Lady Beatrycze, lecz zastanawiam się, czy rozważyłaś cenę takiego ratunku?”

Teodora odparła z nagłym zainteresowaniem, jej palce zataczały kręgi po brzegu filiżanki w sposób, który dziwnie mnie hipnotyzował.

„Czy poczucie bezpieczeństwa naprawdę wynagradza całkowitą utratę własnej sprawczości? Powolną erozję wszystkiego, co czyni cię wyjątkową?”

„Wyobrażam sobie,” odpowiedziałam, a mój głos zaskoczył mnie własną intensywnością, „że osobista sprawczość stanowi dość marne pocieszenie, gdy brak środków, by ją rzeczywiście wykorzystać. Wolność wyboru to luksus dostępny tym, którzy mają jakikolwiek wybór.”

Nie było w tych słowach goryczy—jedynie praktyczna obserwacja, wynik trzech lat patrzenia, jak zamykają się drzwi, a możliwości znikają. A jednak coś w wyrazie twarzy Teodory się zmieniło—przemknął cień podziwu, a może czegoś znacznie groźniejszego.

Kontrast między nami skrystalizował się z druzgocącą jasnością: Teodora buntowała się przeciw złotej klatce, podczas gdy ja nauczyłam się odnajdywać prawdziwe zadowolenie w koniecznych ograniczeniach.

„Fascynujące,” mruknęła Teodora, wstając z krzesła z płynną gracją, która zdradzała ledwo kontrolowany gniew—lub może coś całkiem innego. Jej spódnice musnęły moje krzesło, gdy ruszyła ku drzwiom, a szelest jedwabiu wywołał we mnie zupełnie niestosowny dreszcz.

Zatrzymała się w progu, spoglądając przez ramię z takim żarem, że poczułam się całkiem obnażona—jakby przejrzała każdy starannie zbudowany przeze mnie mur.

„Jakże cudownie pogodziłaś się z losem, Lady Beatrycze. Można by niemal podziwiać tak filozoficzną akceptację—gdyby nie podejrzenie, że kryje ona znacznie bardziej złożone uczucia, niż chcesz przyznać.”

Jej słowa spadły między nami niczym rzucona rękawica.

Drzwi zamknęły się za nią z ostateczną stanowczością, pozostawiając jej uwagę zawieszoną w perfumowanym powietrzu.

Mikołaj natychmiast zaczął łagodzić sytuację, jego mina była pełna skruchy. „Mam nadzieję, że wybaczysz mojej siostrze tę skomplikowaną naturę. Ma dość silne poglądy na temat obowiązku i osobistej wolności, które czasem objawiają się jako…”

„Nie zaprzątaj sobie tym głowy, Wasza Wysokość,” odparłam, choć mój głos wydał mi się odległy. „Księżniczka mówi z ogromną pasją—a tę cechę bardzo podziwiam, nawet jeśli jej wnioski różnią się od moich.”

A jednak pod tą nienaganną powierzchownością coś w buntowniczej pasji Teodory obudziło we mnie możliwości, których nie umiałam nazwać—niebezpieczne tęsknoty, z którymi moje doskonałe wychowanie nigdy nie potrafiło się zmierzyć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Czwarty poranek mojego pobytu w pałacu rozpoczął się kolejną lekcją dobrych manier, prowadzoną w najbardziej dusznym salonie przez Madame Bellemont — kobietę, której dezaprobata potrafiłaby zsiadać świeżą śmietanę z dwudziestu kroków.

— Non, non, Lady Beatrice!

Jej akcent gęstniał z irytacją, gdy już po raz dwunasty demonstrowała odpowiednią głębokość ukłonu.

— Księżna Marlborough wymaga pełnego szacunku — trzy uderzenia, pełne zejście. Hrabina Pembroke zasługuje tylko na dwa uderzenia, częściowe zejście. Czy naprawdę rozumiesz różnicę pomiędzy rangą księżną a hrabiowską?

— Oczywiście, Madame.

