passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Kiss. Kill. Mate. - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Kiss. Kill. Mate.

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Nie zapukali. Dlaczego mieliby? Omegi nie dostają uprzejmości ostrzeżenia.

"Czas iść," powiedział pierwszy strażnik, nawet na mnie nie patrząc. Jego głos był płaski, znudzony—jakby czytał listę zakupów.

"Dokąd?" Wpychałam ubrania do swojej torby, ręce drżały, mimo że starałam się wyglądać na opanowaną.

Drugi strażnik—wysoki, z blizną na lewym policzku—w końcu spojrzał mi w oczy. "Ma to jakieś znaczenie?"

Słuszna uwaga. Zarzuciłam torbę na ramię. "Czy mogę—"

"Nie." Bliznowaty złapał torbę i rzucił ją w błoto za moimi drzwiami. Gdy instynktownie sięgnęłam po nią, jego but gwałtownie przydeptał skórę, wciskając ją głębiej w błoto.

"Ups," powiedział, ani trochę nie przepraszając.

Patrzyłam na niego. "Serio?"

"Serio." Jego uśmiech był samymi zębami, bez choćby odrobiny ciepła. "Witamy w twoim nowym życiu, księżniczko."

"Pokój", który mi dali, nawet nie był pokojem. Bardziej przypominał szafę, która się poddała. Za chatami pralni, gdzie mróz kurczowo trzymał się spróchniałego drewna, jakby próbował utrzymać całą konstrukcję przy życiu czystą złośliwością.

"Dom, słodki dom," oznajmił Bliznowaty, otwierając drzwi, które wyglądały jakby złożyły je pijane dzieci.

Weszłam do środka. Cztery wilgotne ściany, ziemista podłoga i prześcieradło złożone w rogu, jakby ktoś nieudolnie próbował okazać gościnność. Bez okna. Bez łóżka. Tylko zapach pleśni i złamanych marzeń.

"Gdzie jest łóżko?" zapytałam.

"Przed tobą." Wskazał na prześcieradło.

"To nie jest łóżko. To jest flaga kapitulacji."

"Na jedno wychodzi." Drzwi zatrzasnęły się z taką ostatecznością, że ścisnęło mnie w piersi.

W ciszy, która nastąpiła, coś we mnie po prostu… złożyło się. Jak origami zrobione z nadziei i bzdur.

Rano moje rzeczy zniknęły. Nie zgubiły się—zniknęły. Jak sztuczka magiczna w wykonaniu dupków.

"Hej," zagoniłam Mirę przy sznurach z praniem. "Widziałaś ostrze mojego ojca? Wisiorek od mamy?"

Nie spojrzała na mnie. "Nie wiem, o czym mówisz."

"Mira. Daj spokój. To ja."

"Tak?" W końcu spojrzała mi w oczy, a to, co w nich zobaczyłam, było gorsze niż złość. To było współczucie. "Bo Lucy, którą znałam, nie dałaby się omegować przez jakąś głupią dumę."

"Głupią dumę—"

"Po prostu odpuść, okej? One przepadły. Czas ruszyć dalej." Odeszła, zostawiając mnie z otwartymi ustami, jakbym łapała muchy.

Super. Nawet moja najlepsza przyjaciółka wygłaszała mi przemowę rozstaniową.

Posiłki stały się widowiskiem, w którym nie mogłam brać udziału. Kryłam się za drzwiami stodoły jak jakiś zdziczały kot, patrząc jak wszyscy jedzą, a mój żołądek grał solówki death metalu.

"Patrzcie, to Duch Dziewczyna," usłyszałam, jak Marcus szepcze do kumpli, na tyle głośno, żebym usłyszała. "Ciekawe, czy żre resztki jak prawdziwa omega."

Jego kumple śmiali się, jakby właśnie powiedział żart stulecia.

Poczekałam, aż skończą, potem podeszłam do pozostałych tac. Zimne mięso, zestalona jak-co-tam-zupa, chleb twardszy niż moje życiowe wybory. Wykwintna kuchnia w najlepszym wydaniu.

"Głodna?" Głos Valena za plecami sprawił, że zesztywniałam.

Nie odwróciłam się. "Po czym zgadłeś? Po ewidentnym ślinieniu się?"

"Po desperacji." Podszedł bliżej, i znów poczułam ten drogi zapach jego perfum. "Całe to cierpienie, Lucy. A wystarczy tylko poprosić grzecznie."

