„Ognisko znowu płonie”, szepnęła Mira, szturchając mnie łokciem, gdy szorowałyśmy krew ze skalnej posadzki. „Dziś wieczorem ceremonia.”
„Pachnie mi to bzdurą”, mruknęłam, nie odrywając wzroku od plamy, która drwiła ze mnie od trzech dni. „Zawsze tak jest.”
„Lucy—”
„Nie.” Zanurzyłam szmatę z powrotem w wodzie z octem. „Po prostu nie.”
Co jest najgorszego w degradacji z Bety do sprzątania? Nagle wszyscy mieli opinię na temat twoich życiowych wyborów. Mira miała dobre intencje, ale nie miałam ochoty na pogadanki o spuszczaniu głowy i grzecznym zachowaniu.
Buty zadudniły w korytarzu. Ostre, pewne siebie, aż za dobrze znane.
„Cholera”, wyszeptała Mira, zrywając się na równe nogi. „Ja… zaraz—”
„Zostań.” Ale już jej nie było, zniknęła jak dym na wietrze.
„Wciąż na kolanach, Ashwood?” Głos Alfy Valena ociekał satysfakcją. „Robi ci się tam wygodnie?”
Szorowałam dalej. Może jeśli będę go wystarczająco ignorować, sam się spali. „Zajęta jestem.”
„Widzę.” Przykucnął obok mnie i poczułam jego perfumy—drogie, agresywne, wszystko, czego nienawidziłam w hierarchii stada, zamknięte w butelce. „Wiesz, co myślę?”
„Że osiągnąłeś szczyt w szkole?”
Jego śmiech był ostry jak potłuczone szkło. „Myślę, że ci się tam podoba. Udajesz, że jesteś lepsza od nas wszystkich, ale tak naprawdę?” Jego palce chwyciły mnie za podbródek, zmuszając mnie, bym na niego spojrzała. „Wiesz, że jesteś moja. Nawet jeśli nadal się opierasz.”
Odepchnęłam jego rękę tak szybko, że dźwięk odbił się echem. „Nie gram w żadne gry, Valen. Po prostu mnie nie interesujesz.”
Zmiana w jego wyrazie twarzy była subtelna—lekkie napięcie wokół oczu, uśmiech, który zrobił się lodowaty na krawędziach. „Zobaczymy.”
Wstał i odszedł, każdy krok wymierzony. Powinnam była poczuć ulgę. Zamiast tego w żołądku osiadł mi kamień strachu.
***
Tamtej nocy wycie przecięło wszystko—rozmowy przy kolacji, kłótnie, sen. Zwołanie stada. Takie, co znaczyło poważne sprawy.
„O co, twoim zdaniem, chodzi?” spytała Mira, gdy wchodziłyśmy na dziedziniec.
„O nic dobrego.” Ognisko płonęło pośrodku, rzucając cienie tańczące jak demony. „Kiedy zebranie stada było dobrym znakiem dla takich jak my?”
Tłum zgromadził się w tradycyjnym kręgu—wojownicy w ciemnych futrach wyglądali, jakby wyszli prosto z powieści fantasy, starszyzna w ceremonialnych szatach, które pewnie kosztowały więcej niż cała moja garderoba. Nawet szczenięta były obecne, z szeroko otwartymi oczami, tuląc się do matek.
Valen stał pośrodku, doskonale ustawiony, jakby startował w konkursie Alfa Miesiąca.
„Lucy Ashwood”, jego głos niósł się przez dziedziniec, gładki jak zatrute miód. „Odrzuciła roszczenie swojego Alfy.”
Słowa uderzyły jak fizyczny cios. Wokół mnie szmer westchnień przeszedł po tłumie.
„To nie—” ruszyłam naprzód.
„O nie, to źle”, szepnęła Mira obok mnie.
„Hańbiła swoją linię krwi”, ciągnął Valen, jego głos nabierał siły. „Nie podporządkowała się miejscu w porządku stada.”
„To jakaś bzdura!” zawołałam, głos załamał mi się ze złości. „Nigdy—”
„Dość.” Głos Starszego Rowana przeciął wszystko. Bez emocji, bez ciepła, tylko zimny autorytet. „Od dziś nie jest już Betą. Jest Omegą. Pozbawiona wszelkich przywilejów. Niezaznaczona. Bez ochrony.”
Świat się zachwiał. „Chyba sobie kpicie.”
Ale krąg już się rozstępował wokół mnie, członkowie stada cofali się, jakbym nagle dostała dżumy. Szukałam znajomych twarzy—partnerów z treningów, współlokatorek, kogokolwiek, kto mógłby się odezwać.
„Powiedz coś”, wyszeptałam do Miry, ale już się cofała.
„Nie mogę”, wymówiła bezgłośnie, z szeroko otwartymi ze strachu oczami. „Przepraszam.”
Jeden po drugim wszyscy odwracali wzrok. Nawet ci, po których się tego nie spodziewałam, spuścili głowy.
Valen ruszył w moją stronę, każdy krok odbijał się echem. Tłum patrzył w milczeniu, czekając, aż przedstawienie się naprawdę zacznie.
Zatrzymał się przede mną, tak blisko, że widziałam satysfakcję w jego oczach.
„Uklękniesz, Lucy”, powiedział cicho, głosem wijącym się jak dym. „Albo cię do tego zmuszę.”
„Idź do diabła.” Ale nogi mi się trzęsły i oboje o tym wiedzieliśmy.
„Już tam jestem.” Jego uśmiech był samymi zębami. „I teraz ty też.”
Próbowałam się nie poddawać. Naprawdę. Ale gdy całe stado patrzyło, czekając aż się złamię, kolana się pode mną ugięły. Kamień wbił mi się w skórę, gdy upadłam.
Cisza była ogłuszająca.
Valen pochylił się, a jego słowa były tylko dla mnie. „W końcu do mnie przyczołgasz się, Lucy. Zawsze to robią.”
Wstyd palił mocniej niż ognisko za moimi plecami, ale nie opuściłam głowy. Jeśli mam upaść, to z podniesioną głową.
„Pierdol się”, wyszeptałam.
Jego uśmiech się poszerzył. „O to chodzi.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie zapukali. Dlaczego mieliby? Omegi nie dostają uprzejmości ostrzeżenia.
"Czas iść," powiedział pierwszy strażnik, nawet na mnie nie patrząc. Jego głos był płaski, znudzony—jakby czytał listę zakupów.
"Dokąd?" Wpychałam ubrania do swojej torby, ręce drżały, mimo że starałam się wyglądać na opanowaną.
Drugi strażnik—wysoki, z blizną na lewym policzku—w końcu spojrzał mi w oczy. "Ma to jakieś znaczenie?"
Słuszna uwaga. Zarzuciłam torbę na ramię. "Czy mogę—"
"Nie." Bliznowaty złapał torbę i rzucił ją w błoto za moimi drzwiami. Gdy instynktownie sięgnęłam po nią, jego but gwałtownie przydeptał skórę, wciskając ją głębiej w błoto.
"Ups," powiedział, ani trochę nie przepraszając.
Patrzyłam na niego. "Serio?"
"Serio." Jego uśmiech był samymi zębami, bez choćby odrobiny ciepła. "Witamy w twoim nowym życiu, księżniczko."
"Pokój", który mi dali, nawet nie był pokojem. Bardziej przypominał szafę, która się poddała. Za chatami pralni, gdzie mróz kurczowo trzymał się spróchniałego drewna, jakby próbował utrzymać całą konstrukcję przy życiu czystą złośliwością.
"Dom, słodki dom," oznajmił Bliznowaty, otwierając drzwi, które wyglądały jakby złożyły je pijane dzieci.
Weszłam do środka. Cztery wilgotne ściany, ziemista podłoga i prześcieradło złożone w rogu, jakby ktoś nieudolnie próbował okazać gościnność. Bez okna. Bez łóżka. Tylko zapach pleśni i złamanych marzeń.
"Gdzie jest łóżko?" zapytałam.
"Przed tobą." Wskazał na prześcieradło.
"To nie jest łóżko. To jest flaga kapitulacji."
"Na jedno wychodzi." Drzwi zatrzasnęły się z taką ostatecznością, że ścisnęło mnie w piersi.
W ciszy, która nastąpiła, coś we mnie po prostu… złożyło się. Jak origami zrobione z nadziei i bzdur.
Rano moje rzeczy zniknęły. Nie zgubiły się—zniknęły. Jak sztuczka magiczna w wykonaniu dupków.
"Hej," zagoniłam Mirę przy sznurach z praniem. "Widziałaś ostrze mojego ojca? Wisiorek od mamy?"
Nie spojrzała na mnie. "Nie wiem, o czym mówisz."
"Mira. Daj spokój. To ja."
"Tak?" W końcu spojrzała mi w oczy, a to, co w nich zobaczyłam, było gorsze niż złość. To było współczucie. "Bo Lucy, którą znałam, nie dałaby się omegować przez jakąś głupią dumę."
"Głupią dumę—"
"Po prostu odpuść, okej? One przepadły. Czas ruszyć dalej." Odeszła, zostawiając mnie z otwartymi ustami, jakbym łapała muchy.
Super. Nawet moja najlepsza przyjaciółka wygłaszała mi przemowę rozstaniową.
Posiłki stały się widowiskiem, w którym nie mogłam brać udziału. Kryłam się za drzwiami stodoły jak jakiś zdziczały kot, patrząc jak wszyscy jedzą, a mój żołądek grał solówki death metalu.
"Patrzcie, to Duch Dziewczyna," usłyszałam, jak Marcus szepcze do kumpli, na tyle głośno, żebym usłyszała. "Ciekawe, czy żre resztki jak prawdziwa omega."
Jego kumple śmiali się, jakby właśnie powiedział żart stulecia.
Poczekałam, aż skończą, potem podeszłam do pozostałych tac. Zimne mięso, zestalona jak-co-tam-zupa, chleb twardszy niż moje życiowe wybory. Wykwintna kuchnia w najlepszym wydaniu.
"Głodna?" Głos Valena za plecami sprawił, że zesztywniałam.
Nie odwróciłam się. "Po czym zgadłeś? Po ewidentnym ślinieniu się?"
"Po desperacji." Podszedł bliżej, i znów poczułam ten drogi zapach jego perfum. "Całe to cierpienie, Lucy. A wystarczy tylko poprosić grzecznie."
"Poprosić o co?" Chwyciłam kawałek betonowego chleba, głównie z przekory.
"O przebaczenie. O uległość." Jego oddech nastroszył mi włosy na karku. "O mnie."
W końcu odwróciłam się do niego, a jego uśmiech był taki, że chciało się szukać wyjścia ewakuacyjnego. "Wolę jeść ziemię."
"Da się załatwić." Sięgnął obok mnie po jabłko, celowo muskając moje ramię. "Ale ziemia nie jest zbyt pożywna. Nie tak jak porządny posiłek. W głównej sali. Przy moim stole."
"Z tobą."
"Ze mną."
"Stanowczo nie."
Jego uśmiech tylko się poszerzył. "Zobaczymy, jak długo to potrwa."
Praca była biblijna. Szorowanie podłóg, pranie zakrwawionych zbroi aż metaliczny zapach wżarł mi się w nozdrza, dźwiganie drewna, przez co moje ramiona wyglądały jak po walce z wściekłymi kotami. Każde zadanie miało mnie rozbić kawałek po kawałku.
"To jest żałosne," mruknęłam, zanurzając kolejny zakrwawiony napierśnik w misie do prania. Woda od razu zrobiła się rdzawa.
"Co mówiłaś?" Starsza Careth pojawiła się obok mnie jak zły omen. "Powiedziałaś coś?"
"Tylko komentuję pogodę."
"Zabawne. Brzmiało jak narzekanie." Pochyliła się bliżej, ściszając głos do szeptu. "Omegi nie narzekają, kochanie. Są wdzięczne za każdą pracę, jaką dostaną."
"Jasne. Super wdzięczna. To właściwie jak gwiazdka."
Jej ręka uderzyła mnie w policzek, zanim zdążyłam zareagować. "Wdzięczność. Ćwicz ją."
Dotknęłam piekącej twarzy, czując krew, gdzie przygryzłam język. "Zrozumiano."
Ale gdy odchodziła, mruknęłam pod nosem: "Suka."
Wizyty Valena stały się rutyną. Przewidywalne jak wschód słońca i dwa razy bardziej niechciane.
"Wszystko to cierpienie," powiedział któregoś popołudnia, pojawiając się za mną, gdy polerowałam buty w koszarach. "A wystarczy tylko wrócić na kolanach."
Wyprostowałam się, prostując ramiona, choć każdy mięsień bolał. "Chcesz zwierzątko, kup sobie psa."
"Chcę ciebie." Jego głos był miękki, co tylko pogarszało sprawę. "Złamaną. Wdzięczną. Moją."
"Cóż, dwa z trzech nie jest źle." Odwróciłam się do niego. "Jestem zdecydowanie złamana. Wdzięczność pozostaje kwestią otwartą."
Jego uśmiech był ostry jak szkło. "Nie potrzebuję twojej miłości, Lucy. Tylko twojej uległości."
"Tak? A ja nie potrzebuję twoich bzdur. A jednak tu jesteśmy."
Pochylił się bliżej, tak blisko, że widziałam złote plamki w jego brązowych oczach. "To może się skończyć, kiedy tylko chcesz. Jedno słowo. Jeden gest." Jego palec przesunął się po mojej linii szczęki. "Jedno uklęknięcie."
Wyrwałam się spod jego dotyku. "Śnij dalej."
"O, śnię." Zaśmiał się. "Każdej nocy."
Tego wieczoru, gdy fioletowe niebo przechodziło w noc, wieszałam zakrwawione tuniki za koszarami, gdy przeszło dwóch wojowników, a ich głosy niosły się z wiatrem.
"Książę Cassian Vale," powiedział jeden z nich, ściszając głos do tego konspiracyjnego szeptu, jakiego używa się w opowieściach o duchach. "Mówią, że przyjeżdża na szczyt."
Moje ręce zastygły na sznurze.
"Ten przeklęty?" Drugi wojownik prychnął. "Gość ponoć jest szalony. Mówią, że jego wilk jest za duży, by go kontrolować. Zabił własną partnerkę w furii. Rozszarpał jej gardło."
"Bzdura."
"Tak słyszałem. Poza tym, od trzech lat mieszka sam na północy, prawda? Nikt go nie widzi, nikt z nim nie rozmawia. Jest już praktycznie legendą."
Odeszli, ich śmiech cichł w oddali.
A ja nie mogłam się ruszyć. Nie mogłam oddychać. Bo to imię—Cassian Vale—uderzyło mnie jak piorun trafiający dwa razy w to samo miejsce.
Słyszałam je już wcześniej. W snach, po których budziłam się z brakiem tchu. W historiach szeptanych przy ogniskach, gdy byłam mała. W ostrzeżeniach, które dawał mi ojciec, gdy wiatr wył zbyt głośno.
Cassian Vale. Ostatni Książę Dire Alpha. Ten przeklęty.
A jeśli plotki były prawdziwe, przyjeżdżał tutaj.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Rusz się” – powiedział Bliznowaty, jakbym była meblem, który trzeba przestawić.
„Dokąd tym razem? Do lochu tortur? Komnaty rozczarowań?” Ruszyłam między nimi, zauważając, jak ich dłonie niemal przyrosły do rękojeści mieczy. „A może w końcu idziemy gdzieś, gdzie będzie zabawnie?”
„Po prostu idź.”
„Wow. Porywająca rozmowa. Musicie być prawdziwą atrakcją na imprezach.”
Drugi strażnik — nowy, wcześniej go nie widziałam — faktycznie się uśmiechnął. „Zawsze ma taki niewyparzony język?”
„Każdego pieprzonego dnia” — mruknął Bliznowaty. „To jakby eskortować wkurzoną papugę.”
Już szykowałam ripostę, kiedy się zatrzymaliśmy. Przed złoconymi drzwiami, które wrzeszczały: „Mam pieniądze i wątpliwy gust.” Zdecydowanie nie las. Zdecydowanie nie łańcuchy.
To było gorsze.
„O, kurwa mać…” — wyszeptałam.
„Język” — rzucił Bliznowaty, ale już odchodził, zostawiając mnie tam jak porzuconą paczkę.
Drzwi otworzyły się, zanim zdążyłam uciec. Oczywiście, że tak.
Prywatna komnata Valena była dokładnie tym, czego można się spodziewać po kimś z kompleksem boga i dekoratorem na dopalaczach. Ogień, złoto wszędzie, półki zakurzonych zwojów, których pewnie nie dotknął, odkąd się tu wprowadził. Całe miejsce cuchnęło potem i czerwonym winem.
„Wejdź, Lucy.” Siedział za ogromnym, drewnianym biurkiem, wyluzowany do przesady, jakbyśmy byli starymi znajomymi, którzy zaraz pogadają przy kawie. „Zamknij drzwi.”
„Postoję tutaj, dzięki.” Zostałam przy wejściu, licząc w głowie kroki, które musiałabym zrobić, żeby czmychnąć.
„Jak chcesz.” Nalał dwa kieliszki wina, płyn wyglądał podejrzanie jak krew w świetle ognia. „Napijesz się?”
„Wyglądam ci na kogoś, kto ufa, że coś mi nalejesz?”
„Słuszna uwaga.” Wziął łyk z jednego kieliszka, a drugi i tak przesunął w moją stronę. „Spokojnie. Nie masz kłopotów.”
„Jasne. Cała ta sceneria aż krzyczy ‘zwykły wtorek’.”
Jego śmiech był jak jedwab owinięty wokół potłuczonego szkła. „Chcę ci coś zaproponować.”
„Niech zgadnę. Kolejna szansa, żeby błagać cię o litość? Specjalna oferta na moją godność?”
„Wolność.”
To słowo uderzyło mnie jak policzek. Proste. Czyste. Niemożliwe.
Wpatrywałam się w niego. „Gówno prawda.”
„Szansa, by ją zdobyć.” Zakręcił winem, jakby dyrygował maleńką, czerwoną orkiestrą. „Zainteresowana?”
„Zależy. Jaki jest haczyk? Bo z tobą zawsze jest haczyk.”
„Bystra dziewczyna.” Uśmiechnął się szeroko, pokazując zęby. „Powiedz, co wiesz o Cassianie Vale’u?”
Zrobiło mi się zimno. „Chory Książę Alfa, którego wszyscy się boją? Tylko plotki.”
„Te plotki zaraz przejdą przez nasze bramy.” Odchylił się, wyraźnie z siebie zadowolony. „Starszyźnie zależy, żeby go obserwować. Bardzo uważnie.”
„To go obserwujcie. Masz przecież mnóstwo chętnych szpiegów.”
„Żaden, którego by zauważył.” Jego oczy błyszczały w ogniach. „Ale ty? Zepsuta Omega, która nie ma nic do stracenia? Jesteś idealna.”
„Idealna do czego, konkretnie?”
Otworzył szufladę i wyciągnął niewielką szklaną fiolkę. Przezroczysty płyn migotał własnym światłem.
„Żeby się do niego zbliżyć. Zdobyć jego zaufanie.” Fiolka stuknęła o blat. „I upewnić się, że wypije to podczas pełni księżyca.”
Zastygłam. „Chcesz, żebym go otruła.”
„Chcę, żebyś rozwiązała problem.”
„Zabijając kogoś.”
„Eliminując zagrożenie.” Podniósł fiolkę i obejrzał ją pod światło. „Wilcza jagoda. Dawka doskonała. Jego serce zatrzyma się w połowie przemiany. Czysto. Szybko. Nawet miłosiernie.”
„Miłosiernie.” Roześmiałam się, ale mój śmiech zabrzmiał pusto. „No tak, bardzo miłosiernie. Skąd wiesz, że go nie ostrzegę?”
„Bo nie jesteś głupia.” Odstawił fiolkę, jeszcze bliżej mnie. „I wiesz, co się dzieje z Omegami, które zawodzą swoich Alf.”
Groźba zawisła w powietrzu. Oboje wiedzieliśmy, co ma na myśli.
„Dlaczego wszyscy tak bardzo chcą jego śmierci?” zapytałam. „Co takiego zrobił, że aż się go boicie?”
„On po prostu istnieje.” Głos Valena zmiękł, co wcale nie pomagało. „Wiesz, do czego naprawdę zdolny jest Dire Alfa, Lucy?”
„Oświeć mnie.”
„Może zrównać miasta z ziemią. Dowodzić armiami. Sprawić, że nawet Starsi padną na kolana.” Wziął kolejny łyk wina. „Ta linia krwi miała wygasnąć. A tu proszę, chodzi sobie po świecie jak naładowana broń, której nikt nie kontroluje.”
„Więc chcesz go zabić, zanim sam odkryje własną siłę.”
„Chcę zapobiec wojnie.” Ale jego uśmiech zdradzał, że wręcz na nią czeka. „Pytanie brzmi: pomożesz mi, czy resztę tego krótkiego życia spędzisz szorując krew ze skał?”
Spojrzałam na fiolkę. Na niego. Na pozłacaną klatkę, którą zbudował wokół tej propozycji.
„Co dostanę?” Mój głos zabrzmiał pewnie, co nas oboje zaskoczyło.
„Swoje życie z powrotem. Koniec ze znamieniem Omegi. Koniec z rozkazami. Odejdź, wolna.”
„I zostawisz mnie w spokoju? Żadnych niespodzianek, gróźb, gier?”
Uśmiechnął się szerzej. „Każda dziwka znajduje w końcu swoją cenę. Twoją jest wolność.”
To słowo uderzyło jak cios. Poczułam w piersi ciężar wszystkich bezsennych nocy, zimnych posiłków, szeptanych obelg.
„Jesteś śmieciem” — powiedziałam cicho.
„Tak. Ale jestem śmieciem, który może dać ci to, czego chcesz.”
Znów spojrzałam na fiolkę. Tak mała rzecz, a tyle trucizny. Tyle możliwości.
„Jest aż tak niebezpieczny?” zapytałam.
„Tak bardzo, że Starsi są gotowi złamać każdy traktat, każde prawo, każdą świętą przysięgę, byle go zgładzić.” Valen pochylił się, spojrzenie miał intensywne. „To powinno ci coś mówić.”
Tak. Mówiło mi bardzo wiele.
Mówiło mi, że może — tylko może — Cassian Vale był właśnie takim zagrożeniem, jakiego potrzebowałam.
Ale Valen nie musiał o tym wiedzieć.
„Dobrze,” powiedziałam, sięgając po fiolkę. „Zrobię to.”
Jego uśmiech był mieszaniną triumfu i jadu. „Wiedziałem, że się zgodzisz.”
Schowałam truciznę do kieszeni i ruszyłam w stronę wyjścia, ale zatrzymał mnie jego głos przy drzwiach.
„Och, Lucy? Jeszcze jedno.”
Nie odwróciłam się. „Co?”
„Postaraj się w nim nie zakochać. Byłaby to wielka strata.”
Przesuń w górę, aby kontynuować