Odpowiedziałam z wyćwiczoną cierpliwością, wykonując kolejny ukłon, choć w duchu zastanawiałam się, czy tak drobne niuanse rzeczywiście poprawiają harmonię społeczną, czy raczej zaspokajają arystokratyczną próżność.

— Choć nie mogę ukryć ciekawości — czy księżna posiada jakąś wrodzoną wyższość, która domaga się dodatkowych wygibasów kręgosłupa, czy też po prostu utrzymujemy te zwyczaje z przyzwyczajenia?

Wyraz twarzy Madame Bellemont sugerował, że właśnie zaproponowałam zniesienie monarchii.

— Takie uwagi są całkowicie nieodpowiednie dla porządnych młodych dam! Arystokracja utrzymuje porządek dzięki precyzyjnemu uznaniu hierarchii. Bez takich struktur społeczeństwo pogrążyłoby się w absolutnym chaosie! Twoja pozycja tutaj pozostaje bardzo niepewna — takie nastawienie nie poprawi twojej sytuacji.

Przypomnienie to uderzyło mnie jak lodowata woda, skutecznie tłumiąc buntownicze komentarze. Moje okoliczności wymagały perfekcyjnego zachowania, nie zaś dowcipnych uwag o społecznych absurdach.

— Może — podjęłam po kolejnych piętnastu minutach powtarzanych ukłonów — mogłabym poćwiczyć te techniki samodzielnie? W samotności łatwiej mi się skupić.

Zaciśnięte usta Madame Bellemont sugerowały, że dostrzegła w tym próbę wymknięcia się, ale z niechęcią przystała na propozycję. — Dobrze. Jutro okażesz właściwe opanowanie, albo zaczynamy cały program od początku.

Odeszłam z ledwo skrywanym uczuciem ulgi, szukając schronienia w pałacowych, labiryntowych korytarzach, gdzie choć przez chwilę mogłam odetchnąć swobodnie.

Moje wędrówki zaprowadziły mnie głębiej w starsze części budynku, gdzie gobeliny przedstawiały dawno zmarłych monarchów, a drobiny kurzu tańczyły w snopach światła, sugerując, że te komnaty rzadko są poddawane regularnym porządkom.

Ciekawość — wada charakteru, którą Matka uważałaby za wysoce niepokojącą — przyciągnęła mnie do ozdobnych drzwi, lekko uchylonych. Za nimi kryła się niewielka komnata wyłożona ciemną boazerią, najwyraźniej zapomniany gabinet lub prywatna kryjówka.

Jednak gdy badałam misternie rzeźbione drewno, moje palce odkryły coś niespodziewanego: fragment boazerii, który poruszał się lekko pod naciskiem.

Wszelki rozsądek nakazywał odwrót. Tajemnicze przejścia przystoją powieściom gotyckim, nie królewskim pałacom. A jednak jedno z nich leżało przede mną, niemal domagając się zbadania.

— Przecież krótkie zbadanie nie może zaszkodzić — mruknęłam, choć głos Matki w mojej głowie wyrażał stanowczy sprzeciw.

Przecisnęłam się przez otwór, wdzięczna za moją szczupłą sylwetkę, gdy korytarzyk wił się przez to, co musiało być pałacowymi murami. Droga była wąska, ale do przebycia — widocznie stworzona z myślą o ludziach, nie tylko o konstrukcji.

Po kilku minutach ostrożnego marszu przejścia rozgałęziły się i zakręciły, aż w końcu całkowicie się zgubiłam.

W piersi poczułam znajome ukłucie paniki. Co mnie pokusiło, by zapuścić się w nieznane bez poinformowania kogokolwiek?

Wtedy pojawiło się wybawienie — odległa muzyka i ciepłe światło sączące się spod kolejnych drzwi. Uczucie ulgi zalało mnie, gdy popędziłam naprzód, wdzięczna za możliwość spotkania ludzi i nadzieję ratunku.

Na pewno trafię do kolejnego salonu, gdzie doskonale ułożeni dworzanie będą rozprawiać o doskonale nudnych sprawach.