"Poprosić o co?" Chwyciłam kawałek betonowego chleba, głównie z przekory.

"O przebaczenie. O uległość." Jego oddech nastroszył mi włosy na karku. "O mnie."

W końcu odwróciłam się do niego, a jego uśmiech był taki, że chciało się szukać wyjścia ewakuacyjnego. "Wolę jeść ziemię."

"Da się załatwić." Sięgnął obok mnie po jabłko, celowo muskając moje ramię. "Ale ziemia nie jest zbyt pożywna. Nie tak jak porządny posiłek. W głównej sali. Przy moim stole."

"Z tobą."

"Ze mną."

"Stanowczo nie."

Jego uśmiech tylko się poszerzył. "Zobaczymy, jak długo to potrwa."

Praca była biblijna. Szorowanie podłóg, pranie zakrwawionych zbroi aż metaliczny zapach wżarł mi się w nozdrza, dźwiganie drewna, przez co moje ramiona wyglądały jak po walce z wściekłymi kotami. Każde zadanie miało mnie rozbić kawałek po kawałku.

"To jest żałosne," mruknęłam, zanurzając kolejny zakrwawiony napierśnik w misie do prania. Woda od razu zrobiła się rdzawa.

"Co mówiłaś?" Starsza Careth pojawiła się obok mnie jak zły omen. "Powiedziałaś coś?"

"Tylko komentuję pogodę."

"Zabawne. Brzmiało jak narzekanie." Pochyliła się bliżej, ściszając głos do szeptu. "Omegi nie narzekają, kochanie. Są wdzięczne za każdą pracę, jaką dostaną."

"Jasne. Super wdzięczna. To właściwie jak gwiazdka."

Jej ręka uderzyła mnie w policzek, zanim zdążyłam zareagować. "Wdzięczność. Ćwicz ją."

Dotknęłam piekącej twarzy, czując krew, gdzie przygryzłam język. "Zrozumiano."

Ale gdy odchodziła, mruknęłam pod nosem: "Suka."

Wizyty Valena stały się rutyną. Przewidywalne jak wschód słońca i dwa razy bardziej niechciane.

"Wszystko to cierpienie," powiedział któregoś popołudnia, pojawiając się za mną, gdy polerowałam buty w koszarach. "A wystarczy tylko wrócić na kolanach."

Wyprostowałam się, prostując ramiona, choć każdy mięsień bolał. "Chcesz zwierzątko, kup sobie psa."

"Chcę ciebie." Jego głos był miękki, co tylko pogarszało sprawę. "Złamaną. Wdzięczną. Moją."

"Cóż, dwa z trzech nie jest źle." Odwróciłam się do niego. "Jestem zdecydowanie złamana. Wdzięczność pozostaje kwestią otwartą."

Jego uśmiech był ostry jak szkło. "Nie potrzebuję twojej miłości, Lucy. Tylko twojej uległości."

"Tak? A ja nie potrzebuję twoich bzdur. A jednak tu jesteśmy."

Pochylił się bliżej, tak blisko, że widziałam złote plamki w jego brązowych oczach. "To może się skończyć, kiedy tylko chcesz. Jedno słowo. Jeden gest." Jego palec przesunął się po mojej linii szczęki. "Jedno uklęknięcie."

Wyrwałam się spod jego dotyku. "Śnij dalej."

"O, śnię." Zaśmiał się. "Każdej nocy."

Tego wieczoru, gdy fioletowe niebo przechodziło w noc, wieszałam zakrwawione tuniki za koszarami, gdy przeszło dwóch wojowników, a ich głosy niosły się z wiatrem.

"Książę Cassian Vale," powiedział jeden z nich, ściszając głos do tego konspiracyjnego szeptu, jakiego używa się w opowieściach o duchach. "Mówią, że przyjeżdża na szczyt."

Moje ręce zastygły na sznurze.

"Ten przeklęty?" Drugi wojownik prychnął. "Gość ponoć jest szalony. Mówią, że jego wilk jest za duży, by go kontrolować. Zabił własną partnerkę w furii. Rozszarpał jej gardło."

"Bzdura."

"Tak słyszałem. Poza tym, od trzech lat mieszka sam na północy, prawda? Nikt go nie widzi, nikt z nim nie rozmawia. Jest już praktycznie legendą."

Odeszli, ich śmiech cichł w oddali.

A ja nie mogłam się ruszyć. Nie mogłam oddychać. Bo to imię—Cassian Vale—uderzyło mnie jak piorun trafiający dwa razy w to samo miejsce.

Słyszałam je już wcześniej. W snach, po których budziłam się z brakiem tchu. W historiach szeptanych przy ogniskach, gdy byłam mała. W ostrzeżeniach, które dawał mi ojciec, gdy wiatr wył zbyt głośno.

Cassian Vale. Ostatni Książę Dire Alpha. Ten przeklęty.

A jeśli plotki były prawdziwe, przyjeżdżał tutaj.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

„Rusz się” – powiedział Bliznowaty, jakbym była meblem, który trzeba przestawić.

„Dokąd tym razem? Do lochu tortur? Komnaty rozczarowań?” Ruszyłam między nimi, zauważając, jak ich dłonie niemal przyrosły do rękojeści mieczy. „A może w końcu idziemy gdzieś, gdzie będzie zabawnie?”

„Po prostu idź.”

„Wow. Porywająca rozmowa. Musicie być prawdziwą atrakcją na imprezach.”

Drugi strażnik — nowy, wcześniej go nie widziałam — faktycznie się uśmiechnął. „Zawsze ma taki niewyparzony język?”

„Każdego pieprzonego dnia” — mruknął Bliznowaty. „To jakby eskortować wkurzoną papugę.”

Już szykowałam ripostę, kiedy się zatrzymaliśmy. Przed złoconymi drzwiami, które wrzeszczały: „Mam pieniądze i wątpliwy gust.” Zdecydowanie nie las. Zdecydowanie nie łańcuchy.

To było gorsze.

„O, kurwa mać…” — wyszeptałam.

„Język” — rzucił Bliznowaty, ale już odchodził, zostawiając mnie tam jak porzuconą paczkę.

Drzwi otworzyły się, zanim zdążyłam uciec. Oczywiście, że tak.

Prywatna komnata Valena była dokładnie tym, czego można się spodziewać po kimś z kompleksem boga i dekoratorem na dopalaczach. Ogień, złoto wszędzie, półki zakurzonych zwojów, których pewnie nie dotknął, odkąd się tu wprowadził. Całe miejsce cuchnęło potem i czerwonym winem.

„Wejdź, Lucy.” Siedział za ogromnym, drewnianym biurkiem, wyluzowany do przesady, jakbyśmy byli starymi znajomymi, którzy zaraz pogadają przy kawie. „Zamknij drzwi.”

„Postoję tutaj, dzięki.” Zostałam przy wejściu, licząc w głowie kroki, które musiałabym zrobić, żeby czmychnąć.

„Jak chcesz.” Nalał dwa kieliszki wina, płyn wyglądał podejrzanie jak krew w świetle ognia. „Napijesz się?”

„Wyglądam ci na kogoś, kto ufa, że coś mi nalejesz?”

„Słuszna uwaga.” Wziął łyk z jednego kieliszka, a drugi i tak przesunął w moją stronę. „Spokojnie. Nie masz kłopotów.”

„Jasne. Cała ta sceneria aż krzyczy ‘zwykły wtorek’.”

Jego śmiech był jak jedwab owinięty wokół potłuczonego szkła. „Chcę ci coś zaproponować.”

„Niech zgadnę. Kolejna szansa, żeby błagać cię o litość? Specjalna oferta na moją godność?”

„Wolność.”

To słowo uderzyło mnie jak policzek. Proste. Czyste. Niemożliwe.

Wpatrywałam się w niego. „Gówno prawda.”

„Szansa, by ją zdobyć.” Zakręcił winem, jakby dyrygował maleńką, czerwoną orkiestrą. „Zainteresowana?”

„Zależy. Jaki jest haczyk? Bo z tobą zawsze jest haczyk.”

„Bystra dziewczyna.” Uśmiechnął się szeroko, pokazując zęby. „Powiedz, co wiesz o Cassianie Vale’u?”

Zrobiło mi się zimno. „Chory Książę Alfa, którego wszyscy się boją? Tylko plotki.”

„Te plotki zaraz przejdą przez nasze bramy.” Odchylił się, wyraźnie z siebie zadowolony. „Starszyźnie zależy, żeby go obserwować. Bardzo uważnie.”

