[Perspektywa Emily]
Zaczynanie od nowa ma to do siebie, że nikt ci nie mówi, jak wyczerpujące jest udawanie, że wiesz, co do cholery robisz.
Dwie godziny temu wszystko było prostsze i wiedziałam, co mnie dziś czeka.
Pierwszy trening, nowa drużyna, świeży start w nowym mieście. Narzuta na łóżku w motelu miała wzór, który zdawał się być zaprojektowany, by ukryć plamy niewiadomego pochodzenia — nawet nie próbowałam dociekać.
Byłam tam prawie tydzień, czekając, aż otworzą akademiki. Wystarczająco dużo czasu, by zapamiętać każdy zaciek na suficie i nawiązać skomplikowaną relację z automatem na końcu korytarza.
Trenerka Marquette zrekrutowała mnie osobiście. Stypendium, szansa wyrwania się z mojego starego programu, który nie był zły, ale tutaj możliwości są lepsze.
Sposób na ucieczkę od mojej matki.
Ona uważała, że popełniam błąd, zwykle tak sądzi. Ale mimo wszystko zawiozła mnie na lotnisko i kazała zadzwonić, jak tylko wyląduję.
My jesteśmy skomplikowane — tak jak wtedy, gdy zapisała mnie na łyżwy, gdy miałam cztery lata, a potem po latach próbowała znaleźć mi „miłego chłopaka”, bo najwyraźniej za bardzo wkręciłam się w sport.
Typowe sprawy matka-córka. Nawet nie warto o tym wspominać.
Tak samo jak o tych wszystkich facetach, których próbuje mi podsuwać.
Stoję na lodowisku Uniwersytetu Lakeview, próbując wyglądać, jakbym tu pasowała. Samo lodowisko jest piękne. Zimne i jasne, lód świeżo wyrównany, lśniący pod jarzeniówkami.
"Nie rozciągaj się tutaj."
Podnoszę wzrok i widzę dziewczynę z dzikimi, kręconymi włosami, która wskazuje miejsce, które sobie upatrzyłam. Ma taką twarz, której chce się od razu zaufać — otwartą, rozbawioną, lekko chaotyczną.
"To miejsce Maddie," kontynuuje. "W zasadzie wszystko odtąd aż do wejścia dla Zamboni to teren Maddie. Ta dziewczyna ma więcej terytorium niż średniowieczny lord."
"Maddie?" Wstaję, sięgając po butelkę z wodą.
"Nasza szacowna kapitan. Wyobraź sobie Reginę George, tylko z potrójnymi axlami i kartą kredytową tatusia." Dziewczyna wyciąga rękę. "Jestem Ava. Musisz być tą nową na stypendium, o której trenerka tyle mówiła."
"Emily," odpowiedziałam, ściskając jej dłoń. "I 'tyle mówiła' to trochę na wyrost. Bardziej: 'wspomniała raz mimochodem.'"
Ava śmieje się i to pierwszy prawdziwy dźwięk, jaki słyszę od przyjazdu. "Uwierz mi, jeśli trenerka w ogóle cię wspomniała, to już spore wyróżnienie."
Siadamy na ławce i zaczynam wiązać łyżwy, podczas gdy Ava daje mi coś, co nazywa „przewodnikiem przetrwania, żeby emocjonalnie nie zostać zamordowaną”.
"Maddie, ona..." Ava ścisza głos. "Słuchaj, ona jest niesamowitą łyżwiarką. Taką, że aż głupio dobra. Ale to też ten typ osoby, która uśmiechnie się do ciebie, kalkulując dokładnie, gdzie wbić nóż, żeby bolało najbardziej."
"Brzmi uroczo."
Podążam za jej wzrokiem do grupki dziewczyn na środku lodu. Wszystkie są jak wariacje na ten sam temat — długie nogi, idealne kucyki, swobodna pewność siebie. A w centrum, jak słońce, wokół którego krążą, jest... Niemożliwe.
Żołądek opada mi do podłogi, może nawet do innego wymiaru, w którym wszystko ma sens. Bo dziewczyna, która tam króluje, ta ze wzorową postawą i śmiechem niosącym się po lodzie jak groźba, to Maddie.
Moja Madison.