Otworzyłam drzwi i weszłam do środka.

Zamiast znajomych wnętrz, wkroczyłam w scenę, która zburzyła wszystkie moje wyobrażenia o naturze ludzkiej, o przyzwoitości, o samych fundamentach cywilizowanego społeczeństwa.

Komnata pulsowała słodkawym dymem, od którego powietrze drgało jak letni upał, a światło świec rzucało tańczące cienie na obrazy, które nie miały prawa znaleźć się w żadnym szanującym się miejscu.

Ciała splatały się bez wstydu, bez wahania — pożądanie płynęło tu tak naturalnie, jak wino z kryształowych karafek.

Mężczyźni obejmowali mężczyzn z namiętną intensywnością. Kobiety pieściły kobiety z czułą intymnością. Układy, których moje chronione wychowanie nawet nie zakładało, że mogą istnieć — a co dopiero rozkwitać w samych murach królewskiego pałacu.

W centrum tej sceny, na podwyższeniu pokrytym luksusowym aksamitem, Księżniczka Teodora spoczywała w zachwycającej, nieskrępowanej nagości, podczas gdy artystka uwieczniała jej postać na płótnie.

Była oszałamiająca — żadne inne słowo nie oddaje tego, co ujrzałam przed sobą.

Jej skóra miała świetlistą jakość delikatnej porcelany, lecz z ciepłem i życiem, których żadna rzeźba nie mogłaby oddać.

Ciemnoblond włosy spływały przez jedno ramię falami, które łapały światło świec niczym przędzone złoto. Elegancka linia jej kręgosłupa przechodziła w łagodny łuk bioder, a każda linia jej ciała zdawała się celebrować własne istnienie.

Ale to jej twarz naprawdę mnie rozbroiła — przechylona z pogodnym zadowoleniem, usta zarysowane ledwie dostrzegalnym, świadomym uśmiechem.

Coś szarpnęło ostro i nisko w moim brzuchu, uczucie całkowicie obce, a jednak niepodważalnie pilne. Fala gorąca przetoczyła się przeze mnie, nie mając nic wspólnego z perfumowanym ciepłem sali.

Gdy nasze spojrzenia spotkały się ponad rozproszonym światłem świec, wyraz twarzy Teodory nie zdradzał ani zaskoczenia, ani zażenowania — jedynie głęboką satysfakcję, jakby dokładnie tego odkrycia oczekiwała właśnie w tej chwili.

„Lady Beatrycze. Jakże miło, że dołączyła pani do naszego małego zgromadzenia.”

Zawołała z beztroskim ciepłem, nie czyniąc najmniejszego wysiłku, by się okryć mimo obecności licznych obserwatorów.

„Proszę wejść naprawdę — jest szampan, a Marcus miał właśnie demonstrować swoje niezwykłe talenty na skrzypcach. Zapewniam, że atmosfera okaże się znacznie bardziej pobudzająca niż jakiekolwiek nużące nauki, które zajmowały panią dziś rano.”

„Ja... to znaczy... nie miałam zamiaru...” Mój głos był ledwie zduszonym szeptem.

„Wygląda pani na nieco przytłoczoną, moja droga.”

Gentleman stojący nieopodal — nienagannie ubrany mimo otaczającej go swobody obyczajów — podał mi kryształowy kieliszek z uprzejmą troską.

„Pierwsze zetknięcie z prawdziwą wolnością często okazuje się dezorientujące dla tych, którzy przywykli do uciążliwych ograniczeń społeczeństwa. Szampan bardzo pomaga, jak sądzę.”

„Ona nie potrzebuje szampana, lordzie Ashworth.”

Teodora wtrąciła z rozbawionym autorytetem, nadal nie czyniąc żadnego gestu w stronę skromności.

„Potrzebuje czasu, by przetworzyć to, co widzą jej oczy. Choć jestem ciekawa, lady Beatrycze — czy to, co widzi pani przed sobą, budzi grozę? A może jest to coś znacznie... bardziej złożonego?”

To pytanie zawisło w perfumowanym powietrzu jak wyzwanie, na które zupełnie nie byłam przygotowana.

„Nie powinnam tu być”, wydusiłam, choć moje stopy zdawały się przyrosnąć do podłogi, a zdradziecki wzrok nie mógł oderwać się od wspaniałej sylwetki Teodory. „To całkowicie niestosowne — muszę natychmiast wrócić do głównego skrzydła...”

„Naprawdę musisz?”

Uśmiech Teodory poszerzył się, a ona zmieniła pozycję z rozmyślną gracją, która przyciągnęła moją uwagę do krągłości i cieni, o których nie powinnam była nawet myśleć.

„Jakże rozczarowujące. Miałam nadzieję, że zostaniesz — odkryjesz to, co istnieje poza duszącymi granicami stosownego zachowania. Ale widocznie niektóre klatki okazują się wygodniejsze od innych.”

„To nie... Ja nie...” Kompletnie zabrakło mi słów, gdy gorąco zalało moją twarz, szyję, rozlewając się do miejsc, których nie śmiałam nawet nazwać.

„Drżysz, lady Beatrycze.”

Głos Teodory zszedł do intymnych rejestrów, które zdawały się pieścić moją skórę, mimo dzielącej nas odległości.

„Choć podejrzewam, że nie z zimna. Powiedz mi — gdy dziś w nocy będziesz leżeć bezsennie, czy przypomnisz sobie tę chwilę z poczuciem sprawiedliwego oburzenia? A może będziesz się zastanawiać, co mogłoby się wydarzyć, gdybyś miała odwagę zostać?”

To pytanie całkowicie przełamało moją paraliż.

Uciekłam — przemykając z powrotem przez ukryte przejście w oślepiającej panice, moje jedwabne spódnice przeszkadzały w biegu, gdy zderzałam się z murami w chaotycznym pośpiechu.

W jakiś sposób, czy to przez boską opatrzność, czy zwykłe szczęście, udało mi się odnaleźć drogę i wyjść z powrotem na znajome korytarze, dysząc i drżąc.

Z powrotem w mojej komnacie Mary znalazła mnie opadłą na fotelu, zarumienioną i roztrzęsioną w sposób, którego nie umiałam wyjaśnić.

„Moja pani?” Jej zatroskany głos przeciął moje zamieszanie. „Wygląda pani na bardzo źle. Sprowadzić lekarza? Pani cera wskazuje na gorączkę...”

„Nie lekarza”, wyszeptałam słabo. „Po prostu... pałacowe korytarze okazały się bardziej rozległe, niż przypuszczałam. Trochę się zgubiłam i to zmęczenie... ogólne pobudzenie...”

Doświadczone oczy Mary dostrzegły więcej, niż chciałam wyjawić, ale jej dyskrecja powstrzymała ją przed niewygodnymi pytaniami. „Może warto odpocząć przed kolacją, moja pani? Dopilnuję, by nikt pani nie przeszkadzał.”

Tej nocy sen okazał się całkowicie nieosiągalny.

Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam nagie ciało Teodory skąpane w blasku świec — pewne siebie, niezważające na wstyd, wspaniale wolne.

Widziałam swobodną intymność tego zgromadzenia, całkowity brak wstydu czy udawania, pragnienie wyrażone bez przeprosin i bez maskowania.

I musiałam zmierzyć się z druzgocącą prawdą. Moją reakcją nie była groza wobec niestosowności.

Było to rozpaczliwe, niewytłumaczalne pragnienie — wolności, której byłam świadkiem, autentyczności, której nigdy nie pozwoliłam sobie wyobrazić, a najbardziej przerażające — samej Teodory.

Tego, jak patrzyła na mnie przez salę w blasku świec.

Jakby znała już sekrety o mnie samej, których ja dopiero zaczynałam się domyślać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Intimate Education for a Noble Lady

Intimate Education for a Noble Lady

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa