Rozpoczęłam kampanię strategicznego unikania, która z pewnością zaimponowałaby samemu Wellingtonowi, przyjmując każde zaproszenie ze strony Nicholasa z entuzjazmem tonącej kobiety chwytającej się dryfującego drewna.
Spacery po ogrodzie stały się moim sanktuarium. Wizyty w bibliotece były moją ucieczką. Nużące rozmowy o teorii ogrodnictwa i zarządzaniu majątkiem stały się dla mnie błogosławioną tarczą chroniącą przed znacznie bardziej niebezpiecznymi zajęciami.
"Ogrody różane są szczególnie wspaniałe o tej porze roku."
Nicholas zauważył to, gdy szliśmy pod pergolami ciężkimi od pnących się kwiatów, a jego marynarka była niedbale przerzucona przez ramię w geście swobodnej intymności.
"Moja babka sama posadziła większość tych odmian—twierdziła, że ogród zdradza więcej o duszy swego twórcy niż jakikolwiek portret."
"Twoja babka musiała być niezwykle mądrą kobietą," odparłam, wdzięczna za rozmowę, która nie wymagała głębszego analizowania mojego obecnego stanu emocjonalnego. "Czy sądzisz, że ta sama filozofia odnosi się do zarządzania majątkiem? Że staranna pielęgnacja odsłania charakter?"
Nicholas uśmiechnął się—tym ciepłym uśmiechem, do którego zaczęłam się coraz bardziej przywiązywać, takim, który przemieniał jego klasyczne rysy w coś znacznie bardziej przystępnego.
"Wierzę, że tak, Lady Beatrice. Szczerze mówiąc, przyznaję, że jestem ciekaw, czy rzeczywiście angażują cię takie rozmowy, czy jesteś po prostu zbyt uprzejma, by przyznać, że wolałabyś poruszać bardziej pobudzające tematy."
"Wasza Wysokość zakłada zbyt wiele," wydusiłam, choć coś w jego spostrzegawczej uwadze sprawiło, że rumieniec rozlał się na moich policzkach.
"Nicholas," poprawił z łatwą pewnością siebie, zatrzymując się obok fontanny, gdzie marmurowe nimfy wlewały wodę z wiecznych naczyń. "I zakładam tylko to, na co pozwalają twoje wyrazy twarzy. Masz najbardziej niezwykle ekspresyjne oczy, Beatrice—zdradzają znacznie więcej niż twoje ostrożnie dobrane słowa."
To spostrzeżenie okazało się niepokojąco trafne i byłam wdzięczna, że nie mógł wiedzieć, co moje oczy widziały trzy dni temu—ani jakie obrazy nadal nawiedzają moje bezsenne noce.
"Wydajesz się znacznie bardziej odprężona w ostatnich dniach," kontynuował Nicholas, podając mi ramię, gdy wznowiliśmy nasz spacer. "Nie łudzę się—cieszę się, że nasza znajomość rozwija się tak pomyślnie. Gdy przyjechałaś, obawiałem się, że pałacowa formalność może okazać się przytłaczająca."
"Twoja uprzejmość znacznie ułatwiła mi aklimatyzację," zapewniłam go, a słowa nie były całkowicie nieprawdziwe. Nicholas był uprzejmy—niestrudzenie troskliwy, szczerze zainteresowany moim komfortem, wszystkim, czym powinien być odpowiedni zalotnik.
A jednak, choć kurczowo trzymałam się bezpieczeństwa jego przewidywalnego towarzystwa, nie mogłam uwolnić się od wrażenia, że jestem obserwowana.
Przejście od spokojnych spacerów po ogrodzie do wzmożonej czujności było stopniowe, lecz nie do przeoczenia. Przebłysk bordowej satyny między żywopłotami. Odległy dźwięk znajomego śmiechu niesionego przez wiatr. Mrowienie na karku, sugerujące, że jestem śledzona przez niewidzialnych obserwatorów.
Theodora nawiedzała peryferia mojego pola widzenia niczym wyjątkowo uporczywe widmo.
Dostrzegałam ją po drugiej stronie sal balowych podczas wieczornych uroczystości, przesiadywała w drzwiach, gdy wchodziłam do komnat, obserwowała z okien z tą nieznośnie przenikliwą miną, jakby potrafiła odczytać każdą wstydliwą myśl, którą usiłowałam stłumić.
Księżniczka niewątpliwie czekała na swoją okazję z cierpliwością doświadczonej łowczyni, a moje nerwy strzępiły się odpowiednio, mimo mojej zewnętrznej opanowania.
"Może jutro obejrzymy oranżerię?" zaproponował Nicholas, gdy zakończyliśmy naszą kolejną edukacyjną wyprawę, najwyraźniej nieświadomy mojego wewnętrznego zamętu. "Egzotyczne okazy wymagają szczególnej techniki kontroli klimatu—może cię to zainteresuje."
"Oczywiście," zgodziłam się, w duchu dziwiąc się nowo odkrytemu entuzjazmowi do edukacji botanicznej. Wszystko, byle tylko zachować tę wygodną rutynę. Wszystko, byle trzymać bardziej niepokojące możliwości na bezpieczny dystans.
Nieunikniona konfrontacja nastąpiła trzy dni później w salonie muzycznym.
Szukając tymczasowego schronienia w moich słabnących umiejętnościach gry na pianoforte, sądziłam, że jestem bezpiecznie zajęta, podczas gdy reszta domowników oddawała się popołudniowym obowiązkom.
Strumienie światła słonecznego wpadały przez wysokie okna, gdy moje palce niepewnie wydobywały melodię—"Muzyka na wodzie" Händla, choć moja interpretacja miała niewiele wspólnego z zamierzoną przez kompozytora majestatycznością.
Rozmyślny trzask zamykanych drzwi sprawił, że lód popłynął mi w żyłach, zanim jeszcze odwróciłam się, by zidentyfikować intruza.
Theodora stała oparta o mahoniowe panele, olśniewająca w szmaragdowej satynie, która harmonizowała z jej niewiarygodnie przenikliwymi oczami. Jej wyraz twarzy zdradzał tę szczególną intensywność, która sugerowała zamiary odległe od muzycznej kontemplacji.
"Księżniczko Theodoro." Szybko wstałam z ławki przy instrumencie, a mój głos zabrzmiał wyżej, niż zamierzałam. "Jedynie ćwiczyłam—jeśli potrzebujesz tego pokoju, natychmiast się wycofam."
„Pozostań na miejscu,” poleciła Theodora z nonszalancką pewnością siebie, która sprawiała, że odmowa wydawała się niegrzecznością. „Jestem ciekawa twojej edukacji muzycznej. Chociaż podejrzewam, że Handel przewraca się w grobie na dźwięk twojej interpretacji jego arcydzieła.”
„Nie roszczę sobie pretensji do muzycznej biegłości,” zdołałam wykrztusić, wahając się niepewnie między ławką a drzwiami. „Moja guwernantka zawsze twierdziła, że techniczna kompetencja liczy się mniej niż entuzjastyczne zaangażowanie.”
„Twoja guwernantka brzmi jak kobieta o zaskakująco niskich standardach.” Theodora weszła głębiej do pokoju z drapieżną gracją, jej suknia szeleściła cicho na wypolerowanej podłodze. „Chociaż podejrzewam, że muzyka jest najmniejszym z przedmiotów, w których twoja edukacja okazuje się niewystarczająca.”
Serce waliło mi w piersi, gdy zbliżyła się jeszcze bardziej.
„Właściwie,” podjęłam desperacko, „być może to odpowiedni moment, by zapewnić cię w sprawie ostatnich... odkryć. Nie musisz się obawiać o dyskrecję—nigdy nie wspomnę o tych sprawach nikomu. Twój sekret jest u mnie całkowicie bezpieczny.”
Śmiech Theodory rozbrzmiał w sali muzycznej—autentyczny, głęboki i zupełnie nieskrępowany, sprawiając, że moja ostrożna przyzwoitość wydała się śmieszna.
„Moja droga, połowa dworu mogłaby udzielić ci szczegółowych wskazówek do tych zgromadzeń, gdybyś tylko wyraziła odpowiednie zainteresowanie. Żona lorda Pembroke’a organizuje takie rozrywki co miesiąc, Lady Ashworth dostarcza poczęstunek, a najstarsza córka ambasadora Rothschilda często pozuje do artystycznych przedsięwzięć.” Usiadła na oknie z nonszalancką elegancją. „Nie potrzebuję twojej ochrony przed skandalem. Właściwie, podejrzewam, że to ty potrzebujesz ochrony przed samą sobą.”
To spostrzeżenie trafiło boleśnie celnie.
„To dlaczego…” zaczęłam, po czym urwałam, uświadamiając sobie, na jak niebezpieczny teren mogą zaprowadzić takie pytania.
„Dlaczego pragnę prywatnej rozmowy z tobą?” dokończyła Theodora płynnie, a jej niemożliwe do zapomnienia zielone oczy wpatrywały się we mnie z intensywnością, która wywołała ciarki na mojej skórze. „Bo twoja reakcja tamtego wieczoru okazała się znacznie ciekawsza niż sama rozrywka.”
„Byłam jedynie zaskoczona niestosownością,” zaprotestowałam słabo, choć słowa miały w sobie fałsz już w chwili, gdy je wypowiadałam.
„Doprawdy? Bo ja zaobserwowałam coś znacznie bardziej złożonego niż zwykłe moralne oburzenie.”
Uśmiech Theodory wyrażał całkowitą niewiarę.
„Ten bezdech, gdy natknęłaś się na naszą małą scenę. Niezwykły odcień karmazynu, który pojawił się na twojej twarzy—bardzo ci do twarzy, swoją drogą. Ale najbardziej intrygujące było niepodważalne pragnienie w twoim spojrzeniu, zanim strach zmusił cię do ucieczki.”
Każde słowo trafiało we mnie niczym salwa artyleryjska, bezlitośnie burząc moje starannie budowane bariery.
„Katalogujesz szczegóły, które istniały tylko w twojej wyobraźni, księżniczko,” wydusiłam, kurczowo ściskając brzeg ławki fortepianowej. „Moja reakcja wynikała wyłącznie z odpowiedniego szoku na widok takiej... takiej…”
„Takiej czego?” Theodora podniosła się z parapetu z płynnym ruchem i zaczęła krążyć wokół mnie z zamierzonym, drapieżnym spokojem. „Takiej przyjemności bez wstydu? Takiego pożądania bez przeprosin? Takich ciał celebrujących radość, a nie poddających się mechanicznemu obowiązkowi?”
„Powinnam wracać do swoich obowiązków,” spróbowałam, choć mój głos był ledwie szeptem. „Miałam się spotkać z Nicholasem na popołudniowej konsultacji…”
„Ach tak, twoje systematyczne zaloty z bezpieczeństwem.” Znajome rozbawienie Theodory przecięło moją wymówkę jak nóż jedwab. „Jakże sumiennie korzystałaś z towarzystwa mojego brata przez ostatnie dni. Dla postronnego wygląda to, jakbyś unikała mniej przewidywalnych interakcji towarzyskich.”
To oskarżenie zawisło między nami jak wyzwanie—niemożliwe do zaprzeczenia, lecz równie niebezpieczne do przyznania.
„Nicholas to bardzo... pouczające towarzystwo.”
„Pouczające, rzeczywiście. Choć zastanawiam się, czy twoja edukacja nie skorzystałaby na szerszych perspektywach?”
Theodora zbliżyła się tak, że poczułam subtelny zapach jaśminowych perfum, a moje tętno przyspieszyło z powodu uczucia, które niebezpiecznie przypominało wszystko, tylko nie strach.
„Nawigacja na dworze wymaga zrozumienia różnych nurtów społecznych. Może przydałoby ci się kilka wskazówek dotyczących mniej konwencjonalnych aspektów życia pałacowego?”
Ta propozycja, podana w formie siostrzanej pomocy przygotowującej do życia na dworze, ociekała ledwie skrywaną uwodzicielskością, która sprawiała, że każda komórka mojego ciała drżała z nieprzystojną świadomością.
„Powinnam... to znaczy...” Głos mi się załamał, gdy zbliżyła się jeszcze bardziej, tak blisko, że dostrzegłam złote plamki w tych hipnotyzujących zielonych oczach. „Dodatkowa perspektywa może być cenna dla mojej pozycji jako przyszłej żony Nicholasa.”
„Doskonale.” Satysfakcja Theodory niemal emanowała z jej wysmukłej postaci. „Zaczniemy jutro wieczorem. Przekażę ci informację o odpowiedniej godzinie i miejscu twojej rozszerzonej edukacji.”
Gdy sunęła do drzwi, zatrzymała się, by wygłosić ostatnią uwagę z niszczycielską precyzją.
„Ćwicz dalej, Lady Beatrice. Choć podejrzewam, że melodii, których naprawdę pragniesz się nauczyć, nie znajdziesz w żadnej partyturze.”
Drzwi zamknęły się za nią, a ja osunęłam się na ławkę przy fortepianie z drżącymi kończynami, boleśnie świadoma, że właśnie zgodziłam się na coś znacznie bardziej niebezpiecznego niż lekcje muzyki—a jakaś zdradziecka część mnie nie mogła się już doczekać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Późnopopołudniowe światło przesączające się przez okna mojej komnaty zalewało wszystko złocistymi tonami, gdy siedziałam przy biurku, próbując napisać list do matki, który niósłby otuchę, nie popadając w jawne kłamstwo.
Mary poruszała się cicho po pokoju, rozkładając moją wieczorową garderobę z wprawą kogoś, kto zajmował się moimi potrzebami odkąd tylko byłam na tyle duża, by wymagać damy do towarzystwa.
Przyjechała ze mną z rodzinnego domu—jedna z nielicznych służących, na które nadal mogliśmy sobie pozwolić po hańbie ojca—a jej znajoma obecność była jedyną prawdziwą pociechą, jaką znalazłam w tych onieśmielających murach.
„Niebieska jedwabna na dziś wieczór, moja pani?” zapytała Mary, trzymając suknię, którą pospiesznie przerobiono, by spełniała dworskie standardy. „A może kremowa z haftowanym gorsetem?”
„Niebieska, myślę. Przyciąga mniej uwagi.”
„Może jednak, moja pani, przyciąganie uwagi to właśnie to, czego wymagają obecne okoliczności.”
Łagodna nagana Mary niosła ciężar kogoś, kto obserwował, jak z niezdarnego dziecka przeistaczam się w niespokojną kobietę.
„Jego Wysokość wydaje się niezwykle uważny. Takie względy zasługują na uznanie.”
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, do drzwi zapukał posłaniec z popołudniową korespondencją. Lokaj uniósł srebrną tacę z pojedynczym listem, a moje serce ścisnęło się na widok znajomego pisma zdobiącego kopertę.
Catherine. Moja najstarsza siostra wyszła za mąż cztery lata przed wybuchem skandalu ojca—przyzwoite małżeństwo z wicehrabią Worthingiem, które zdawało się wówczas całkiem odpowiednie, jeśli nie porywające.
Teraz pisała rzadko, a jej listy z każdym kolejnym sezonem stawały się coraz bardziej melancholijne.
Drżącymi palcami przełamałam pieczęć, przeczuwając, że słowa, które mnie czekają, nie przyniosą ukojenia.
Najdroższa Beatrycze,
Czuję się zmuszona napisać, choć stosowność nakazywałaby ograniczyć się do gratulacji z powodu twego niezwykłego szczęścia.
Zaręczyny z następcą tronu! Listy matki aż kipią od triumfalnej ulgi, jakby twój sukces w jakiś sposób odkupywał wszystko, co nas spotkało. Być może tak jest. Być może wyniesienie jednej córki potrafi wymazać cichą desperację drugiej.
Wybacz—nie miałam zamiaru być tak zgorzkniała. Prawda jest taka, że nie potrafię świętować twoich nadchodzących zaślubin, nie dzieląc się pewnymi spostrzeżeniami, których nasze drogie matczyne instrukcje jakoś nie raczyły odpowiednio omówić.
Małżeństwo, jak odkryłam, jest trochę jak tonięcie w miodzie—na początku słodkie, lecz powoli, nieuchronnie duszące.
Charles traktuje mnie z niezmienną uprzejmością i należytym szacunkiem, trochę jak ulubiony mebel, który od czasu do czasu wymaga konserwacji, by nie stracić użyteczności.
Do obowiązków małżeńskich podchodzi z zapałem zarezerwowanym zazwyczaj dla ekstrakcji zębów, a nasze rozmowy sprowadzają się do pogody i księgowości domowej.
Człowiek po prostu znika stopniowo, najdroższa siostro—aż nawet lustro odbija nieznajomą, której myśli i pragnienia zostały tak gruntownie podporządkowane domowej efektywności, że pierwotna osobowość staje się jedynie teorią.
Każdego ranka budzę się i zastanawiam, którą cząstkę siebie dziś poświęcę. Jaką opinię przełknę. Jakie marzenie cicho pogrzebię pod kolejną warstwą stosownego, żoninego zachowania.
Przyznaję, że zastanawiam się, czy wszystkie małżeństwa w naszym środowisku wiążą się z tak spektakularnym uduszeniem, czy też ja jestem w tym szczególnym fachu wyjątkowo utalentowana. Charles nie jest okrutny—w istocie jest wszystkim, czym powinien być mąż.
A jednak czasem tęsknię za okrucieństwem, jeśli tylko oznaczałoby ono prawdziwą emocję, zamiast tej niekończącej się, uprzejmej obojętności.
Piszę ci to nie po to, by cię przestraszyć, lecz by przygotować. Może twój książę okaże się inny. Może królewskie małżeństwa kryją w sobie ciepło, którego brakuje mniejszym związkom.
Ale nie zniosłabym patrzeć, jak idziesz do ołtarza z tymi samymi naiwnymi oczekiwaniami, które ja niosłam, tylko po to, by odkryć, jak ja, że klatka—choćby i pozłacana—pozostaje klatką.
Twoja kochająca siostra, Catherine
List drżał w moich dłoniach, gdy czytałam go raz, potem drugi i trzeci, każde słowo uderzało z siłą przepowiedni.
Człowiek po prostu znika stopniowo.
„Moja pani?”—zaniepokojony głos Mary przerwał moje spiralne myśli. „Bardzo zbladłaś. Złe wieści z domu?”
„Catherine pisze o... życiu małżeńskim,” zdołałam wydusić, składając list z namysłem i chowając go do biurka. „Jej spostrzeżenia są znacznie bardziej szczere, niż się spodziewałam.”
Doświadczone spojrzenie Mary wyrażało zrozumienie, które przekraczało jej pozycję. Znała też Catherine—widziała, jak jasny duch mojej siostry gasł podczas zaręczyn, obserwowała stopniowe gaśnięcie światła, jakie przyniosło małżeństwo.
„Okoliczności lady Catherine znacznie różnią się od twoich, moja pani. Jego Wysokość wydaje się naprawdę oddany twojemu szczęściu.”
Zanim zdołałam odpowiedzieć, delikatne pukanie do drzwi mojej komnaty zapowiedziało niespodziewanego gościa.
W progu pojawił się sam Nicholas, niosąc ozdobne pudełko na biżuterię z taką czcią, jaką zwykle rezerwuje się dla świętych relikwii.
Jego zazwyczaj pewna siebie postawa nabrała ujmującej nerwowości, która przemieniła jego klasyczne rysy w coś znacznie bardziej przystępnego—bardziej ludzkiego.
„Lady Beatrycze,” zaczął, po czym zawahał się, dobierając słowa z ostrożnością kogoś, kto przećwiczył tę chwilę niezliczoną ilość razy. „Proszę wybaczyć to najście, lecz miałem nadzieję... to znaczy, chciałem wręczyć coś jeszcze przed jutrzejszymi uroczystościami.”
Mary ukłoniła się i wycofała z profesjonalną dyskrecją, pozostawiając nas samych w miękkim świetle wieczoru, które zdawało się łagodzić nawet najbardziej formalny protokół.
„Wygląda Wasza Wysokość dziś wieczorem dość tajemniczo.” Wstałam od biurka, boleśnie świadoma listu od Katarzyny, który palił szufladę niczym oskarżenie. „Cóż to za intryga wymaga tak uroczystej prezentacji?”
Uśmiech Nicholasa miał w sobie dziecięcą wrażliwość, która ścisnęła mi serce nieoczekiwaną czułością—i nieoczekiwanym poczuciem winy.
„Coś, co należało do mojej babki—nieżyjącej już królowej Charlotty. Naszyjnik z szafirów, który pozostawał w naszej rodzinie przez trzy pokolenia.”
Otworzył pudełko z nabożną troską, ukazując dzieło, które zdawało się zatrzymywać samo światło gwiazd. „Pomyślałem, że może, jeśli to sprawi Pani przyjemność, zechce Pani włożyć go na jutrzejszy bal.”
Centralny szafir przyciągał uwagę królewskim autorytetem, podczas gdy mniejsze diamenty tworzyły misterną konstelację, łapiąc światło lamp niczym uwięzione łzy. Rzemiosło świadczyło o pokoleniach troski, miłości przekazywanej z matki na córkę przez cenne kamienie i cenne chwile.
„Nicholasie,” wyszeptałam, autentycznie wzruszona mimo ciężaru słów Katarzyny, które naciskały na moją świadomość. „To niezwykłe. Takie piękno, taka historia... Czuję się naprawdę przytłoczona.”
„Naprawdę uważa Pani, że jest odpowiedni?”
Ulga odmieniła jego twarz niemal w promienną radość.
„Obawiam się, że nie jestem pewny takich kwestii. Babcia zawsze powtarzała, że biżuteria powinna podkreślać naturalną grację damy, nie przyćmiewać jej, a Pani posiada taką elegancką prostotę, że bałem się, iż coś zbyt okazałego byłoby niestosowne.”
To spostrzeżenie, wypowiedziane z tak szczerą troską, poruszyło coś głęboko we mnie—nawet jeśli sprawiło, że ostrzeżenia Katarzyny zabrzmiały z nową siłą.
„Pani babka posiadała wyjątkową mądrość,” odparłam cicho. „Naszyjnik jest wspaniały—godny swego dziedzictwa.”
Nicholas podszedł bliżej, a jego głos zszedł do bardziej intymnych tonów.
„Wyznaję, że mam nadzieję, iż zdołamy zbudować coś autentycznego między nami. Małżeństwo z konieczności nie musi przecież wykluczać prawdziwego uczucia, prawda? Z czasem, z cierpliwością, być może nawet wzajemny szacunek przemieni się w coś głębszego?”
Jego wrażliwość uderzyła mnie z niszczycielską siłą—podkreślając zarówno jego fundamentalną dobroć, jak i moje coraz bardziej skomplikowane emocje.
„Na taką dobroć zasługuje znacznie lepsza odpowiedź niż ta, którą mogą zaoferować moje okoliczności,” odpowiedziałam ostrożnie. „Taka hojność całkowicie mnie onieśmiela.”
„Czy mogę pomóc z zapięciem?” zaproponował łagodnie Nicholas. „Mechanizm jest dość delikatny—rodzinna tradycja misternych wyrobów.”
Skinęłam głową, odwracając się, by podać mu plecy, a on podszedł za mną z pełnym szacunku wyczuciem. Jego palce musnęły kark, gdy zapinał naszyjnik, a jego dotyk wywołał dreszcz, który nie miał nic wspólnego z wieczornym chłodem.
Szafiry spoczęły na mojej szyi z wyraźnym ciężarem—piękne, cenne i jakoś symboliczne wobec wszystkiego, co Katarzyna opisała z tak gorzką precyzją.
„Idealnie,” szepnął Nicholas z cichą satysfakcją. „Jutro wieczorem będziesz lśniła tym blaskiem, na jaki zasługujesz.”
Gdy odszedł, życząc mi uprzejmie spokojnego wieczoru, pozostałam nieruchoma przed lustrem, a moja dłoń instynktownie powędrowała do wspaniałych kamieni spoczywających teraz na mojej skórze.
Pytanie Katarzyny prześladowało mnie z bezlitosną uporczywością: Czy zniknę stopniowo, jak ona? Czy ten piękny naszyjnik stanie się tylko pierwszym ogniwem w niekończącym się łańcuchu pozłacanych zobowiązań?
Nicholas symbolizował bezpieczeństwo, szacunek, wszystko, czego powinna pragnąć dobra panna. Traktowałby mnie z niezmienną uprzejmością, zapewniłby wygodne warunki, nigdy nie podniósłby głosu ani ręki.
A jednak pytanie Teodory prześladowało mnie z równą siłą—jej głos szeptał w mojej pamięci z druzgocącą wyrazistością.
O czym śnisz, gdy przyzwoitość wreszcie zasypia?
Tej nocy sen okazał się niemożliwy. Przewracałam się niespokojnie, podczas gdy ostrzeżenia Katarzyny splatały się z obrazami Teodory skąpanej w blasku świec, z pełnym nadziei wyrazem twarzy Nicholasa, z ciężarem szafirów na mojej szyi.
Mary znalazła mnie, gdy cicho płakałam przed świtem, i choć tuliła mnie z czułością drugiej matki, żadna z nas nie potrafiła nazwać przyczyny mojego rozpaczy—a może po prostu nie odważyłyśmy się jej wypowiedzieć na głos.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sala balowa była prawdziwą lekcją mistrzowską w sztuce zorganizowanego duszenia—kryształowe żyrandole rzucały osąd na każdy fałszywy krok, podczas gdy śmietanka towarzyska oddawała się tej osobliwej formie wojny zwanej dyplomatycznym świętowaniem.
Obserwowałam mieniące się zgromadzenie z analitycznym dystansem, zauważając, jak rozmowy skupiają się wokół niewidzialnych hierarchii, a uśmiechy ostrzeją się wprost proporcjonalnie do dystansu społecznego.
Szafirowy naszyjnik spoczywał na mojej szyi ze swoim już znajomym ciężarem, piękny i równie krępujący.
„Tańczysz z niezwykłą gracją, Lady Beatrice.” Głos Nicholasa niósł szczere ciepło, gdy poruszaliśmy się przez ostatnie takty naszego drugiego walca. „Jestem mile zaskoczony—twoja guwernantka najwyraźniej posiadała talenty wykraczające poza naukę ogłady.”
„Moja guwernantka utrzymywała, że taniec zdradza charakter bardziej szczerze niż rozmowa,” odparłam, dopasowując się do jego kroków z precyzją, którą wpoiły mi lata praktyki. „Wierzyła, że można ocenić całą naturę dżentelmena po jednym kadrilu.”
„A co nasz walc mówi o mojej naturze?” Jego oczy miały to ciepłe zaciekawienie, które zaczęłam doceniać—szczere zainteresowanie niezmącone kalkulacją.
„Że posiadasz w nadmiarze cierpliwości, Wasza Wysokość. Większość panów irytuje się, gdy ich partnerki potrzebują okazjonalnych wskazówek co do kierunku. Ty po prostu się dostosowujesz, nie komentując tego.”
Nicholas zaśmiał się cicho, prowadząc mnie przez obrót z bezwysiłkową wprawą. „Być może uważam, że drobne potknięcia są dość urocze. Perfekcja, jak odkryłem, szybko potrafi stać się nużąca.”
Ta uwaga miała niespodziewaną głębię, a ja poczułam, jak rozluźniam się w jego towarzystwie, odczuwając coś zbliżonego do prawdziwej przyjemności. Był czarujący, uważny, niestrudzenie uprzejmy—wszystko, czym przyszły mąż powinien być.
„Lady Morrison wydaje się nadzwyczajnie wyzdrowiała po niedawnej niedyspozycji.”
Nicholas zauważył, gdy walc dobiegł końca, skinąwszy głową w stronę kobiety, której nadmiar różu nie potrafił całkiem ukryć śladów wczorajszych ekscesów.
„Choć zauważam, że odrzuca każde zaproszenie do tańca. Być może ogólny wysiłek okazuje się zbyt wymagający dla jej delikatnej konstytucji.”
„Posiadasz niezwykle życzliwą interpretację stanu Lady Morrison, Wasza Wysokość. Ja nazwałabym to raczej strategicznym unikaniem aktywności wymagających równowagi.”
„Jakże bystre spostrzeżenie. Obserwujesz więcej, niż większość sobie uświadamia, jak sądzę.”
Jego uśmiech poszerzył się z uznaniem.
„A skoro mowa o obserwacjach—miałaś już okazję zwiedzić pałacową bibliotekę? Zauważyłem kilka tomów pani Radcliffe wśród zbiorów i przypominam sobie, że podczas naszej rozmowy w ogrodzie wspominałaś o upodobaniu do literatury gotyckiej.”
„Czytałeś najnowszą powieść pani Radcliffe?” zapytałam z autentycznym zainteresowaniem, szczerze uradowana, że trafił się dżentelmen, który nie uznaje kobiecych gustów literackich za niegodne poważnej rozmowy.
„Owszem, choć przyznaję, że jestem nieco sceptyczny wobec niezwykłej skłonności bohaterki do mdlenia akurat w najmniej odpowiednich momentach. Czyżby kobieca konstytucja była aż tak delikatna, jak sugeruje gotycka powieść?”
„Być może pani Radcliffe po prostu rozumie, że strategiczna utrata przytomności bywa czasem lepsza niż świadome znoszenie wyjątkowo nużących okoliczności,” odpowiedziałam z konspiracyjną wesołością. „Przyznam, że ta technika kusiła mnie podczas kilku dworskich wydarzeń.”
Śmiech Nicholasa przyciągnął aprobujące spojrzenia pobliskich obserwatorów—książę wydawał się szczerze oczarowany swoją skandaliczną narzeczoną, a tak jawne uczucie z pewnością poprawiło moją pozycję wśród plotkarek.
A jednak, nawet doceniając jego towarzystwo, nie mogłam powstrzymać się od niespokojnego omiatania wzrokiem obrzeży sali balowej.
„Anegdoty łowieckie lorda Kingsleya stają się coraz bardziej heroiczne z każdym opowiadaniem,” znajomy głos szepnął mi do ucha, a ja odwróciłam się, by zobaczyć Teodorę, która pojawiła się z charakterystyczną dyskrecją.
Wyglądała olśniewająco w szmaragdowym jedwabiu, dokładnie dobranym do jej przenikliwych oczu; jej obecność przemieniała duszącą poprawność sali balowej w coś na kształt teatru.
„Jestem przekonana, że wkrótce wśród jego zdobyczy znajdą się istoty mityczne—być może jednorożce do wtorku, smoki do końca miesiąca.”
To spostrzeżenie wywołało niezamierzony wybuch śmiechu, zanim konwenans zdążył mnie powstrzymać—szczery, nieskrępowany dźwięk, który przyciągnął lodowate niezadowolenie Królowej ponad trzema parami tańczących.
„Teodoro,” głos Nicholasa brzmiał znużoną znajomością, „czy musisz deprawować moją przyszłą żonę swoimi bezczelnymi komentarzami? Lady Beatrice bardzo się starała, by dziś wieczorem wywrzeć korzystne wrażenie.”
"Naprawdę?" Spojrzenie Teodory przesunęło się po mnie z taką intensywnością, że poczułam, jak ciepło rozkwita pod moją skórą. "Wydawało mi się, że wygląda na raczej przytłoczoną przychylnymi opiniami. Może trochę świeżego powietrza przywróci jej naturalną żywiołowość."
"Doceniam twoją troskę, księżniczko," zdołałam wydusić, boleśnie świadoma rumieńca rozlewającego się na moich policzkach pod jej spojrzeniem, "ale czuję się całkowicie komfortowo…"
"Nonsens. Twój kolor mówi co innego." Uśmiech Teodory miał w sobie tę niebezpieczną nutę, którą dopiero zaczynałam rozpoznawać. "Choć zostawię cię pod oddaną opieką mojego brata. Czuję, że potrzebuję bardziej stymulującej rozrywki niż oferuje dyplomatyczna uroczystość."
Zniknęła w tłumie z typowym dla siebie teatralnym wyczuciem chwili, zostawiając mnie dziwnie osamotnioną, mimo nieustającej troskliwości Mikołaja.
Ciężar oceny przygniatał mnie coraz bardziej w trakcie wieczoru—każdy szept oceniający "dobroczynność" narzeczonej księcia, każde mierzące spojrzenie katalogujące moją wartość jako kandydatki dla rodziny królewskiej.
Mikołaj okazał się uważnym eskortem, dbając o to, by mój kieliszek z szampanem stale był pełny i z wprawą odpierając bardziej dociekliwe pytania towarzyskie.
A jednak jego opiekuńczość tylko podkreślała moją pozycję jako przedmiotu ciekawości, a nie zaakceptowanej członkini społeczeństwa. Każdy zdawał się analizować, czy "uszkodzony towar" mógłby wystarczyć przyszłemu królowi.
"Wydajesz się dziś nieco rozproszona," zauważył Mikołaj z łagodną troską po kolejnych piętnastu minutach ostrożnej nawigacji. "Czy prezentacje dworskie okazały się przytłaczające? Przyznaję, ta uwaga potrafi być dość intensywna dla tych, którzy nie są do niej przyzwyczajeni."
"Wieczór był bardzo pouczający," odparłam ostrożnie, przyciskając rękawiczkowaną dłoń do skroni. "Choć muszę wyznać, że trochę świeżego powietrza mogłoby mi się przydać. Atmosfera robi się tu dość duszna."
"Odprowadzić cię na taras?"
"Jesteś bardzo uprzejmy, Wasza Wysokość, ale proszę—nie zaniedbuj swoich obowiązków z mojego powodu. Po prostu na chwilę wyjdę na zewnątrz."
Potrzebowałam samotności bardziej niż nadzoru. Przestrzeni, by oddychać bez konieczności odgrywania wdzięczności za ochronę, której nie potrafiłam właściwie docenić.
Ogrodowy taras kusił niczym zbawienie, światło księżyca zamieniało wypielęgnowane rabaty w coś na granicy magii. Zapuszczałam się głębiej w cień i ciszę, odgłosy zabawy słabły do odległego pomruku, gdy szukałam wytchnienia od udawania i analizowania.
Chłodne nocne powietrze napełniło moje płuca błogosławioną ulgą. Po raz pierwszy od godzin oddychałam nieświadomie, a nie z wysiłkiem.
Wtedy to usłyszałam—cichy, intymny i nie do pomylenia jęk.
Powinnam była natychmiast się wycofać. Każdy instynkt dobrego wychowania nakazywał mi wrócić do sali balowej bez dochodzenia.
Ale coś magnetycznego przyciągało mnie naprzód, ku zacienionej wnęce między perfekcyjnie przystrzyżonymi żywopłotami, gdzie pnące róże tworzyły naturalną prywatność.
To, co ujrzałam, było zarazem druzgocące i boleśnie piękne.
Teodora była namiętnie przyciśnięta do kobiety w różowym jedwabiu—jednej z dam dworu, pomyślałam odlegle. Ich usta łączyły się w pilnym głodzie, dłonie splątane w rozpuszczonych włosach i pogniecionej tkaninie.
Głowa kobiety opadła do tyłu, gdy usta Teodory rozpalały ogień na jej szyi, a wydany przez nią dźwięk był surowy, niepohamowany—zupełnie inny niż staranna powściągliwość sali balowej.
To było pożądanie bez wstydu. Przyjemność bez przeprosin. Więź, która nie wymagała analizy, bo po prostu istniała w całej swojej druzgocącej szczerości.
Mój mimowolny wdech zdradził moją obecność.
Głowa Teodory natychmiast się uniosła, jej wzrok spotkał mój w ciemności z dzikim, bezwstydnym wyzwaniem. Na jej twarzy nie pojawił się żaden wstyd, żaden strach przed odkryciem.
Nie odsunęła się od kobiety, nie próbowała się opanować.
Przeciwnie, utrzymała mój wzrok z palącą intensywnością, podczas gdy jej dłonie kontynuowały intymną eksplorację—celowo, buntowniczo, druzgocząco zmysłowo.
Jej oczy płonęły czymś, co trafiało wprost w niespokojną tęsknotę, którą tak rozpaczliwie próbowałam ignorować.
Patrz na mnie. Zobacz to. Zobacz, czego pragniesz, a boisz się nazwać.
To rozpoznanie niemal mnie zniszczyło—nie z przerażenia, lecz z nagłego zrozumienia, które eksplodowało niczym pożar przez moje starannie kontrolowane życie. To właśnie tego mi brakowało.
Tego, czego doskonała troskliwość Mikołaja nigdy nie mogła mi dać. Zupełnego braku udawania. Surowej szczerości nieukrytego pragnienia.
To było to, o czym śniłam, gdy przyzwoitość wreszcie zasypiała.
Ucieczka stała się moją jedyną opcją. Przebiegłam z powrotem przez ogrodowe ścieżki ku rozświetlonym oknom pałacu, jedwabne spódnice utrudniały mój spanikowany odwrót, a serce waliło czymś, co przerażająco nie przypominało strachu.
Przesuń w górę, aby kontynuować