„Auć, kurwa—” Odruchowo odsunęłam się od grzebienia, który najwyraźniej próbował mnie oskalpować.
„Słownictwo!” Główna służąca—Beatrice, chyba—złapała mnie za podbródek jak niesforne dziecko. „I siedź spokojnie. Spotykasz się z rodziną królewską, a nie idziesz na targ.”
„Mogłabyś mnie zmylić. Czuję się jak bydło szykowane na sprzedaż.” Skrzywiłam się, gdy przeciągnęła grzebień przez kolejne splątanie. „Chcesz, żebym wyłysiała? Bo to raczej nie jest ten uwodzicielski look, o który tu chodzi.”
„Piękno wymaga poświęceń”, parsknęła, praktycznie wyrywając mi pół skóry głowy kolejnym pociągnięciem.
„Tak? Cóż, morderstwo najwyraźniej też.” Słowa wyrwały mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać.
Pozostałe służące zamilkły w jednej chwili. Grzebień Beatrice zatrzymał się w pół ruchu.
„Co powiedziałaś?” wyszeptała.
„Nic. Po prostu… doceniam ironię sytuacji.”
Dwadzieścia minut później patrzyłam w lustro na zupełnie obcą osobę. Srebrny jedwab, który pewnie kosztował więcej niż całe moje poprzednie ubrania, skóra wyszorowana do czerwoności i nabłyszczona tak, że wyglądałam jak jakiś kosztowny dar ofiarny. Którym, szczerze mówiąc, dokładnie byłam.
„Wyglądasz…” Beatrice urwała, studiując mnie jak obraz, którego nie była pewna.
„Przerażona? Bo na to celuję.”
„Pięknie”, powiedziała cicho. „On—”
„On co? Zakocha się na zabój i zapomni, że jest podobno psychopatycznym mordercą?” Zaśmiałam się, ale brzmiało to gorzko. „Jasne. Tak właśnie to się skończy.”
Drzwi otworzyły się, zanim zdążyła odpowiedzieć.
Valen wszedł jak do siebie—co technicznie rzecz biorąc było prawdą—czarny płaszcz i ten jego zadowolony z siebie uśmieszek, od którego aż miałam ochotę czymś rzucić.
„Panie,” powiedział, odprawiając je machnięciem ręki. Rozbiegły się jak karaluchy, gdy zapala się światło.
Zostałam na miejscu, głównie dlatego, że nogi miałam jak z waty.
„No proszę.” Okrążył mnie powoli, jak rekin oceniający kolację. „Ładnie się prezentujesz.”
„Dzięki. Czuję się jak wystrojony trup.”
„Idealnie. O taki efekt nam chodzi.” Zatrzymał się przede mną, wyciągając coś z płaszcza. Małą szklaną fiolkę, która połyskiwała w świetle świec. „Nie ruszaj się.”
„Co ty—”
„Powiedziałem: nie ruszaj się.” Jego głos zrobił się lodowaty, gdy wsunął fiolkę pod wstążkę w mojej talii, palce zatrzymały się tam odrobinę zbyt długo. „Pamiętasz, do czego to służy.”
„Trudno zapomnieć o tej części planu, gdzie mam kogoś zamordować.”
„Dobra dziewczynka.” Jego uśmiech był trucizną. „Nikt nie podejrzewa drżącej Omegi.”
Spojrzałam mu w oczy przez lustro. „Mam nadzieję, że rozszarpie ci gardło.”
„Jeśli tak się stanie”, powiedział Valen, poprawiając wstążkę, by fiolka była całkowicie niewidoczna, „dopilnuję, byś umierała, krzycząc razem z nim.”
„Uroczo. Atmosfera aż kipi od romantyzmu.”
Ale moje ręce drżały i oboje wiedzieliśmy, że to nie ze złości.
Dziedziniec wyglądał jak scena pogrzebu. Wszyscy ustawieni jak żałobnicy, czarne ubrania i ponure twarze. Starszyzna wyglądała, jakby miała być świadkiem egzekucji. Która, swoją drogą, tym właśnie była.
„Oddychaj,” mruknęłam do siebie, idąc na nogach, które przestały być moje. „Oddychaj i postaraj się nie zwymiotować na psychopatycznego Alfę.”
Szepty zaczęły się, zanim przeszłam połowę dziedzińca.
„To ona?”
„Omegę składają w ofierze?”
„Biedactwo. Nie ma pojęcia, co ją czeka.”
Taa, jasne. Szkoda tylko, że ja miałam kilka pojęć o tym, co mnie czeka, i żadne z nich nie zakładało cichej śmierci.
Wtedy powietrze się zmieniło.
Ani dźwięku. Nawet zapachu. Po prostu to uczucie, jakby świat się przechylił i zapomniał o tym wspomnieć. Jakby coś ogromnego i groźnego właśnie weszło w tę samą przestrzeń, co my, zwykli śmiertelnicy.
Podniosłam wzrok.
I natychmiast tego pożałowałam.
Cassian Vale wyglądał, jakby wyszedł prosto z koszmaru, by uczynić go problemem wszystkich wokół. Tak wysoki, że przy nim czułam się jak dziecko, ubrany na czarno, jakby jego strój pochłaniał światło. Płaszcz sunął za nim po ziemi jakby był personifikacją Śmierci, a rękawiczki ze spękanej skóry widziały już niejedno.
Ale oczy. Na litość boską, jego oczy.
Burzowo-szare i dzikie, jakby widziały koniec świata i robiły z tego notatki. Blizny przecinały jego gardło i szczękę ostrymi liniami—nie takie, które ładnie się zagoiły, tylko takie, które ktoś zostawił z premedytacją i nienawiścią.
Opuściłam wzrok tak szybko, że chyba naciągnęłam sobie szyję.
Tłum szeptał coraz głośniej.
„To on.”
„Przeklęty.”
„W furii zabił własną partnerkę.”
Valen wystąpił naprzód, cały w fałszywej pewności siebie.
„Witaj, książę Cassianie,” ogłosił, jakby prezentował na wystawie świnię. „To jest Lucy. Będzie ci służyć… w pełni.”
Sposób, w jaki powiedział „w pełni”, sprawił, że poczułam dreszcz.
Cassian nie zareagował od razu. Po prostu patrzył—a bogowie, czułam to. Jak żar przesuwający się po mojej skórze, jego spojrzenie sunęło powoli, celowo, po mnie. Praktycznie czułam jego smak, ciężar tego patrzenia. To był jednocześnie ogień i lód, podpalający moje nerwy i sprawiający, że nie mogłam udawać, iż nie drżę. Nie ze strachu. Przynajmniej nie tylko.
Zabrakło mi tchu. Dlaczego czuję się, jakby mnie dotykał, chociaż się nie poruszył?
Coś ścisnęło się nisko w moim brzuchu. Pożądanie? Nie—głód. Jego czy mój, nie wiedziałam. Przestrzeń między nami aż iskrzyła, naelektryzowana, jakby samo powietrze wiedziało to, co on przemilczał.
„Ona się boi,” powiedział powoli, jakby delektując się słowami. „Ale jest przy niej jeszcze inny zapach. Coś gorącego. Kuszącego.”
Przestałam w ogóle oddychać.
Starszyzna nerwowo się poruszyła. Oni sami nie wiedzieli, jak zareagować na to, cokolwiek to znaczyło.
„Jest twoja,” powiedział Valen, nadal z tym rekinim uśmiechem. „Dopóki będziesz chciał.”
Cassian ruszył naprzód.
Cały dziedziniec wstrzymał oddech.
Wszedł w moją przestrzeń osobistą, jakby pojęcie granic było mu obce, sięgając, by odgarnąć pasmo włosów za moje ucho. Jego palce były szorstkie, spracowane, ale nie okrutne. Jeszcze nie.
„Będziesz mi służyć?” zapytał, głosem tak niskim, że tylko ja mogłam to usłyszeć.
Gardło miałam jak z piasku. „Tak.”
Odwrócił się do Valena z obojętnością, jakby omawiał pogodę. „Chcę, żeby przenieść ją do moich komnat. Dziś w nocy.”
Valen mrugnął. „Już? Przecież ona nawet—”
„Jest już moja.” Głos Cassiana przeciął sprzeciw jak ostrze. „Czyż nie to zaoferowałeś?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi zamknęły się za mną z dźwiękiem przypominającym wieko trumny. Świetny początek.
Pokój Cassiana był całkowitym przeciwieństwem złotego pałacu ego Valena. Żadnych krzykliwych bzdur, żadnych ozdób typu „spójrz, jaki jestem ważny”. Tylko kamień, stal i okno, przez które księżyc mógł robić, co mu się żywnie podobało. Stojak na broń wyglądał na mocno używany, łóżko wręcz krzyczało „praktyczność ponad wygodę” i absolutnie żadnej osobowości.
„Wow”, powiedziałam, obejmując to wszystko wzrokiem. „Naprawdę zaszalałeś z wystrojem wnętrza, co?”
Stał przy oknie, bez koszuli, co było zarówno rozpraszające, jak i przerażające. Blask księżyca zamieniał każdą bliznę na jego plecach w srebro, a było ich wiele. Niektóre wyglądały na rany bitewne. Inne… inne wyglądały tak, jakby sam je sobie zadał.
„Przysłali cię w takim stanie?” zapytał, nie odwracając się.
„W jakim? Wystrojoną jak dziewicza ofiara? Tak, to był ich pomysł, nie mój.”
„Dobrowolnie czy nie, działa.”
Cholera.
„Zgłosiłam się na ochotnika”, powiedziałam, co było technicznie prawdą, jeśli uznać przystawiony metaforycznie pistolet do głowy za ochotnictwo.
Odwrócił się, a ja natychmiast pożałowałam wszystkich życiowych wyborów, które doprowadziły mnie do tego momentu. Jego oczy nie były jak u innych wilków—nie rozbierały cię wzrokiem ani nie litowały się nad tobą. Rozcinały cię na kawałki. Jakby widział prosto przez jedwab aż do trucizny schowanej przy moim biodrze.
„Kłamiesz wszystkim,” powiedział, głosem ostrym jak ostrze, „czy tylko mnie?”
„Zależy od dnia.” Gardło miałam suche jak papier ścierny. „Dzisiaj prawdomówność ogólnie leży.”
Podeszłam do stołu, gdzie ktoś zostawił kielich—srebrny, ozdobny, pewnie wart więcej niż moje dotychczasowe życie. Ręce mi się trzęsły, gdy go odkładałam, co było po prostu zajebiście cudowne. Nic tak nie mówi „totalnie nie przyszłam cię zabić” jak widoczny dygot.
„Bojesz się,” zauważył.
„No cóż. To był trudny tydzień.”
„Ale nie mnie.” Przechylił głowę. „Interesujące. Dlaczego?”
Bo możesz być jedyną osobą w tym piekle, która jeszcze nie próbowała mnie złamać, pomyślałam. Na głos powiedziałam: „Jeszcze to rozgryzam.”
Sięgnęłam po fiolkę ukrytą pod paskiem. Szkło było ciepłe od mojego ciała, co wydawało się jakimś kosmicznym żartem. Niosłam przy skórze śmierć, a to było najcieplejsze, co czułam od dni.
Korek wyskoczył z cichym trzaskiem. Słodki, ostry zapach uderzył w powietrze—ledwie wyczuwalny, ale obecny. Jak migdały zmieszane z żalem.
„To pokrzyk?” zapytał, swobodnie, jakby rozmawiał o pogodzie.
O mało nie upuściłam tego cholerstwa. „Jak—?”
„Czuję to. Skoncentrowany. Oczyszczony.” Zbliżył się, a ja poczułam jego zapach—żelazo, dym sosnowy, zimowe burze. Dzikość, która nie powinna być zamknięta w klatce. „Drogi.”
„Tak. Valen nie szczędzi wydatków na morderstwo.”
Trucizna lśniła, gdy ją nalewałam—przezroczysta, śmiertelna, cicha. Dokładnie jak obiecywali.
„Wysłał cię, żebyś mnie zabiła?” zapytał Cassian.
Pytanie uderzyło jak policzek, ale jego ton był prawie… delikatny? Jakby pytał, czy mam ochotę na herbatę.
Spojrzałam na niego. „A miałoby znaczenie, gdybym najpierw ją posłodziła?”
Coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy. Nie była to złość. Nie zdziwienie. Może rozpoznanie. Jakby wiedział, jak to jest być zapędzonym w róg bez dobrych wyborów.
Jego dłoń pochwyciła moją, gdy unosiłam kielich. Ciepła, szorstka, ostrożna. Pierwszy delikatny dotyk, jaki poczułam od… Chryste, nawet nie pamiętam.
„Grasz w niebezpieczną grę, mały wilku”, wyszeptał.
„Już ją przegrałam.” Słowa wyszły cicho, złamane. Prawdziwe.
Był już tak blisko, że czułam jego ciepło, widziałam srebrne plamki w tych burzowo-szarych oczach. Tak blisko, że mogłam policzyć blizny na jego gardle i zastanawiać się, kto je tam zostawił.
Wziął kielich z mojej ręki. Uniósł go jakby w toaście.
„Wiesz, co tam jest,” powiedziałam, bo najwyraźniej miałam instynkt samozagłady.
„Wiem.”
„To czemu—?”
„Chcę zobaczyć, jakiej trucizny nauczyli cię wlewać z otwartymi oczami.”
A potem drań wypił ją. Całą. Jakby opróżniał piwo, a nie łykał własną śmierć.
„Co do...” wyszeptałam, czekając, aż się przewróci, zacznie się rzucać, krzyczeć. Cokolwiek.
Ale on po prostu stał, z pustym kielichem w dłoni, patrząc na mnie jak na najciekawszą rzecz, jaką widział od wieku.
„To było albo bardzo odważne, albo szalenie głupie,” powiedziałam.
„Pewnie jedno i drugie.” Odstawił kielich, podszedł bliżej. „Ale ja umieram powoli od lat. To po prostu… bardziej wydajne.”
Wtedy jego ręce były w moich włosach, jego usta na moich, a ja całowałam go, jakby trucizna płynęła w jego krwi.
Jakby płynęła w mojej.
Jego usta smakowały winem, pokrzykiem i czymś, co mogłoby być nadzieją, gdybym miała na nią ochotę. A nie miałam, bo to pewnie była najgłupsza rzecz, jaką zrobiłam w życiu, a miałam już na koncie spektakularne głupoty.
Ale pierwszy raz od tygodni czułam, że żyję.
Nawet jeśli za chwilę oboje mieliśmy być bardzo, bardzo martwi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Obudził mnie dźwięk czegoś nie w porządku.
Nie takiego nie w porządku jak koszmar. Takiego nie w porządku jak świat rozrywający się na kawałki.
Cassian siedział na krawędzi łóżka, bez koszulki, zalany potem. Żyły niczym czarne błyskawice biegły przez jego klatkę piersiową i szyję, pulsując czymś, co powinno było go zabić dziesięć minut temu.
Wilcza jagoda.
Skoncentrowana. Wystarczająca dawka, by powalić dorosłego Alfę w kilka sekund.
A on to wypił. Celowo.
— O mój Boże — wyszeptałam. — Co do cholery—
Nie spojrzał na mnie. Miał zamknięte oczy, pięści zaciśnięte po bokach. Każdy oddech był wymuszony, świadomy. Całe jego ciało drżało, jakby próbowało coś z siebie zrzucić. Albo coś w sobie zatrzymać.
— Dlaczego to zrobiłeś? — zapytałam, serce waliło mi w piersi. — Dlaczego byś to zrobił?
Otworzył oczy. Srebrne. Jasne i ostre jak ostrza w blasku księżyca.
— Żeby sobie przypomnieć, że mogę — powiedział spokojnie. Jakby nie krwawił z ust. Jakby jego ciało nie było w otwartym buncie.
— To zabija ludzi.
— To zabija wilki — poprawił. — Mnie nie zabija.
Patrzyłam na niego, oszołomiona. — Czym ty jesteś?
Wypuścił powoli powietrze, potem wstał — cały skupiony, napięty. Mięśnie drgały pod skórą zbyt napiętą, zbyt gorącą, zbyt żywą.
— Nie jestem tylko wilkiem — powiedział, podchodząc bliżej. — Jestem ostatnim Dire. Krwią, którą wyhodowali, a potem się jej bali.
Miałam sucho w ustach. — Więc to… to dla ciebie nic?
Jego spojrzenie przykuło mnie do miejsca. — To ból. Czuję go. Po prostu od niego nie uciekam.
— O kurwa.
Był już blisko. Tak blisko, że czułam żar bijący od jego skóry. Jego ciało wyglądało, jakby było wypalone, rozświetlone trucizną, żyły płonęły ciemnym ogniem.
— Jesteś szalony — wyszeptałam. — Totalnie popieprzony.
— A ty wciąż tu jesteś — powiedział ochryple. — Patrzysz.
Powinnam się odsunąć. Nie zrobiłam tego. Moje oczy sunęły po nim — linia szczęki, krew na ustach, burza w jego piersi.
— Powinieneś nie żyć — wymamrotałam.
— Nie tak łatwo mnie zabić.
Podszedł jeszcze bliżej i przysięgam, powietrze między nami stało się naelektryzowane.
— Nie wiem, czy powinnam się bać czy— — urwałam.
Jego oczy płonęły.
— Czy co?
Gardło mi się zacisnęło. — Czy zobaczyć, co będzie dalej.
Jego dłoń uniosła się, ledwie muskając mój policzek. Nie szarpnął. Nie był to gest groźby. Po prostu ciepło.
— Zobaczysz — powiedział.
Powinnam była się odsunąć.
Ale nie zrobiłam tego.
Jego skóra płonęła, naładowana jak burza ledwie powstrzymana, a coś we mnie przyciągało mnie do tego — do niego. Jego palce sunęły w dół, obrysowując linię mojej szczęki, jakby ją mapował, zapamiętywał kształt czegoś, co należy do niego.
Przełknęłam ślinę. — Co zobaczę?
— Że jestem silniejszy, niż myślisz.
Wydałam z siebie drżący śmiech. — Właśnie wypiłeś tyle wilczej jagody, że powaliłoby boga, a nadal stoisz. Myślę, że już widziałam wystarczająco.
Jego oczy nie odrywały się od moich. — Jeszcze nie.
Przestrzeń między nami zniknęła jakby nigdy jej nie było. Jeszcze przed chwilą oddychałam zwykłym powietrzem, a potem oddychałam nim. Jego usta zawisły przy moich — nie dotykając, tylko grożąc, że to zrobią. Moje tętno oszalało.
— Nie boisz się mnie — powiedział cicho, jakby go to fascynowało.
— Powinnam — wyszeptałam. — Wszyscy się boją.
Jego dłoń przesunęła się na tył mojej szyi, trzymając mnie jak coś kruchego i niebezpiecznego jednocześnie. — Słusznie się boją.
Nie wiem, kto poruszył się pierwszy. Może oboje. Ale nagle nasze usta się spotkały — bez wahania, bez słodyczy, tylko żar i głód i powściągliwość pękająca jak szkło. Jego usta zderzyły się z moimi, a ja poddałam się temu, jakbym całe cholerne życie czekała na ten ogień.
Całował jak walczył — cała moc i kontrola, ale pod tym było coś jeszcze. Coś, co już należało do niego. Jakbym już była jego, a on tylko odbierał to, co mu się należy.
Moje palce zacisnęły się w jego włosach, pociągnęłam mocno, sprawdzając go. Zaryczał — nisko, ciemno, a to sprawiło, że gorąco zalało mnie nisko w brzuchu — i przyparł mnie do ściany, jakby grawitacja była bez znaczenia. Jego ciało przygniotło moje, całe żar, mięśnie i furia ledwie powstrzymywana.
— Valen myśli, że mnie posiada — wysapałam między pocałunkami.
Jego usta znalazły moją szyję. — Nie posiada.
— Myślisz, że możesz go pokonać?
Jego język przesunął się po mojej skórze jak ogień, potem ugryzł — na tyle mocno, bym jęknęła.
— Nie myślę — powiedział przy moim gardle. — Ja wiem.
Zadrżałam. Nie ze strachu. Z pewności w jego głosie. Z tego, jak moje ciało na to zareagowało — jakby czekało na kogoś tak dzikiego, tak pewnego, żeby podpalił dla mnie świat.
— Jesteś szalony — wyszeptałam znowu, nawet gdy przyciągałam go bliżej.
— Jestem nieunikniony — zawarczał i uniósł mnie, jakbym nic nie ważyła, przyciskając mnie mocniej do ściany.
I niech bogowie mi wybaczą, pozwoliłam mu.
Przesuń w górę, aby kontynuować