Obudził mnie dźwięk czegoś nie w porządku.
Nie takiego nie w porządku jak koszmar. Takiego nie w porządku jak świat rozrywający się na kawałki.
Cassian siedział na krawędzi łóżka, bez koszulki, zalany potem. Żyły niczym czarne błyskawice biegły przez jego klatkę piersiową i szyję, pulsując czymś, co powinno było go zabić dziesięć minut temu.
Wilcza jagoda.
Skoncentrowana. Wystarczająca dawka, by powalić dorosłego Alfę w kilka sekund.
A on to wypił. Celowo.
— O mój Boże — wyszeptałam. — Co do cholery—
Nie spojrzał na mnie. Miał zamknięte oczy, pięści zaciśnięte po bokach. Każdy oddech był wymuszony, świadomy. Całe jego ciało drżało, jakby próbowało coś z siebie zrzucić. Albo coś w sobie zatrzymać.
— Dlaczego to zrobiłeś? — zapytałam, serce waliło mi w piersi. — Dlaczego byś to zrobił?
Otworzył oczy. Srebrne. Jasne i ostre jak ostrza w blasku księżyca.
— Żeby sobie przypomnieć, że mogę — powiedział spokojnie. Jakby nie krwawił z ust. Jakby jego ciało nie było w otwartym buncie.
— To zabija ludzi.
— To zabija wilki — poprawił. — Mnie nie zabija.
Patrzyłam na niego, oszołomiona. — Czym ty jesteś?
Wypuścił powoli powietrze, potem wstał — cały skupiony, napięty. Mięśnie drgały pod skórą zbyt napiętą, zbyt gorącą, zbyt żywą.
— Nie jestem tylko wilkiem — powiedział, podchodząc bliżej. — Jestem ostatnim Dire. Krwią, którą wyhodowali, a potem się jej bali.
Miałam sucho w ustach. — Więc to… to dla ciebie nic?
Jego spojrzenie przykuło mnie do miejsca. — To ból. Czuję go. Po prostu od niego nie uciekam.
— O kurwa.
Był już blisko. Tak blisko, że czułam żar bijący od jego skóry. Jego ciało wyglądało, jakby było wypalone, rozświetlone trucizną, żyły płonęły ciemnym ogniem.
— Jesteś szalony — wyszeptałam. — Totalnie popieprzony.
— A ty wciąż tu jesteś — powiedział ochryple. — Patrzysz.
Powinnam się odsunąć. Nie zrobiłam tego. Moje oczy sunęły po nim — linia szczęki, krew na ustach, burza w jego piersi.
— Powinieneś nie żyć — wymamrotałam.
— Nie tak łatwo mnie zabić.
Podszedł jeszcze bliżej i przysięgam, powietrze między nami stało się naelektryzowane.
— Nie wiem, czy powinnam się bać czy— — urwałam.
Jego oczy płonęły.
— Czy co?
Gardło mi się zacisnęło. — Czy zobaczyć, co będzie dalej.
Jego dłoń uniosła się, ledwie muskając mój policzek. Nie szarpnął. Nie był to gest groźby. Po prostu ciepło.
— Zobaczysz — powiedział.
Powinnam była się odsunąć.
Ale nie zrobiłam tego.
Jego skóra płonęła, naładowana jak burza ledwie powstrzymana, a coś we mnie przyciągało mnie do tego — do niego. Jego palce sunęły w dół, obrysowując linię mojej szczęki, jakby ją mapował, zapamiętywał kształt czegoś, co należy do niego.
Przełknęłam ślinę. — Co zobaczę?
— Że jestem silniejszy, niż myślisz.
Wydałam z siebie drżący śmiech. — Właśnie wypiłeś tyle wilczej jagody, że powaliłoby boga, a nadal stoisz. Myślę, że już widziałam wystarczająco.
Jego oczy nie odrywały się od moich. — Jeszcze nie.
Przestrzeń między nami zniknęła jakby nigdy jej nie było. Jeszcze przed chwilą oddychałam zwykłym powietrzem, a potem oddychałam nim. Jego usta zawisły przy moich — nie dotykając, tylko grożąc, że to zrobią. Moje tętno oszalało.
— Nie boisz się mnie — powiedział cicho, jakby go to fascynowało.
— Powinnam — wyszeptałam. — Wszyscy się boją.
Jego dłoń przesunęła się na tył mojej szyi, trzymając mnie jak coś kruchego i niebezpiecznego jednocześnie. — Słusznie się boją.
Nie wiem, kto poruszył się pierwszy. Może oboje. Ale nagle nasze usta się spotkały — bez wahania, bez słodyczy, tylko żar i głód i powściągliwość pękająca jak szkło. Jego usta zderzyły się z moimi, a ja poddałam się temu, jakbym całe cholerne życie czekała na ten ogień.
Całował jak walczył — cała moc i kontrola, ale pod tym było coś jeszcze. Coś, co już należało do niego. Jakbym już była jego, a on tylko odbierał to, co mu się należy.
Moje palce zacisnęły się w jego włosach, pociągnęłam mocno, sprawdzając go. Zaryczał — nisko, ciemno, a to sprawiło, że gorąco zalało mnie nisko w brzuchu — i przyparł mnie do ściany, jakby grawitacja była bez znaczenia. Jego ciało przygniotło moje, całe żar, mięśnie i furia ledwie powstrzymywana.
— Valen myśli, że mnie posiada — wysapałam między pocałunkami.
Jego usta znalazły moją szyję. — Nie posiada.
— Myślisz, że możesz go pokonać?
Jego język przesunął się po mojej skórze jak ogień, potem ugryzł — na tyle mocno, bym jęknęła.
— Nie myślę — powiedział przy moim gardle. — Ja wiem.
Zadrżałam. Nie ze strachu. Z pewności w jego głosie. Z tego, jak moje ciało na to zareagowało — jakby czekało na kogoś tak dzikiego, tak pewnego, żeby podpalił dla mnie świat.
— Jesteś szalony — wyszeptałam znowu, nawet gdy przyciągałam go bliżej.
— Jestem nieunikniony — zawarczał i uniósł mnie, jakbym nic nie ważyła, przyciskając mnie mocniej do ściany.
I niech bogowie mi wybaczą, pozwoliłam mu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dzień drugi z cyklu „Przypadkowo otrułam przerażającego Alfę i teraz wszystko jest dziwne” przebiegał mniej więcej tak, jak można się było spodziewać.
Czyli wcale nie dobrze.
Cassian siedział na łóżku niczym posąg pogrążony w ponurych myślach, szczęka zaciśnięta, mięśnie wciąż drgały w ten charakterystyczny sposób, który oznaczał, że wilcza jagoda dalej miesza mu w organizmie. Jego oczy śledziły mnie po pokoju jak drapieżnik decydujący, czy jestem obiadem, czy rozrywką.
— No więc — odezwałam się, bo cisza też sprawiała, że zaczynałam się wiercić. — Jak się miewa sprawa z „niebyciem martwym”?
Nic. Tylko te burzowo-szare oczy podążające za każdym moim ruchem.
— Super. Uwielbiam dobrą rozmowę.
Wycofałam się do swojego kąta, który stał się moim domyślnym miejscem do „obserwowania prawdopodobnie-wciąż-umierającego Alfy i zastanawiania się, czy nie powinnam uciekać”. Nie był zły, co właściwie było gorsze, niż gdyby na mnie wrzeszczał. Ze złością potrafiłam sobie poradzić. Ta cicha, dzika intensywność? To była nowość.
Jego oddech wciąż był pokręcony — płytki, kontrolowany, jakby próbował coś w sobie zamknąć. Może rzeczywiście próbował. Może to coś było chęcią połamania mi karku.
— Zamierzasz gapić się na mnie cały dzień? — zapytałam. — Bo zaczyna to być trochę—
Ruszł się.
W jednej chwili był po drugiej stronie pokoju, w następnej już mnie przygniatał do ściany, otaczając mnie ramionami jak w klatce. Czułam od niego fale gorąca i czułam zapach trucizny wciąż przewijającej się przez jego ciało — metaliczny, gorzki, nieprawidłowy.
— Smakujesz jak moja śmierć — wyszeptał, głosem szorstkim jak żwir.
No pięknie. To zdecydowanie nie było to, czego się spodziewałam.
— Tak? A jak smakuje śmierć? — zapytałam, bo najwyraźniej mój język miał ochotę na śmierć.
— Jak miedź i kłamstwa. — Jego oczy płonęły srebrem, tak blisko, że widziałam w nich ciemniejsze plamki. — Jak wszystko, czego nie powinienem pragnąć.
— Ale nadal tego chcesz. — To nie było pytanie.
— Ale nadal chcę więcej.
To wyznanie uderzyło mnie jak cios fizyczny. Bo cholera, ja też tego chciałam. Jego też chciałam, i to była albo najgłupsza, albo najbardziej szczera rzecz, jaką czułam od tygodni.
— To weź to — powiedziałam, bo subtelność nigdy nie była moją mocną stroną.
Pocałował mnie tak, jakby chciał mnie pożreć w całości. Nic delikatnego — tylko zęby i język, i ten rodzaj desperacji, który bierze się z prawie śmierci i postanowienia, że jednak się żyje. Jego pazury rozerwały tył mojej sukienki jak papier.
— Jezu — wydyszałam w jego usta. — Mógłbyś ostrzec dziewczynę, zanim zaczniesz przebudowywać jej garderobę.
Wydobył z siebie ten dźwięk — pół warkot, pół śmiech — który przeszedł przez moją klatkę piersiową. Przeciągnęłam paznokciami po jego skórze, zostawiając czerwone ślady na bliznach, które już opowiadały historie, których nie znałam. Jęknął, a ten dźwięk był dziki, złamany i pełen życia.
Byliśmy sami przemocą i pragnieniem, udając, że nie potrzebujemy niczego miękkiego.
Czułam, że trucizna wciąż w nim krąży — delikatne drżenie w jego dłoniach, sposób, w jaki czasem łapał oddech. Ale całował mnie tak, jakbym była jedynym, co trzyma go jeszcze przy świecie.
Moje dłonie odnalazły jego ramiona, szyję, obojczyk. Każdy centymetr skóry, do którego mogłam dosięgnąć. Pozwalał mi dotknąć części siebie, których nikt inny nie odważył się zobaczyć, i to było jak władza, przywilej i coś, dla czego nie miałam słów.
Wtedy drzwi eksplodowały otwarte.
— Odsuń się od niej!
Głos Valena przeciął powietrze jak bicz. Moje serce zamarło, opadło i chyba postanowiło zamieszkać gdzieś przy kostkach.
Cassian nawet nie drgnął. Po prostu powoli się odwrócił, stając między mną a drzwiami jak tarcza. Jego ramię pozostało zgięte za nim, opuszki palców muskały moją talię.
— Ona nie jest twoja! — Buty Valena uderzyły w podłogę tak mocno, że aż zatrzęsły oknami.
— Nigdy też nie była twoja — odparł Cassian, głosem równym jak ostrze.
Oczy Valena spotkały moje, a ból w nich był niemal gorszy niż jego złość. — Pozwoliłaś mu? Po wszystkim, co planowaliśmy—
— Nic nie planowaliśmy — warknęłam, odzyskując głos. — Ty rozkazywałeś. Ja słuchałam. Jest różnica.
— Naprawdę? — Zrobił krok do przodu, ale Cassian wydał z siebie niski dźwięk, od którego aż zadrżały mi kości. — Myślisz, że to znaczy, że ona jest twoja?
Usta Cassiana wykrzywiły się w coś ostrego i niebezpiecznego. — Wiem to.
Stałam tam, uwięziona między nimi, w podartej sukience, z galopującym sercem i absolutnym brakiem żalu. Bo patrzenie, jak twarz Valena się rozsypuje, było lepsze niż jakakolwiek zemsta, którą mogłabym sobie zaplanować.
— Chcesz wiedzieć, co myślę? — powiedziałam, wychodząc zza Cassiana. — Myślę, że obaj jesteście pieprzonymi idiotami, jeśli sądzicie, że należę do kogokolwiek poza sobą.
Twarz Valena pobielała. — Lucy—
— Ale gdybym musiała wybierać — ciągnęłam dalej — wybrałabym faceta, który wypił truciznę i nie próbował mnie za to ukarać.
Dłoń Cassiana odnalazła moje plecy, ciepła i pewna.
Valen wyglądał, jakbym właśnie wypruła mu wnętrzności. Dobrze. Może teraz zrozumie, jak to jest.
— Wynoś się — powiedział Cassian, a w jego głosie brzmiał taki autorytet, że nawet Alfy dwa razy by się zastanowiły.
Przez chwilę myślałam, że Valen naprawdę może mu się postawić. Może będzie na tyle głupi, żeby spróbować.
Zamiast tego odwrócił się i wyszedł, trzaskając drzwiami tak mocno, że kurz posypał się ze ścian.
— No cóż — powiedziałam w ciszy. — To było dramatyczne.
Kciuk Cassiana przesunął się po moim kręgosłupie. — Żałujesz?
Spojrzałam na niego — na tego człowieka, który powinien być martwy, który wciąż był zatruty i drżał, a mimo to stanął między mną a niebezpieczeństwem.
— Tylko tego, że nie zrobiłam tego wcześniej — odparłam.
Jego uśmiech był ostry jak nóż i dwa razy bardziej niebezpieczny. — Dobrze. Bo jeszcze z tobą nie skończyłem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Valen nie chciał po prostu skopać Cassianowi tyłka. Chciał to zrobić przy publiczności, kamerach, a pewnie nawet z pieprzoną orkiestrą marszową, jeśli by się udało.
Dziedziniec treningowy był wypełniony po brzegi. Każdy wilk w twierdzy pojawił się na tę jatkę, oczy błyszczące, jakby kupili bilety na najbrutalniejsze reality show świata.
„Panie i panowie”, mruknęłam, gdy strażnicy ciągnęli mnie naprzód, „witajcie na Toxic Masculinity: The Live Experience.”
„Zamknij się, Omega”, syknął jeden z nich, palce zaciskając się na moich ramionach tak mocno, że zostawią siniaki.
„Kreatywne. Ćwiczyłeś tę obelgę, czy to spontaniczne?”
Cassian stał pośrodku, bez koszulki, lekko się chwiejąc na nogach. Wilcza jagoda nadal pierdoliła mu system—widziałam to po tym, jak jego lewe ramię opadało, jak ostrożnie się poruszał, jakby miał kości ze szkła.
„To twój błąd”, powiedział, głos niosąc się przez piach. „Nie mój.”
Valen uśmiechnął się jak rekin, który właśnie wypatrzył krwawiącą fokę. „Ona nigdy nie była twoja.”
„Tak? Cóż, nigdy nie była też twoja, kretynie”, wykrzyknęłam, otrzymując za to kolejny bolesny szarpnięcie od moich oprawców.
Tłum to uwielbiał. Wilki ustawiły się na obrzeżach jak na igrzyskach gladiatorów, same zęby i głodne oczy. Nikt nie wyglądał choćby odrobinę nieswojo, patrząc jak dwóch mężczyzn walczy o mnie jak o kawałek własności.
„Puśćcie mnie!” Szarpałam się w uścisku strażników. „Tchórze! Naprawdę pozwolicie temu psychopatowi—”
Jeden z nich popchnął mnie tak mocno, że się zachwiałam. „Zamknij się.”
„Albo co? Każesz mi patrzeć, jak twój szef dostaje łomot? O nie, przerażające.”
Oczy Cassiana znalazły moje po drugiej stronie placu. Jego usta się rozchyliły, jakby chciał coś powiedzieć, ale słowa nie padły.
Valen teatralnie wyciągnął miecz, obracając nim raz jakby miał być w średniowiecznym boysbandzie. „Dajmy im pokaz.”
Cassian tylko wypuścił powietrze—powoli, kontrolowanie—i dobył własnego ostrza.
W chwili gdy stal spotkała się ze stalą, iskry eksplodowały jak wściekłe świetliki. Cassian był dobry—naprawdę cholernie dobry—ale trucizna zamieniła go w lekko pijaną wersję samego siebie. Wciąż śmiertelny, tylko… nie do końca sobą.
Valen był szybki, zarozumiały i kompletnie przekonany, że to on jest bohaterem tej historii. Zniżył się, celując w żebra Cassiana.
Cassian odskoczył, ale nie dość szybko. Ostrze Valena rozcięło mu ramię, krew bryzgnęła na piach.
„Cassian!” Krzyk wyrwał mi się z gardła, zanim zdążyłam się powstrzymać.
Nawet nie drgnął. Tylko poprawił chwyt i zamachnął się mieczem, jakby chciał rozłupać Valena na pół.
„Jesteś słaby”, kpił Valen, krążąc wokół niego. „Ranny. Nawet nie potrafisz jej chronić.”
„Przepraszam”, krzyknęłam. „To mamy terapię czy pojedynek na miecze? Bo zaczynam się gubić.”
Klatka piersiowa Cassiana unosiła się i opadała coraz ciężej, ale głos pozostał spokojny. „Mów dalej. To cię nie uratuje.”
„Nie powinieneś był jej dotykać”, syknął Valen. „Myślisz, że jeśli ją sobie rościsz, to coś znaczy? Że nie będzie za to krwawić?”
Wtedy Cassian spojrzał na mnie.
Tylko jedno spojrzenie.
I świat eksplodował.
Nie dosłownie—choć tak to wyglądało. Coś we mnie pękło, złote, gwałtowne i pradawne. Jakby piorun postanowił na zawsze zamieszkać w mojej klatce piersiowej.
„Co do cholery—” wychrypiałam, nogi się pode mną ugięły.
Cały plac zamarł w ciszy.
Miecz Cassiana opadł, twarz pobladła. „Nie…” Jego głos pękł jak tłuczone szkło. „Nie ty.”
Nie mogłam oddychać. Nie mogłam myśleć. Bo wiedziałam, czym to jest, nawet jeśli mój mózg wrzeszczał, że to niemożliwe.
Więź.
Mityczne, legendarne, raz na życie, sięgające duszy połączenie, na które większość wilków czeka całe życie.
A wybrała mnie. Omegę, która próbowała otruć własnego partnera.
Bo najwyraźniej moje życie to jakiś kosmiczny żart.
„To niemożliwe”, wyszeptał Cassian, dłoń zawisła nad piersią, jakby chciał wyrwać z siebie to uczucie. „To nie może być ona.”
„Dzięki za zaufanie”, wychrypiałam.
To nie była miłość. Jeszcze nie. To było coś większego, straszniejszego i piekielnie niewygodnego. Jakby do mojej duszy przyczepiono żywy przewód pod napięciem.
„Co to jest?” ktoś szepnął z tłumu.
Valen odwrócił się do mnie, a jego uśmiech był czystą trucizną. „Oczywiście. Oczywiście więź wybrała ciebie.”
„Tak, no cóż, nie wypełniałam żadnego formularza,” odpowiedziałam, wciąż łapiąc oddech.
„Ale teraz jest twoja”, warknął. „A kiedy on umrze, znów będziesz moja. Bez względu na to, co czujesz.”
Pewność w jego głosie sprawiła, że aż mnie zmroziło. Jakby już miał dokładnie rozpisany finał tej historii.
„Nigdy nie będę twoja”, syknęłam.
Zrobił krok w moją stronę, dłoń uniesiona, jakby naprawdę miał zamiar mnie uderzyć na oczach wszystkich.
Strażnicy szarpnęli mnie do tyłu, aż wyrwało mi ramiona. „Czas iść, Omega.”
„Czekaj—” Wykręciłam się w ich uścisku, wzrok wbity w Cassiana. „Nie waż się mi teraz umrzeć. Nie teraz, kiedy dopiero odkryłam, że jesteś na mnie skazany na zawsze.”
Jego usta prawie się uśmiechnęły. Prawie.
Potem mnie odciągnęli, a ja przez całą drogę do celi zastanawiałam się, czy dusze bliźniacze naprawdę powinny spotykać się poprzez próbę morderstwa.
Przesuń w górę, aby kontynuować