„To go obserwujcie. Masz przecież mnóstwo chętnych szpiegów.”

„Żaden, którego by zauważył.” Jego oczy błyszczały w ogniach. „Ale ty? Zepsuta Omega, która nie ma nic do stracenia? Jesteś idealna.”

„Idealna do czego, konkretnie?”

Otworzył szufladę i wyciągnął niewielką szklaną fiolkę. Przezroczysty płyn migotał własnym światłem.

„Żeby się do niego zbliżyć. Zdobyć jego zaufanie.” Fiolka stuknęła o blat. „I upewnić się, że wypije to podczas pełni księżyca.”

Zastygłam. „Chcesz, żebym go otruła.”

„Chcę, żebyś rozwiązała problem.”

„Zabijając kogoś.”

„Eliminując zagrożenie.” Podniósł fiolkę i obejrzał ją pod światło. „Wilcza jagoda. Dawka doskonała. Jego serce zatrzyma się w połowie przemiany. Czysto. Szybko. Nawet miłosiernie.”

„Miłosiernie.” Roześmiałam się, ale mój śmiech zabrzmiał pusto. „No tak, bardzo miłosiernie. Skąd wiesz, że go nie ostrzegę?”

„Bo nie jesteś głupia.” Odstawił fiolkę, jeszcze bliżej mnie. „I wiesz, co się dzieje z Omegami, które zawodzą swoich Alf.”

Groźba zawisła w powietrzu. Oboje wiedzieliśmy, co ma na myśli.

„Dlaczego wszyscy tak bardzo chcą jego śmierci?” zapytałam. „Co takiego zrobił, że aż się go boicie?”

„On po prostu istnieje.” Głos Valena zmiękł, co wcale nie pomagało. „Wiesz, do czego naprawdę zdolny jest Dire Alfa, Lucy?”

„Oświeć mnie.”

„Może zrównać miasta z ziemią. Dowodzić armiami. Sprawić, że nawet Starsi padną na kolana.” Wziął kolejny łyk wina. „Ta linia krwi miała wygasnąć. A tu proszę, chodzi sobie po świecie jak naładowana broń, której nikt nie kontroluje.”

„Więc chcesz go zabić, zanim sam odkryje własną siłę.”

„Chcę zapobiec wojnie.” Ale jego uśmiech zdradzał, że wręcz na nią czeka. „Pytanie brzmi: pomożesz mi, czy resztę tego krótkiego życia spędzisz szorując krew ze skał?”

Spojrzałam na fiolkę. Na niego. Na pozłacaną klatkę, którą zbudował wokół tej propozycji.

„Co dostanę?” Mój głos zabrzmiał pewnie, co nas oboje zaskoczyło.

„Swoje życie z powrotem. Koniec ze znamieniem Omegi. Koniec z rozkazami. Odejdź, wolna.”

„I zostawisz mnie w spokoju? Żadnych niespodzianek, gróźb, gier?”

Uśmiechnął się szerzej. „Każda dziwka znajduje w końcu swoją cenę. Twoją jest wolność.”

To słowo uderzyło jak cios. Poczułam w piersi ciężar wszystkich bezsennych nocy, zimnych posiłków, szeptanych obelg.

„Jesteś śmieciem” — powiedziałam cicho.

„Tak. Ale jestem śmieciem, który może dać ci to, czego chcesz.”

Znów spojrzałam na fiolkę. Tak mała rzecz, a tyle trucizny. Tyle możliwości.

„Jest aż tak niebezpieczny?” zapytałam.

„Tak bardzo, że Starsi są gotowi złamać każdy traktat, każde prawo, każdą świętą przysięgę, byle go zgładzić.” Valen pochylił się, spojrzenie miał intensywne. „To powinno ci coś mówić.”

Tak. Mówiło mi bardzo wiele.

Mówiło mi, że może — tylko może — Cassian Vale był właśnie takim zagrożeniem, jakiego potrzebowałam.

Ale Valen nie musiał o tym wiedzieć.

„Dobrze,” powiedziałam, sięgając po fiolkę. „Zrobię to.”

Jego uśmiech był mieszaniną triumfu i jadu. „Wiedziałem, że się zgodzisz.”

Schowałam truciznę do kieszeni i ruszyłam w stronę wyjścia, ale zatrzymał mnie jego głos przy drzwiach.

„Och, Lucy? Jeszcze jedno.”

Nie odwróciłam się. „Co?”

„Postaraj się w nim nie zakochać. Byłaby to wielka strata.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

„Auć, kurwa—” Odruchowo odsunęłam się od grzebienia, który najwyraźniej próbował mnie oskalpować.

„Słownictwo!” Główna służąca—Beatrice, chyba—złapała mnie za podbródek jak niesforne dziecko. „I siedź spokojnie. Spotykasz się z rodziną królewską, a nie idziesz na targ.”

„Mogłabyś mnie zmylić. Czuję się jak bydło szykowane na sprzedaż.” Skrzywiłam się, gdy przeciągnęła grzebień przez kolejne splątanie. „Chcesz, żebym wyłysiała? Bo to raczej nie jest ten uwodzicielski look, o który tu chodzi.”

„Piękno wymaga poświęceń”, parsknęła, praktycznie wyrywając mi pół skóry głowy kolejnym pociągnięciem.

„Tak? Cóż, morderstwo najwyraźniej też.” Słowa wyrwały mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać.

Pozostałe służące zamilkły w jednej chwili. Grzebień Beatrice zatrzymał się w pół ruchu.

„Co powiedziałaś?” wyszeptała.

„Nic. Po prostu… doceniam ironię sytuacji.”

Dwadzieścia minut później patrzyłam w lustro na zupełnie obcą osobę. Srebrny jedwab, który pewnie kosztował więcej niż całe moje poprzednie ubrania, skóra wyszorowana do czerwoności i nabłyszczona tak, że wyglądałam jak jakiś kosztowny dar ofiarny. Którym, szczerze mówiąc, dokładnie byłam.

„Wyglądasz…” Beatrice urwała, studiując mnie jak obraz, którego nie była pewna.

„Przerażona? Bo na to celuję.”

„Pięknie”, powiedziała cicho. „On—”

„On co? Zakocha się na zabój i zapomni, że jest podobno psychopatycznym mordercą?” Zaśmiałam się, ale brzmiało to gorzko. „Jasne. Tak właśnie to się skończy.”

Drzwi otworzyły się, zanim zdążyła odpowiedzieć.

Valen wszedł jak do siebie—co technicznie rzecz biorąc było prawdą—czarny płaszcz i ten jego zadowolony z siebie uśmieszek, od którego aż miałam ochotę czymś rzucić.

„Panie,” powiedział, odprawiając je machnięciem ręki. Rozbiegły się jak karaluchy, gdy zapala się światło.

Zostałam na miejscu, głównie dlatego, że nogi miałam jak z waty.

„No proszę.” Okrążył mnie powoli, jak rekin oceniający kolację. „Ładnie się prezentujesz.”

„Dzięki. Czuję się jak wystrojony trup.”

„Idealnie. O taki efekt nam chodzi.” Zatrzymał się przede mną, wyciągając coś z płaszcza. Małą szklaną fiolkę, która połyskiwała w świetle świec. „Nie ruszaj się.”

„Co ty—”

„Powiedziałem: nie ruszaj się.” Jego głos zrobił się lodowaty, gdy wsunął fiolkę pod wstążkę w mojej talii, palce zatrzymały się tam odrobinę zbyt długo. „Pamiętasz, do czego to służy.”

„Trudno zapomnieć o tej części planu, gdzie mam kogoś zamordować.”

„Dobra dziewczynka.” Jego uśmiech był trucizną. „Nikt nie podejrzewa drżącej Omegi.”

Spojrzałam mu w oczy przez lustro. „Mam nadzieję, że rozszarpie ci gardło.”

„Jeśli tak się stanie”, powiedział Valen, poprawiając wstążkę, by fiolka była całkowicie niewidoczna, „dopilnuję, byś umierała, krzycząc razem z nim.”

„Uroczo. Atmosfera aż kipi od romantyzmu.”

Ale moje ręce drżały i oboje wiedzieliśmy, że to nie ze złości.

Dziedziniec wyglądał jak scena pogrzebu. Wszyscy ustawieni jak żałobnicy, czarne ubrania i ponure twarze. Starszyzna wyglądała, jakby miała być świadkiem egzekucji. Która, swoją drogą, tym właśnie była.

„Oddychaj,” mruknęłam do siebie, idąc na nogach, które przestały być moje. „Oddychaj i postaraj się nie zwymiotować na psychopatycznego Alfę.”

Szepty zaczęły się, zanim przeszłam połowę dziedzińca.

„To ona?”

„Omegę składają w ofierze?”

„Biedactwo. Nie ma pojęcia, co ją czeka.”

Taa, jasne. Szkoda tylko, że ja miałam kilka pojęć o tym, co mnie czeka, i żadne z nich nie zakładało cichej śmierci.

Wtedy powietrze się zmieniło.

Ani dźwięku. Nawet zapachu. Po prostu to uczucie, jakby świat się przechylił i zapomniał o tym wspomnieć. Jakby coś ogromnego i groźnego właśnie weszło w tę samą przestrzeń, co my, zwykli śmiertelnicy.

Podniosłam wzrok.

I natychmiast tego pożałowałam.

Cassian Vale wyglądał, jakby wyszedł prosto z koszmaru, by uczynić go problemem wszystkich wokół. Tak wysoki, że przy nim czułam się jak dziecko, ubrany na czarno, jakby jego strój pochłaniał światło. Płaszcz sunął za nim po ziemi jakby był personifikacją Śmierci, a rękawiczki ze spękanej skóry widziały już niejedno.

Ale oczy. Na litość boską, jego oczy.

Burzowo-szare i dzikie, jakby widziały koniec świata i robiły z tego notatki. Blizny przecinały jego gardło i szczękę ostrymi liniami—nie takie, które ładnie się zagoiły, tylko takie, które ktoś zostawił z premedytacją i nienawiścią.

Opuściłam wzrok tak szybko, że chyba naciągnęłam sobie szyję.

Tłum szeptał coraz głośniej.

„To on.”

„Przeklęty.”

„W furii zabił własną partnerkę.”

Valen wystąpił naprzód, cały w fałszywej pewności siebie.

„Witaj, książę Cassianie,” ogłosił, jakby prezentował na wystawie świnię. „To jest Lucy. Będzie ci służyć… w pełni.”

Sposób, w jaki powiedział „w pełni”, sprawił, że poczułam dreszcz.

Cassian nie zareagował od razu. Po prostu patrzył—a bogowie, czułam to. Jak żar przesuwający się po mojej skórze, jego spojrzenie sunęło powoli, celowo, po mnie. Praktycznie czułam jego smak, ciężar tego patrzenia. To był jednocześnie ogień i lód, podpalający moje nerwy i sprawiający, że nie mogłam udawać, iż nie drżę. Nie ze strachu. Przynajmniej nie tylko.

Zabrakło mi tchu. Dlaczego czuję się, jakby mnie dotykał, chociaż się nie poruszył?

Coś ścisnęło się nisko w moim brzuchu. Pożądanie? Nie—głód. Jego czy mój, nie wiedziałam. Przestrzeń między nami aż iskrzyła, naelektryzowana, jakby samo powietrze wiedziało to, co on przemilczał.

„Ona się boi,” powiedział powoli, jakby delektując się słowami. „Ale jest przy niej jeszcze inny zapach. Coś gorącego. Kuszącego.”

Przestałam w ogóle oddychać.

Starszyzna nerwowo się poruszyła. Oni sami nie wiedzieli, jak zareagować na to, cokolwiek to znaczyło.

„Jest twoja,” powiedział Valen, nadal z tym rekinim uśmiechem. „Dopóki będziesz chciał.”

Cassian ruszył naprzód.

Cały dziedziniec wstrzymał oddech.

Wszedł w moją przestrzeń osobistą, jakby pojęcie granic było mu obce, sięgając, by odgarnąć pasmo włosów za moje ucho. Jego palce były szorstkie, spracowane, ale nie okrutne. Jeszcze nie.

„Będziesz mi służyć?” zapytał, głosem tak niskim, że tylko ja mogłam to usłyszeć.

Gardło miałam jak z piasku. „Tak.”

Odwrócił się do Valena z obojętnością, jakby omawiał pogodę. „Chcę, żeby przenieść ją do moich komnat. Dziś w nocy.”

Valen mrugnął. „Już? Przecież ona nawet—”

„Jest już moja.” Głos Cassiana przeciął sprzeciw jak ostrze. „Czyż nie to zaoferowałeś?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Kiss. Kill. Mate.

Kiss. Kill. Mate.

52 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

52

Treść

Aa