A raczej ta Madison, która kiedyś była moja, kiedy miałyśmy dwanaście lat i wydawało się nam, że przyjaźń znaczy na zawsze.
Ava dalej mówi, ale ja nie mogę oderwać wzroku.
Lata przemieniły ją w kogoś jak z okładki magazynu — same ostre kąty i zamierzona uroda. Dziecięcy tłuszczyk zniknął, a jego miejsce zajęły kości policzkowe ostre jak szkło i obecność, która wysysa całe powietrze z pomieszczenia.
Jest przepiękna.
Taka piękna, że robi ci się głupio. Zapominasz o samozachowawczym instynkcie i o tym, że ewidentnie rządzi tu strachem i żelazną kondycją.
Zanim zdążę się zastanowić, moje zdradzieckie nogi już prowadzą mnie w jej stronę.
Jest we mnie ta głupia, pełna nadziei część, która myśli, że może — może —kiedy mnie zobaczy, coś zaskoczy. Zaśmiejemy się z przypadku, przedstawi mnie wszystkim i będzie jakby te lata rozłąki nigdy nie miały miejsca.
Jestem idiotką.
"Madison?"
Odwraca się i przez jedną idealną sekundę widzę błysk rozpoznania na jej twarzy. Jej oczy, wciąż w tym niemożliwym odcieniu brązu, który sprawiał, że zapominałam własne imię, rozszerzają się lekko.
Potem jej wyraz twarzy staje się chłodny i wypolerowany, jakby założyła maskę. "To Maddie. W czym mogę pomóc?"
Te słowa są jak kubeł lodowatej wody na twarz. Patrzy na mnie jak na obcą.
Nie, gorzej. Jak na problem.
"To ja. Emily? My kiedyś—"
„O Boże.” Przerywa mi, a jej głos jest na tyle głośny, że wszystkie jej pszczoły odwracają się, żeby się przyjrzeć. „Emily Harper?”
Sposób, w jaki wymawia moje imię, sprawia, że brzmi ono jak choroba. „Tak, ja…”
„To jest przezabawne.” Odwraca się do swoich obserwatorek, które patrzą na nas z takim napięciem, jakie zwykle rezerwuje się dla katastrof w reality show. „Dziewczyny, to jest Emily. Byłyśmy przyjaciółkami, kiedy miałyśmy… ile? Dwanaście lat?”
„Osiem do dwunastu, właściwie.” Poprawka wymyka mi się, zanim zdołam ją powstrzymać.
„Racja.” Jej śmiech jest krystaliczny, ostry jak skalpel. „W czasach, gdy uważałyśmy, że bransoletki przyjaźni to szczyt mody. Ale żenada.”
Czuję, jak twarz mi płonie. „Ty też je robiłaś.”
„Naprawdę?” Maddie przekrzywia głowę, przyglądając mi się jak szczególnie nudnemu eksponatowi w muzeum. „Wiele ze swojej tragicznej fazy wyparłam. Wiesz, jak jest. Każdy ma tego dziecięcego przyjaciela, którego wspomina z zażenowaniem.”
Tamta przyjaciółka.
Nie najlepsza przyjaciółka. Nie dziewczyna, z którą przemykała się na filmy. Nie osoba, która wiedziała, że Maddie boi się burz i zostawała z nią na telefonie, dopóki nie przeszły.
Po prostu tamta koleżanka. Ta żenująca.
„Chociaż chyba niektórzy nigdy nie wyrastają ze swojej tragicznej fazy,” kontynuuje, wzrokiem powoli omiatając moje łyżwy i zdecydowanie-nie-markowy strój treningowy. „Słodko, że dalej jeździsz na łyżwach. Liga rekreacyjna?”
„Jestem w drużynie,” udaje mi się wydusić, głos ledwo mi się nie łamie. „Trenerka Marquette mnie zrekrutowała.”
Coś mignęło w jej wyrazie twarzy—zaskoczenie, a może irytacja. Ale znika, zanim zdążę to zrozumieć.
„Jakie to… wyjątkowe.” Rozciąga słowo, jakby źle smakowało. „Spróbuj nadążyć, dobrze? Mamy tu swoje standardy.”
Zaczyna się odwracać, po czym zatrzymuje się i patrzy przez ramię.
„A, Emily? To coś, kiedy chodziłaś za mną jak piesek? Może tutaj sobie to darujmy. To takie desperackie, i szczerze?” Uśmiecha się, a jej uśmiech to same zęby. „Wtedy też to było żenujące.”
Te słowa uderzają jak ciosy. Chodziłam za nią jak piesek?
Byłam jej najlepszą przyjaciółką. Byłyśmy równe. A przynajmniej tak mi się wydawało.
Blondynka pochyla się i szepcze coś Maddie do ucha, obie wybuchają śmiechem—tym specyficznym, który jasno mówi, że jesteś puentą żartu.
Wciąż stoję jak idiotka, zamarznięta, kiedy Maddie odjeżdża z całą swoją świtą. Poruszają się jak jeden organizm, zsynchronizowane w swoim poczuciu wyższości.
Gdy moje nogi w końcu sobie przypominają, jak się ruszać, wycofuję się pod bandę i próbuję wyglądać normalnie.
Trening jest brutalny w tym dobrym sensie—takim, który znaczy, że trenerka Marquette naprawdę wie, co robi. Przegania nas przez ćwiczenia tak długo, aż uda płoną, a płuca błagają o litość.
Jestem wdzięczna za tę odskocznię. Wysiłek fizyczny jest prostszy niż to, co dzieje się w mojej głowie, za każdym razem, gdy dostrzegam Maddie po drugiej stronie lodowiska.
Pod koniec treningu energia się zmienia. Kilka dziewczyn zaczyna popisywać się—ktoś ląduje czysty podwójny axel, inna odpowiada efektownym siadem z obrotu. Swobodne przekomarzanie się udające zabawę.
Wtedy blondynka woła: „Królowa lodu! Dalej, to tradycja dla debiutantek!”
Wszystkie spojrzenia kierują się na mnie, czuję to niemal fizycznie—piętnaście par oczu na nowo ocenia moją obecność.
„Nowa powinna zmierzyć się z kapitanem,” ktoś dodaje. „Przywitajmy ją jak trzeba.”
Na lodzie zapada cisza. Wyraz twarzy Maddie się nie zmienia, ale coś w jej oczach robi się ostrzejsze. Zbliża się do środka lodowiska z łatwością kogoś, kto nigdy nie przegrał niczego, na czym mu zależało.
„No?” Zaprasza mnie gestem, uprzejma i nieprzenikniona. „Zobaczmy, co znalazła trenerka.”
Serce wali mi jak młot, gdy podjeżdżam, żeby się z nią zmierzyć. Czymkolwiek byłyśmy dla siebie w wieku ośmiu, dziesięciu, dwunastu lat, teraz jesteśmy tym: dwie łyżwiarki po przeciwnych stronach lodu, a wszyscy patrzą, co się wydarzy.
Blondynka, która wywołała pojedynek, uśmiecha się, jakby kupiła bilet na coś wyjątkowo zabawnego. Zapamiętuję jej twarz na później, na potrzeby zemsty.
Maddie ustawia się naprzeciw mnie i przez pół sekundy coś przebiega przez jej twarz. Duch tych dwóch dzieciaków, które ćwiczyły wspólnie przekładanki, aż kostki odmawiały posłuszeństwa.
Potem to znika, gładkie jak świeżo zrobiony lód.
„Gotowa?” pyta.
Obniżam środek ciężkości, czuję, jak krawędzie moich łyżew łapią powierzchnię pod spodem.
Czymkolwiek to jest—próba, powitanie, publiczny sprawdzian umiejętności—nie zamierzam pierwsza okazać strachu. Nie przejechałam ośmiuset mil, żeby się teraz cofnąć. „Gotowa.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Maddie rusza pierwsza, i oczywiście robi to tak, jakby jednocześnie startowała w olimpiadzie i sesji zdjęciowej do Vogue’a.
Rozpoczyna kombinację obrotów—od pozycji wielbłąda, przez siad, do wyprostowanej—każda pozycja płynna jak woda. Jakby grawitacja była tylko sugestią, którą grzecznie odrzuca.
Drużyna gwiżdże. Ktoś nawet wywołuje okrzyk .
To dobre. Bardzo dobre. To ten rodzaj piruetu, który mówi: „Mogłabym to zrobić we śnie, ale i tak wybieram, żeby cię olśnić.”
Nienawidzę, że jestem pod wrażeniem. Nienawidzę tego bardzo.
Moja kolej. Powtarzam jej sekwencję piruetów, bo jestem małostkowa—te same przejścia, te same pozycje. Ale kręcę się szybciej, ciaśniej.
Kiedy kończę, oklaski są uprzejme, ale zdezorientowane. Jakby nie byli pewni, czy wypada im być pod wrażeniem plebejuszki, która odważyła się dorównać ich królowej.
Uśmiech Maddie nawet nie drga. Wręcz przeciwnie, robi się jeszcze jaśniejszy, co w języku Maddie prawdopodobnie oznacza, że właśnie kalkuluje, jak mnie zniszczyć.
Nie spieszy się, wraca na środek lodowiska, budując napięcie, jakby miała zaraz odkryć sens życia, a nie po prostu wykonać kolejny skok. Potem—potrójny flip. Idealne rozciągnięcie, perfekcyjne lądowanie, ramiona uniesione jakby odbierała Oscara.
Drużyna szaleje. Można by pomyśleć, że wylądowała tak, że właśnie wynalazła lek na raka.
I tu powinnam być mądra. Strategiczna. Zrobić ładnego, bezpiecznego potrójnego lutza i zakończyć. Przeżyć, by walczyć kolejnego dnia. Być ponad to.
Pierdolę to.
Moje ciało podejmuje decyzję, zanim mój mózg zdąży zgłosić sprzeciw. Jedna ręka w górze, potrójny axel—skok, dzięki któremu mnie zwerbowano, ten, przy którym trenerka Marquette dosłownie westchnęła, gdy zobaczyła go na wideo.
Ten, który udaje się regularnie mniej niż dziesięciu procentom łyżwiarek.
Wybicie jest perfekcyjne. Trzy i pół obrotu w powietrzu i przez te sekundy nie istnieje nic oprócz mnie i fizyki przeczącej grawitacji. Lądowanie jest tak czyste, że niemal bezgłośne.
A skoro o ciszy mowa… Całe lodowisko nagle milknie.
Tak, jak w horrorze tuż przed pojawieniem się mordercy.
Piętnaście par oczu gapi się na mnie, jakbym właśnie wyciągnęła królika z tyłka zamiast z kapelusza. Blondynka, od której to wszystko się zaczęło, ma naprawdę rozdziawione usta.
Twarz Maddie to arcydzieło kontrolowanej pustki. Ani zaskoczenie, ani złość, po prostu... nic. Jakbym nie właśnie ją pokonała na oczach całego jej królestwa.
A potem się śmieje.
Lekko, zwiewnie, kompletnie niewzruszona. Płynie w stronę bandy z nonszalancką gracją kogoś, kto właśnie uznał, że ta gra jest poniżej jej godności.
"Oszczędzam kostki na prawdziwy sezon startowy," oznajmia nikomu w szczególności. "Niektórzy myślą długofalowo."
Tłumaczenie: Nie potrafię dorównać temu skokowi i obie o tym wiemy.
Technicznie rzecz biorąc, wygrałam. Potrójny axel przebija potrójnego flipa w niewidzialnej hierarchii skoków, którą każdy łyżwiarz nosi w głowie.
Ale Maddie odchodzi, jakby sama postanowiła zakończyć pojedynek, jakby kontynuowanie było dla niej nudne. Zwycięstwo smakuje mi jak popiół. Jakby pozwoliła mi wygrać, co jest w jakiś sposób gorsze niż przegrana.
Wtedy trenerka Marquette, z notatnikiem w ręku i gwizdkiem na szyi, przyciąga uwagę z bandy, na której stała podczas treningu.
„Wszystkie widziałyście ten potrójny axel z bliska, dziewczyny. To jest standard, którego oczekuję w tym sezonie. Przestudiujcie to.”
Mówi jeszcze coś potem, o terminarzu zawodów i rozważaniach dotyczących składów. Ktoś za mną mruczy coś, co brzmi podejrzanie jak „ulubienica trenerki”, ale gdy się odwracam, nagle wszyscy są zafascynowani własnymi sznurowadłami.
A ja aż za bardzo czuję spojrzenie Maddie wypalające mi dziurę w plecach.
Po treningu Maddie łapie mnie przy drzwiach do szatni. Jej uśmiech jest jasny i ostry, jakby zaprojektowany do cięcia.
„Dobra robota na lodzie.” Jej uśmiech mógłby przeciąć szkło. „Trenerka lubi swoje nowe błyskotki.”
Podchodzi bliżej, ale nie cofam się.
„Tylko cię uprzedzam,” ciągnie, zniżając głos do czegoś niemal intymnego, „szybko się ekscytuje i jeszcze szybciej nudzi. Zeszłoroczna nowa ledwo załapała się do wyjazdowej drużyny na wiosnę.”
Groźba byłaby skuteczniejsza, gdyby nie stała tak blisko, że widzę delikatne piegi na jej nosie. Te, których kiedyś nienawidziła. Te, które liczyłam, gdy zasypiała podczas naszych maratonów filmowych.
Przestań, Emily. Ona jest teraz zła. Zło nie może mieć uroczych piegów.
Utrzymuję jej spojrzenie. Puls robi mi coś wyjątkowo nie na miejscu, ale nie dam się po sobie poznać. „Dobrze, że nie jestem zeszłoroczną nową.”
„Zobaczymy.”
Mija mnie, jej ramię muskając moje z kalkulowaną precyzją, po czym znika w szatni jakby należał do niej każdy jej centymetr.
W środku moja torba wylądowała w najdalszym kącie, zaklinowana za koszem na śmieci. Ręcznika nie ma w ogóle. Znajduję go później, wciśniętego w schowku pod stertą pomarańczowych pachołków.
Za zaangażowanie należy się punkt.
Dwie dziewczyny z orbity Maddie—brunetka i rudowłosa, których imion jeszcze nie znam—rozmawiają wystarczająco głośno, bym słyszała każde słowo.
„Trenerka zawsze faworyzuje transfery,” mówi brunetka, oglądając paznokcie.
„Stypendystki,” przytakuje ruda, głos ociekający jadem. „Tak się starają. To trochę żałosne, szczerze. Jakby myślały, że wysiłek liczy się bardziej niż to, skąd pochodzisz.”
Maddie siedzi przy swojej szafce, nie uczestniczy w rozmowie, ale nie przerywa. Patrzy na mnie z tym swoim półuśmiechem, jakby robiła notatki do naukowego eksperymentu: ile gówna jedna osoba może znieść, zanim pęknie.
Udaję, że nie słyszę. Udaję, że nie mam napiętej szczęki.
Udaję, że nie przypomina mi to każdego innego lodowiska, każdej innej grupy dziewczyn, które uznały, że nie warto mnie poznać. Wredne dziewczyny to surowiec naturalny.
Obok pojawia się Ava, już przebrana, z torbą na ramieniu.
„Hej, idziemy coś zjeść? We wtorki jest w stołówce niezły makaron. Nie świetny, ale niezły.”
Robi to, co zawsze—udaje, że wszystko jest normalnie i w porządku, i doceniam to bardziej, niż mogę wyrazić, nie robiąc z siebie emocjonalnej katastrofy.
„Jasne.” Biorę swoją przeniesioną torbę i wychodzę za nią, nie patrząc na Maddie ani jej dwór.
W połowie drogi przez kampus Ava znów się odzywa. „Więc. Ty i Maddie. To była… spora energia jak na osoby, które podobno tylko razem trenowały jako dzieci.”
„Chodziłyśmy na to samo lodowisko. Straciłyśmy kontakt, gdy się wyprowadziła.” Staram się brzmieć zwyczajnie, jakbym opowiadała o dawnej znajomej, a nie o kimś, kto znał każdy mój sekret. „To było dawno temu.”
Ava kiwa głową powoli, ale jej mina zdradza, że zapamiętuje to na później. „Okej. Po prostu… sposób, w jaki ona na ciebie patrzy. I ty na nią. To nie jest nic, Emily.”
Nie odpowiadam. Niektóre rzeczy są zbyt kruche, by je nazwać na głos, zwłaszcza przed kimś, kogo poznałam dwie godziny temu. Kimkolwiek byłyśmy z Maddie—najlepszymi przyjaciółkami, nierozłącznymi, najważniejszymi osobami w swoich światach—to było inne życie.
Może Maddie, którą znałam, naprawdę zniknęła.
Zastąpiona przez tę wypolerowaną nieznajomą z jej twarzą.
Stołówka to chaos. Pierwszaki próbują wyglądać na fajnych, starsi udają, że nie umierają w środku. Ava gada o koleżankach z drużyny i profesorach, a ja robię odpowiednie odgłosy i wypatruję znajomej blond kitki.
Maddie króluje przy narożnym stole, otoczona swoimi lojalnymi poddanymi. Jakby poczuła moje spojrzenie, podnosi wzrok. Gdy nasze oczy się spotykają, unosi butelkę wody w udawanym toaście, a na jej ustach igra ten ostry uśmiech.
Wszystko w porządku. Naprawdę wszystko w porządku.
Przeżyję cały sezon z byłą najlepszą przyjaciółką, która teraz mnie nienawidzi, chce mnie zniszczyć i jednocześnie jest najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziałam.
Co mogłoby pójść nie tak?
Przesuń w górę, aby kontynuować
[POV Maddie]
Obserwuję Emily wyłącznie z powodów strategicznych.
Przynajmniej tak sobie to tłumaczę, a zawsze byłam świetna w opowiadaniu historii. Poznaj swoją konkurencję. Przewiduj jej ruchy. Przestudiuj jej słabości, zanim ona wykorzysta twoje.
Problem polega na tym, że moja uwaga wciąż zatrzymuje się na rzeczach, które nie mają nic wspólnego ze strategią.
Linia jej szyi, gdy odchyla głowę, żeby się rozciągnąć. Sposób, w jaki przygryza dolną wargę podczas trudnych sekwencji. To, jak jej tyłek wygląda w tych legginsach do ćwiczeń, które powinny być nielegalne w co najmniej czterdziestu ośmiu stanach.
To jest cholernie irytujące.
To jest głęboko, do szpiku kości irytujące i nie umiem tego zatrzymać.
Znów przechodzi przez sekwencję kroków na lodzie, a ja powinnam katalogować błędy techniczne, ale nie mogę przestać dostrzegać rumieńca rozlewającego się na jej kościach policzkowych, gdy daje z siebie wszystko.
Ścięgna na przedramionach. Napinające się mięśnie ud. Ustawienie jej szczęki.
Potem robi coś takiego, że wygina plecy podczas spirali i mój mózg po prostu... przestaje działać. Jakby ktoś wyrwał wtyczkę z kontaktu.
— Maddie! — głos Jenny uderza we mnie jak wiadro lodowatej wody. — W ogóle mnie słuchasz?
Macha mi telefonem przed twarzą, pokazując coś z nowej kolekcji Prady. Nie spojrzałam jeszcze, bo jestem zbyt zajęta własnym kryzysem seksualności wywołanym gibkością bioder mojej byłej najlepszej przyjaciółki.
— Cudowne — mówię automatycznie. — Uwielbiam... detale.
— No właśnie? To z wiosennej zapowiedzi. Tata mojej przyjaciółki załatwił mi wczesny dostęp.
Rozpoczyna opowieść o prywatnych zakupach i ekspedientach, którzy rozpoznają ją po liczbie obserwatorów, a ja wydaję stosowne odgłosy bogatej dziewczyny, podczas gdy moje oczy śledzą Emily na lodzie.
Przejeżdża obok nas w stronę stacji z wodą tuż przede mną, jest tak blisko, że czuję jej zapach — czysty pot i coś kwiatowego pod spodem. Zatrzymuje się, żeby się napić, gardło jej pracuje, a ja mam myśli, od których nawet zakonnica by się zaczerwieniła.
— Moja mama oglądała ich kolekcję resortową — dodaję, bo cisza byłaby podejrzana. — Coś o trunk show w przyszłym miesiącu.
Moja prawdziwa mama nigdy w życiu nie była na żadnym trunk show. Wycina kupony i kupuje na wyprzedażach posezonowych, udając, że nie widzimy, jak zmartwienie pogłębia zmarszczki wokół jej oczu za każdym razem, gdy przychodzi rachunek za czesne.
To jest gra, w którą teraz gram. Lodowa księżniczka z funduszem powierniczym i idealnym życiem.
Nieważne, że moja markowa torebka to bardzo dobra podróbka z Canal Street.
Nieważne, że mój „fundusz powierniczy” to tak naprawdę dwie prace dorywcze i stypendium, którego nie mogę stracić.
Nieważne, że pod tą starannie zbudowaną perfekcją jest po prostu Madison. Dziewczyna, która nosiła łyżwy po starszych i której tata ma permanentnie tłuste dłonie od pracy w warsztacie.
Mogłabym grać w tę grę z zawiązanymi oczami. Rywalizacja udająca przyjaźń, status mierzony markowymi metkami i przypadkowymi zrzutkami nazwisk.
Nienawidzę każdej sekundy tego. Ale jestem w tym bardzo, bardzo cholernie dobra.
Aż Emily, która pewnie podsłuchiwała, otwiera usta i wszystko rujnuje.
— Hej, Maddie — mówi, swobodna jak granat. — Twój tata zmienił zawód?
Te słowa spadają na mnie jak zimna woda po kręgosłupie. Oczy Jenny rozświetlają się jak u rekina wyczuwającego krew w wodzie — natychmiastowo, drapieżnie.
Nie. Nie, nie, nie, nie, nie.
Pytanie wydaje się wyjęte znikąd. Ale widzę jej logikę doskonale.
I nie tylko ja.
— Rozważał — mówię, uśmiechając się idealnie wymierzoną miną. — Ale rodzinny biznes się rozkręcił, więc sama wiesz. Ciężko odejść od sukcesu.
Rodzinny biznes. To eufemizm na warsztat samochodowy mojego ojca.
Jej wyraz twarzy mignął czymś na kształt dezorientacji, ale nie drąży. Po prostu bierze kolejny łyk i odjeżdża, zostawiając mnie z laserowym skupieniem Jenny.
— Wy macie historię — mówi, słodkim jak miód, a jednak jadowitym tonem. — Przyjaciółki z dzieciństwa. Jakie to urocze.
— Zamierzchłą historię. Byłyśmy dziećmi. — Oglądam swój manicure, jakby ta rozmowa była poniżej mojej godności. — Ona ledwo pamięta cokolwiek prawdziwego.
Kłamstwo. Pamięta wszystko.
Ona pamięta dziewczynę, którą musiałaś zabić, żeby stać się Maddie.
Ona pamięta wszystko, a to rozpala we mnie coś brzydkiego.
Reszta treningu mija w zamazanej serii ćwiczeń i poprawek. Trafiam w każdy punkt, ląduję każdy skok, uśmiecham się na uwagi trenera jak wzorowa kapitan, którą mam być.
Czekam, aż szatnia opustoszeje — zbyt powoli. Dziewczyny wychodzą parami albo trójkami, trajkocząc o weekendowych planach i jedzeniu ze stołówki. Ja się nie spieszę, układam torbę, sprawdzam telefon. Czekam.
W końcu zostajemy tylko ja i Emily.
Stoi przy swojej szafce, tyłem do mnie, nucąc coś pod nosem, jakby niczym się nie przejmowała.
Jakby przed chwilą mimochodem nie wspomniała o interesach mojego ojca przy Jennie, której tata dosłownie posiada połowę centrum miasta, a mama dokumentuje ich bogactwo na Instagramie, jakby to była jej praca.
— Co to, kurwa, miało być?
Mój głos przecina ciszę jak ostrze. Emily odwraca się powoli i spotyka moje spojrzenie tym swoim równym, nieustraszonym wzrokiem, przez który mam ochotę nią potrząsnąć.
— Co miało być? — opiera się o swoją szafkę. — Musisz być bardziej konkretna.
— Doskonale wiesz co. — Zbliżam się, pięści zaciśnięte. — Pytanie o „zmianę kariery” mojego ojca przy wszystkich?
— A, to. — Wzrusza ramionami. — To było zwykłe pytanie. Pamiętam, jak mówił, że może pójdzie w konsulting czy coś.
— Gówno prawda. — Słowo pada ostro. — Wiedziałaś, co robisz.
Emily przygląda mi się przez chwilę z przechyloną głową, aż jej wyraz twarzy się zmienia, pojmuje.
— O ja pierdolę. — Śmieje się, ale to nie jest przyjazny śmiech. — Ty naprawdę udajesz, że on zmienił zawód, prawda? Co im powiedziałaś? Że teraz jest kimś ważnym? Bankowość inwestycyjna? Start-up w technologii?
Moja cisza wystarcza za odpowiedź.
— O Boże, Madison. — Wymawia moje imię powoli, jakby było gorzkie. — Naprawdę sprzedajesz tę całą bajkę o bogatej dziewczynie, co? Ubrania od projektantów, rodzinna firma — sukces jak z podręcznika... Zgaduję, że masz też fundusz powierniczy?
— Zamknij się.
— Ktoś wie? — Odpiera się od szafki, podchodzi bliżej. — Maddie, która nosiła łyżwy po starszych, aż się rozpadły? Która codziennie przynosiła kanapki z masłem orzechowym i dżemem, bo bufet na lodowisku był za drogi?
— Powiedziałam, zamknij się.
Ale teraz stoi tuż przede mną, oczy jej płoną.
— Boże, musisz być wykończona. Utrzymywać tę farsę dzień w dzień.
Coś we mnie pęka.
Chwytam łyżwę z ławki i zanim pomyślę, zanim się powstrzymam, dociskam ją do jej piersi, mocno przyciskając ją do szafek. Ostrze zatrzymuje się tuż pod jej gardłem.
— Słuchaj bardzo uważnie — szepczę jej w twarz, a mój głos drży ze złości. — Zapomnisz o wszystkim, co myślisz, że o mnie wiesz. O mojej rodzinie. O mojej przeszłości. Bo jeśli nie, jeśli powiesz jeszcze jedno słowo na ten temat, zniszczę cię.
Oczy Emily są szeroko otwarte, ale nie ma w nich strachu. Jeśli już, to wygląda na... zaintrygowaną?
— Potniesz mnie, Maddie? — Jej głos jest niski, szorstki. — Tutaj, w szatni?
Ostrze lekko drży w mojej dłoni. Jesteśmy tak blisko, że czuję jej oddech na twarzy, widzę dziki puls na jej szyi. Jedna z jej rąk sięga, obejmuje mój nadgarstek.
Nie odpycha ostrza. Po prostu... trzyma. Jej głos jest równy, może odrobinę urywany, gdy znów się odzywa.
— Jak dokładnie chcesz mnie zniszczyć? Społeczna egzekucja? Zagrania podłej dziewczyny? A może naprawdę masz zamiar mnie zabić?
— Mam sposoby — udaje mi się wykrztusić, ale ręka już mi się trzęsie.
— Nie, nie masz. — Porusza się lekko i jakoś jesteśmy jeszcze bliżej. — Jesteś tylko gadaniem, Madison. Samą pozą. Jak wszystko inne w Maddie Reyes.
— Już mnie nie znasz.
— Znałam cię lepiej niż ktokolwiek. — Jej głos opada, staje się miękki, co boli bardziej niż złość.
— Tamtej dziewczyny już nie ma — szepczę.
Kciuk Emily muska moje tętno i w jej oczach jest coś jak smutek, albo strata. — Warto było?
Pytanie zawisa między nami i przez jedną okropną chwilę chcę powiedzieć jej prawdę.
Że nienawidzę tego, kim się stałam. Że tonę we własnych kłamstwach. Że widząc ją, przypominam sobie, jak to było być prawdziwą.
Upuszczam łyżwę, która z brzękiem uderza o podłogę, a dźwięk rozchodzi się echem po pustym pomieszczeniu.
— Trzymaj się ode mnie z daleka — mówię, cofając się. — I nie mów nikomu o mojej przeszłości.
Wychodzę, nie czekając na jej odpowiedź. Ręce mi się trzęsą. Puls mam rozchwiany, nieproszony. Przepycham się przez drzwi szatni i idę szybko w stronę wyjścia, nie biegnę, nigdy nie biegnę.
Jestem wściekła na Emily za to, że istnieje, że pamięta, że stoi tam, jakby widziała wszystko przez każdy mur, jaki zbudowałam.
Ale jeszcze bardziej wściekła jestem na siebie.
Za to, że zaczęłam tę farsę lata temu. Za to, że nie umiem jej skończyć. Za to, jak moje ciało mnie zdradziło w tamtej chwili, pochylając się ku niej, jakby była kimś, kogo pragnę, a nie kimś, kogo powinnam zniszczyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować