Czwarty poranek mojego pobytu w pałacu rozpoczął się kolejną lekcją dobrych manier, prowadzoną w najbardziej dusznym salonie przez Madame Bellemont — kobietę, której dezaprobata potrafiłaby zsiadać świeżą śmietanę z dwudziestu kroków.
— Non, non, Lady Beatrice!
Jej akcent gęstniał z irytacją, gdy już po raz dwunasty demonstrowała odpowiednią głębokość ukłonu.
— Księżna Marlborough wymaga pełnego szacunku — trzy uderzenia, pełne zejście. Hrabina Pembroke zasługuje tylko na dwa uderzenia, częściowe zejście. Czy naprawdę rozumiesz różnicę pomiędzy rangą księżną a hrabiowską?
— Oczywiście, Madame.
Odpowiedziałam z wyćwiczoną cierpliwością, wykonując kolejny ukłon, choć w duchu zastanawiałam się, czy tak drobne niuanse rzeczywiście poprawiają harmonię społeczną, czy raczej zaspokajają arystokratyczną próżność.
— Choć nie mogę ukryć ciekawości — czy księżna posiada jakąś wrodzoną wyższość, która domaga się dodatkowych wygibasów kręgosłupa, czy też po prostu utrzymujemy te zwyczaje z przyzwyczajenia?
Wyraz twarzy Madame Bellemont sugerował, że właśnie zaproponowałam zniesienie monarchii.
— Takie uwagi są całkowicie nieodpowiednie dla porządnych młodych dam! Arystokracja utrzymuje porządek dzięki precyzyjnemu uznaniu hierarchii. Bez takich struktur społeczeństwo pogrążyłoby się w absolutnym chaosie! Twoja pozycja tutaj pozostaje bardzo niepewna — takie nastawienie nie poprawi twojej sytuacji.
Przypomnienie to uderzyło mnie jak lodowata woda, skutecznie tłumiąc buntownicze komentarze. Moje okoliczności wymagały perfekcyjnego zachowania, nie zaś dowcipnych uwag o społecznych absurdach.
— Może — podjęłam po kolejnych piętnastu minutach powtarzanych ukłonów — mogłabym poćwiczyć te techniki samodzielnie? W samotności łatwiej mi się skupić.
Zaciśnięte usta Madame Bellemont sugerowały, że dostrzegła w tym próbę wymknięcia się, ale z niechęcią przystała na propozycję. — Dobrze. Jutro okażesz właściwe opanowanie, albo zaczynamy cały program od początku.
Odeszłam z ledwo skrywanym uczuciem ulgi, szukając schronienia w pałacowych, labiryntowych korytarzach, gdzie choć przez chwilę mogłam odetchnąć swobodnie.
Moje wędrówki zaprowadziły mnie głębiej w starsze części budynku, gdzie gobeliny przedstawiały dawno zmarłych monarchów, a drobiny kurzu tańczyły w snopach światła, sugerując, że te komnaty rzadko są poddawane regularnym porządkom.
Ciekawość — wada charakteru, którą Matka uważałaby za wysoce niepokojącą — przyciągnęła mnie do ozdobnych drzwi, lekko uchylonych. Za nimi kryła się niewielka komnata wyłożona ciemną boazerią, najwyraźniej zapomniany gabinet lub prywatna kryjówka.
Jednak gdy badałam misternie rzeźbione drewno, moje palce odkryły coś niespodziewanego: fragment boazerii, który poruszał się lekko pod naciskiem.
Wszelki rozsądek nakazywał odwrót. Tajemnicze przejścia przystoją powieściom gotyckim, nie królewskim pałacom. A jednak jedno z nich leżało przede mną, niemal domagając się zbadania.
— Przecież krótkie zbadanie nie może zaszkodzić — mruknęłam, choć głos Matki w mojej głowie wyrażał stanowczy sprzeciw.
Przecisnęłam się przez otwór, wdzięczna za moją szczupłą sylwetkę, gdy korytarzyk wił się przez to, co musiało być pałacowymi murami. Droga była wąska, ale do przebycia — widocznie stworzona z myślą o ludziach, nie tylko o konstrukcji.
Po kilku minutach ostrożnego marszu przejścia rozgałęziły się i zakręciły, aż w końcu całkowicie się zgubiłam.
W piersi poczułam znajome ukłucie paniki. Co mnie pokusiło, by zapuścić się w nieznane bez poinformowania kogokolwiek?
Wtedy pojawiło się wybawienie — odległa muzyka i ciepłe światło sączące się spod kolejnych drzwi. Uczucie ulgi zalało mnie, gdy popędziłam naprzód, wdzięczna za możliwość spotkania ludzi i nadzieję ratunku.
Na pewno trafię do kolejnego salonu, gdzie doskonale ułożeni dworzanie będą rozprawiać o doskonale nudnych sprawach.
