passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Kiss. Kill. Mate. - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

Kiss. Kill. Mate.

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Drzwi zamknęły się za mną z dźwiękiem przypominającym wieko trumny. Świetny początek.

Pokój Cassiana był całkowitym przeciwieństwem złotego pałacu ego Valena. Żadnych krzykliwych bzdur, żadnych ozdób typu „spójrz, jaki jestem ważny”. Tylko kamień, stal i okno, przez które księżyc mógł robić, co mu się żywnie podobało. Stojak na broń wyglądał na mocno używany, łóżko wręcz krzyczało „praktyczność ponad wygodę” i absolutnie żadnej osobowości.

„Wow”, powiedziałam, obejmując to wszystko wzrokiem. „Naprawdę zaszalałeś z wystrojem wnętrza, co?”

Stał przy oknie, bez koszuli, co było zarówno rozpraszające, jak i przerażające. Blask księżyca zamieniał każdą bliznę na jego plecach w srebro, a było ich wiele. Niektóre wyglądały na rany bitewne. Inne… inne wyglądały tak, jakby sam je sobie zadał.

„Przysłali cię w takim stanie?” zapytał, nie odwracając się.

„W jakim? Wystrojoną jak dziewicza ofiara? Tak, to był ich pomysł, nie mój.”

„Dobrowolnie czy nie, działa.”

Cholera.

„Zgłosiłam się na ochotnika”, powiedziałam, co było technicznie prawdą, jeśli uznać przystawiony metaforycznie pistolet do głowy za ochotnictwo.

Odwrócił się, a ja natychmiast pożałowałam wszystkich życiowych wyborów, które doprowadziły mnie do tego momentu. Jego oczy nie były jak u innych wilków—nie rozbierały cię wzrokiem ani nie litowały się nad tobą. Rozcinały cię na kawałki. Jakby widział prosto przez jedwab aż do trucizny schowanej przy moim biodrze.

„Kłamiesz wszystkim,” powiedział, głosem ostrym jak ostrze, „czy tylko mnie?”

„Zależy od dnia.” Gardło miałam suche jak papier ścierny. „Dzisiaj prawdomówność ogólnie leży.”

Podeszłam do stołu, gdzie ktoś zostawił kielich—srebrny, ozdobny, pewnie wart więcej niż moje dotychczasowe życie. Ręce mi się trzęsły, gdy go odkładałam, co było po prostu zajebiście cudowne. Nic tak nie mówi „totalnie nie przyszłam cię zabić” jak widoczny dygot.

„Bojesz się,” zauważył.

„No cóż. To był trudny tydzień.”

„Ale nie mnie.” Przechylił głowę. „Interesujące. Dlaczego?”

Bo możesz być jedyną osobą w tym piekle, która jeszcze nie próbowała mnie złamać, pomyślałam. Na głos powiedziałam: „Jeszcze to rozgryzam.”

Sięgnęłam po fiolkę ukrytą pod paskiem. Szkło było ciepłe od mojego ciała, co wydawało się jakimś kosmicznym żartem. Niosłam przy skórze śmierć, a to było najcieplejsze, co czułam od dni.

Korek wyskoczył z cichym trzaskiem. Słodki, ostry zapach uderzył w powietrze—ledwie wyczuwalny, ale obecny. Jak migdały zmieszane z żalem.

„To pokrzyk?” zapytał, swobodnie, jakby rozmawiał o pogodzie.

O mało nie upuściłam tego cholerstwa. „Jak—?”

„Czuję to. Skoncentrowany. Oczyszczony.” Zbliżył się, a ja poczułam jego zapach—żelazo, dym sosnowy, zimowe burze. Dzikość, która nie powinna być zamknięta w klatce. „Drogi.”

„Tak. Valen nie szczędzi wydatków na morderstwo.”

Trucizna lśniła, gdy ją nalewałam—przezroczysta, śmiertelna, cicha. Dokładnie jak obiecywali.

„Wysłał cię, żebyś mnie zabiła?” zapytał Cassian.

Pytanie uderzyło jak policzek, ale jego ton był prawie… delikatny? Jakby pytał, czy mam ochotę na herbatę.

Spojrzałam na niego. „A miałoby znaczenie, gdybym najpierw ją posłodziła?”

Coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy. Nie była to złość. Nie zdziwienie. Może rozpoznanie. Jakby wiedział, jak to jest być zapędzonym w róg bez dobrych wyborów.

Jego dłoń pochwyciła moją, gdy unosiłam kielich. Ciepła, szorstka, ostrożna. Pierwszy delikatny dotyk, jaki poczułam od… Chryste, nawet nie pamiętam.

„Grasz w niebezpieczną grę, mały wilku”, wyszeptał.

„Już ją przegrałam.” Słowa wyszły cicho, złamane. Prawdziwe.

Był już tak blisko, że czułam jego ciepło, widziałam srebrne plamki w tych burzowo-szarych oczach. Tak blisko, że mogłam policzyć blizny na jego gardle i zastanawiać się, kto je tam zostawił.

Wziął kielich z mojej ręki. Uniósł go jakby w toaście.

„Wiesz, co tam jest,” powiedziałam, bo najwyraźniej miałam instynkt samozagłady.

„Wiem.”

„To czemu—?”

„Chcę zobaczyć, jakiej trucizny nauczyli cię wlewać z otwartymi oczami.”

A potem drań wypił ją. Całą. Jakby opróżniał piwo, a nie łykał własną śmierć.

„Co do...” wyszeptałam, czekając, aż się przewróci, zacznie się rzucać, krzyczeć. Cokolwiek.

Ale on po prostu stał, z pustym kielichem w dłoni, patrząc na mnie jak na najciekawszą rzecz, jaką widział od wieku.

„To było albo bardzo odważne, albo szalenie głupie,” powiedziałam.

„Pewnie jedno i drugie.” Odstawił kielich, podszedł bliżej. „Ale ja umieram powoli od lat. To po prostu… bardziej wydajne.”

Wtedy jego ręce były w moich włosach, jego usta na moich, a ja całowałam go, jakby trucizna płynęła w jego krwi.

Jakby płynęła w mojej.

Jego usta smakowały winem, pokrzykiem i czymś, co mogłoby być nadzieją, gdybym miała na nią ochotę. A nie miałam, bo to pewnie była najgłupsza rzecz, jaką zrobiłam w życiu, a miałam już na koncie spektakularne głupoty.

Ale pierwszy raz od tygodni czułam, że żyję.

Nawet jeśli za chwilę oboje mieliśmy być bardzo, bardzo martwi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Obudził mnie dźwięk czegoś nie w porządku.

Nie takiego nie w porządku jak koszmar. Takiego nie w porządku jak świat rozrywający się na kawałki.

Cassian siedział na krawędzi łóżka, bez koszulki, zalany potem. Żyły niczym czarne błyskawice biegły przez jego klatkę piersiową i szyję, pulsując czymś, co powinno było go zabić dziesięć minut temu.

Wilcza jagoda.

Skoncentrowana. Wystarczająca dawka, by powalić dorosłego Alfę w kilka sekund.

A on to wypił. Celowo.

— O mój Boże — wyszeptałam. — Co do cholery—

Nie spojrzał na mnie. Miał zamknięte oczy, pięści zaciśnięte po bokach. Każdy oddech był wymuszony, świadomy. Całe jego ciało drżało, jakby próbowało coś z siebie zrzucić. Albo coś w sobie zatrzymać.

— Dlaczego to zrobiłeś? — zapytałam, serce waliło mi w piersi. — Dlaczego byś to zrobił?

Otworzył oczy. Srebrne. Jasne i ostre jak ostrza w blasku księżyca.

— Żeby sobie przypomnieć, że mogę — powiedział spokojnie. Jakby nie krwawił z ust. Jakby jego ciało nie było w otwartym buncie.

— To zabija ludzi.

— To zabija wilki — poprawił. — Mnie nie zabija.

Patrzyłam na niego, oszołomiona. — Czym ty jesteś?

Wypuścił powoli powietrze, potem wstał — cały skupiony, napięty. Mięśnie drgały pod skórą zbyt napiętą, zbyt gorącą, zbyt żywą.

— Nie jestem tylko wilkiem — powiedział, podchodząc bliżej. — Jestem ostatnim Dire. Krwią, którą wyhodowali, a potem się jej bali.

Miałam sucho w ustach. — Więc to… to dla ciebie nic?

Jego spojrzenie przykuło mnie do miejsca. — To ból. Czuję go. Po prostu od niego nie uciekam.

— O kurwa.

Był już blisko. Tak blisko, że czułam żar bijący od jego skóry. Jego ciało wyglądało, jakby było wypalone, rozświetlone trucizną, żyły płonęły ciemnym ogniem.

— Jesteś szalony — wyszeptałam. — Totalnie popieprzony.

— A ty wciąż tu jesteś — powiedział ochryple. — Patrzysz.

Powinnam się odsunąć. Nie zrobiłam tego. Moje oczy sunęły po nim — linia szczęki, krew na ustach, burza w jego piersi.

— Powinieneś nie żyć — wymamrotałam.

— Nie tak łatwo mnie zabić.

Podszedł jeszcze bliżej i przysięgam, powietrze między nami stało się naelektryzowane.

— Nie wiem, czy powinnam się bać czy— — urwałam.

Jego oczy płonęły.

— Czy co?

Gardło mi się zacisnęło. — Czy zobaczyć, co będzie dalej.

Jego dłoń uniosła się, ledwie muskając mój policzek. Nie szarpnął. Nie był to gest groźby. Po prostu ciepło.

— Zobaczysz — powiedział.

Powinnam była się odsunąć.

Ale nie zrobiłam tego.

Jego skóra płonęła, naładowana jak burza ledwie powstrzymana, a coś we mnie przyciągało mnie do tego — do niego. Jego palce sunęły w dół, obrysowując linię mojej szczęki, jakby ją mapował, zapamiętywał kształt czegoś, co należy do niego.

Przełknęłam ślinę. — Co zobaczę?

— Że jestem silniejszy, niż myślisz.

Wydałam z siebie drżący śmiech. — Właśnie wypiłeś tyle wilczej jagody, że powaliłoby boga, a nadal stoisz. Myślę, że już widziałam wystarczająco.

Jego oczy nie odrywały się od moich. — Jeszcze nie.

Przestrzeń między nami zniknęła jakby nigdy jej nie było. Jeszcze przed chwilą oddychałam zwykłym powietrzem, a potem oddychałam nim. Jego usta zawisły przy moich — nie dotykając, tylko grożąc, że to zrobią. Moje tętno oszalało.

— Nie boisz się mnie — powiedział cicho, jakby go to fascynowało.

— Powinnam — wyszeptałam. — Wszyscy się boją.

Jego dłoń przesunęła się na tył mojej szyi, trzymając mnie jak coś kruchego i niebezpiecznego jednocześnie. — Słusznie się boją.

Nie wiem, kto poruszył się pierwszy. Może oboje. Ale nagle nasze usta się spotkały — bez wahania, bez słodyczy, tylko żar i głód i powściągliwość pękająca jak szkło. Jego usta zderzyły się z moimi, a ja poddałam się temu, jakbym całe cholerne życie czekała na ten ogień.

Całował jak walczył — cała moc i kontrola, ale pod tym było coś jeszcze. Coś, co już należało do niego. Jakbym już była jego, a on tylko odbierał to, co mu się należy.

Moje palce zacisnęły się w jego włosach, pociągnęłam mocno, sprawdzając go. Zaryczał — nisko, ciemno, a to sprawiło, że gorąco zalało mnie nisko w brzuchu — i przyparł mnie do ściany, jakby grawitacja była bez znaczenia. Jego ciało przygniotło moje, całe żar, mięśnie i furia ledwie powstrzymywana.

— Valen myśli, że mnie posiada — wysapałam między pocałunkami.

Jego usta znalazły moją szyję. — Nie posiada.

— Myślisz, że możesz go pokonać?

Jego język przesunął się po mojej skórze jak ogień, potem ugryzł — na tyle mocno, bym jęknęła.

— Nie myślę — powiedział przy moim gardle. — Ja wiem.

Zadrżałam. Nie ze strachu. Z pewności w jego głosie. Z tego, jak moje ciało na to zareagowało — jakby czekało na kogoś tak dzikiego, tak pewnego, żeby podpalił dla mnie świat.

— Jesteś szalony — wyszeptałam znowu, nawet gdy przyciągałam go bliżej.

— Jestem nieunikniony — zawarczał i uniósł mnie, jakbym nic nie ważyła, przyciskając mnie mocniej do ściany.

I niech bogowie mi wybaczą, pozwoliłam mu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Dzień drugi z cyklu „Przypadkowo otrułam przerażającego Alfę i teraz wszystko jest dziwne” przebiegał mniej więcej tak, jak można się było spodziewać.

Czyli wcale nie dobrze.

Cassian siedział na łóżku niczym posąg pogrążony w ponurych myślach, szczęka zaciśnięta, mięśnie wciąż drgały w ten charakterystyczny sposób, który oznaczał, że wilcza jagoda dalej miesza mu w organizmie. Jego oczy śledziły mnie po pokoju jak drapieżnik decydujący, czy jestem obiadem, czy rozrywką.

— No więc — odezwałam się, bo cisza też sprawiała, że zaczynałam się wiercić. — Jak się miewa sprawa z „niebyciem martwym”?

Nic. Tylko te burzowo-szare oczy podążające za każdym moim ruchem.

— Super. Uwielbiam dobrą rozmowę.

Wycofałam się do swojego kąta, który stał się moim domyślnym miejscem do „obserwowania prawdopodobnie-wciąż-umierającego Alfy i zastanawiania się, czy nie powinnam uciekać”. Nie był zły, co właściwie było gorsze, niż gdyby na mnie wrzeszczał. Ze złością potrafiłam sobie poradzić. Ta cicha, dzika intensywność? To była nowość.

Jego oddech wciąż był pokręcony — płytki, kontrolowany, jakby próbował coś w sobie zamknąć. Może rzeczywiście próbował. Może to coś było chęcią połamania mi karku.

— Zamierzasz gapić się na mnie cały dzień? — zapytałam. — Bo zaczyna to być trochę—

Ruszł się.

W jednej chwili był po drugiej stronie pokoju, w następnej już mnie przygniatał do ściany, otaczając mnie ramionami jak w klatce. Czułam od niego fale gorąca i czułam zapach trucizny wciąż przewijającej się przez jego ciało — metaliczny, gorzki, nieprawidłowy.

— Smakujesz jak moja śmierć — wyszeptał, głosem szorstkim jak żwir.

No pięknie. To zdecydowanie nie było to, czego się spodziewałam.

— Tak? A jak smakuje śmierć? — zapytałam, bo najwyraźniej mój język miał ochotę na śmierć.

— Jak miedź i kłamstwa. — Jego oczy płonęły srebrem, tak blisko, że widziałam w nich ciemniejsze plamki. — Jak wszystko, czego nie powinienem pragnąć.

— Ale nadal tego chcesz. — To nie było pytanie.

— Ale nadal chcę więcej.

To wyznanie uderzyło mnie jak cios fizyczny. Bo cholera, ja też tego chciałam. Jego też chciałam, i to była albo najgłupsza, albo najbardziej szczera rzecz, jaką czułam od tygodni.

— To weź to — powiedziałam, bo subtelność nigdy nie była moją mocną stroną.

Pocałował mnie tak, jakby chciał mnie pożreć w całości. Nic delikatnego — tylko zęby i język, i ten rodzaj desperacji, który bierze się z prawie śmierci i postanowienia, że jednak się żyje. Jego pazury rozerwały tył mojej sukienki jak papier.

— Jezu — wydyszałam w jego usta. — Mógłbyś ostrzec dziewczynę, zanim zaczniesz przebudowywać jej garderobę.

Wydobył z siebie ten dźwięk — pół warkot, pół śmiech — który przeszedł przez moją klatkę piersiową. Przeciągnęłam paznokciami po jego skórze, zostawiając czerwone ślady na bliznach, które już opowiadały historie, których nie znałam. Jęknął, a ten dźwięk był dziki, złamany i pełen życia.

Byliśmy sami przemocą i pragnieniem, udając, że nie potrzebujemy niczego miękkiego.

Czułam, że trucizna wciąż w nim krąży — delikatne drżenie w jego dłoniach, sposób, w jaki czasem łapał oddech. Ale całował mnie tak, jakbym była jedynym, co trzyma go jeszcze przy świecie.

Moje dłonie odnalazły jego ramiona, szyję, obojczyk. Każdy centymetr skóry, do którego mogłam dosięgnąć. Pozwalał mi dotknąć części siebie, których nikt inny nie odważył się zobaczyć, i to było jak władza, przywilej i coś, dla czego nie miałam słów.

Wtedy drzwi eksplodowały otwarte.

— Odsuń się od niej!

Głos Valena przeciął powietrze jak bicz. Moje serce zamarło, opadło i chyba postanowiło zamieszkać gdzieś przy kostkach.

Cassian nawet nie drgnął. Po prostu powoli się odwrócił, stając między mną a drzwiami jak tarcza. Jego ramię pozostało zgięte za nim, opuszki palców muskały moją talię.

— Ona nie jest twoja! — Buty Valena uderzyły w podłogę tak mocno, że aż zatrzęsły oknami.

— Nigdy też nie była twoja — odparł Cassian, głosem równym jak ostrze.

Oczy Valena spotkały moje, a ból w nich był niemal gorszy niż jego złość. — Pozwoliłaś mu? Po wszystkim, co planowaliśmy—

— Nic nie planowaliśmy — warknęłam, odzyskując głos. — Ty rozkazywałeś. Ja słuchałam. Jest różnica.

— Naprawdę? — Zrobił krok do przodu, ale Cassian wydał z siebie niski dźwięk, od którego aż zadrżały mi kości. — Myślisz, że to znaczy, że ona jest twoja?

Usta Cassiana wykrzywiły się w coś ostrego i niebezpiecznego. — Wiem to.

Stałam tam, uwięziona między nimi, w podartej sukience, z galopującym sercem i absolutnym brakiem żalu. Bo patrzenie, jak twarz Valena się rozsypuje, było lepsze niż jakakolwiek zemsta, którą mogłabym sobie zaplanować.

— Chcesz wiedzieć, co myślę? — powiedziałam, wychodząc zza Cassiana. — Myślę, że obaj jesteście pieprzonymi idiotami, jeśli sądzicie, że należę do kogokolwiek poza sobą.

Twarz Valena pobielała. — Lucy—

— Ale gdybym musiała wybierać — ciągnęłam dalej — wybrałabym faceta, który wypił truciznę i nie próbował mnie za to ukarać.

Dłoń Cassiana odnalazła moje plecy, ciepła i pewna.

Valen wyglądał, jakbym właśnie wypruła mu wnętrzności. Dobrze. Może teraz zrozumie, jak to jest.

— Wynoś się — powiedział Cassian, a w jego głosie brzmiał taki autorytet, że nawet Alfy dwa razy by się zastanowiły.

Przez chwilę myślałam, że Valen naprawdę może mu się postawić. Może będzie na tyle głupi, żeby spróbować.

Zamiast tego odwrócił się i wyszedł, trzaskając drzwiami tak mocno, że kurz posypał się ze ścian.

— No cóż — powiedziałam w ciszy. — To było dramatyczne.

Kciuk Cassiana przesunął się po moim kręgosłupie. — Żałujesz?

Spojrzałam na niego — na tego człowieka, który powinien być martwy, który wciąż był zatruty i drżał, a mimo to stanął między mną a niebezpieczeństwem.

— Tylko tego, że nie zrobiłam tego wcześniej — odparłam.

Jego uśmiech był ostry jak nóż i dwa razy bardziej niebezpieczny. — Dobrze. Bo jeszcze z tobą nie skończyłem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Kiss. Kill. Mate.

Kiss. Kill. Mate.

52 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

52

Treść

Aa