Otworzyłam drzwi i weszłam do środka.
Zamiast znajomych wnętrz, wkroczyłam w scenę, która zburzyła wszystkie moje wyobrażenia o naturze ludzkiej, o przyzwoitości, o samych fundamentach cywilizowanego społeczeństwa.
Komnata pulsowała słodkawym dymem, od którego powietrze drgało jak letni upał, a światło świec rzucało tańczące cienie na obrazy, które nie miały prawa znaleźć się w żadnym szanującym się miejscu.
Ciała splatały się bez wstydu, bez wahania — pożądanie płynęło tu tak naturalnie, jak wino z kryształowych karafek.
Mężczyźni obejmowali mężczyzn z namiętną intensywnością. Kobiety pieściły kobiety z czułą intymnością. Układy, których moje chronione wychowanie nawet nie zakładało, że mogą istnieć — a co dopiero rozkwitać w samych murach królewskiego pałacu.
W centrum tej sceny, na podwyższeniu pokrytym luksusowym aksamitem, Księżniczka Teodora spoczywała w zachwycającej, nieskrępowanej nagości, podczas gdy artystka uwieczniała jej postać na płótnie.
Była oszałamiająca — żadne inne słowo nie oddaje tego, co ujrzałam przed sobą.
Jej skóra miała świetlistą jakość delikatnej porcelany, lecz z ciepłem i życiem, których żadna rzeźba nie mogłaby oddać.
Ciemnoblond włosy spływały przez jedno ramię falami, które łapały światło świec niczym przędzone złoto. Elegancka linia jej kręgosłupa przechodziła w łagodny łuk bioder, a każda linia jej ciała zdawała się celebrować własne istnienie.
Ale to jej twarz naprawdę mnie rozbroiła — przechylona z pogodnym zadowoleniem, usta zarysowane ledwie dostrzegalnym, świadomym uśmiechem.
Coś szarpnęło ostro i nisko w moim brzuchu, uczucie całkowicie obce, a jednak niepodważalnie pilne. Fala gorąca przetoczyła się przeze mnie, nie mając nic wspólnego z perfumowanym ciepłem sali.
Gdy nasze spojrzenia spotkały się ponad rozproszonym światłem świec, wyraz twarzy Teodory nie zdradzał ani zaskoczenia, ani zażenowania — jedynie głęboką satysfakcję, jakby dokładnie tego odkrycia oczekiwała właśnie w tej chwili.
„Lady Beatrycze. Jakże miło, że dołączyła pani do naszego małego zgromadzenia.”
Zawołała z beztroskim ciepłem, nie czyniąc najmniejszego wysiłku, by się okryć mimo obecności licznych obserwatorów.
„Proszę wejść naprawdę — jest szampan, a Marcus miał właśnie demonstrować swoje niezwykłe talenty na skrzypcach. Zapewniam, że atmosfera okaże się znacznie bardziej pobudzająca niż jakiekolwiek nużące nauki, które zajmowały panią dziś rano.”
„Ja... to znaczy... nie miałam zamiaru...” Mój głos był ledwie zduszonym szeptem.
„Wygląda pani na nieco przytłoczoną, moja droga.”
Gentleman stojący nieopodal — nienagannie ubrany mimo otaczającej go swobody obyczajów — podał mi kryształowy kieliszek z uprzejmą troską.
„Pierwsze zetknięcie z prawdziwą wolnością często okazuje się dezorientujące dla tych, którzy przywykli do uciążliwych ograniczeń społeczeństwa. Szampan bardzo pomaga, jak sądzę.”
„Ona nie potrzebuje szampana, lordzie Ashworth.”
Teodora wtrąciła z rozbawionym autorytetem, nadal nie czyniąc żadnego gestu w stronę skromności.
„Potrzebuje czasu, by przetworzyć to, co widzą jej oczy. Choć jestem ciekawa, lady Beatrycze — czy to, co widzi pani przed sobą, budzi grozę? A może jest to coś znacznie... bardziej złożonego?”
To pytanie zawisło w perfumowanym powietrzu jak wyzwanie, na które zupełnie nie byłam przygotowana.
„Nie powinnam tu być”, wydusiłam, choć moje stopy zdawały się przyrosnąć do podłogi, a zdradziecki wzrok nie mógł oderwać się od wspaniałej sylwetki Teodory. „To całkowicie niestosowne — muszę natychmiast wrócić do głównego skrzydła...”
„Naprawdę musisz?”
Uśmiech Teodory poszerzył się, a ona zmieniła pozycję z rozmyślną gracją, która przyciągnęła moją uwagę do krągłości i cieni, o których nie powinnam była nawet myśleć.
„Jakże rozczarowujące. Miałam nadzieję, że zostaniesz — odkryjesz to, co istnieje poza duszącymi granicami stosownego zachowania. Ale widocznie niektóre klatki okazują się wygodniejsze od innych.”
„To nie... Ja nie...” Kompletnie zabrakło mi słów, gdy gorąco zalało moją twarz, szyję, rozlewając się do miejsc, których nie śmiałam nawet nazwać.
„Drżysz, lady Beatrycze.”
Głos Teodory zszedł do intymnych rejestrów, które zdawały się pieścić moją skórę, mimo dzielącej nas odległości.
„Choć podejrzewam, że nie z zimna. Powiedz mi — gdy dziś w nocy będziesz leżeć bezsennie, czy przypomnisz sobie tę chwilę z poczuciem sprawiedliwego oburzenia? A może będziesz się zastanawiać, co mogłoby się wydarzyć, gdybyś miała odwagę zostać?”
To pytanie całkowicie przełamało moją paraliż.
Uciekłam — przemykając z powrotem przez ukryte przejście w oślepiającej panice, moje jedwabne spódnice przeszkadzały w biegu, gdy zderzałam się z murami w chaotycznym pośpiechu.
W jakiś sposób, czy to przez boską opatrzność, czy zwykłe szczęście, udało mi się odnaleźć drogę i wyjść z powrotem na znajome korytarze, dysząc i drżąc.
Z powrotem w mojej komnacie Mary znalazła mnie opadłą na fotelu, zarumienioną i roztrzęsioną w sposób, którego nie umiałam wyjaśnić.
„Moja pani?” Jej zatroskany głos przeciął moje zamieszanie. „Wygląda pani na bardzo źle. Sprowadzić lekarza? Pani cera wskazuje na gorączkę...”
„Nie lekarza”, wyszeptałam słabo. „Po prostu... pałacowe korytarze okazały się bardziej rozległe, niż przypuszczałam. Trochę się zgubiłam i to zmęczenie... ogólne pobudzenie...”
Doświadczone oczy Mary dostrzegły więcej, niż chciałam wyjawić, ale jej dyskrecja powstrzymała ją przed niewygodnymi pytaniami. „Może warto odpocząć przed kolacją, moja pani? Dopilnuję, by nikt pani nie przeszkadzał.”
Tej nocy sen okazał się całkowicie nieosiągalny.
Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam nagie ciało Teodory skąpane w blasku świec — pewne siebie, niezważające na wstyd, wspaniale wolne.
Widziałam swobodną intymność tego zgromadzenia, całkowity brak wstydu czy udawania, pragnienie wyrażone bez przeprosin i bez maskowania.
I musiałam zmierzyć się z druzgocącą prawdą. Moją reakcją nie była groza wobec niestosowności.
Było to rozpaczliwe, niewytłumaczalne pragnienie — wolności, której byłam świadkiem, autentyczności, której nigdy nie pozwoliłam sobie wyobrazić, a najbardziej przerażające — samej Teodory.
Tego, jak patrzyła na mnie przez salę w blasku świec.
Jakby znała już sekrety o mnie samej, których ja dopiero zaczynałam się domyślać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rozpoczęłam kampanię strategicznego unikania, która z pewnością zaimponowałaby samemu Wellingtonowi, przyjmując każde zaproszenie ze strony Nicholasa z entuzjazmem tonącej kobiety chwytającej się dryfującego drewna.
Spacery po ogrodzie stały się moim sanktuarium. Wizyty w bibliotece były moją ucieczką. Nużące rozmowy o teorii ogrodnictwa i zarządzaniu majątkiem stały się dla mnie błogosławioną tarczą chroniącą przed znacznie bardziej niebezpiecznymi zajęciami.
"Ogrody różane są szczególnie wspaniałe o tej porze roku."
Nicholas zauważył to, gdy szliśmy pod pergolami ciężkimi od pnących się kwiatów, a jego marynarka była niedbale przerzucona przez ramię w geście swobodnej intymności.
"Moja babka sama posadziła większość tych odmian—twierdziła, że ogród zdradza więcej o duszy swego twórcy niż jakikolwiek portret."
"Twoja babka musiała być niezwykle mądrą kobietą," odparłam, wdzięczna za rozmowę, która nie wymagała głębszego analizowania mojego obecnego stanu emocjonalnego. "Czy sądzisz, że ta sama filozofia odnosi się do zarządzania majątkiem? Że staranna pielęgnacja odsłania charakter?"
Nicholas uśmiechnął się—tym ciepłym uśmiechem, do którego zaczęłam się coraz bardziej przywiązywać, takim, który przemieniał jego klasyczne rysy w coś znacznie bardziej przystępnego.
"Wierzę, że tak, Lady Beatrice. Szczerze mówiąc, przyznaję, że jestem ciekaw, czy rzeczywiście angażują cię takie rozmowy, czy jesteś po prostu zbyt uprzejma, by przyznać, że wolałabyś poruszać bardziej pobudzające tematy."
"Wasza Wysokość zakłada zbyt wiele," wydusiłam, choć coś w jego spostrzegawczej uwadze sprawiło, że rumieniec rozlał się na moich policzkach.
"Nicholas," poprawił z łatwą pewnością siebie, zatrzymując się obok fontanny, gdzie marmurowe nimfy wlewały wodę z wiecznych naczyń. "I zakładam tylko to, na co pozwalają twoje wyrazy twarzy. Masz najbardziej niezwykle ekspresyjne oczy, Beatrice—zdradzają znacznie więcej niż twoje ostrożnie dobrane słowa."
To spostrzeżenie okazało się niepokojąco trafne i byłam wdzięczna, że nie mógł wiedzieć, co moje oczy widziały trzy dni temu—ani jakie obrazy nadal nawiedzają moje bezsenne noce.
"Wydajesz się znacznie bardziej odprężona w ostatnich dniach," kontynuował Nicholas, podając mi ramię, gdy wznowiliśmy nasz spacer. "Nie łudzę się—cieszę się, że nasza znajomość rozwija się tak pomyślnie. Gdy przyjechałaś, obawiałem się, że pałacowa formalność może okazać się przytłaczająca."
"Twoja uprzejmość znacznie ułatwiła mi aklimatyzację," zapewniłam go, a słowa nie były całkowicie nieprawdziwe. Nicholas był uprzejmy—niestrudzenie troskliwy, szczerze zainteresowany moim komfortem, wszystkim, czym powinien być odpowiedni zalotnik.
A jednak, choć kurczowo trzymałam się bezpieczeństwa jego przewidywalnego towarzystwa, nie mogłam uwolnić się od wrażenia, że jestem obserwowana.
Przejście od spokojnych spacerów po ogrodzie do wzmożonej czujności było stopniowe, lecz nie do przeoczenia. Przebłysk bordowej satyny między żywopłotami. Odległy dźwięk znajomego śmiechu niesionego przez wiatr. Mrowienie na karku, sugerujące, że jestem śledzona przez niewidzialnych obserwatorów.
Theodora nawiedzała peryferia mojego pola widzenia niczym wyjątkowo uporczywe widmo.
Dostrzegałam ją po drugiej stronie sal balowych podczas wieczornych uroczystości, przesiadywała w drzwiach, gdy wchodziłam do komnat, obserwowała z okien z tą nieznośnie przenikliwą miną, jakby potrafiła odczytać każdą wstydliwą myśl, którą usiłowałam stłumić.
Księżniczka niewątpliwie czekała na swoją okazję z cierpliwością doświadczonej łowczyni, a moje nerwy strzępiły się odpowiednio, mimo mojej zewnętrznej opanowania.
"Może jutro obejrzymy oranżerię?" zaproponował Nicholas, gdy zakończyliśmy naszą kolejną edukacyjną wyprawę, najwyraźniej nieświadomy mojego wewnętrznego zamętu. "Egzotyczne okazy wymagają szczególnej techniki kontroli klimatu—może cię to zainteresuje."
"Oczywiście," zgodziłam się, w duchu dziwiąc się nowo odkrytemu entuzjazmowi do edukacji botanicznej. Wszystko, byle tylko zachować tę wygodną rutynę. Wszystko, byle trzymać bardziej niepokojące możliwości na bezpieczny dystans.
Nieunikniona konfrontacja nastąpiła trzy dni później w salonie muzycznym.
Szukając tymczasowego schronienia w moich słabnących umiejętnościach gry na pianoforte, sądziłam, że jestem bezpiecznie zajęta, podczas gdy reszta domowników oddawała się popołudniowym obowiązkom.
Strumienie światła słonecznego wpadały przez wysokie okna, gdy moje palce niepewnie wydobywały melodię—"Muzyka na wodzie" Händla, choć moja interpretacja miała niewiele wspólnego z zamierzoną przez kompozytora majestatycznością.
Rozmyślny trzask zamykanych drzwi sprawił, że lód popłynął mi w żyłach, zanim jeszcze odwróciłam się, by zidentyfikować intruza.
Theodora stała oparta o mahoniowe panele, olśniewająca w szmaragdowej satynie, która harmonizowała z jej niewiarygodnie przenikliwymi oczami. Jej wyraz twarzy zdradzał tę szczególną intensywność, która sugerowała zamiary odległe od muzycznej kontemplacji.
"Księżniczko Theodoro." Szybko wstałam z ławki przy instrumencie, a mój głos zabrzmiał wyżej, niż zamierzałam. "Jedynie ćwiczyłam—jeśli potrzebujesz tego pokoju, natychmiast się wycofam."
„Pozostań na miejscu,” poleciła Theodora z nonszalancką pewnością siebie, która sprawiała, że odmowa wydawała się niegrzecznością. „Jestem ciekawa twojej edukacji muzycznej. Chociaż podejrzewam, że Handel przewraca się w grobie na dźwięk twojej interpretacji jego arcydzieła.”
„Nie roszczę sobie pretensji do muzycznej biegłości,” zdołałam wykrztusić, wahając się niepewnie między ławką a drzwiami. „Moja guwernantka zawsze twierdziła, że techniczna kompetencja liczy się mniej niż entuzjastyczne zaangażowanie.”
„Twoja guwernantka brzmi jak kobieta o zaskakująco niskich standardach.” Theodora weszła głębiej do pokoju z drapieżną gracją, jej suknia szeleściła cicho na wypolerowanej podłodze. „Chociaż podejrzewam, że muzyka jest najmniejszym z przedmiotów, w których twoja edukacja okazuje się niewystarczająca.”
Serce waliło mi w piersi, gdy zbliżyła się jeszcze bardziej.
„Właściwie,” podjęłam desperacko, „być może to odpowiedni moment, by zapewnić cię w sprawie ostatnich... odkryć. Nie musisz się obawiać o dyskrecję—nigdy nie wspomnę o tych sprawach nikomu. Twój sekret jest u mnie całkowicie bezpieczny.”
Śmiech Theodory rozbrzmiał w sali muzycznej—autentyczny, głęboki i zupełnie nieskrępowany, sprawiając, że moja ostrożna przyzwoitość wydała się śmieszna.
„Moja droga, połowa dworu mogłaby udzielić ci szczegółowych wskazówek do tych zgromadzeń, gdybyś tylko wyraziła odpowiednie zainteresowanie. Żona lorda Pembroke’a organizuje takie rozrywki co miesiąc, Lady Ashworth dostarcza poczęstunek, a najstarsza córka ambasadora Rothschilda często pozuje do artystycznych przedsięwzięć.” Usiadła na oknie z nonszalancką elegancją. „Nie potrzebuję twojej ochrony przed skandalem. Właściwie, podejrzewam, że to ty potrzebujesz ochrony przed samą sobą.”
To spostrzeżenie trafiło boleśnie celnie.
„To dlaczego…” zaczęłam, po czym urwałam, uświadamiając sobie, na jak niebezpieczny teren mogą zaprowadzić takie pytania.
„Dlaczego pragnę prywatnej rozmowy z tobą?” dokończyła Theodora płynnie, a jej niemożliwe do zapomnienia zielone oczy wpatrywały się we mnie z intensywnością, która wywołała ciarki na mojej skórze. „Bo twoja reakcja tamtego wieczoru okazała się znacznie ciekawsza niż sama rozrywka.”
„Byłam jedynie zaskoczona niestosownością,” zaprotestowałam słabo, choć słowa miały w sobie fałsz już w chwili, gdy je wypowiadałam.
„Doprawdy? Bo ja zaobserwowałam coś znacznie bardziej złożonego niż zwykłe moralne oburzenie.”
Uśmiech Theodory wyrażał całkowitą niewiarę.
„Ten bezdech, gdy natknęłaś się na naszą małą scenę. Niezwykły odcień karmazynu, który pojawił się na twojej twarzy—bardzo ci do twarzy, swoją drogą. Ale najbardziej intrygujące było niepodważalne pragnienie w twoim spojrzeniu, zanim strach zmusił cię do ucieczki.”
Każde słowo trafiało we mnie niczym salwa artyleryjska, bezlitośnie burząc moje starannie budowane bariery.
„Katalogujesz szczegóły, które istniały tylko w twojej wyobraźni, księżniczko,” wydusiłam, kurczowo ściskając brzeg ławki fortepianowej. „Moja reakcja wynikała wyłącznie z odpowiedniego szoku na widok takiej... takiej…”
„Takiej czego?” Theodora podniosła się z parapetu z płynnym ruchem i zaczęła krążyć wokół mnie z zamierzonym, drapieżnym spokojem. „Takiej przyjemności bez wstydu? Takiego pożądania bez przeprosin? Takich ciał celebrujących radość, a nie poddających się mechanicznemu obowiązkowi?”
„Powinnam wracać do swoich obowiązków,” spróbowałam, choć mój głos był ledwie szeptem. „Miałam się spotkać z Nicholasem na popołudniowej konsultacji…”
„Ach tak, twoje systematyczne zaloty z bezpieczeństwem.” Znajome rozbawienie Theodory przecięło moją wymówkę jak nóż jedwab. „Jakże sumiennie korzystałaś z towarzystwa mojego brata przez ostatnie dni. Dla postronnego wygląda to, jakbyś unikała mniej przewidywalnych interakcji towarzyskich.”
To oskarżenie zawisło między nami jak wyzwanie—niemożliwe do zaprzeczenia, lecz równie niebezpieczne do przyznania.
„Nicholas to bardzo... pouczające towarzystwo.”
„Pouczające, rzeczywiście. Choć zastanawiam się, czy twoja edukacja nie skorzystałaby na szerszych perspektywach?”
Theodora zbliżyła się tak, że poczułam subtelny zapach jaśminowych perfum, a moje tętno przyspieszyło z powodu uczucia, które niebezpiecznie przypominało wszystko, tylko nie strach.
„Nawigacja na dworze wymaga zrozumienia różnych nurtów społecznych. Może przydałoby ci się kilka wskazówek dotyczących mniej konwencjonalnych aspektów życia pałacowego?”
Ta propozycja, podana w formie siostrzanej pomocy przygotowującej do życia na dworze, ociekała ledwie skrywaną uwodzicielskością, która sprawiała, że każda komórka mojego ciała drżała z nieprzystojną świadomością.
„Powinnam... to znaczy...” Głos mi się załamał, gdy zbliżyła się jeszcze bardziej, tak blisko, że dostrzegłam złote plamki w tych hipnotyzujących zielonych oczach. „Dodatkowa perspektywa może być cenna dla mojej pozycji jako przyszłej żony Nicholasa.”
„Doskonale.” Satysfakcja Theodory niemal emanowała z jej wysmukłej postaci. „Zaczniemy jutro wieczorem. Przekażę ci informację o odpowiedniej godzinie i miejscu twojej rozszerzonej edukacji.”
Gdy sunęła do drzwi, zatrzymała się, by wygłosić ostatnią uwagę z niszczycielską precyzją.
„Ćwicz dalej, Lady Beatrice. Choć podejrzewam, że melodii, których naprawdę pragniesz się nauczyć, nie znajdziesz w żadnej partyturze.”
Drzwi zamknęły się za nią, a ja osunęłam się na ławkę przy fortepianie z drżącymi kończynami, boleśnie świadoma, że właśnie zgodziłam się na coś znacznie bardziej niebezpiecznego niż lekcje muzyki—a jakaś zdradziecka część mnie nie mogła się już doczekać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Późnopopołudniowe światło przesączające się przez okna mojej komnaty zalewało wszystko złocistymi tonami, gdy siedziałam przy biurku, próbując napisać list do matki, który niósłby otuchę, nie popadając w jawne kłamstwo.
Mary poruszała się cicho po pokoju, rozkładając moją wieczorową garderobę z wprawą kogoś, kto zajmował się moimi potrzebami odkąd tylko byłam na tyle duża, by wymagać damy do towarzystwa.
Przyjechała ze mną z rodzinnego domu—jedna z nielicznych służących, na które nadal mogliśmy sobie pozwolić po hańbie ojca—a jej znajoma obecność była jedyną prawdziwą pociechą, jaką znalazłam w tych onieśmielających murach.
„Niebieska jedwabna na dziś wieczór, moja pani?” zapytała Mary, trzymając suknię, którą pospiesznie przerobiono, by spełniała dworskie standardy. „A może kremowa z haftowanym gorsetem?”
„Niebieska, myślę. Przyciąga mniej uwagi.”
„Może jednak, moja pani, przyciąganie uwagi to właśnie to, czego wymagają obecne okoliczności.”
Łagodna nagana Mary niosła ciężar kogoś, kto obserwował, jak z niezdarnego dziecka przeistaczam się w niespokojną kobietę.
„Jego Wysokość wydaje się niezwykle uważny. Takie względy zasługują na uznanie.”
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, do drzwi zapukał posłaniec z popołudniową korespondencją. Lokaj uniósł srebrną tacę z pojedynczym listem, a moje serce ścisnęło się na widok znajomego pisma zdobiącego kopertę.
Catherine. Moja najstarsza siostra wyszła za mąż cztery lata przed wybuchem skandalu ojca—przyzwoite małżeństwo z wicehrabią Worthingiem, które zdawało się wówczas całkiem odpowiednie, jeśli nie porywające.
Teraz pisała rzadko, a jej listy z każdym kolejnym sezonem stawały się coraz bardziej melancholijne.
Drżącymi palcami przełamałam pieczęć, przeczuwając, że słowa, które mnie czekają, nie przyniosą ukojenia.
Najdroższa Beatrycze,
Czuję się zmuszona napisać, choć stosowność nakazywałaby ograniczyć się do gratulacji z powodu twego niezwykłego szczęścia.
Zaręczyny z następcą tronu! Listy matki aż kipią od triumfalnej ulgi, jakby twój sukces w jakiś sposób odkupywał wszystko, co nas spotkało. Być może tak jest. Być może wyniesienie jednej córki potrafi wymazać cichą desperację drugiej.
Wybacz—nie miałam zamiaru być tak zgorzkniała. Prawda jest taka, że nie potrafię świętować twoich nadchodzących zaślubin, nie dzieląc się pewnymi spostrzeżeniami, których nasze drogie matczyne instrukcje jakoś nie raczyły odpowiednio omówić.
Małżeństwo, jak odkryłam, jest trochę jak tonięcie w miodzie—na początku słodkie, lecz powoli, nieuchronnie duszące.
Charles traktuje mnie z niezmienną uprzejmością i należytym szacunkiem, trochę jak ulubiony mebel, który od czasu do czasu wymaga konserwacji, by nie stracić użyteczności.
Do obowiązków małżeńskich podchodzi z zapałem zarezerwowanym zazwyczaj dla ekstrakcji zębów, a nasze rozmowy sprowadzają się do pogody i księgowości domowej.
Człowiek po prostu znika stopniowo, najdroższa siostro—aż nawet lustro odbija nieznajomą, której myśli i pragnienia zostały tak gruntownie podporządkowane domowej efektywności, że pierwotna osobowość staje się jedynie teorią.
Każdego ranka budzę się i zastanawiam, którą cząstkę siebie dziś poświęcę. Jaką opinię przełknę. Jakie marzenie cicho pogrzebię pod kolejną warstwą stosownego, żoninego zachowania.
Przyznaję, że zastanawiam się, czy wszystkie małżeństwa w naszym środowisku wiążą się z tak spektakularnym uduszeniem, czy też ja jestem w tym szczególnym fachu wyjątkowo utalentowana. Charles nie jest okrutny—w istocie jest wszystkim, czym powinien być mąż.
A jednak czasem tęsknię za okrucieństwem, jeśli tylko oznaczałoby ono prawdziwą emocję, zamiast tej niekończącej się, uprzejmej obojętności.
Piszę ci to nie po to, by cię przestraszyć, lecz by przygotować. Może twój książę okaże się inny. Może królewskie małżeństwa kryją w sobie ciepło, którego brakuje mniejszym związkom.
Ale nie zniosłabym patrzeć, jak idziesz do ołtarza z tymi samymi naiwnymi oczekiwaniami, które ja niosłam, tylko po to, by odkryć, jak ja, że klatka—choćby i pozłacana—pozostaje klatką.
Twoja kochająca siostra, Catherine
List drżał w moich dłoniach, gdy czytałam go raz, potem drugi i trzeci, każde słowo uderzało z siłą przepowiedni.
Człowiek po prostu znika stopniowo.
„Moja pani?”—zaniepokojony głos Mary przerwał moje spiralne myśli. „Bardzo zbladłaś. Złe wieści z domu?”
„Catherine pisze o... życiu małżeńskim,” zdołałam wydusić, składając list z namysłem i chowając go do biurka. „Jej spostrzeżenia są znacznie bardziej szczere, niż się spodziewałam.”
Doświadczone spojrzenie Mary wyrażało zrozumienie, które przekraczało jej pozycję. Znała też Catherine—widziała, jak jasny duch mojej siostry gasł podczas zaręczyn, obserwowała stopniowe gaśnięcie światła, jakie przyniosło małżeństwo.
„Okoliczności lady Catherine znacznie różnią się od twoich, moja pani. Jego Wysokość wydaje się naprawdę oddany twojemu szczęściu.”
Zanim zdołałam odpowiedzieć, delikatne pukanie do drzwi mojej komnaty zapowiedziało niespodziewanego gościa.
W progu pojawił się sam Nicholas, niosąc ozdobne pudełko na biżuterię z taką czcią, jaką zwykle rezerwuje się dla świętych relikwii.
Jego zazwyczaj pewna siebie postawa nabrała ujmującej nerwowości, która przemieniła jego klasyczne rysy w coś znacznie bardziej przystępnego—bardziej ludzkiego.
„Lady Beatrycze,” zaczął, po czym zawahał się, dobierając słowa z ostrożnością kogoś, kto przećwiczył tę chwilę niezliczoną ilość razy. „Proszę wybaczyć to najście, lecz miałem nadzieję... to znaczy, chciałem wręczyć coś jeszcze przed jutrzejszymi uroczystościami.”
Mary ukłoniła się i wycofała z profesjonalną dyskrecją, pozostawiając nas samych w miękkim świetle wieczoru, które zdawało się łagodzić nawet najbardziej formalny protokół.
„Wygląda Wasza Wysokość dziś wieczorem dość tajemniczo.” Wstałam od biurka, boleśnie świadoma listu od Katarzyny, który palił szufladę niczym oskarżenie. „Cóż to za intryga wymaga tak uroczystej prezentacji?”
Uśmiech Nicholasa miał w sobie dziecięcą wrażliwość, która ścisnęła mi serce nieoczekiwaną czułością—i nieoczekiwanym poczuciem winy.
„Coś, co należało do mojej babki—nieżyjącej już królowej Charlotty. Naszyjnik z szafirów, który pozostawał w naszej rodzinie przez trzy pokolenia.”
Otworzył pudełko z nabożną troską, ukazując dzieło, które zdawało się zatrzymywać samo światło gwiazd. „Pomyślałem, że może, jeśli to sprawi Pani przyjemność, zechce Pani włożyć go na jutrzejszy bal.”
Centralny szafir przyciągał uwagę królewskim autorytetem, podczas gdy mniejsze diamenty tworzyły misterną konstelację, łapiąc światło lamp niczym uwięzione łzy. Rzemiosło świadczyło o pokoleniach troski, miłości przekazywanej z matki na córkę przez cenne kamienie i cenne chwile.
„Nicholasie,” wyszeptałam, autentycznie wzruszona mimo ciężaru słów Katarzyny, które naciskały na moją świadomość. „To niezwykłe. Takie piękno, taka historia... Czuję się naprawdę przytłoczona.”
„Naprawdę uważa Pani, że jest odpowiedni?”
Ulga odmieniła jego twarz niemal w promienną radość.
„Obawiam się, że nie jestem pewny takich kwestii. Babcia zawsze powtarzała, że biżuteria powinna podkreślać naturalną grację damy, nie przyćmiewać jej, a Pani posiada taką elegancką prostotę, że bałem się, iż coś zbyt okazałego byłoby niestosowne.”
To spostrzeżenie, wypowiedziane z tak szczerą troską, poruszyło coś głęboko we mnie—nawet jeśli sprawiło, że ostrzeżenia Katarzyny zabrzmiały z nową siłą.
„Pani babka posiadała wyjątkową mądrość,” odparłam cicho. „Naszyjnik jest wspaniały—godny swego dziedzictwa.”
Nicholas podszedł bliżej, a jego głos zszedł do bardziej intymnych tonów.
„Wyznaję, że mam nadzieję, iż zdołamy zbudować coś autentycznego między nami. Małżeństwo z konieczności nie musi przecież wykluczać prawdziwego uczucia, prawda? Z czasem, z cierpliwością, być może nawet wzajemny szacunek przemieni się w coś głębszego?”
Jego wrażliwość uderzyła mnie z niszczycielską siłą—podkreślając zarówno jego fundamentalną dobroć, jak i moje coraz bardziej skomplikowane emocje.
„Na taką dobroć zasługuje znacznie lepsza odpowiedź niż ta, którą mogą zaoferować moje okoliczności,” odpowiedziałam ostrożnie. „Taka hojność całkowicie mnie onieśmiela.”
„Czy mogę pomóc z zapięciem?” zaproponował łagodnie Nicholas. „Mechanizm jest dość delikatny—rodzinna tradycja misternych wyrobów.”
Skinęłam głową, odwracając się, by podać mu plecy, a on podszedł za mną z pełnym szacunku wyczuciem. Jego palce musnęły kark, gdy zapinał naszyjnik, a jego dotyk wywołał dreszcz, który nie miał nic wspólnego z wieczornym chłodem.
Szafiry spoczęły na mojej szyi z wyraźnym ciężarem—piękne, cenne i jakoś symboliczne wobec wszystkiego, co Katarzyna opisała z tak gorzką precyzją.
„Idealnie,” szepnął Nicholas z cichą satysfakcją. „Jutro wieczorem będziesz lśniła tym blaskiem, na jaki zasługujesz.”
Gdy odszedł, życząc mi uprzejmie spokojnego wieczoru, pozostałam nieruchoma przed lustrem, a moja dłoń instynktownie powędrowała do wspaniałych kamieni spoczywających teraz na mojej skórze.
Pytanie Katarzyny prześladowało mnie z bezlitosną uporczywością: Czy zniknę stopniowo, jak ona? Czy ten piękny naszyjnik stanie się tylko pierwszym ogniwem w niekończącym się łańcuchu pozłacanych zobowiązań?
Nicholas symbolizował bezpieczeństwo, szacunek, wszystko, czego powinna pragnąć dobra panna. Traktowałby mnie z niezmienną uprzejmością, zapewniłby wygodne warunki, nigdy nie podniósłby głosu ani ręki.
A jednak pytanie Teodory prześladowało mnie z równą siłą—jej głos szeptał w mojej pamięci z druzgocącą wyrazistością.
O czym śnisz, gdy przyzwoitość wreszcie zasypia?
Tej nocy sen okazał się niemożliwy. Przewracałam się niespokojnie, podczas gdy ostrzeżenia Katarzyny splatały się z obrazami Teodory skąpanej w blasku świec, z pełnym nadziei wyrazem twarzy Nicholasa, z ciężarem szafirów na mojej szyi.
Mary znalazła mnie, gdy cicho płakałam przed świtem, i choć tuliła mnie z czułością drugiej matki, żadna z nas nie potrafiła nazwać przyczyny mojego rozpaczy—a może po prostu nie odważyłyśmy się jej wypowiedzieć na głos.
Przesuń w górę, aby kontynuować